ณัฐวรรณณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปัญหาใหญ่ของผู้หญิง

ชื่อตอน : ปัญหาใหญ่ของผู้หญิง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2560 12:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปัญหาใหญ่ของผู้หญิง
แบบอักษร

ตอนที่ 14 ปัญหาใหญ่ของผู้หญิง

“ โอ๊ยทำไมมันปวดแบบนี้ว่ะเนี่ย “

“ เกิดเป็นชะนีมันลำบากมากสินะ ผัวก็ต้องมี เม้นก็ต้องมา แถมต้องท้องอีกเป็นกะเทยดีกว่ามีแต่ผัวอย่างเดียว “ เชอร์รี่พยายามจะพูดให้เพื่อนผ่อนคลายบ้างตั้งแต่เช้ารวีรินเอาแต่ปวดท้องประจำเดือนงานการแทบจะไม่ขยับเพราะหญิงสาวไม่มีอารมณ์ที่จะทำ

หนังสือหนังหาแทบจะไม่อยากจะแตะเพราะมันปวดหนักมากินยาแก้ปวดยังไม่ดีขึ้นด้วยซ้ำ

“ แล้วเมื่อเช้ามาเรียนยังไง ภูผามาส่งหรอ?”

“ เปล่า หมอนั้นอยู่อังกฤษ ฉันนั่งBTS มา “ ใครมันจะขับรถได้ว่ะเดินยังทรมานเลย โชคดีที่ภาคบ่ายไม่ได้เรียนเธอเลยขอลาเพื่อนๆกลับห้องงานในส่วนของตัวเองจะกลับมาทำให้ใหม่เพื่อนๆก็เห็นใจเพราะรวีรินมักจะปวดท้องแบบนี้ทุกครั้งที่เป็นรอบเดือน

ร่างบางเดินเข้าไปถึงในห้องด้วยความเหนื่อยล้าหญิงสาวทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอย่างคนหมดแรงไม่ว่าจะขยับไปไหนก็ปวดไปหมด

ติ๊ด ติ๊ด

“ ฮัลโหล”

(“ อยู่ไหน “)

“ อยู่ห้อง”

(“ ไม่มีเรียนหรอ”)

“ ไม่มี อยู่อังกฤษไม่ใช่หรอ?”

(“ พึ่งมาถึงจะเอาอะไรไหม?”)

“ ฉันปวดท้อง… “ บอกไปเสียงก็สั่นไปคนที่อยู่ปลายสายได้ยินก็เริ่มอยู่ไม่สุขอยากจะขับรถไปให้ถึงคอนโดของเธอซะเดี๋ยวนี้ ภูผารีบขับรถมาเขาใช้เวลาไม่นานมากก็มาถึงคอนโดของหญิงสาว

พอมาถึงห้องเห็นคนตัวเล็กนอนขดอยู่บนโซฟามือเล็กวางแนบอยู่บนท้องท่าทางจะปวดมาก

“ เป็นไงบ้าง “

“ ปวดท้อง “

“ หาหมอไหม? “ ภูผาลูบหัวหญิงสาวที่นอนอยู่อย่างสงสารเธอนิ่วหน้าเมื่อขยับตัวลุกขึ้นนั่งมาคุยกับเขา

“ ไม่เอา “

“ แล้วปกติทำไง “

“ ปกติมันไม่ได้ปวดขนาดนี้กินยาก็หาย “ ภูผาต้องเข้าเน็ตพาวิธีที่พอจะช่วยได้เขาจึงเดินเข้าไปในห้องเธอและกลับออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กก่อนจะดันตัวหญิงสาวให้นอนลงดึงเสื้อเธอขึ้นและวางผ้าชุบน้ำอุ่นไว้ที่ท้องน้อย

“ ในเน็ตเขาบอกให้ทำอ่ะ “

“ แล้วนายไม่กลับไปพักหรอ?”

