ณัฐวรรณณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สิทธิ์,สถานะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2560 16:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิทธิ์,สถานะ
แบบอักษร

ตอนที่ 16  สิทธิ์,สถานะ

“ ยัยริน!!!! แกตัดโมผิด อีบ้า!!!! “ เสียงเชอร์รี่กรี๊ดร้องทันทีเมื่อหันไปมองเพื่อนรักที่ไม่เคยทำงานพลาดนั่งตัดโมเดลโรงแรมของพวกเธอผิดไปเป็นอันที่สิบ

“ เฮ้ย! ขอโทษๆๆๆ “

“ เป็นอะไรรึเปล่าริน เมื่อคืนแกกลับมาจากห้องภูแล้วก็เปลี่ยนไปเลย “

“ ฉันเหนื่อยๆน่ะ มันเลยเบลอ"

“ เอาตรงๆดิมีอะไรก็บอกเพื่อน อย่าเก็บไว้คนเดียวแกตาบวมมากนะรู้ตัวเองรึเปล่า “ กวินตาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ รวีรินวางอุปกรณ์ก่อนจะหันมองเพื่อนอีกสามคนทั้งสามยิ้มเป็นการปลอบใจให้เธอ

“ เมื่อคืนฉันไปห้องภู เขากำลังนอนกับผู้หญิง “

“ ฉิบหาย “

“ เออ!ฉิบหายภูโทรหาฉันเนี่ย “ พิรญาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพร้อมกับมองหน้าเพื่อนว่าจะให้รับไหม?ซึ่งเธอก็ได้แต่พยักหน้าไป

“ สวัสดีค่ะภู “

(“ เพราครับ รินอยู่บ้านเพราไหมครับ “)

“ อยู่ด้วยกันนี่แหละค่ะ เรากำลังปั่นงานกันอยู่เลย “

(“ ทำไมเขาไม่รับสายผม “)

“ โทรศัพท์รินแบตหมดค่ะ แต่ตอนนี้ก็นั่งอยู่ด้วยกันภูจะคุยไหมคะ?”

(“ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปหา “)

“ ถ้าอย่างนั้นฝากภูซื้อของได้ไหมคะ?เดี๋ยวเพราจะไลน์ของไปให้พอดีเพื่อนสุดที่รักตัดโมผิด “

(“ ได้ครับ “) พิรญาวางสายไปพร้อมกับการถอนหายใจอย่างน้อยก็ดึงเวลาภูผาไปได้สักพักเพราะเขาต้องไปเลือกของมาให้พวกเธอ

“ หมายความว่าภูนอนกับผู้หญิงคนอื่น “

“ อื้อ “

“ ทำแบบนี้ได้ไงว่ะ ไม่ให้เกียรติเพื่อนฉันเลย “

“ ใจเย็นดิเชอร์รี่ ฉันกับภูไม่ได้เป็นอะไรกันนะ “

“ ไม่ได้เป็นได้ไงว่ะก็แก!…เอ่อ..นั้นแหละกับเขาแล้วอ่ะ “ เชอร์รี่ไม่อยากจะพูดว่าเพื่อนนอนกับเขาแล้วเลยเสียงอ่อนลงบ้าง

“ ก็แค่นอนด้วยกัน…ฉันแค่เครียดของฉันไปเองเพราะลืมไปว่าไม่ได้มีสถานะหรือสิทธิ์เหี้ยอะไรเลย “

“ แต่! “

“ ไม่แต่หรอก ภูก็นอนกับผู้หญิงแทบทุกคนที่เข้าหาเขาทั้งนั้นแหละ “

“ แกโอเคนะ?”

“ โอเค! ฉันทำงานต่อได้ “ ปากก็พูดไปแบบนั้นแต่ตอนนี้เธอยังเบลออยู่เลยทำงานมาทั้งคืนแถมยังร้องไห้จนตาบวมถึงขนาดต้องใส่แว่นเพื่อไม่ให้เพื่อนสังเกตได้แต่ก็ไม่ได้เหมือนเดิมเพราะเพื่อนเธอมันช่างสังเกตกันทั้งนั้น

รวีรินต้องแก้งานในส่วนของตัวเองเพิ่มเป็นเท่าตัวเพราะเธอตัดโมผิดไปเยอะมากทำให้งานมาค่อนข้างจะล่าช้าแม้เพื่อนอยากจะช่วยแต่เธอก็ไม่อยากให้คนอื่นมารับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเธอเองทำ

