ณัฐวรรณณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พลาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2560 12:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พลาด
แบบอักษร

ตอนที่ 15 พลาด

“ ขอเสียงต้อนรับสาวสวยที่กลับคืนสู่วงการหน่อยจ้า!!! “ รวีรินเดินขึ้นมาบนชั้นสองของผับชื่อดังหลังจากตกลงกับรุ่นพี่น้องๆและเพื่อนๆทั้งหลายว่าจะมาร่วมฉลองก่อนทำTHESISของพี่ปีห้า

เนื่องจากว่าเธอไม่ได้เข้าร้านเหล้าและไม่ได้แตะเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เลยเป็นเวลาเดือนกว่าๆทำให้เพื่อนๆและรุ่นพี่รุ่นน้องทั้งหลายต่างพากันร้องโอดโอยกันไปตามๆกัน

“ เว่อร์จัง “

“ มาเร็วๆต้อนรับกันหน่อย “ ยังไม่ทันจะได้เดินถึงโต๊ะเธอก็โดนพี่ปีห้าที่แสนจะสนิทจับเหล้าและกรอกปากเลยทันทีแทบจะไม่มีเวลาให้ทำใจด้วยซ้ำ

ใบหน้าสวยบูดบึ้งเพราะความขมของแอลกอฮอล์ก่อนจะเอื้อมมือไปรับแก้วน้ำเปล่าที่รุ่นพี่ส่งมาให้

“ ทำแบบนี้ฆ่ากันเลยดีกว่า “

“ เฮ้ยรินมาแบบนี้ขออนุญาตคุณสามียัง “ รวีรินส่ายหน้าเป็นคำตอบเธอยังไม่ได้บอกภูผาเพราะไม่ได้คิดว่าเขาจะมีเวลามาฟังขนาดนั้น ตัวเขาก็งานหนักเวลาเจอหน้ากันแทบจะไม่มี

“ เดี๋ยวก็เกิดปัญหาหรอก ครอบครัวร้าวฉาน “

“ แกบอกไอ้ต้นแล้วรึไง?”

“ ยังอ่ะ หมอนั้นติดทำงานอยู่หอเพื่อน “

“ ระวังเหมือนกันนั้นแหละ “ จะว่าไปเธอก็แอบหวั่นใจอยู่เหมือนกันว่าภูผาจะว่าอะไรไหมแต่ก็คงไม่ว่าหรอกเมื่อก่อนเธอจะไปไหนก็ไม่เคยบอกเขาก่อนสักครั้งนี่

รวีรินคิดแบบนั้น….

แต่เปล่าเลย….!!!สิ่งที่เธอคิดมันผิด

“ นี่เธอกล้าดียังไงไปกินเหล้าแล้วไม่บอกฉัน!!!! “ ภูผาที่ถูกโทรตามจอดรถไว้ที่หน้าประตูลานก่อนจะเดินลงจากรถอย่างรวดเร็ว

สายตาคมหันไปมองหญิงสาวที่เมาคอพับโดยมีเพื่อนผู้ชายคอยพยุงเขารีบดึงเธอออกมาจากเพื่อนคนนั้นก่อนจะหันหน้าไปดุคนที่เมาไม่ได้สติ

“ อย่าโทษมันเลยพี่เป็นคนให้มันกินเอง “

“ ใครก็ได้เปิดประตูรถให้ที “ เหมือนเขาจะไม่ได้ฟังที่รุ่นพี่เธออธิบายหันไปสั่งคนอื่นให้เปิดประตูรถให้คนที่พอมีสติรีบวิ่งไปเปิดประตูรถให้ชายหนุ่มทันทีก่อนคุณชายภูผาจะระเบิดลงตรงนี้

แขนแกร่งช้อนตัวร่างบางขึ้นและพาเดินไปที่รถอย่างรวดเร็วกลิ่นแอลกอฮอล์ในตัวเธอมันเหม็นหึ่งไปหมด ภูผาได้แต่กัดฟันอยู่ในใจอยากจะตีซะให้เข็ด

ชายหนุ่มหันไปมองอีกทางหนึ่งต้นตระการกำลังดุพิรญาไม่ต่างจากเขาเพียงแต่หญิงสาวอีกคนมีสติมากกว่าเขาหันมองคนที่นอนอยู่ในรถแล้วก็ถอนหายใจ

“ มีใครพอจะขับรถรินกลับห้องได้บ้างครับ?”