“ ก็มาพักอยู่นี่ไง “ ภูผานั่งลงที่พื้นใบหน้าหล่อวางที่โซฟาใกล้ๆกับรวีรินที่นอนอยู่

“ เป็นอะไร “

“ ฉันทำงานพลาด “

“ หือ?” คนอย่างภูผาเนี่ยนะทำงานพลาดเปอร์เซ็นต์มันแทบจะเป็นศูนย์เพราะเขารอบคอบ

“ โดนพ่อดุมาเลย “

“ นายโอเคไหม?” ภูผาส่ายหน้าเขาซบหน้าลงกับมือเพราะความเครียดบริษัทสูญเงินไปหลายล้านเพราะความผิดพลาดด้านการสั่งซื้ออะไหล่ของเครื่องบินที่กำลังส่งซ่อม

มือเล็กของรวีรินวางที่หัวของเขาเบาๆก่อนจะค่อยๆลูบเป็นการปลอบโยนคนที่กำลังเครียดเริ่มผ่อนคลายขึ้นมาบ้างเมื่อได้ระบายเรื่องทุกอย่างให้รวีรินฟังแม้เขาจะไม่อยากเล่าก็ตามตอนนี้เธอยิ่งปวดท้องมาฟังเรื่องเขาที่เครียดๆอยู่กลัวเธอจะปวดไปกว่าเดิม

“  คนเราต้องรู้จักคำว่าผิดพลาดบ้างจะได้เอาเป็นบทเรียนนายไม่เคยผิดพลาดเลยเป็นแบบนี้ไง “

“ ฉันทำให้เธอเครียดไปด้วยใช่ไหม?”

“ เปล่าสักหน่อย “ ภูผาลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาก่อนนะบนตักของเธอแขนใหญ่ก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตกก่อนจะหลับตาลงช้าๆ

“ ขออยู่แบบนี้สักพักนะ ฉันสบายใจขึ้นเยอะเลย “

“ ฉันควรอ้อนนายไหมฉันปวดท้องอยู่นะ “

“ เดี๋ยวค่อยอ้อนมีเวลาให้อ้อนนาน “ รวีรินพ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่ายนึกจะมึนก็มึนนึกจะอ้อนก็อ้อนใครจะไปรับอารมณ์มันไหวเท่าเธออีกว่ะเนี่ย หญิงสาวเปิดทีวีดูเพื่อผ่อนคลายอารมณ์

รายการแนะนำการท่องเที่ยวไปที่ปายหลังจากเงียบเหงาไปนานเลยมีคนอยากไปดูตอนที่คนเริ่มน้อยลงบ้างเธอยังไม่เคยไปเลย มีแต่เฉียดๆอยากขึ้นแต่ไม่มีคนไปด้วยเลยอด

“ ภูอยากไปปายอ่ะ เห็นเขาไปแล้วสวยดี “

“ เธอว่างหรอยัยบ๊อง !งานล้นมือแบบนี้จะไปเที่ยวได้ไง “

“ ก็มันอยากไปอ่ะ พาไปนะ “

“ ไม่อ่ะฉันไม่ชอบไปขึ้นเหนือไม่มีอะไรให้ทำมีแต่หมอก “

“ แต่ฉันอยากไป “

“ เธอก็ไปสิ “

“ ได้ งั้นฉันจะไปนายลุกเลย! “

“ จะไปไหน?!! “

“ ไปหาข้อมูลแล้วก็โทรชวนเพื่อนไง “ ภูผาคว้าตัวเธอไว้ไม่ทันอุตส่าห์จะให้อ้อนอีกสักนิดเขาจะยอมพาไปอยู่แล้วเชียวแต่เธอใจร้อนกว่าที่เขาคิดไว้มาก ภูผาต้องนั่งมองหญิงสาวหาข้อมูลไม่สนใจอะไรเลยเขาเลย

“ นี่อ้อนอีกหน่อยดิ เดี๋ยวฉันพาไป “

“ ไม่! “

“ อะไรงอนจริงดิ “

“ ฉันได้เพื่อนไปตั้งเยอะไม่ต้องง้อนายหรอก “

“ ใคร?”

