Amano

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันที่ 14 มอบหมายหน้าที่

ชื่อตอน : วันที่ 14 มอบหมายหน้าที่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2560 08:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันที่ 14 มอบหมายหน้าที่
แบบอักษร

วันที่ 14 มอบหมายหน้าที่

.

.

         อ้ากกกกกกก

.

      ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยเสียงของชายหนุ่มที่พวกผมพาตัวมา ผมลุกขึ้นจะลงจากเตียงแต่ติดขาขาวเล็กของโลลิน้อยที่กอดทับขาผมอยู่ในสภาพที่มีเสื้อยืดตัวเดียวคลุมร่างเล็ก...อย่ามองผมอย่างนั้นครับ ผมมองริสาแค่น้องสาวจริงๆ ไม่มีทางที่หมีจะถูกปลุกแน่นอน ...มองอะไรครับ!! นี่มันปฎิกิริยายามเช้าหรอก ชายหนุ่มที่สุขภาพดีก็เป็นกันทุกคนแหละคร้าบบบบบ ...ผมละความสนใจจากโลลิน้อยโดยยกขาที่ก่ายผมอยู่ออก แล้วออกมาข้างนอกเพื่อไปดูเขา พอดีกับที่พี่เบิร์นออกมาพอดี ...อวดหุ่นน่าอิจฉายามเช้าอีกแล้ว แถมยังเกือบโป๊เพราะใส่แค่บ็อกเซอร์

.

       "แม่งโคตรน่ารำคาญเลย หลบดิไอ้น้อง พี่จะเฉือดมัน"พี่มันคงง่วงมากเลยหงุดหงิดแบบนี้

.

       "เอาน่า เดี๋ยวผมไปดูเอง พี่ไปนอนต่อเถอะ"

.

       "...ไม่ดีกว่าว่ะ นี่ก็7โมงครึ่งแล้ว ไหนๆก็ตื่นแล้วเดี๋ยวออกไปวิ่งดีกว่า หรือจะให้พี่ช่วยดูไอ้เจ้านั้นก่อนป่าว"

.

       "ไม่ต้องหรอกครับ ผมจัดการเอง"พี่เบิร์นเดินเกาพุงกลับเข้าไปในห้อง พอดีกลับที่เมย์เดินขึ้นมา

.

       "ขออภัยที่ข้าขึ้นมาชั้นสองค่ะ นายท่าน ข้าได้ยินเสียงคนร้องจึงขึ้นมาดู" 

.

       "ไม่เป็นไร เธอมาก็ดีแล้ว ช่วยไปทำข้าวต้มให้ผมหน่อยได้ไหม ผมจะให้คนป่วยทาน"

.

       "ได้ค่ะ รอสักครู่" เธอว่าและเดินลงไป โดยที่โรสออกมาจากห้องข้างๆเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

.

       "อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

.

       "เอ่อ...ครับ" 

       ภาพตรงหน้าของผมคือโรสในชุดนอนผ้าซาตินสีครีมที่ตัดกับผิวขาวนวลนุ่มน่าสัมผัส โชว์แผ่นหลังขาวหัวไหล่เนียนและ...ร่องอกที่ดูแล้วขนาดน่าจะพอดีมือ

.

       "คิคิ คุณวิศสนใจให้ฉันนวดให้ไหมคะ??"

.

       "คะ...ครับ??"เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วเอานิ้วจิ้มที่อกผม

.

       "ดิฉันหมายถึง นวด ผิว ด้วย ผิว น่ะค่ะ" แล้วจะเน้นคำทำไมคร้าบบบ

.

       "เอ่อ...ผมขอไปดูคนป่วยดีกว่าครับ"

       "คิคิ"

.

       ผมได้ยินเสียงเธอหัวเราะด้านหลังแต่ก็ทำไม่สนใจและเข้ามาในห้องปิดประตูทันทีเพื่อเลี่ยงความสนใจ ...ไม่ไหวแฮะเจอแต่คนยั่วๆแบบนี้ผมจะตบะแตกเมื่อไรเนี่ย 

.

        ผมเดินเข้าไปดูชายหนุ่มที่นอนบนเตียงตอนนี้เขามีเหงื่อออกเยอะมากหน้าก็แดงอีกต่างหาก ผมเลยไปเอากะละมังใส่น้ำและผ้าสะอาดชุบน้ำมาเพื่อเช็ดตัวเขา ในห้องชั้นสองทุกห้องจะมีอุปกรณ์อาบน้ำเตรียมพร้อมไว้ทุกห้องเพราะเป็นห้องสำหรับรับแขก

.

