ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“พูดเพราะๆหน่อย”

ชื่อตอน : “พูดเพราะๆหน่อย”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 709

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2560 17:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“พูดเพราะๆหน่อย”
แบบอักษร

๓๒

“พูดเพราะๆหน่อย”




หลังจากที่กุมภัณฑ์กลับออกไปไม่ถึงนาที


“ญาณ...” อัศวินพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เขาค่อยๆหันมามองหน้าของหญิงสาวที่เหงื่อตกแล้วก็ใบหน้าซีดเผือด ราวกับกลัวว่าวินจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องน้าเดือนเก้าแม่ของเธอ แต่แล้วอัศวินนั้นกลับชูนิ้วโป้งให้ขณะที่หอบขวดน้ำอัดลม “...มึงทำดีมาก หน้าตาก็หล่อ ดูแล้วน่าจะรวย มึงคิดถูกแล้วที่เอามาเป็นแฟน”



“นั้นไม่ใช่แฟนกู...” เธอตอบเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา



แฟนก็ไม่ใช่ ใครก็ไม่รู้ แต่เอากับมันหลายครั้งแล้ว...


สายตาของลูกพี่ลูกน้องหนุ่มนั้นบ่งบอกว่าเธอนั้นแสนร้ายกาจ !













หลังจบพิธีกินเลี้ยงเลี้ยงงานแต่ง เวลา ๒๑.๔๕ น.


ญาณช่วยเก็บโต๊ะเก็บเก้าอี้ในบางส่วน ก่อนจะเดินไปช่วยแม่และลุงๆป้าๆของเธอหอบข้าวของขึ้นท้ายรถเพื่อเดินทางกลับต่างจังหวัด



ร่างบางของปุณญ์นั้นถกกระโปรงชุดเจ้าสาวขึ้นพร้อมเดินไปหาญาณที่กำลังโบกมือลารถเก๋งของแม่เธอที่กำลังขับกลับบ้านไป



“ญาณ...”



หญิงสาวร่างสูงนั้นหันกลับมามองตามเสียงเรียก



“ว่าไงปุณญ์” ญาณเลิกคิ้วสูงพลางยกมือขึ้นมากอดอก มองคนตัวเล็กที่มีแก้มเยอะๆหน้าหยิก



“คือ... ฉันได้ยินมาว่าเธอสนิทกับวินตอนเด็กๆ...”



“อ่อ ก็เคยแก้ผ้าโดดน้ำด้วยกันอยู่” ญาณพูดออกมาโต่งๆ มองคนตัวเล็กกว่าที่กัดริมฝีปากล่างอย่างเขินอายที่จะถามคำถามต่อมา ญาณแล้วชิงถามออกมาก่อน “เขินที่จะต้องเข้าหอกับมันหรอปุณญ์...”



ปุณญ์ที่หน้าแดงแจ๋ขึ้นมานั้นทำให้เธอยิ่งได้ใจ



ญาณขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูเจ้าสาวของลูกพี่ลูกน้องตัวแสบ “ไม่ต้องห่วงหรอก... ไอ้วินมันไม่ทำเธอเจ็บหรอก”



“...” ยิ่งพอได้ยินแบบนั้นปุณญ์ยิ่งเขินอายมากขึ้นใบหน้าร้อนผ่าว



“ถึงจะเจ็บก็เจ็บแป๊บเดียว...” คนที่เคยมาก่อนนั้นเลียริมฝีปากสีนู้ดของตัวเอง เธอนึกถึงเรื่องระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้นแล้วพูดออกมา “บางทีก็เจ็บๆเสียวๆไปพร้อมกันอ่านะ...”


“มึงยุ่งไรเมียกู !” วินตะโกนออกมาเมื่อเห็นว่าญาณมันกำลังกระซิบกระซาบข้างหูของปุณญ์อยู่หน้าบ้าน ขณะที่คนงานกำลังเก็บโต๊ะเก็บเก้าอี้สำหรับกินเลี้ยง



เขารีบวิ่งไปแทรกกลางระหว่างสองสาวนั้น แต่พอระหว่างที่แยกนั้นบังเอิญกะส่วนสูงที่ห่างกันผิดไปหน่อย



มือของอัศวินผลักที่ช่วงหน้าท้องของญาณ แต่มืออีกข้างผลักที่หน้าอกของปุณญ์เต็มๆมือ



ปุณญ์นั้นรีบขยับตัวออกแล้วยกมือขึ้นมาปิดหน้าของเธอไว้แล้ววิ่งหนีเจ้าบ่าวเข้าไปในบ้านทันที



อัศวินได้แต่เหวอพูดอะไรไม่ออกเลยหันมาโบ้ยความผิดให้หญิงสาวลูกพี่ลูกน้อง “มึงกลับบ้านมึงไปเลยไป ชิ้ว !”












เวลา ๒๒.๒๓ น.


ถึงจะกลับมาช้าหน่อย แต่ก็ยังพอมีเวลาในการเดินทางไปที่สถานนัดส่งอาวุธตอนห้าทุ่มครึ่งที่เธอขอร้องให้อิฐได้แอบสืบเสาะมาให้จากข่าววงใน



แต่ขณะที่ญาณเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องนอนของเธอออกมาเป็นเสื้อฮู้ดกับกางเกงวอร์มพร้อมถุงผ้าที่มีหน้ากากมารอยู่ในมือ เธอก็ออกมาพบกับชายหนุ่มที่เข้ามาห้องเธอได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้



“โผล่ไปโผล่มาอย่างกะผี !” เธอตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มที่ทำให้เธอตกใจ



“คุณจะออกไปไหน ?” ชายหนุ่มร่างสูงนั้นเดินเข้ามาประชิดตัวเธอพร้อมแย่งถุงผ้าในมือของเธอออกมาแล้วเทของที่อยู่ในนั้น



หน้ากากมารสีแดงตกลงมาอยู่ที่พื้นปรากฏต่อสายตาของเขา...



