susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.6k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2560 21:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 17
แบบอักษร

#Big part

"เหม่ออะไร ลงไป" ถ้าจำกันได้ตอนก่อนหน้านี้ผมเป็นฝ่ายขู่บังคับไอ้ดรีมให้ลงจากรถตอนอยู่ที่บ้านผม เเต่ตอนนี้กลับกันครับ มันเป็นฝ่ายบังคับผมซะงั้น

"บอกกูก่อน มึงไม่ได้จะพากูไปหาเเม่มึงจริงๆใช่ไหม" ผมนี่ก็บ้าจี้ติ๊งต๊องตามคำพูดไอ้ดรีมไปซะหมดเดี๋ยวนี้ หมดกันเฮียบิ๊กคนเถื่อน

"ถ้ามึงไม่ลงสักที กูก็จะพาไป" ไอ้ดรีมมันหันมาทำหน้าตาจริงจังบวกกับสายตานิ่งๆเเบบนั้น บทจะโหดก็โหดชิบหาย

"เออๆ" ผมยอมลงจากรถ ก็เห็นว่านี่เป็นบ้านไม้สักสองชั้นที่ดูสวยงามลงตัวน่าอยู่ตามสไตล์คนอยู่ง่ายกินง่ายจริงๆ

"บ้านใครวะ?" ผมถามดรีมมันที่เดินออกมาจากรถ

"บ้านเกิดเเม่กู" ไอ้ดรีมมันพูดเเค่นั้นก็เดินนำเข้าไปในบ้าน เเต่ดูเงียบๆเเปลกๆ ไม่มีใครอยู่ที่ี่หรอวะ

"ทำไมบ้านเงียบๆวะ ไม่มีใครอยู่หรอ" ผมเดินเข้าไปพร้อมๆกับสำรวจบ้าน หน้าบ้านมีดอกมะลิกลิ่นหอมหวานอยู่ เป็นมะลิหลวงที่จะให้กลิ่นหอมสบายๆ สลับดอกโป้ยเซียนสีอื่นเเซมๆอยู่ ดูเเล้วรู้สึกผ่อนคลายดีเหมือนกันเเหะ หรือว่านี่จะเป็นเหตุผลที่มันพาผมมาสงบสติอารมณ์ที่นี่

"กูกับมึงไม่ใช่คนรึไง?" ไอ้ดรีมเเม่งหันมากวนตีนหน้าตายอีกเเล้วครับ

"กวนตีนไอ้สัส!" ผมด่าเข้าให้

"หิวไหม?" พอเดินเข้ามาในเรือน ให้ความรู้สึกน่าอยู่จริงๆ บ้านถึงจะหลังไม่ใหญ่มาก เเต่ผมเชื่อว่าคนที่อยู่ที่นี่ต้องอบอุ่นเเน่นอน

"หิวดิวะ ยังไม่ได้เเดกอะไรเลย" ผมตอบมันไปตรงๆ สงสัยวิญญาณเเม่บ้านเข้าสิงไอ้ดรีมอีกเเล้วมั้ง มันพยักหน้าพรึมพรัมบอกให้ผมโทรสั่งงานลูกน้องสักสองวันได้ไหม ซึ่งนั่นไม่ใช่ปัญหาอยู่เเล้ว ไอ้ดรีมก็เดินออกไปซึ่งผมคิดว่าน่าจะไปหาอะไรให้ผมกินล่ะนะ

ส่วนผมเองก็โทรไปหาไปเชาว์เเทน เพราะตอนนี้ไอ้เเช่มคงกำลังทำหน้าที่เมียที่ดีให้กับไอ้คุณเจมส์อยู่เเน่ๆล่ะ ผมรู้... คนแบบเดียวกันมักมองกันออก

.

.

.