        ผมเริ่มจากถอดเสื้อและกางเกงยีนส์เขาออกเหลือไว้แค่บ็อกเซอร์เพราะมันเปื้อนอะไรไม่รู้เต็มไปหมด เมื่อคืนตอนกลับมาก็ไม่ทันได้ดูเพราะเหนื่อยมาก หลังจากเช็ดตัวและหน้าตาเรียบร้อยก็เลยรู้ว่าชายคนนี้เป็นคนที่ผิวขาวมากและดูท่าจะเป็นลูกครึ่งเสียด้วย สเตตัสของเขาดูน่าทึ่งเพราะอาชีพผู้กล้าและเลเวล72แล้ว แต่ถึงอย่างงั้นก็สู้พี่เบิร์นไม่ได้อยู่ดี อีกสถานะของเขาคือ ติดพิษล็อกสกิล ที่จะทำการล็อกสกิล1ชนิดและทำให้เจ็บปวดทรมาณตามความแรงของสกิล อาจจะดูธรรมดาแต่ลองคิดสิครับ ถ้าคุณมี10สกิลและสกิลที่แรงที่สุดอยู่สกิลสุดท้าย คุณก็จะเจอความเจ็บปวดถึง10ครั้งและเมื่อไม่มีสกิล คุณก็ไม่ต่างอะไรกับคนตัวเปล่าที่มีดีแค่ความแรงและความเร็ว น่ากลัวนะเนี่ย ...แต่อย่าห่วงไปครับ ขอให้เป็นพิษไม่ใช่คำสาปผมสามารถถอนมันทั้งหมดได้ด้วยการผสมยาของผม ผมเรียกยานั้นออกมาเพราะผสมไว้ก่อนนอนแล้วยกหัวเขาขึ้นและให้ดื่ม เพียงหมดขวดสถานะติดพิษของเขาก็หายไปและเขาค่อยๆลืมตาขึ้น

.

      "รู้สึกอย่างไงบ้างครับ?" ผมถาม

.  

      "ผม...ยังไม่ตาย"

.

      "ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว ผมถอนพิษให้เรียบร้อยและที่นี่คือฟาร์มของผมเอง คุณนอนพักก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าวต้มกำลังมารอซักครู่"

.

      "ขอบคุณ...คุณมาก ผมขอน้ำ นะ..หน่อยครับ"

.

      "ได้สิ อ่ะ"ผมเอาหมอนรองหลังแล้วจัดท่าให้เขาขึ้นมานั่ง ผมเดินหยิบน้ำขวดในตู้เย็นเล็กในห้อง อย่างที่บอกว่าห้องรับแขกทุกห้องเตรียมพร้อมไว้หมดและอีกอย่างเซฟโซนนี่ไม่มีค่าไฟ ผมเลยไม่จำเป็ต้องถอดปลั๊ก ฮ่าๆๆ

.

      "ขอบคุณอีกครั้ง อึกๆ ฮ่าา ผมชื่อ 'กันต์' ครับแล้วคุณคือ??"

.

      "ผมวิศเป็นเจ้าของฟาร์มที่นี่ คุณกันต์พอจะบอกผมได้ไหมว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้"

.

      "เรียกผมว่ากันต์เฉยๆก็ได้ครับ ส่วนเหตุผลคือ...ผม.."

.

      "ไม่เป็นไรครับถ้ายังไม่พร้อมกันต์สามารถอยู่ที่นี่ได้นะครับ ที่นี่ปลอดภัยแน่นอนผมรับรอง"

.

      "ไม่กลัวผมเป็นขโมยหรอครับ"

      "อาชีพของคุณไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้นนะครับ"

.

      "คุณรู้ได้ไงครับ" เขาขมวดคิ้วแล้วหันมาจ้องผม

.

      "ผมมีสกิลตรวจสอบและคุณก็อยู่ในพื้นที่ของผมเพราะงั้นผมก็สามารถตรวจสอบเรื่องพวกนี้ได้อยู่แล้ว"

.

      "อย่างงี้นี่เอง"

.

      ก๊อกๆๆ

.

      "ขออนุญาตค่ะนายท่าน"

.

      "มอนสเตอร์!! ไหนคุณบอกว่าที่นี่ปลอดภัย" โห มีมิติเก็บของด้วยเพราะตอนนี้เขาเรียกดาบออกมาเตรียมต่อสู้กับเมย์

.

      "ใจเย็นๆครับ เธอเป็นคนใช้ของผมเอง"

.

      "คนใช้??"

.

      "ใช่ครับ ฮึฮึ ถ้านับคุณกับผมเข้าไป มีคนที่เป็นมนุษย์จริงๆอยู่ที่นี่...2คน" ไม่รวมโรสสิครับเพราะอายุเธอเกินกว่าคนทั่วไปแล้วครับ ส่วนพี่เบิร์นก็เป็นยอดมนุษย์...แบบนั้นไม่นับ!!

.

      "2คน?? แล้ว...อย่างไง??"

.

      "ใจเย็นๆนะครับ ตอนนี้กันต์ควรกินข้าวและนอนพักเพื่อฟื้นพลังก่อน อ๋อ สกิลของกันต์คงเริ่มค่อยๆปลดล็อกแล้วล่ะครับ"

.

      "จริงหรอครับ!!"

.

      "แน่นอนครับ เอาล่ะ ทานข้าว!!" ผมรับถาดมาจากเมย์และตักข้าวต้มขึ้นมาหนึ่งช้อนและเป่าเบาๆให้หายร้อนและส่งไปที่ปากของกันต์

.

      "เอ่อ...คุณวิศ ผมทานเองได้ครับ"

.

      "อ๋อ!! งั้นก็ขอโทษด้วยครับ พอดีเผลอไปหน่อย"

.

      "ไม่เป็นไรครับ ฮ่าๆ"

.

      "ถ้าต้องการอะไรก็เรียกใช้เมย์ละกันครับ แล้วก็ถ้าออกไปข้างนอกอย่าทำอะไรอย่างฆ่ามอนสเตอร์นะครับ ที่นี่ทุกตัวเป็นของผมเพราะงั้น...อ่อนโยนกับพวกมันด้วยครับ" ผมเดินไปหาเมย์ "เมย์ฝากดูแลด้วย ฉันจะไปตรวจฟาร์ม"

.