เสียงเปิดประตูเข้าห้องไม่ต้องถามว่าใครมาที่บ้านของพิรญาจะไม่ค่อยมีคนเข้ามายุ่งในห้องทำงานนี้เท่าไหร่นอกจากจะเป็นคนที่ได้รับอนุญาต

“ ขอบคุณมากนะภูที่แวะซื้อของมาให้ “ ภูผาหันมองหญิงสาวที่นั่งอยู่กับพื้นไม่สนใจเขาเอาแต่สนใจโมเดลชิ้นเล็กๆของตัวเองต่อไป ชายหนุ่มเเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งหันหลังให้อยู่

“ ฉันต้องคุยกับเธอ “

“ ฉันทำงานอยู่ “

“ เธอบอกเองนะว่าจะคุยกับฉัน “

“ ก็ตอนนี้ฉันทำงานอยู่ “

“ ริน! “

“ โอเคๆฉันขอทำงานตัวเองก่อนฉันตัดโมผิดเป็นอันที่สิบงานมันช้าฉันต้องส่งงานวันจันทร์ โอเคไหม?” รวีรินหันหน้ามาคุยกับเขาแบบจริงจังจนชายหนุ่มต้องยอมปล่อยให้เธอทำงานและไปนั่งรอบนโซฟาใกล้ๆความจริงเขาก็อยากจะช่วยแต่งานมันละเอียดเกินกว่าคนที่ไม่มีทักษะด้านนี้จะทำได้

“ เปิดเพลงฟังดีกว่าเนอะ “ เชอร์รี่เห็นบรรยากาศเงียบๆจึงเดินไปเปิดเพลงในคอมพิวเตอร์ฟัง

ฉันก็ไม่รู้ระหว่างเราคืออะไร มันคืออะไรที่เธอคิดกับฉัน คนที่สนใจ หรือเล่นเล่นไป ทำแบบไหน ที่เราจะคบกันหรือต้องให้ฉันแค่แอบมีเธอในใจ แค่นี้ใช่ไหมที่เธอคิดกับฉันบอกกับฉันที ฉันไม่เข้าใจ ระหว่างเรามันควรเป็นเช่นไร ไม่รู้เลย**

(ระหว่างเราคืออะไร:ลิเดีย*)*

“ เปลี่ยนเพลงสิยัยโง่!! “ กวินตาหันไปด่าเพื่อนกะเทยสุดที่รักที่ยังนั่งฟังเพลงอย่างมีความสุขไม่ได้ดูบรรยากาศเลยว่ามันแย่ลงกว่าเดิม

“ ได้ๆ “

ช่วยบอกว่าฉันมีสิทธิ์เจ็บถึงเมื่อไหร่ และอีกนานไหม ที่ได้ยืนข้างข้างเธอ แค่พูดมาตรงตรง ไม่อยากทำความเข้าใจ เยอะ ที่ฉันขอแค่ความจริง ช่วยบอกแค่นี้เราจะจบกันเมื่อไหร่ ในวันสุดท้ายที่ไม่เหลือแล้วทุกสิ่ง วันที่เธอไม่แคร์ ในวันที่เธอตั้งใจ ทิ้ง ฉันคงถึงวันสิ้นสุด สิทธิ์ความเสียใจ

(มีสิทธิ์เจ็บถึงเมื่อไหร่*:เฟย์ ฟาง แก้ว )*

“ เปลี่ยนเพลงๆ “ เชอร์รี่ไม่ต้องให้เพื่อนพูดซ้ำเพราะสายตาของกวินตาที่มองมาก็เกือบจะฆ่าเขาได้อยู่แล้วก็เล่นเปิดแต่ละเพลงเข้ากับบรรยากาศเหลือเกิน

ไม่ว่าคนจะถามเรื่องเธอมากี่ครั้ง แต่ว่าฉันก็ยังไม่มีคำตอบให้ใคร จะเรียกเธอว่าที่รัก ฉันก็กลัวอาจจะมากไป ไม่เคยจะรู้ ต้องอยู่กับความหวั่นไหว สุดท้ายแล้วเราจะเป็นคนรัก หรือเป็นแค่คนรู้จัก ช่วยบอกสักครั้ง บอกให้ฉันหยุดทรมาน

¯จุดหมายของเราที่เดียวกันไหม หรือเพียงร่วมทางแค่ชั่วคราว¯

                                                                   (คนรักหรือแค่รู้จัก *:*จิมมี่ สุรชัย)

