ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“แฟน ? คนไหนวะ ?”

ชื่อตอน : “แฟน ? คนไหนวะ ?”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 646

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2560 00:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“แฟน ? คนไหนวะ ?”
แบบอักษร

๓๑

“แฟน ? คนไหนวะ ?”



“บอสว่าไง...” เสียงทุ้มของคนที่พิงกำแพงหน้าลิฟต์ส่วนตัวของเจ้านายรอยู่ชั้นล่างสุดถามเลขาสาวที่เพิ่งก้าวออกมาจากลิฟต์



พริ้มพริ้งเม้มริมฝีปากเข้าหากันมองชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม “บอสไม่ได้ระบุจะส่งใครไปน่ะ”



“งั้นเธอก็ส่งชื่อฉันลงไปในเหล่ายักษ์ที่ต้องไปทำงานนี้” ขุนจิ้มนิ้วลงบนแฟ้มที่หญิงสาวถือเอาไว้



“ขุน... นายฝึกไม่ผ่านเกณฑ์เหล่ายักษ์ขาวด้วยซ้ำ” พริ้มขมวดคิ้วใส่เขาทำเสียงเข้ม



“เอาน่า... ได้ข่าวว่าไอ้มารมันจะโผล่ไปใช่มั้ย งั้นเธอก็ส่งฉันไป” ขุนพูดพร้อมหักนิ้วมือของเขา



พริ้มถอนหายใจออกมา “ไม่ได้มีแค่นายคนเดียวนะที่อยากจะจัดการมารตนนั้น อีกอย่างฉันว่านายควรไปฝึกให้มากกว่านี้ดีกว่า โทร.เรียกแผนให้มาช่วยฝึก...”



“...”



“ฉันขอโทษ...” เลขาสาวนั้นกัดริมฝีปาก ก้มหน้างุด



ความสัมพันธ์คู่หูเหนียวแน่นของขุนแผนนั้นขาดสะบั้นไปเมื่อสองปีก่อน และช่างหน้าขำขณะที่ดาวเหนือนั้นพาแผนเข้ามา บอสของเธอเองก็ช่วยให้โอกาสกับขุนให้ได้มาทำงานที่ราพณาสูรเช่นเดียวกัน



มันช่างเป็นเรื่องที่สร้างความลำบากใจแก่ทั้งสองฝ่าย



เป็นเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของแท้...













ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่จัดงานมอเตอร์โชว์ เวลา ๑๒.๓๘ น.


งานมอเตอร์โชว์นั้นไม่ได้มีเพียงรถคันหรูมากมายหลายสไตล์ที่ผู้ชายนั้นมาดูมาชม ร้อยทั้งร้อยนั้นมาดูบรรดาสาวๆนุ่งสั้นห่มสั้นเต้นส่ายเอวไปมาข้างๆรถคันหรูนั้นแหละ



เสียงดนตรีบีทหนักๆอื้ออึงในหูของชายหนุ่ม สายตาของเขามองร่างบางอ้อนแอ้นที่ขยับสะโพกส่ายเอวไปมา



ครูสอนศิลปะป้องกันตัวอย่างอิฐนั้นจ้องมองหญิงสาวคนหนึ่งในบรรดาสาวสวยเอ็กซ์เซ็กซี่ทั้งหลายอย่างไม่ละสายตา



ร่างระหงที่หลบแสงสปอร์ตไลท์เพื่อพยายามไม่ให้เธอนั้นดูโดดเด่น แขนเรียวขาวยกขึ้นเหนือตัวบีบให้น้ำฟองสบู่ไหลลงมาอาบร่างของเธอ



เธอมัดผมเปียแกละสองข้าง ใบหน้าที่แต่งแต้มเล็กน้อยพอประมาณไม่จัดจ้านเหมือนหญิงสาวคนอื่นทำให้สะกดสายตาของชายหนุ่มเอาไว้



โอ้ยยย มันน่าลากกลับไปฟัดที่บ้านจริงเลยแม่คุณ...