       "รับทราบ นายท่าน"ผมเดินกลับไปที่ห้องตัวเองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและเจอพี่เบิร์นออกมาจากห้องพอดี

.

       "ไงไอ้น้อง เรียบร้อยดีไหม"

.

       "ก็ดีนะครับ ดูเขาจะตกใจอยู่พอสมควร แล้วนี่พี่อาบน้ำแล้วจะไปออกกำลังกายอีกหรอ"

.

       "เออน่า อาบอีกรอบก็ได้ อ๋อ อย่าลืมดูรายการรางวัลของที่ได้ด้วยเว้ย น่าจะช่วยในการตัดสินใจเรื่องที่อยู่ให้พวกตัวใหม่ทั้งหลายได้"

.

       "คร้าบๆ เดี๋ยวผมลองไปดูเอง"

.

       ผมอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วออกมาแต่งตัวระหว่างนั้นก็อ่านไปคร่าวๆแล้วลงมาทานข้าวไปด้วยอ่านไปด้วยอีกที ตอนที่ออกจากห้องก็เจอเมย์ออกมาพอดี

.

       "เขาเป็นไงบ้าง"

.

       "หลับไปแล้วค่ะ"

.

       "อืม ดีแล้วล่ะผมลงไปทานข้าวก่อนละกัน"

.

       "นายท่าน ข้ามีเรื่องจะรายงาน"

.

       "งั้นเราเดินไปด้วย คุยไปด้วยละกัน"

.

       "ค่ะ เมื่อคืนมีเสียงร้องจากของแปลกๆที่ห้อง ข้าลองขยับมันจนหลุดออกมา ในนั้นมีเสียงคนดังออกมาด้วยค่ะ"

.

       "อ๋อ! หมายถึงโทรศัพท์สินะครับ"

.

       "มันเรียกว่าแบบนั้นสินะคะ ใช่ คนๆนั้นบอกว่าชื่อสนและที่หมู่บ้านถูกบุกโจมตี"

.

       "โดนโจมตี!! แล้วมีใครตายหรือบาดเจ็บหรือเปล่า" 

.

       "ทางนั้นบอกว่าทุกคนปลอดภัยแต่ออกจากหมู่บ้านไม่ได้เพราะคนร้ายดักรออยู่ค่ะ"

.

       "ถ้าอยู่ในโดมนั้นอย่างไงก็ไม่มีใครเข้ามาได้ เอาล่ะ เดี๋ยวช่วงสายๆผมไปดูที่นั้นกับพี่เบิร์นเอง ส่วนตอนนี้เตรียมอาหารเช้าให้ผมด้วย"

.       

       "เข้าใจแล้วค่ะ กรุณารอสักครู่"

.

       หืม?? ทำไมผมถึงดูไม่รีบร้อนที่จะช่วยที่หมู่บ้านน่ะหรอครับ 1.เลยก็เพราะผมอยากให้พวกเขาลองเจอสถานการณ์กดดันและต้องตัดสินใจเองแบบนั้นบ้างเพราะผมไม่สามารถไปช่วยได้ตลอดหรอกนะครับ ถึงพวกเขาจะอยู่ภายใต้การปกครองของผมแต่ก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยตัวเองด้วย 2.โดมเซฟโซนไม่มีใครเข้าไปได้ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากผม ถ้าพวกเขาอยู่ด้านในนั้นก็ปลอดภัยแน่นอน และ3.อันนี้สำคัญสุดคือ ผมต้องการจัดการสมาชิกใหม่รวมไปถึงข้าวของต่างๆด้วย อย่างข้าวและข้าวโพดที่ปลูกไว้ก็เก็บได้แล้ว ในขณะที่ผมกำลังคิดหลายๆเรื่องอยู่เมย์ก็เอาอาหารมาเสริฟ..วันนี้เป็นปลาทอดกับซุปสาหร่ายและข้าวสวยร้อนๆ ผมเริ่มทานข้าวและเปิดสิ่งที่ได้จากการลุยดันเจี้ยนตามที่พี่เบิร์นบอก

.

     สิ่งที่ทำสำเร็จ

'เควสหลัก'

  เคลียร์ดันเจี้ยน

**รางวัล**หอกวารี ระดับ⭐⭐⭐

'เควสรอง'

  ค้นหาสิ่งมีชีวิตที่เป็นมิตร 

**รางวัล** # เผ่าลาเมีย มงกุฎและอุปกรณ์ประจำอาชีพของลาเมีย #

     # เชลย : เผ่าก็อบลิน #

'เควสลับ'

  ค้นหาสัญลักษณ์แห่งสายน้ำ 

**รางวัล** # ปลดล็อกพื้นที่ภูเขาการเกษตร 1/4 เป็น 2/4 #

  # เหมืองแร่ ระดับ1 เปิดการใช้งาน ภายในเหมืองระดับ1มีเพียงแร่ทองแดง เงิน และทอง ระดับเหมืองที่สูงขึ้นจะมีแร่ชนิดใหม่มากขึ้น#

รายการของที่ได้รับ....(จะลงหลังจากวันที่14 ตอนที่2)

อาชีพเกษตกรสามารถเลื่อนระดับได้แล้ว คุณต้องการเลื่อนระดับหรือไม่

.