กวินตาและพิรญาเป็นคนเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อนด้วยสายตาดุๆเชอร์รี่รีบปิดเพลงก่อนจะหันมายิ้มแห้งๆให้เพื่อนก็เธอไม่ได้ตั้งใจจะเปิดมันเป็นเพลงที่โหลดเก็บเอาไว้นานแล้ว

“ ฉันว่าเราอยู่กันเงียบๆเถอะนะ “

“ โอ๊ย!เชี่ยเอ๊ย “ รวีรินรีบวางคัตเตอร์ออกจากมือเมื่ออยู่ดีๆปลายมีดมันก็บาดที่นิ้วอีกข้างจนเลือดออก

“ ขอดูหน่อย “ ภูผารีบพุ่งตัวเข้ามาดูก่อนจะกดแผลเอาไว้เขาหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาห้องน้ำก่อนจะดึงหญิงสาวขึ้นแล้วมุ่งหน้าที่อ่างล้างหน้าทันทีและหันหน้ามาบอกคนอื่นๆ

“ ช่วยเอาที่ทำแผลให้ที “

“ ได้ค่ะๆ “ พิรญารีบวิ่งไปบอกแม่บ้านให้กล่องปฐมพยาบาลมาให้ทันทีตามคำสั่งของภูผา

“ แสบ “

“ อยู่เฉยๆ “ เขาหันหน้าขึ้นมามองดุๆก่อนจะกดแผลเธอไว้ก่อนจะเอาน้ำค่อยๆล้างออกให้และพามานั่งทำแผลที่โซฟา

“ เดี๋ยวพวกฉันทำแทนให้เหลือนิดเดียวเอง “

“ หยุดเลย! แผลแค่นี้เอง “

“ แต่…”

“ อย่าเถียงฉันนะ! “ กวินตายอมถอยเมื่อเห็นสายตาจริงจังจากเพื่อนก็พอจะรู้ว่ามันอยากยื้อออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

ภูผาไม่มีโอกาสได้ห้ามทำแผลให้เธอเสร็จแม่ตัวดีก็ลงไปนั่งทำงานต่อทันที เขาได้แต่มองคนที่ทำงานอย่างเหนื่อยใจไม่อยากให้มันอึดอัดและไม่อยากให้คนอื่นอึดอัดแต่จะทำยังไงได้เขาอยากคุยกับเธอให้มันรู้เรื่อง

ติ๊ด ติ๊ด

“ ว่าไง “

(“ เมื่อคืนมึงเจอรินไหม ยัยนั้นโทรมาถามว่ามึงอยู่ไหนกูเลยโกหกว่ามึงทำงานอยู่ห้อง “) เออเขารู้แล้วว่าใครทำให้รวีรินมาหาเขาที่ห้องแล้วเจอฉากเด็ดขนาดนั้นก็ไอ้เพื่อนสุดที่รักของเขากับเธอนี่ไง

ภูผาเดินออกมาคุยโทรศัพท์ข้างนอกเพราะกลัวจะไปทำลายสมาธิของสาวๆเข้าให้

“ เจอดิ เจอของดีไปเลย “

(“ อะไรวะ “)

“ เจอกูนอนกับผู้หญิงไง ! “ ต้นตระการอุทานออกมาเสียงดังเขาไม่เห็นว่าภูผาพาผู้หญิงกลับห้องไม่อย่างนั้นคงไม่บอกรวีรินแบบนั้นแน่

(“ แล้วทำไงว่ะ “)

“ กูมาคุยอยู่ ตอนนี้อยู่บ้านเพรา “

(“ กูว่ามึงไม่ต้องรอหรอกไอ้ภู “)

“ ทำไมว่ะ “

(“ ต่อให้มึงรอคุยยัยนั้นก็จะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรเหมือนเดิมนั้นแหละ”)

“ ไม่ได้เป็นอะไรได้ไง เมื่อวานยัยนั้นร้องไห้ “

(“ มึงแคร์ด้วยหรอ?”)

“ ทำไมมึงถามแบบนั้นวะ” ภูผาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเครียด

(“ กูถามเพราะไม่แน่ใจ...เพราะถ้ามึงแคร์มึงจะไม่ทำแบบนั้น “)

“ กูแค่….”