"บิ๊ก! เเดกข้าว" ผมนั่งเล่นเกือบจะเคลิ้มๆหลับอยู่ที่กลางบ้าน อากาศเย็นๆสบายๆนี่มันดีจริงๆ

"ทำไรกินวะ" ผมมองดูกับข้าวบนโต๊ะ เป็นเมนูเเกงผัก กับไข่เจียว หน้าตาเเปลกไปซะหน่อยเเต่มันก็ไม่ได้เเย่ขนาดนั้นนะครับ

"กินได้ไหม ไม่มีเนื้อหมูนะ ไม่ได้มานาน" มันอาจจะหมายถึงว่า ไม่ได้มานาน เลยไม่ได้ซื้ออาหารสดไว้รึเปล่า

"เออๆ กูเเดกได้ ไม่เรื่องมาก ว่าเเต่นี่เเกงอะไรวะ" ผมชี้ไปที่ถ้วยเเกงที่มีผักเป็นองค์ประกอบซะส่วนใหญ่นั่นเเหละครับ

"ผักหวานป่า เเม่ปลูกไว้" ไอ้ดรีมว่าพลางตักข้าวมาให้ผมจานใหญ่ๆจานหนึง

เเล้วหลังจากนั้นเราก็นั่งกินข้าวด้วยกันเงียบๆไปเรื่อยๆ ต่างคนต่างตกอยู่ในความคิดของตัวเอง ผมก็มัวเเต่คิดเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ทั้งหมด  คิดเเล้วเหนื่อยใจครับ ถ้าหากว่าไอ้ดรีมคือคนที่ผมอยากจะเลือกให้มันเป็นตัวจริงในชีวิตผมจะทำยังไงให้พ่อเเม่ผมยอมรับกันล่ะ...

พอกินเสร็จผมก็ไปล้างจาน ส่วนไอ้ดรีมมันไปเตรียมห้องนอน เสร็จเเล้วทั้งผมเเละมันก็ต่างคนต่างอาบน้ำ ผมว่าไอ้ดรีมมันรู้ว่าผมกำลังอยากใช้ความคิดกบตัวเอง มันเลยไม่วุ่นวายอะไรกับผมมาก ถึงบรรยากาศมันะเงียบๆไปบ้างเเต่ก็สบายใจดีครับ หลังจากนั้นก็นอนครับ วันนี้ไม่มีอารมณ์จะมาคิดหื่นอะไรกับมันมากสักเท่าไหร่

...ผมล่ะเชื่อจริงๆ ความเครียดของจิตใจมันมีผลกระทบต่อเรื่องอย่างว่าจริงๆครับ หึหึ (เฮียบิ๊ก ไอ้คนหื่น)

.

.

.

"บิ๊ก ไอ้บิ๊กกกก" ใครเเม่งเรียกกูอีกวะ อากาศกำลังเย็นสบาย

"อื่ออออ" ผมหันหน้าหนีจากต้นเสียง

"ไอ้เหี้ย ไม่ตื่นใช่ไหม ได้!“ แล้วเสียงก็เงียบลง...

.

.

...เงียบลงเหี้ยอะไรล่ะครับ!

เปล้ง เปล้ง เปล้ง เปล้ง เปล้ง!

"โอ้ยยยย หยุด! กูตื่นเเล้วๆ สัส เคาะหาสวรรค์วิมาณอะไรของมึง" ผมโวยวายใส่ไอ้ดรีมอย่างไม่ใส่ใจนัก เห็นมันยืนทำหน้าระลื่นถือเเก้วกับช้อนในท่าตั้งกาดเตรียมตัวเคาะได้ทุกเมื่อ

"ไปอาบน้ำ จะได้ไปวัด" ผมขมวดคิ้ว ไปวัด? ไปทำไมวะ

"ไปทำไมวะ?"

"ไปหาเเม่กูไง ...เร็วๆ" อ่อ นี่สินะ ที่มันบอกว่าจะไปหาเเม่มันน่ะ เฮ้อ ไอ้กูก็นึกว่ามึงจะพากูไปตายจริงๆ

"กูไปรอข้างล่าง" ไอ้ดรีมพูดจบก็เดินออกไป ผมเองก็บิดขี้เกียจนิดหน่อยก็ลุกไปอาบน้ำทำอะไรให้เสร็จเเล้วตามมันลงไปข้างล่าง