      ผมหยุดทานอาหารแล้วลุกไปหาพี่เบิร์นทันทีเพื่อถามถึงการปลดพื้นที่?? เหมืองแร่?? ตอนนี้ฟาร์มผมขยายตัวเร็วไปหรือเปล่าครับเนี่ย!!

.

      "อรุณสวัสดิ์นายท่าน คือข้า..."

.

      "เดี๋ยวคุยกันทีหลังนะกีซาด" ผมบอกเขาแล้ววิ่งผ่านไปเห็นคุณโรสกำลังทำอะไรซักอย่างอยู่กลางทางน้ำที่ไหลไปทั่วฟาร์มของผม อ๋อ! เธอยืนอยู่บนน้ำนะครับ

.

      "คุณวิศคะคือดิฉัน..."

.

      "ผมรีบถ้าไงเราค่อยคุยกันนะครับ!!"

.

      "...ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันตามไป" ถึงเธอจะบอกว่าตามมาแต่ไม่ใช่เดินตามทีหลังแต่เธอวิ่งตามผมมาเลยต่างหาก สุดยอด สมเป็นคนคุมดันเจี้ยนจริงๆวิ่งตามสปีดผมได้ด้วย ไม่นานเราก็มาถึงที่ทุ่งเลี้ยงสัตว์ ตอนนี้พี่เบิร์นก็กำลังวิ่งอยู่กับพวกดัสและสิงโตทั้งหลายเช่นเคย ผมเดินไปที่ริมทางแล้วเรียกพี่เบิร์นให้วิ่งมาหา

.

       "พี่เบิร์นนนนนนน!!" พี่มันโบกมือให้

.

       "ที่นี่สวยมากเลยค่ะ แล้วยังมอนสเตอร์เหล่านี้อีก" คุณโรสคุยกับผม

.

       "สำหรับผมมันก็ดูปกตินะครับ" ผมตอนกลับอย่างยิ้มๆ

.

       "ไม่หรอกค่ะ ตามระยะเวลาแค่สองอาทิตย์ไม่มีใครปรับตัวได้เร็วแบบนี้หรอกค่ะ อีกทั้งยังสามารถอยู่ในที่ๆมอนเตอร์เยอะแบบนี้ได้...คนส่วนใหญ่เขาจะหวาดกลัวกันมากกว่าน่ะค่ะ"

.

       "งั้นหรอครับ.. อ๊ะ!! พี่เบิร์นมาแล้วผมขอคุยกับเขาก่อนนะครับ" ผมตอบอย่างไม่สนใจนักเพราะใครจะคิดอย่างไงก็เรื่องของเขา

.

        "ว่าไงไอ้น้อง"

.

        "ที่ว่า2ใน4ของภูเขานี่อย่างไงพี่??"

.

        "หืม? ก็ฟาร์มเอ็งตั้งอยู่บนภูเขาใช่ป่ะ ระบบเลยแบ่งที่นี่เป็น4ส่วนและเอ็งก็ทำตามเงื่อนไขได้ครบเลยสามารถปลดพื้นที่ทำฟาร์มแล้วก็ขยายเซฟโซนได้ ประมาณว่าตอนนี้พื้นที่นอกเขตเซฟโซนที่ฟาร์มนี้ เป็นพื้นที่ในชื่อของเอ็งทั้งหมดแต่ถ้าคนอื่นจะมาสร้างบ้านหรือล่าสัตว์ก็ยังสามารถทำได้เพราะไม่ได้มีม่านพลังเซฟโซนกันไว้เหมือนที่หมู่บ้าน เพราะงั้น...จะให้พี่กำจัดพวกมอนสฯออกไปจากส่วนที่เพิ่งปลดไปเปล่าวะ"

.

        "ไม่ๆๆๆๆ ไว้อย่างงั้นก่อน ที่นี่ผมยังปลูกอะไรๆไม่เท่าไรเลย ให้พวกนั้นอยู่ไปน่ะดีแล้ว นอกจากจะช่วยป้องกันฟาร์มอีกทีแล้วผมยังสามารถล่าพวกนั้นได้ด้วยหนิครับ"

.

        "เออ อันนี้เห็นด้วยว่ะ"

.

        "แล้วเรื่องเหมืองล่ะครับ?"

.

        "เรื่องนั้นต้องไปถามยัยตัวดีโน่น" พี่มันชี้ไปที่คุณโรส ดูเหมือนเธอจะได้ยินที่คุยกันเลยเดินยิ้มเข้ามา

.

        "เรื่องนั้นมันก็เป็นเพราะฉันส่วนหนึ่งของระบบแล้วก็ ในส่วนของระบบนั้นเป็นรางวัลทับซ้อนจากการที่คุณวิศสามารถพิชิตดันเจี้ยนได้เป็นคนแรกในเหล่าดันเจี้ยนทั้งหมดในโลกที่ปรากฎตอนนี้ อีกทั้งยังสามารถเคลียร์ภารกิจทั้งหมดได้ในวันเดียวถึงตอนแรกฉันจะบอกว่าดันเจี้ยนที่ฉันสร้างเป็นดันเจี้ยนเริ่มต้นแต่เอาจริงๆแล้วดันเจี้ยนเริ่มต้นมันแค่ชั้น1-3เท่านั้นแหละค่ะ ฮิฮิ"

.