(“ มึงแค่โกรธที่ยัยนั้นไม่ได้บอกว่าจะเที่ยวแถมยังเมาเละเทะให้มึงเก็บบอกว่ารำคาญมึงเพราะมึงไม่ยุ่งกับมัน ลองคิดกลับกันดูนะพอเป็นเรื่องของมึงมันไม่เคยยุ่งมึงไปเที่ยวมันไม่เคยด่าไม่เคยบ่น มึงเมายิ่งกว่าหมาบอกรำคาญมึงกูก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะไปไหนยังอยู่ดูแลมึงตลอดเวลา มึงเอาผู้หญิงมันก็ไม่เคยว่า เพราะอะไรรู้ไหม?”) ต้นตระการเว้นช่วงหายใจครู่หนึ่ง

“ อะไร”

(“ เพราะมันไม่มีสิทธิ์ในตัวมึงไงภู  ไม่มีทั้งสิทธิ์ไม่มีทั้งสถานะอะไรเลยที่มันจะบ่นมันด่าหรือมันหึงมันได้ มันทำได้มากที่สุดแค่กลับมาร้องไห้ที่บ้านแค่นั้น! “) ภูผายังยืนนิ่งเขาไม่ได้วางสายจากต้นตระการและต้นตระการก็ไม่ได้วางสายจากเขาเหมือนกัน

(“ กูรู้จักยัยรินมาทั้งชีวิตของกู รู้จักดีกว่ามึงล้านเท่า กูรู้ดีว่าให้ตายยังไงยัยรินก็ไม่มีทางพูดกับมึงเรื่องนี้เพราะมันชอบมึงมากแล้วไม่กล้าล้ำเส้นกับมึงไปมากกว่านี้ผิดกับมึงที่ล้ำเส้นมันไปเยอะแล้ว “)

“ ….”

(“ เอาจริงๆนะภู มึงไม่ได้มีสิทธิ์ห้ามยัยรินเลิกคุยกับไอ้นนท์เลยนะ มันมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรตามใจตัวเองได้หมด เพราะมึงไม่ใช่แฟนมันไม่ใช่พ่อมัน! สถานะของมึงตอนนี้คือ คนที่นอนด้วยกันก็แค่นั้น สถานะแค่นั้นมันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้หรอกนะ “) ต้นตระการบ่นมายาวเยียดปกติเขาจะไม่รับฟังเรื่องอะไรแบบนี้แต่วันนี้ภูผายอมรับฟังแต่โดยดีและต้นตระการไม่ได้พูดอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย

ภูผาวางสายก่อนจะเดินกลับเข้ามานั่งลงที่เดิมเขายังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงจะเริ่มคุยกับเธอตรงไหนก่อน เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูบอกเวลาบ่ายนิดๆเขานั่งรอเธอทำงานมาเกือบๆจะสามชั่วโมงแล้วแต่รวีรินยังทำงานไม่ใกล้เสร็จเลย

“ ภู หิวไหมคะ เพราจะให้แม่บ้านเอาอาหารมาให้ “

“ ไม่เป็นไรครับ ผมจะกลับแล้ว “

“ อ้าว…”

“ ผมนัดกับแม่ไว้ต้องรีบไป ถ้าอย่างนั้นขอตัวก่อนนะครับ “

“ ขับรถดีๆค่ะ “ รวีรินไม่ได้หันมามองเขาเพราะเธอกำลังทำในส่วนที่สำคัญคือประกอบอยู่เธอต้องใช้สมาธิมาก จริงๆเขาก็ไม่ได้มีนัดอะไรกับแม่หรอกเพียงแต่อยากพิสูจน์อะไรบางอย่างตามที่ต้นตระการบอก

(“ กูมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์หลังจากวันนี้ยัยรินจะตีตัวออกห่างมึง “)

“ ทำไม “

(“ เพราะไม่อยากรู้สึกกับมึงมากกว่านี้แล้วไง “)

ภูผาเข้าไปนั่งในรถแต่เขายังไม่อยากไปไหนแค่คิดถึงคำพูดของต้นตระการท่าทางของรวีรินแล้วยิ่งทำให้เขาคิดหนักเธอเปลี่ยนไปรวีรินคนที่เขารู้จักเมื่อสามปีที่แล้วไม่เป็นแบบนี้เธอไม่ชอบอะไรเธอบอกเขาตรงๆเธอทำให้เรื่องทุกอย่างเป็นเรื่องเล่นๆสนุกสนานได้ตลอดเวลา แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปหลังจากคืนนั้นเธอถอยห่างออกไปทีละก้าวจนเขารู้สึกได้ขณะที่เขาก้าวเขาไปหาเธอเรื่อยๆ 




อย่าพึ่งเบื่อดราม่ากันนะ T^T 

พี่ภูนิสัยไม่ดีต้องทำโทษกันหน่อยยยย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น