"เสร็จเเล้ว?" ดรีมเห็นผมเดินลงมาก็ลุกขึ้นจากสิ่งของที่มันกำลังจัดเเล้วหันมาทางผม

"อือ ละมึงทำอะไร?" ผมถาม

"สังฆทานของเเม่กู" มันตอบเเต่ก็พลางจัดโบว์ไปด้วย เออเว้ย กูว่าเเม่มันเลี้ยงมันมาเพื่อมีผัวเเน่ๆ

"มึงทำเองหรอ เเล้วไปเอาของมาจากไหน?” ผมเองยังคงถามกลับสารพัดคำถามของผมไปเรื่อย

"อือ กูอยากทำอะไรให้เเม่ด้วยตัวเอง" ไอ้ดรีมมันหันมาพูดด้วยสายตาที่อ่อนโยน เเลดูเศร้านิดๆ "ส่วนของกูเดินไปซื้อที่ร้านขายของเมื่อเช้า" มันบอกมาอีกผมพยักหน้าก็ไม่ได้ว่าอะไร

"หิวไหม? หรือไปวัดก่อน" ดรีมมันถามผมอีก เมื่อจัดของเสร็จอะไรเสร็จ

"ไปวัดก็ได้ ยังเช้าอยู่กูไม่ค่อยหิวเท่าไหร่" ผมบอกมันก็พรึมพรัมตามกลับมาเเค่อืม เเล้วเดินถือสังฆทานออกไปก่อน เสร็จเเล้วพอมันล็อคบ้านล็อคอะไรเสร็จก็กลับมาขึ้นรถ ส่วนมันเองก็เป็นคนขับเหมือนเดิม เพราะที่นี่ถิ่นมัน

.

.

.

ขับรถมาประมาณสิบห้านาทีก็ถึงวัดที่คิดว่ามันน่าจะฝากเเม่ไว้ที่นี่ พอถึงมันก็เป็นคนเดินนำทางไป เราไปหาหลวงพ่อเพื่อถวายสังขทานกันก่อน ดูสีหน้ามันตอนนี้เหมือนสบายใจที่ได้กลับมาที่นี่ มาหาคนที่มันรักอีกครั้ง ผมว่าไอ้ดรีมมันเก่งนะที่มันสามารถสู้กับเหตุการณ์ต่างๆมาด้วยตัวคนเดียวตลอด ซึ่งผิดกับผมถนัดเลย มีครอบครัว เเต่ครอบครัวผมเองไม่ค่อยเข้าใจผมสักเท่าไหร่

หลังจากกรวดน้ำ มันก็พาผมเดินมาเรื่อยๆเลาะตะลิ่งเเม่น้ำเจ้าพระยาไปเรื่อยๆ เพราะวัดมันติดกับเเม่น้ำที่นี่ผมอ่านป้ายคือวัดยม อำเภอบังประอิน ผมคงลืมบอกสินะว่าบ้านมันก็อยู่ไม่ไกลกรุงเทพเท่าไหร่หรอก เเค่อยุธยานี่เอง

"เเม่ครับ ...สบายดีไหม ผมมาเยี่ยม ...คิดถึงผมล่ะสิ ผมไม่ได้มานานเลย ...ผมพาเพื่อนมาด้วยนะ เค้ามีเรื่องไม่สบายใจ ...เเม่ช่วยเขาได้ไหมครับ" ผมยืนมองไอ้ดรีมที่นั่งคุยกับเเม่มันอยู่ เเม้จะไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เเต่ผมรับรู้ได้ว่าเเม่มันรับรู้ เเละรับฟังมัน ผมรู้เเล้วล่ะว่าคนที่มันพูดด้วยเยอะที่สุดในชีวิตคือใคร ก็คือผู้หญิงที่มันรักที่สุดคนนี้เเหละ

"ไอ้บิ๊ก... สวัสดีเเม่กูยัง?" อยู่ๆมันก็ทะลายความเงียบมาถามคำถามกวนส้นตีน

"เออ ไอ้สัส หวัดดีครับเเม่ ผมไม่ใช่เพื่อนไอ้ดรีมนะ ผมเป็นผัว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ" ผมก็เล่นกลับกวนๆใส่มันจนมันถลึงตาใส่ผม หึหึ นี่หน้าใหม่ของมึงหรอ อยากจะขำ ฮ่าๆๆๆ