       "งั้น...จริงๆแล้วคุณโรสคือ...บอส!?"

.

       "ก็ประมาณนั้นแหละค่ะ"

.

       "หว่าาา ละ...แล้วเหตุผลอีกส่วนล่ะครับ"

.

       "ก็แค่คุณดูน่าสนใจน่ะค่ะและเพราะคุณชวนฉันมาอยู่ด้วยก็เลยว่าจะขอใช้เหมืองที่ให้ไปทำเป็นห้องบอสน่ะค่ะ"

.

        "....ตามสบายละกันครับ แล้วคนที่จะมาห้องบอสนี่จะออกมาที่ฟาร์มผมไหมครับเนี่ย"

.

        "จำเป็นต้องมีคนรอดหรอคะ?" คะ...ครับ เอาที่สบายใจเลย

.

        "อ๋อ พี่เบิร์นครับ ช่วงสายๆเดี๋ยวไปที่หมู่บ้านนวลผากับผมหน่อยนะ มีปัญหาอีกแล้วถึงจะครบวันกำหนดตรวจงานพอดีด้วยก็เถอะ"

.

        "เออ เรื่องนั้นพี่ก็พอรู้แหละแต่จากที่ดูจากรายชื่อคนในหมู่บ้านก็ไม่มีใครตายหรือบาดเจ็บรุนแรง"

        "ก็ดีแล้วครับ"

.

        "งั้นดิฉันขอตัวไปชำระล้างน้ำต่อนะคะ"

.

        "ที่ทำอยู่เมื่อกี้น่ะหรอครับ"

.

        "ใช่ค่ะ"

.

        "ขออภัยที่แทรกครับนายท่าน คุณผู้หญิง คุณคือคนที่สร้างน้ำบริสุทธิ์นี่หรอครับ" วอร์เดินเข้ามาถามโรส

.

        "ว้าว! สิงโตพูดได้เสียด้วย ใช่แล้วล่ะ ดิฉันเป็นคนสร้างเอง เรียกดิฉันว่าโรสก็ได้นะคะ แล้วคุณสิงโตคือ"

.

        "ข้าชื่อ วอร์ เป็นสิงโตผลึกธาตุน้ำ     ข้าอยากคุยกับคุณโรสเรื่องการกลั่นน้ำให้บริสุทธิ์ครับ"

.

        "ถ้างั้นตามมาทางนี้เลยค่ะ" โรสพาวอร์ไปที่กลางทางน้ำที่ไหลผ่านตรงทางน้ำแถวๆนั้นและเริ่มคุยอะไรกันซักอย่างแต่ผมไม่ได้ยุ่งด้วย

.

        "พี่เบิร์นไปวิ่งกับพวกเขาต่อเถอะ ผมจะดูรีน่าเสียหน่อย"

.

        "โอว ซักบ่าย2เจอกันหน้าบ้านแล้วกัน"ผมพยักหน้าแล้วเดินไปหารีน่าแต่มีเงาดำๆสูงใหญ่ของดัสเดินเข้ามาหาผมก่อน

.

        "นายท่านขอรับ"

.

        "ว่าไงดัส อยากได้อะไรหรอ"

.

        "ข้าอยากให้ท่านขี่ข้าไปที่หมู่บ้าน...ข้าอยากไปกับท่านด้วย"

.

        "อา..เอาไว้คราวหน้านะดัสเพราะมีกลุ่มคนดักซุ่มอยู่ที่หน้าทางเข้า ผมไม่อยากปะทะกับพวกเขาด้วยเพราะยังไม่ทราบจำนวนเพราะงั้นจะใช้แท่น วาร์ปไปแทนน่ะ"

.

         "ข้ารู้สึกอิจฉารีน่าขอรับ นางดูแข็งแกร่งขึ้นมากเลยขอรับ"

.

         "ดัสเองก็แข็งแกร่งนะ เอาเป็นว่าถ้าผมจัดการงานทุกอย่างเสร็จจะพาดัสไปสำรวจพื้นที่ใหม่ที่ผมได้มาด้วย ตกลงนะ"

.

         "ถ้าเช่นนั้นข้าจะรอขอรับ ตอนนี้ข้าต้องขอตัวไปก่อน" ดัสดูจะหายจากอาการเศร้าเมื่อครู่และยกขาหน้าด้วยความดีใจแล้ววิ่งไล่ตามพวกพี่เบิร์นต่อไป ส่วนตัวผมก็เดินไปหารีน่าที่อยู่กับเด็กๆตรงที่นั่งเล่นทรงหกเหลี่ยมที่ผมสร้างไว้

.

         "เป็นไงบ้างรีน่า"

.

         "ดีมากเลยค่ะนายท่าน ตั้งแต่ที่ได้ร่างใหม่มารู้สึกว่าตัวเองสามารถเคลื่อนไว้ได้ดีแต่ก่อนมากๆ อีกทั้งหลังจากการต่อสู้ที่ผ่านมาฉันรู้สึกได้เลยว่าหางของฉันแข็งแกร่งมาก ได้ออกกำลังแบบนี้ก็ดีค่ะ"

.

         "งั้นก็ดี แล้วพวกเด็กๆล่ะ"

.