“ เดี๋ยวพี่ขับให้พี่อยู่คอนโดเดียวกันริน “

“ ขอบคุณ “ ภูผาหันไปขอบคุณรุ่นพี่ของเธอก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับรถและเหยียบคันเร่งออกไป

“ อื้อ…ภู จะอ้วกอ่ะ “

“ เชี่ย!ทำไมเธอต้องทำให้ฉันปวดหัวตลอดเลยว่ะ “ ภูผาจอดรถที่ข้างทางรีบวิ่งไปหาหญิงสาวที่เปิดประตูลงไปโก้งคออ้วกอยู่ข้างทาง

“ เป็นเพราะเธอกินเหล้าไม่ดูตัวเองมันถึงเป็นแบบนี้ “

“ อย่าบ่นได้ไหมไอ้บ้า! น่ารำคาญ!! “

“ เธอจำคำเธอไว้นะริน “ รวีรินมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าตาแป๋วก่อนจะยิ้มหวานให้และล้มพับไปเลยโชคดีที่เขารับไว้ทันไม่อย่างนั้นเธอคงได้วัดความแข็งแรงของถนนแน่นอน

ภูผาเดินเข้ามาในคณะด้วยความอิดโรยยังไม่ได้หลับไม่นอนเนื่องจากงานที่คณะมันล้นมือไหนจะงานที่บริษัทที่เขาพึ่งไปสร้างปัญหามา แถมวันนี้อาจารย์นัดพรีเซนต์งานอีกกว่าจะได้ออกจากห้องเฉือดเวลาก็ปาไปเกินครึ่งวันแล้ว

“ เฮ้ยไอ้ภู เย็นนี้ไปร้านใหม่กันเพื่อนกูแนะนำมา เด็ดนะโว้ย “

“ ไม่มีอารมณ์กูง่วงนอน “

“ อะไรว่ะปกติมึงไม่ยอมพลาดนี่หว่า “

“ คนมีเมียก็อย่างนี้แหละ กลัวเมียโกรธ “

“ พวกมึงช่วยหุบปากหมาๆก่อนได้ป่ะ “ ต้นตระการที่เห็นว่าท่าทางไม่ดีเลยช่วยห้ามไว้เผื่อไอ้เพื่อนบ้านี่บ้าจี้เรื่องกลัวเมียขึ้นมาเขาขี้เกียจจะไปแก้ปัญหากับรวีรินให้

“ มึงก็ด้วยไม่ใช่หรอไอ้ต้น กลืนน้ำลายตัวเองเรื่องไม่กินทอมสรุปได้ทอมเป็นเมีย”

“ ถ้ามึงไม่หุบปากนะไอ้วิทย์กูจะต่อยให้ฟันล่วงเลยคอยดูสิ “ ต้นตระการชี้หน้าเพื่อนอย่าคาดโทษเขาก็ไม่ได้นึกโกรธอะไรหรอกก็รู้อยู่ว่าปากพวกนี้เป็นยังไง

“ สรุปเอาไงไปเปล่าวันนี้ “

“ กูง่วง!พรุ่งนี้ค่อยไป “

“ เชี่ยภู!!! “

“ ไปกินเหล้ามึงจะตกใจอะไรเหี้ยอะไร “

“ มึงขอยัยรินแล้วหรอ?”

“ ทำไมต้องขอวะ?ยัยนั้นไปกินเหล้ากับเพื่อนยังไม่เห็นขอกูเลย “

“ อ้าวๆโกรธเมียอย่าพาลเพื่อนนะเฮ้ย! “

“ พรุ่งนี้สองทุ่มเจอกันที่ร้าน “ ภูผาหันไปสั่งเพื่อนก่อนจะเดินออกจากคณะกลับไปนอนที่ห้องหลังจากวันนั้นเขาก็ไม่ได้ติดต่อรวีรินอีกเลยแม้หญิงสาวจะโทรมาหาเขาก็แค่รับแล้วก็วางไป

“ หมอนี่ นี่มันเป็นคนขี้งอนตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ!!! “ รวีรินมองโทรศัพท์ตัวเองที่ถูกตัดสายอย่างเหลืออดเธอโทรหาเขารอบที่สามของวันแล้วนะนี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วจะงอนอะไรกันนักกันหนา

“ เป็นอะไรไปน่ะ “

“ ภูไม่รับโทรศัพท์ “

“ นอนอยู่รึเปล่า วิศวะทำงานกันข้ามวันข้ามคืนไม่ใช่หรอฉันได้ยินว่าช่วงนี้ส่งโปรเจ็ค”

“ มันไม่ใช่คนนอนขี้เซาขนาดนั้น “ พอติดต่อเขาไม่ได้เธอก็แทบไม่มีอารมณ์ทำงานต่อเลยภูผาเป็นแบบนี้มาร่วมสัปดาห์หลังจากเธอเมาเละเขาก็ไปส่งเธอที่ห้องตื่นเช้ามาคิดว่าจะเจอเขาแต่เปล่าเลยภูผาไม่อยู่แล้วเขาก็ไม่ได้กลับมาที่ห้องเธออีกเลยหลังจากวันนั้น