“ยุ่งอะไรด้วยวะ !” ญาณกระชากถุงผ้าของเธอคืนมาพร้อมก้มเก็บหน้ากากของพ่อเธอขึ้นมาแล้วเอาใส่ไว้ในกระเป๋าดังเดิม



มือหนาของกุมภ์จับต้นแขนของเธอไว้พลางออกแรงบีบ “คุณจะออกไปหาเรื่องเจ็บตัวอีกแล้วเหรอ ?”



“เรื่องของกู !” ร่างบางตะโกนออกมาอย่างฉุนเฉียว



“พูดเพราะๆหน่อย” หากแต่กุมภัณฑ์นั้นยังใจเย็น เขาเลียริมฝีปากล่างของเขาอย่างไม่ค่อยพอใจที่ถูกเธอขึ้นเสียงใส่ “... คุณจะออกไปต่อยตีกับพวกนั้นด้วยมือเปล่าเนี้ยนะ ...พวกมันมีปืน มีอาวุธ !”



“รู้ดี” เธอแค่นหัวเราะแล้วยิ้มมุมปาก



“อย่าไปเลย” เขาทำเสียงอ้อนวอน “..พวกนั้นมีเหล่ายักษ์คอยคุ้มกัน”



ญาณยกยิ้มมุมปากให้เขา “กูไม่กลัวพวกยักษ์”



“คุณควรจะกลัวนะ...” ยักษ์หนุ่มแห่งราพณาสูรนั้นพยายามข่มอารมณ์



หากแต่ญาณกลับถลึงตาใส่เขาพร้อมตะโกนเสียงดัง “กูไม่กลัว พวกยักษ์หัวคว---”



คำพูดหยาบคายนั้นถูกกลืนหายไปในริมฝีปากของชายหนุ่ม เขากระชากเธอเข้ามาพร้อมบดขยี้จูบร่างบาง ญาณกำมือแน่นทุบเข้าที่แผงอกกว้างแขนแกร่งโอบร่างของเธอไว้แล้วยกอุ้มพร้อมตรงเข้าไปที่ห้องนอนของเธอ



“เตียงโคตรเล็ก...” เขาพูดออกมาเมื่อตัวของเขาทับบนร่างบางที่นอนเต็มพอดีแต่ว่าขายาวของเขากลับยื่นออกมาจากปลายเตียง



“หนัก ! ออกไป !” คนใต้ร่างนั้นดิ้นไปมา มือข้างที่ถือถุงผ้าที่มีหน้ากากมารนั้นถูกเขากระชากมันแล้วทิ้งมันลงข้างเตียงเพราะเกะกะ



มือของเขาเลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นหน้าอกทั้งสองข้างของเธอเอาไว้อย่างอุกอาจ ขณะที่ญาณนั้นพยายามผลักเขาออก



“ไอ้กุมภ์ กูไม่อยากมีเซ็กส์กับมึงตอนนี้ !” มือของเธอเปลี่ยนมาดึงให้มือหนาของเขาออกจากหน้าอกของเธอ หากแต่ชายหนุ่มนั้นทำตัวขี้เกียจซุกใบหน้าลงมาที่หน้าอกขนาดพอดีนั่น



“ไม่ใช่เซ็กส์...” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยออกมาขณะที่มือของเขายังบีบเคล้นหน้าอกพอดีมือของเธอ



พอเห็นว่าเธอนั้นนอนนิ่งไม่ดีดดิ้นไปมาเขาจึงลุกขึ้นนั่งในท่าคุกเข่าคร่อมร่างเธอ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาพร้อมทั้งเลียริมฝีปากของตัวเอง “...เมคเลิฟต่างหาก”



“ทำไมวะ...” ร่างบางหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมแม่งต้องเป็นกู”



จุ๊บ



ริมฝีปากสีนู้ดของเธอถูกชายหนุ่มจูบอย่างรวดเร็ว สายตาของเขามองเธอราวกับตำหนิ “พูดคำหยาบต้องโดนลงโทษด้วยการจูบ”



คนที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองนั้นแทบไม่ได้อยากจะเล่นด้วยกับเขาเธอพูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจนั้นออกมา



“กูเคยเอาก็มึงก็จริงกุมภ์ แต่มึงกับกูก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน”





“...”







“มึงจะมาสนใจผู้หญิงเลวๆที่ทำเหี้ยๆกับมึงทำไม”






กุมภัณฑ์ถอนหายใจออกมาอย่างเหลืออด เมื่อคำหยาบมากมายนั้นเข้ามาระแคะระคายหูของเขา เสียงทุ้มนั้นเอ่ยออกมาว่า 


“เปลี่ยนเป็นปล้ำเลยแล้วกัน...”






_______________________________________​_____


ไม่นะ ตอนหน้ามีฉากบะบะโอ้บะบะอีกแล้วหรอออ

** **

=.,=

555555555






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น