         "ตอนนี้กำลังเล่นอยู่กับพวกแรดห้องข้างๆค่ะ อีกอย่างตอนนี้หน้าที่ของฉันมีแค่ดูแลเด็กๆและรวบรวมวัตถุดิบรายวันให้นายท่านเท่านั้นเพราะตอนนี้คาทอสจัดการเรื่องการดูแลสัตว์เลี้ยงแทนแล้วค่ะ อีกทั้งยังสามารถดูแลได้ดีอีกด้วยค่ะ"

.

         "โอ ดูเหมือนเขาจะได้อาชีพแล้วด้วยนิ" ผมเปิดดูสเตตัสของคาทอสดู ตอนนี้เขาได้รับอาชีพ 'คนเลี้ยงสัตว์' มาแล้วครับและมีสกิลอย่าง 'มิตรแห่งสรรพสัตว์' ที่ช่วยทำให้คนที่อยู่ในปาร์ตี้หรือตัวเอง ไม่ได้รับอันตรายจากสัตว์ทุกชนิด และยังมี 'สุรเสียงแห่งสรรพสัตว์' เป็นสกิลที่ทำให้เขาสามารถพูดคุยกับเหล่าสัตว์ได้ทุกชนิดรวมถึงออกคำสั่งได้ด้วยแต่อันนี้ขึ้นอยู่ค่าความสัมพันธ์กับสัตว์นั้นๆ ก็ถือว่าผมเลือกคนทำงานไม่ผิดล่ะนะครับ

.

        "แล้วตอนนี้เขาไปไหนล่ะ รีน่า"

.

        "คาทอสไปแล่ปลาต่อน่ะค่ะ กีซาดสั่งเอาไว้และงานยังไม่เสร็จ"

.

        "ดีเลยงั้นผมไปหากีซาดก่อนนะ"

.

        "เชิญเถอะค่ะนายท่าน"

.

        ผมเดินกลับออกมาเพื่อไปหากีซาดที่ทำงานสร้างบ้านอยู่ในตอนที่เดินกลับมาก็ผ่านโซนบ่อปลาผมก็เห็นคาทอสกำลังทำงานอยู่กับตัวผู้อื่นๆอีก2ตัวที่ผมให้ทำหน้าที่เป็นลูกน้องเขา

.

        "คาทอส หยุดงานก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับทุกตัวเพราะงั้นตามมาเลย"

.

        "ได้ครับนายท่าน พวกเราหยุดแล้วไปกัน" แล้วเราก็เดินไปหาพวกกีซาดแต่ว่า...โลลิน้อยของผมตื่นเสียแล้วและยังเล่นน้ำอยู่กับปูตัวอื่นด้วย เดี๋ยวนะ!! ชุดที่เธอใส่นี่มัน..ชุดว่ายน้ำเด็กประถมของญี่ปุ่น แล้วไอ้ช่องขาวๆที่ไว้เขียนเลขที่ห้องกับชื่อนั้นมันอะไรกันครับ!! 'ริสา 1-ห้องวิศ'

.

        "พี่จ๋า!!"

.

        "ตื่นแล้วหรอครับ แล้วเอาชุดมาจากไหนครับเนี่ย"

.

        "พี่ชายผมสีแดงๆอ่ะค่ะ พี่จ๋ามาเล่นน้ำกันนะๆๆๆ"

.

        "เอาไว้ก่อนละกันครับ พี่ต้องทำงานแล้วนี่กินข้าวหรือยัง"

.

        "พี่สาวสองคนข้างในทำให้แล้วค่ะ"

.

        "งั้นก็อย่าเล่นน้ำนานล่ะ"

.

        "อือ!!" แล้วเธอก็กลับไปเล่นน้ำเหมือนเดิม พี่เบิร์น!!! เดี๋ยวโดนดีแน่ๆ ผมละจากริสาแล้วไปหาพวกกีซาดที่กำลังสร้างบ้านเพิ่มอยู่ ตอนนี้บ้านห้าหลังนั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        "นายท่าน ท่านมาแล้ว"

.

        "อืม กีซาดเรียกทุกคนมารวมตัวหน่อย"

.

        "ได้ครับ" ไม่นานพวกริซาร์ดทุกตัวก็มายืนจัดแถวกันยกเว้นแค่รีน่ากับเด็กๆ

.

        "เอาล่ะ ที่ผมเรียกทุกตัวมาก็เพราะเรามีสมาชิกใหม่มาเพิ่งและจะขอใช้บ้านที่ทุกตัวสร้างเสร็จแล้วจะเป็นอะไรไหม"

.

        "หากนายท่านต้องการพวกเราก็ยินดี" เซ็ตเป็นคนบอกแทนทุกคน

.

        "อย่าห่วงไปเลย ผมยังให้ทุกตัวนอนในบ้านผมได้เหมือนเดิมแหละ"

.

        "จริงๆแล้ว พวกเราก็เริ่มชอบที่จะนอนด้วยกันแล้วล่ะครับ ฮ่าๆ"

.

        "มันก็ดีแต่ผมก็อยากให้ทุกตัวมีพื้นที่ส่วนตัวด้วย เอาล่ะ มาทำความรู้จักกันดีกว่า"

.

        "ออกมาเลย เซฟฟ่า" ผมเปิดมิติโรงนาให้พวกเธอออกมา

.

        "ลาเมีย??"

.

        "ริซาร์ดแมน" เซฟฟ่าและกีซาดจ้องหน้ากันอยู่ เมื่อลาเมียทุกตัวออกมาแล้วผมก็ปิดมิติซะ รู้สึกพวกเขาจะเกร็งๆนะ

.