นมๆเป็นนม ตูดเป็นตูด ดีกว่าหุ่นไอ้ญาณนั้นเป็นไหนๆ


แม่งเอ้ยยย... เมื่อคืนแม่งก็เอากับผู้ชายคนอื่นทั้งๆที่กำลังคุยโทรศัพท์กับกู...


...เจ็บใจฉิบหาย !


อิฐส่ายหน้าไปมองอย่างหัวเสียพลางสลัดเอาความหงุดหงิดเรื่องของญาณออกไปแล้วใส่ใจกับของสวยๆงามๆตรงหน้า



ขณะที่อิฐนั้นกำลังมองหยดน้ำพร่างพราวบนไหปลาร้าสวยที่กำลังลงต่ำมาร่องอกของเธอก็มีแรงสะกิดที่หัวไหล่ของเขาอย่างจัง



ชายหนุ่มจึงหันไปมองอย่างขุ่นเคือง ก่อนที่สายตาเอาเรื่องนั้นจะค่อยๆผ่อนคลายเมื่อมองเห็นใบหน้าของคนที่มาก่อกวนความสุขของเขา



“พี่อิฐ สวัสดีครับ” ชายหนุ่มที่มีรอยแผลแตกที่คิ้วของเขานั้นยกมือไหว้รุ่นพี่จากสถานที่ทำงานของเขาอย่างนอบน้อม



“อ้าวไอ้แผน..” อิฐรับไหว้แล้วตบหัวของหนุ่มรุ่นร้องอย่างหยอกล้อ ก่อนคว้าคอมาล็อคเอาไว้ “...มาดูพริตตี้สินะ”



“ก็เหมือนพี่ล่ะครับ” แผนตอบตะเบ็งเสียงแข่งกับเสียงดนตรีท่ามกลางผู้คนจำนวนมากในงาน “...อันที่จริงผมมาเฝ้าแฟนผมด้วย”



“แฟน ? คนไหนวะ ?” อิฐถามยิ้มๆพลางกวาดสายตาไปรอบๆ ก่อนจะหันไปชี้นิ้วที่บรรดาสาวพริตตี้



แผนชี้นิ้วไปที่หญิงสาวที่เต้นหลบมุมบรรดาสาวพริตตี้ เธอที่มัดแกละสองข้างคนนั้น “นั้นไงครับแฟนผม ...เธอชื่อแก้วเกล้า”



อิฐหันกลับมามองหน้าหนุ่มรุ่นน้องก่อนจะหันกลับไปมองแก้วเกล้าอีกครั้งแล้วถามออกมา “...คนนั้นแฟนมึงเหรอ ?”















ขณะเดียวกัน ชั้นบนของห้างสรรพสินค้านั้น


ญาณจำเป็นต้องหาชุดใหม่สำหรับใส่ไปงานแต่งของลูกพี่ลูกน้อง



ตอนแรกเธอจะใส่เสื้อตัวที่ศาสตร์นั้นซื้อให้เพราะทั้งสวยใส่สบายแล้วก็ดูดีราคาแพง แต่มีเด็กเวรที่ไหนไม่รู้มาฉีกขาด...



เอาเหอะ... เอาเงินที่มันแม่งมาโยนให้นี้แหละมาซื้อเสื้อตัวใหม่


หญิงสาวเดินเลือกชุดสูทสำหรับสุภาพสตรีอยู่สักพัก ก็มีลูกค้าอีกคนเข้ามาในร้าน ดุท่าจะเป็นลูกค้าประจำขาใหญ่ เพราะร่างสูงนั้นเดินเข้ามาชี้นิ้วเลือก



“ผมเอาอันนั้นด้วย อือ.. อันนั้นก็ด้วย” เสียงทุ้มของคนเอาแต่ใจนั้นเอ่ยขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งลงบนโซฟารอพนักงานสาวจัดการเรียกให้มาชำระค่าเสื้อพลางเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่น