เสียงเพลงบีทหนักๆทำให้คนที่เดินเข้ามาใหม่สนุกไม่ใช่น้อยผับใหม่นี้ตกแต่งดีเรียบหรูคนก็เยอะแถมยังทำดนตรีได้ดี ภูผาเดินผ่านผู้คนมากมายเข้าไปกลางร้านที่เป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ซึ่งเพื่อนๆของเขาได้จองที่ไว้แล้ว

“ เป็นไงว่ะพ่อหนุ่มสุดหล่อ เมียอนุญาตแล้วว่างั้น “

“ มาเที่ยวอย่ามาพูดเรื่องเมีย พ่อมึงไม่สอนหรอ?”

“ อ้าวไอ้เวรนี่มาถึงก็เล่นพ่อเลยโว้ย! “ แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรภูผารับแก้วจากเพื่อนก่อนจะหันมองรอบร้านเรื่อยๆสายตาของผู้หญิงนับร้อยจ้องมองมาทีเขาที่พึ่งมาถึงรวมถึงต้นตระการและตฤณที่ตามกันมาติดๆ หนุ่มหล่อสามคนของคณะวิศวะใครๆก็รู้จักแถมยังรู้จักดีด้วย

“ เหี้ยร้านนี้แม่งคู่แข่งกูชัดๆ “ ต้นตระการพูดติดตลกยังไงก็ทำกันคนละรูปแบบร้านนี้ปิดดึกกว่าคนที่เที่ยวจากร้านเขาก็มาต่อร้านนี้ได้ไม่แปลกที่ช่วงแบบนี้คนยังไม่แน่นเท่าร้านของเขาเท่าไหร่

“ เชี่ยภูเบาๆดิว่ะ “

“ แค่นี้กูไม่เมาหรอก “

“ มึงต้องอยู่ทั้งคืนไหมล่ะเพื่อนใจเย็นๆไปเครียดอะไรมา เมียไม่ให้เอา?”

“ ไม่ไปเอาเมียมากกว่ามันงอนยัยรินเพราะยัยรินไปเที่ยวไม่บอกมัน “

“ ประชดเมียว่างั้น?”

“ อย่าเสือก! กูบอกแล้วว่าอย่าพูดเรื่องเมียในร้านเหล้า สอนไม่จำ “ คำพูดภูผาสร้างเสียงหัวเราะให้บรรดาเพื่อนๆที่หนีแฟนมาเที่ยวกันทั้งนั้นได้เป็นอย่างดี

ยิ่งดึกเข้าเพลงก็ยิ่งมันขึ้นเรื่อยๆจากโต๊ะหนุ่มๆกลายเป็นหนุ่มๆที่มีสาวๆเข้ามานัวเนียกันให้เต็มไปหมดโดยเฉพาะภูผาที่ดูเหมือนจะมีสาวๆให้ความสนใจมากเป็นพิเศษแต่ที่น่าแปลกใจคือเขากับเล่นกับพวกเธอด้วย

แขนแกร่งโอบสาวทรงโตสองคนไว้ในอ้อมแขนแม้ต้นตระการกับตฤณจะช่วยกันดึงออกบ้างแต่ก็ไม่เป็นผล

“ เชี่ยภู!มากไปแล้วมึง กูไม่อยากให้มึงมีปัญหานะ “

“ ไม่มีหรอก “

“ ปล่อยมัน มันไม่ฟังหรอกให้มันเจอเอง “ ตฤณห้ามต้นตระการไม่ให้ห้ามอีกคนที่เริ่มจะเมาได้ทีแถมผู้หญิงที่อยู่รอบข้างก็นะ….อื้ออยากได้เพื่อนเขาซะเต็มที่ขนาดนั้นอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไปเถอะ

สองร่างฟัดกันนัวบนเตียงขนาดใหญ่ทันทีที่ก้าวผ่านประตูเข้ามา ภูผาแทบจะไม่ได้สติว่าพาใครกลับห้องเขารู้แค่ว่าตอนนี้ต้องรีบจัดการให้มันเสร็จๆไม่อย่างนั้นคืนนี้นอนไม่หลับแน่

“ อื้อพี่ภู…เบาๆหน่อยสิคะเดี๋ยวหวานก็ช้ำหมดหรอก “ ภูผามองหน้าเด็กสาวที่นั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา น้ำหวานหญิงสาวคนล่าสุดที่เข้ามาหาเขาเธอก็หน้าหวานสมชื่อนะตอนแรกคิดว่าจะเรียบร้อยแต่ร้อนแรงใช้ได้

“ อื้อ…อ๊ะ พี่ภูขาเร็วๆเถอะค่ะ “ สาวหวานรีบเร่งชายหนุ่มที่กำลังดื่มดำกับทรวงอกของหล่อนอยู่