        "พวกเธอคือสมาชิกใหม่ กีซาดนี่เซฟฟ่า เธอเป็นหัวหน้ากลุ่มลาเมีย เซฟฟ่านี่กีซาดเขาเป็นหัวหน้ากลุ่มริซาร์ด"

.

        "ยินดีต้อนรับสู่ฟาร์มของนายท่าน"กีซาตเป็นคนเริ่มก่อน

.

        "พวกข้าก็ยินดีที่ได้รู้จักพวกเจ้า จะว่าไปพวกเจ้าเข้าใจภาษาเราได้ไง"

.

        "ถ้าอยู่ในฟาร์มผมทุกตัวก็สามารถเข้าใจกันได้ครับเซฟฟ่า นั้นเป็นเพราะพี่เบิร์นเขาตั้งค่าไว้ให้" ผมเป็นคนบอก

.

        "ตั้งค่า??"

.

        "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ทุกตัวก็เจอกันแล้ว เซฟฟ่าเพราะพวกเธอมาใหม่และมีจำนวนเยอะในบ้านของผมเลยรองรับทุกตัวไม่ได้ ผมเลยอยากให้พวกเธอใช้บ้านสามหลังนั้นเป็นที่อยู่อาศัย...มันเล็กไปไหม"

.

        "ก็พออยู่ได้นายท่าน แต่อย่ากังวลไปเลยพวกข้าสามารถนอนด้านนอกบ้านได้เหมือนกันเพราะที่นี่อากาศสดชื่นกว่าในถ้ำดันเจี้ยนเสียอีก"

.

        "นั้นแหละที่ผมคิด เพราะขนาดบ้านอย่างไงพวกเธอก็อยู่กันไม่ครบสินะ และเพราะเหตุนี่ผมเลยอยากให้พวกเธอช่วยพวกกีซาดสร้างบ้านเพิ่มด้วย...จะไหวหรือป่าว"

.

       "เรื่องแค่นี้เอง ถึงพวกเราจะมีร่างกายครึ่งบนเป็นมนุษย์และดูอ่อนแอแต่พวกเราก็สามารถยกของหนักได้เช่นกันนายท่าน อีกอย่างหางของพวกเรานั้นแข็งแรงกว่าช่วงบนเสียอีก"

.

       "โอ!! งั้นก็ดีเลย ถ้างั้นผมอยากให้เซฟฟ่าแบ่งพวกเธอเป็นสามกลุ่ม กลุ่มแรกให้ช่วยสร้างบ้านโดยหัวหน้างานคือเซ็ต กลุ่มที่สอง ผมจะให้ไปช่วยคาทอสในการเลี้ยงและดูแลสัตว์ต่างๆภายในฟาร์ม ส่วนกลุ่มสุดท้าย ผมต้องการให้ช่วยทำเสื้อผ้าให้หน่อยน่ะครับ โดยที่ เซฟฟ่าและชิเอลจะเป็นหัวหน้าที่ค่อยรับเรื่องต่างๆและมารายงานผม เหมือนกับกีซาดก็ประมาณหัวหน้าเผ่านั้นแหละ มีอะไรก็ค่อยคุยกันล่ะ"

.

      "เสื้อผ้า!!" ดูพวกเธอจะดีใจมากเลยครับจนไม่ได้ยินช่วงท้ายที่ผมสั่ง

.

      "แล้วบ้านอีกสองหลังที่เหลือล่ะครับ นายท่าน" เซ็ตเป็นคนถามขึ้นมา

.

      "อีกสองหลังนั้น หลังแรกผมจะให้ทำเป็นที่สำหรับทำงานพวกเย็บปัก ส่วนอีกหลังก็...ออกมาได้แล้ว" ผมเปิดมิติอีกครั้งและเรียกพวกก็อบรินออกมา

.

      "ก็อบลิน!!" เซฟฟ่าตั้งท่าจะโจมตีเจ้าก็อบลินที่สวมเกราะไหล่แต่ผมเข้ามาขวางเธอไว้ก่อน

.

      "เขาเป็นเชลยของผมเพราะงั้นห้ามโจมตีเขา"

.

      "ท่านผิดสัญญา ท่านไม่ได้กำจัดมันทั้งหมด"

.

      "ใจเย็นเซฟฟ่า พวกเขาเหลือแค่ไม่กี่ตัวกับพวกเด็กๆเท่านั้นแล้วก็นะพวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก ผมแค่ให้พวกเขาออกมาเตรียมตัวเท่านั้นเดี๋ยวผมจัดการเรื่องวุ่นวายที่หมู่บ้านที่ผมเตรียมไว้เสร็จแล้วก็จะพาพวกเขาออกไปจากฟาร์มผมอยู่ดี"

 .

      "เช่นนั้น..ข้าต้องขออภัยในความเสียมารยาทของข้า นายท่านโปรดให้อภัย"เธอก้มหัวลง

.

      "ช่างเถอะ ไม่เป็นไรนายมีชื่อไหมก็อบลิน" ผมหันไปถามเจ้าก็อบลินที่สวมเกราะไหล่

.