ญาณที่เลือกชุดได้แล้วนั้นเดินมาที่เค้าเตอร์พร้อมควักเงินออกมาจ่าย ขณะเดียวกนที่พนักงานสาวอีกคนที่จัดการเสื้อผ้าในคุณชายเอาแต่ใจคนนั้นได้ก็วางถุงผ้าบนเค้าเตอร์ พลันญาณจะหยิบถุงผ้าของเธอก็มีมือหนาของเขาที่มัวแต่ก้มหน้าดูหน้าจอนั้นจับหมับ



“ขอโทษครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อมาจับที่มือของเธอ



“ไม่เป็นไรค่ะ” เขาชักมือออกแล้วญาณเองก็ตอบไป



ดวงตาสีตาลนั้นเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าเธอ ญาณมองขุนที่โตขึ้นกว่าเก่าพลางยกยิ้มให้ก่อนจะรีบออกไปจากร้านนั้น



ขุนที่รนรานรีบหาบัตรเครดิตมาจ่ายค่าเสื้อสูทของเขานั้นพอออกมาจากร้านก็มองไม่เห็นร่างบางนั้นแล้ว













วันงานแต่งลูกพี่ลูกน้องของญาณ


ญาณยืนอยู่ในตำแหน่งของเพื่อนเจ้าบ่าวใกล้กับชายหนุ่มมากที่สุด ทำให้เธอนั้นโดดเด่นขึ้นมาในบรรดาเพื่อนของเจ้าบ่าวที่ยืนเรียงราย



แต่อัศวินกลับรู้สึกระแวงสายตากรุ้มกริ่มที่ลูกพี่ลูกน้องสาวของเขามองมาที่เจ้าสาวของเขา



ไหนจะประโยคที่ญาณพูดทักทายเจ้าสาวของเขาตอนที่กำลังรดน้ำสังข์ “...ถ้าไอ้วินไม่อยู่บ้านวันไหนก็โทร.หาฉันนะ”



พร้อมทั้งหันมาทางเจ้าบ่าวแล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงเอือมระอา “กูเชื่อมึงแล้วว่าไม่ได้ทำเขาท้องก่อนแต่ง”



“...” อัศวินกัดฟันกรอดจ้องเธอตาเขม็ง



ญาณนั้นเบ้ปากพร้อมรดน้ำสังข์ให้กับลูกพี่ลูกน้องของเธอ “อย่างมึงอ่ะ... ไม่มีปัญญาทำเขาท้องได้หรอก”


หญิงสาวหัวเราะอย่างชั่วร้ายก่อนจะเดินออกมาให้คนอื่นๆได้มาอวยพรรดน้ำให้แก่คู่บ่าวสาว













ในช่วงบ่ายๆที่พวกเขาเริ่มกางโต๊ะจีนกันหน้าบ้านของเจ้าบ่าว



ได้รับการอนุเคราะห์จากฝีมือการทำอาหารของบรรดาแม่ย่าแม่ยาย ไม่แม้แต่น้าเดือนเก้าแม่ของญาณเองก็มาช่วยด้วยอีกแรง



ญาณกอดแม่ของเธอกลมขณะที่อยู่ในห้องครัว



“ไปช่วยยกอาหารไปเสิร์ฟแขกน่ะไป ชิ้ว” แม่ของเธอไล่พร้อมเอาทัพพีเคาะหัวหญิงสาวด้วยความหมั่นไส้ “ฉันบอกให้แกพาแฟนแกมาเจอ แกก็ไม่พามานะ”



“ก็เขาไม่ว่าง...” ญาณพูดพร้อมหอมแก้มแม่ของเธอฟูดใหญ่ก่อนจะเดินไปหยิบถาดอาหารแล้วหันมาส่งจุ๊บให้ก่อนจะเดินออกไป



งานแต่งนั้นจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายไม่หรูหรา เน้นความอบอุ่นเป็นกันเองและมีเฉพาะกับแค่แขกเครือที่สนิทเท่านั้น