ติ๊ด ติ๊ด

โทรศัพท์มือถือเครื่องสวยอยู่ในกางเกงที่โยนลงข้างเตียงอย่างไม่สนใจว่าใครจะโทรมา ร่างสูงทาบลงไปกับร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่ใบหน้าหล่อซุกอยู่ระหว่างขาเล็กของเธอ

“ กรี๊ด!!พี่ภู “ สาวร่างเล็กหอบเมื่อเสร็จกิจหนึ่งครั้งและต้องลิ้มรสความเสียวจากชายหนุ่มที่ปรนเปรอมาให้ผิดกับอีกคนขนาดมีสาวมาแก้ผ้าตรงหน้าเขาทำให้ขนาดนี้เขาแทบจะไม่มีอารมณ์เพราะในหัวกำลังคิดถึงใครบางคน

รวีรินเปิดห้องเข้ามาด้วยใจหวั่นๆในห้องมีไฟแต่ไม่มีใครอยู่ในห้องนั่งเล่นหญิงสาวมองไปที่ห้องนอนที่ปิดอยู่ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้

“ อ๊ะ!พี่ ภู “ เสียงครางของผู้หญิงทำให้ในใจของหญิงสาวสั่นไหวมือไม้เริ่มอ่อนแรงแทบจะไม่มีแรงจับประตูด้วยซ้ำก่อนทีเธอจะเปิดประตูบานใหญ่เข้าไป

สาวร่างเล็กเปลือยกายคร่อมชายหนุ่มที่เปลือยท่อนบนกำลังสนุกสนานกับกิจกรรมระหว่างสองคน หันมาสนใจเธอที่เข้ามาใหม่ด้วยความตกใจ

“ ขอโทษด้วยพอดีฉันซื้อของมาให้ คิดว่าทำงานดึก “ รวีรินแทบไม่มองหน้าชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงหญิงสาวกลับหลังหันก่อนจะวางของไว้ที่โต๊ะทานข้าวแล้วออกไปอย่างรวดเร็ว

“ ริน!!! “ ภูผาได้สติแต่มันช้าไปเขาผลักเด็กสาวที่พามาจากผับลงจากตัวก่อนจะวิ่งตามหญิงสาวออกไปแต่ไม่ทันเธอลงลิฟท์ไปแล้วเขารีบกลับเข้ามาในห้องควานหาโทรศัพท์ที่โยนทิ้งไป

‘ 10 สายไม่ได้รับ ‘ ชายหนุ่มทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิดก่อนจะกดโทรออกหาหญิงสาวที่พึ่งวิ่งออกไป

(“ ฉันขอโทษที่เข้าไปขัดจังหวะไม่ต้องโทรมาด่าก็ได้ “)

“ กลับมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้!!!! “ ภูผาบอกเสียงเข้มเธอทำเหมือนว่าไม่ได้รู้สึกอะไรแต่เสียงเธอสั่นจนเขาจับผิดได้

(“ ฉันขับออกมาไกลแล้วอ่ะ นายไปต่อเถอะ “)

“ ไม่!!! ฉันบอกให้เธอวนรถกลับมาเดี๋ยวนี้! “

(“ ไว้นายสร่างเมาค่อยคุยกันก็ได้ “)

“ ริน…ได้โปรด “ ภูผาเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดก็หญิงสาวที่อยู่ในโทรศัพท์เขามีเสียงสะอื้นตามมาแม้เธอจะพยายามทำให้เสียงมันปกติที่สุด

“ ริน!!! “ เธอกดตัดสายเขาไปแล้ว โทรศัพท์เครื่องสวยถูกเขวี้ยงไปไม่รู้ทิศทางแต่เสียงที่โยนไปให้ทายคือเละแน่ๆ

“ ออกไป! “

“ พี่ภู

“ ฉันบอกให้ออกไป!!!! “ เขาพาลทุกคนที่ขว้างหน้าจนเด็กนั้นต้องรีบแต่งตัวแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว  สายตาของชายหนุ่มหันไปเห็นถึงอาหารที่พึ่งซื้อเข้ามาใหม่ๆมีทั้งข้าวต้ม อาหารกินเล่น กาแฟ ไว้สำหรับทำงานตอนดึกๆเห็นแค่นั้นเขาก็ปวดใจจะแย่อยู่แล้ว แต่ที่หนักที่สุดคือ

‘ เมื่อกี้รวีรินร้องไห้ ‘

เขาพลาด….พลาดมากที่ทำให้เธอเสียใจ

พรุ่งนี้จะมาต่อนะคะ ขอบคุณทุกคนมากที่เข้ามาอ่านผลงานชิ้นแรกในชีวิตนะคะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น