      "นายเหนือหัว บ่าวอย่างพวกเราไม่มีชื่อเรียกหรอกท่าน" เอ่อ..คำเรียกผมชักจะเริ่มสูงขึ้นไปเรื่อยๆแล้วหรือเปล่าครับเนี่ย นายหัว นายท่าน เจ้าชีวิต  นายแห่งเรา เหนือหัว เออ! จะเรียกไรก็เอาเถอะ

.

      "ถ้างั้นผมตั้งชื่อให้นายว่า ลูเธอร์ ล่ะกันเพราะนายเป็นตัวเดียวที่คุยกับผมมากที่สุด ตอนนี้ก็ขนย้ายพวกเด็กๆไปไว้ในบ้านได้เลย" ตัวก็อบลินเล็กกว่าริซาร์ดและลาเมียเยอะเพราะงั้น50ตัวนี่อยู่ได้อยู่แล้ว

.

      "ขอบคุณเหนือหัวที่มอบชื่อให้ บ่าวขอไปทำงานก่อน"

.

      "เชิญ เอาล่ะ แยกย้ายกันไปทำงานต่อได้ คาทอส กีซาด เซฟฟ่า ชิเอลตามผมมาลาเมียทีเหลือก็ช่วยงานก่อสร้างและก็...ย้ายของพวกนี้เข้าบ้านเย็บปักไปล่ะกัน"

.

      "นี่มัน!! เข็ม!! ด้าย!!"

.

       "ดูนี่สิๆ"

.

       "นี่คือ...จักรมือ ถึงไม่เคยเห็นแต่ข้าสามารถใช้มันได้!!!"

.  

       ผมปล่อยให้สาวๆจัดของเข้าที่ทำงานไปส่วนผมก็นำกลุ่มที่ผมเรียกเดินมา รอบนี้ผมเจอกับริสาซึ่งเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วขอไปกับผมด้วยผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ที่ๆผมพาพวกเขามาก็คือ...บ่อปลาลอยฟ้าของแดเนียลกับไดน่าเพราะต้องการเตือนพวกเซฟฟ่านั้นแหละ

.

       "เซฟฟ่า ชิเอลที่นี่คือที่เลี้ยงปลาที่ดุร้ายและอันตราย ผมเลยพาพวกเธอมาที่นี่เพื่อจะได้ไปเตือนเผ่าของเธอด้วย เข้าใจนะ"

.

       "ดุร้ายหรอ??"

.

       "เดี๋ยวผมเรียกให้ดู แดเนียลขึ้นมาหาผมหน่อย"

.

       "....นายแห่งเรา ท่านต้องการสิ่งใด" รอบนี้แดเนียลไม่ได้ลอยขึ้นมาจากน้ำเพียงแค่โพล่หัวขึ้นมาแต่นั้นก็พอที่จะเห็นขนาดตัวที่ใหญ่ได้

.

       "ผมจะบอกว่ามีสมาชิกใหม่และอยากให้ดูแลพวกเขาด้วย หมายถึงไม่ให้พวกลูกๆนายเขมือบน่ะ" แดเนียลหันหัวไปทางเซฟฟ่าแล้วนิ่งๆไป

.

       "ลาเมีย...สายพันธุ์ริสอควาล่างั้นหรอ"

.

       "ปลาทับทิบเพลิงวารี ชิเอลดูสิ!!" ตูม!!! 

.

       "เฮ้ย!!" ผมและคนอื่นๆตกใจมากที่เซฟฟ่ากระโดดลงไปในน้ำ อยากโดนกินหรือไงนั้น!!

.

       "ท่านพี่รอข้าด้วยสิ!!" ตูม!!

.

       "เฮ้ย!!" ชิเอลก็เอาด้วยกับเขา ผมได้แต่มองหน้าพวกที่มาด้วยซึ่งเขาก็มองมาที่ผมเช่นกัน ผมได้แต่มองไปที่น้ำเพื่อรอดูว่าเลือดจะไหลขึ้นมาเมื่อไหร่แต่กว่าห้านาทีทุกอย่างก็ยังเงียบ แต่แล้วเหล่าปลาทั้งหลายก็ลอยขึ้นมาเหนือน้ำจนสามารถเห็นพวกลูกปลาเพลิงวารีจำนวนมหาศาล พวกมันว่ายไปมาราวกับดีใจอะไรบางอย่างและในที่สุดเซฟฟ่าและชิเอลก็กลับขึ้นมาเหนือน้ำ

.

       "ฮ่า สดชื่น!"

.

       "ทำอะไรของพวกเธอน่ะเซฟฟ่า" ผมถาม

.

       "ขออภัยนายท่าน แต่พอได้เห็นเหล่าปลาพวกนี้มันทำให้พวกเรารู้สึกอยากลงไปในน้ำมากๆ"

.

       "ทำไมงั้นล่ะ?"

.

       "เพราะปลาเหล่านี้คือพาหนะโดยสายเลือดของพวกเรา!!"

.

.

.

.

      มาลงแล้วนะครับ วันนี้ไม่มีอะไรแก้ตัวครับ นอกจากความเหนื่อยล้าจริงจริง หลังจากตอนวันที่14คงเดินเรื่องสบายสบายเหมือนเดิมแล้วล่ะครับ น่าจะแต่งได้ไหลลื่นขึ้น

.

   ติได้แต่อย่าด่านะครับ

  1 เม้น = 1 กำลังใจ

  ผ​ู้แต่ง : Amano​ /ฝ่าย Q​c : ikonsi

ความคิดเห็น