"พูดอะไรของมึง! เดี๋ยวเเม่กูตกใจหมดหรอก!" มันหันมาเหวใส่ผม ทำให้ผมหัวเราะขึ้นมาได้นิดหน่อย

"บิ๊ก กูมีอะไรจะเล่าให้ฟัง..." ไอ้ดรีมมันเงียบไปสักพัก "เมื่อก่อนกูกับเเม่เคยโดนตาไล่ออกจากบ้าน" อยู่ๆมันก็พูดขึ้นมาอีก ผมก็ถามต่อ เพราะผมเองก็อยากรู้เรื่องมันบ้างเหมือนกัน

"ทำไมวะ?"

"หึ เพราะตาไม่ยอมรับในตัวกูไง เพราะเเม่กูท้องไม่มีพ่อ ......มึงคิดดูสิ เเม่กูที่เป็นคนใบ้พยายามทำทุกอย่างให้กูเพื่อมีวันนี้ มีกูที่เป็นกู..." ไอ้ดรีมมันพูดพร้อมกับมองรูปเเม่ไปด้วย ชีวิตมันน่าสงสารเเหะ "เเม่น่ะเขารักกูมาก ไม่ได้เเต่เพียงยอมลำบากหาเงินมาเพื่อกูอย่างเดียวนะ สุดท้ายเเม่ก็ทำให้ตากูยอมรับกูด้วย" ผมพยายามคิดตาม มันต้องการจะบอกอะไรผมกันเเน่ จุดประสงค์ที่มันเล่ามาน่ะ

"เเล้วเเม่มึงทำยังไงวะ?" ผมถามเพราะความอยากรู้จริงๆ

"ท่านก็เเค่ ...พิสูจน์ตัวเอง ถึงจะใช้เวลาหน่อย สุดท้ายท่านก็ทำให้ตารู้ว่ากูไม่ได้เกิดมาจากความผิดพลาด ถึงเเม้ว่ามันจะเป็นความผิดพลาดจริงๆ เเต่ท่านทำให้ตารู้ว่าความรักของพ่อเเม่ยิ่งใหญ่จริงๆ เเละสุดท้ายเเม่กูกับกูก็เข้าใจตาเหมือนกัน ไม่มีพ่อเเม่ในโลกคนไหนไม่รักไม่เป็นห่วงลูกหรอกนะ มึงเข้าใจที่กูพูดใช่ไหม..." ผมรับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่ประโยคคำถาม เเต่เป็นประโยคที่ย้ำให้คิด เเละมันก็เป็นอย่างที่มันบอกจริงๆ

ผมเข้าใจเเล้วว่าผมไม่ควรหนีปัญหา เเต่ที่มันพาผมออกมาจากตรงนั้นเพื่อตั้งหลัก...

ที่เหลือก็สุดเเล้วเเต่ใจผม... ว่าผมจะพิสูจน์ตัวเองได้เหมือนเเม่มันไหม

"ขอบคุณนะมึง เเม่มึงเค้าฟังคำขอร้องมึงด้วยเเหละ... ที่บอกว่าช่วยทำให้กูสบายใจขึ้นน่ะ" นี่เป็นประโยคดีๆนับได้ที่ผมหันไปพูดกับไอ้ดรีมตรงๆ เเต่สิ่งที่ผมได้รับกลับมา คือรอยยิ้มของมัน

...เป็นยิ้มเห็นฟันที่ผมให้ผม ใจสั่นชิบหาย...

​------------------------------

ใจสั่นอีกเเล้วววว คิคิ

ทุกโคนนนนน ช่วงนี้อาจจะมาอย่างอัพล่าช้า เพราะเค้ากำลังจะสอบไฟนอลน่ะ ยังอ่านทุกคอมเม้นต์ทุกกำลังใจอยู่น้า เดี๋ยวถ้ามรสุมผ่านไปเค้าจะมานั่งตอบด้วยความรักเลยน้าา

 ขอบคุณคนที่ส่งเหรียญให้กันด้วย ขอบคุณจริงๆ อยู่ด้วยกันไปนานๆก่อนนะค้า

ความคิดเห็น