แต่มีอีกคนหนึ่งที่ไม่น่าจะสนิทกับสองบ่าวสาว แต่น่าจะสนิทกับญาณมากกว่า



กุมภัณฑ์หันมองหาร่างบางภายในงาน หญิงสาวน้อยใหญ่นั้นหันมากรี๊ดกร๊าดเมื่อชายหนุ่มนั้นเดินผ่าน บ้างก็สะกิดขอคุยขอแลกเบอร์ด้วยแต่กุมภ์กลับโบกมือปัดแล้วขอลา



จนกระทั่งเขาหันมาเจอเป้าหมายของเขา



“มันจะเกินไปหน่อยมั้ง...” ญาณมองเขม่นใส่ชายหนุ่มในชุดสูทปกติทุกวันของเขาอยู่แล้ว แต่ดันบังเอิญตรงกับธีมงานแต่งพอดิบพอดี



“ผมจะมาถามคุณว่าคืนนี้ฉันจะออกไปไหนรึเปล่า” กุมภ์พูดขึ้นขณะที่ก้มมองนาฬิกาข้อมือของเขาราวกับว่าเขามีเวลาไม่มาก



“มึงโทร.มาถามก็ได้นะกุมภ์” ญาณที่หงุดหงิดแล้วก็ยังอารมณ์เสียกับชายหนุ่มตรงหน้าจึงไม่เรียกเขาด้วยสรรพนามสุภาพเหมือนอย่างเคย



“ตอบผมมา... เสร็จงานแล้วคุณจะกลับหอเลยรึเปล่า ?” ดวงตาคมกริบนั้นหันมาจ้องเธอนิ่ง พอเห็นสีหน้าของคนขี้สงสัยนั้นเขาเลยพูดกลบเกลื่อนเรื่องที่เขาพยายามหาเรื่องรั้งเธอไว้ไม่ให้ไปเจอกับบริษัทค้าอาวุธในตอนค่ำของวันนี้ “...ผมจะไปหา”



ญาณเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะตอบออกมา “ไม่ต้องมาหา”



“แสดงว่าคุณจะอยู่แต่ในห้องใช่มั้ย...”



“เรื่องของกู...”



ขณะที่เจ้าบ่าวหนุ่มลูกพี่ลูกน้องของเธอนั้นหนีบขวดน้ำอัดลมมาหาเพื่อนดื่มด้วยเพราะถูกภรรยาสาวคุมเข้มเรื่องแอลกอฮอล์ เขาเดินมาแทรกกลางระหว่างญาณและแขกที่เขาไม่คุ้นหน้า



“คุณ... เป็นใครครับ ?” วินถามออกมาพร้อมหันมาถองศอกใส่หญิงสาว “เขาเป็นใครวะ ?”



“กูไม่รู้จัก” ญาณยักไหล่พร้อมเบ้ปากใส่ชายหนุ่ม



กุมภัณฑ์ชะงักไปไม่รู้จะพูดยังไงเพราะตอนนี้เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ แต่แล้วชายหนุ่มก็คลี่ยิ้มออกมาพลางเอ่ยเสียงเรียบ



“...แต่ผมก็เอากับคุณหลายครั้งแล้วนะญาณ”







______________________


เอ้าา ก็ไรท์คนจริง

เม้นท์เยอะ เห็นแล้วชื่นใจ อารมณ์ดี มีความสุข ก็ลงต่อดิรอไร

ขอแค่อย่าปั่นเม้นก็พอ

หนึ่งคนต่อหนึ่งเม้นท์เท่านั้นนะ

5555555555555555555555



ใครแอบส่องไรท์จะเห็นว่าคู่พี่หมีน้องต่ายนั้นไรท์ได้เปิดเรื่องเอาไว้แบบเงียบๆ

555 รอติดตามเอาแล้วกันนะจ้ะ > <








แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น