“ ก็ยัยสามคนนั้นต้นแล้วก็นนท์กับเพื่อนเขา”

“ นนท์ไหน?!!อย่าบอกนะว่าไอ้หมอนั้นอ่ะ!!! “

“ อื้อ “ ภูผาเลือดขึ้นหน้าเธอแสบใช้ได้เห็นว่าเขาไม่ไปหาคนมาแทนได้น่าจับตีจับกดซะให้เข็ดถ้าไม่เห็นแก่ที่นั่งกุมท้องเขาคงจับเธอกดจริงๆ

“ ฉันพาเธอไปก็ได้อย่าให้ไอ้นนท์ไปนะ “

“ อย่ามายุ่งกับฉัน!!! “

“ อย่าให้ไอ้นนท์ไปนะ นะ…. “ รวีรินมองชายหนุ่มที่กำลังอ้อนเธออย่างแปลกใจวันนี้โลกจะแตกรึไงทำไมคุณชายภูผาถึงอ้อนเธอหนักจังอยากจะอัดคลิปลงไปประจานให้ชาวโลกได้รู้ว่าเขาก็อ้อนคนเป็นเหมือนกันไม่ใช่เอาแต่หน้านิ่งได้อย่างเดียว

“ หิวอ่ะภู “

“ กินอะไรล่ะ “

“ อยากกินสุกี้ “

“ ตอนนี้เนี่ยนะ?!!! “ ภูผามองนาฬิกาเป็นเวลาเกือบจะสี่โมงเย็นออกไปซื้อของมาทำตอนนี้คงได้กินอีกทีห้าทุ่มยิ่งเส้นนี้รถติดสุดๆ

“ ไม่ได้หรอ?”

“ ได้แต่รออีกแปปได้ป่ะ รถมันติด “

“ แต่ฉันหิว “ ภูผากุมขมับเมื่อกี้อารมณ์ร้ายฉิบหายโมโหทุกอย่างตอนนี้งอแงนี่คือารมณ์ผู้หญิงเป็นประจำเดือนใช่ไหม?เขาได้แต่ถามตัวเอง

ภูผาเดินออกไปคุยโทรศัพท์พลางหันหน้ามามองคนที่อยู่ข้างในไปด้วยเธออารมณ์แปรปรวนจริงๆนั่งดูทีวีอยู่ดีๆก็ร้องไห้ทั้งๆที่ไม่ใช่คนร้องไห้ง่ายอะไรขนาดนั้นภูผาถึงกับเอามือกุมขมับ

“ มันเป็นแบบนี้ทุกคนหรอครับแม่ “

(“ แล้วแต่คนลูกแล้วแต่ฮอร์โมนในแต่ละเดือน”)

“ ผมต้องทำยังไงครับ?”

(“ เขาเป็นแค่วันแรกเท่านั้นแหละลูก อะไรยอมได้ก็ยอมดีกว่าให้งอแงเนอะ ยังไงภูก็ยอมอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?”)

“ ครับ “

(“ จะให้แม่ไปขอให้เมื่อไหร่ก็บอกนะลูกชาย”)

“ เรายังเรียนไม่จบนะครับแม่เชื่อว่ายัยนั้นต้องขอไปเรียนต่อโทแน่ๆ “ ภูผาวางสายจากมารดาก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่เดินไปเช็ดน้ำตาให้กับคนที่ร้องไห้เพราะการ์ตูน!!!

“ รออยู่นี่นะจะออกไปซื้อมาให้ “

“ อื้อ “ ชายหนุ่มเดินออกจากห้องเขาไม่ได้จะขับรถไปจำได้ว่าแถวนี้มีซุปเปอร์อยู่หน้าปากซอยเดินออกไปอีกนิดหนึ่งน่าจะได้ความจริงนะยะทางก็ไกลพอสมควรแต่ยังดีกว่ารถติดล่ะว่ะ

“ อ้าวภูมาทำอะไรคะ?”

“ มาดูแลคนปวดท้องครับแก้ม แก้มมาทำอะไรแถวนี้ครับ?”

“ ซื้อของไปทำงานค่ะ แล้วรินเป็นไงบ้างอาการเมื่อเช้าไม่ดีเลยนะ”

“ อารมณ์ขึ้นๆลงๆครับตอนนี้นั่งร้องไห้กับการ์ตูนอยู่ “

“ ฮาๆมันเป็นเรื่องปกติของผู้หญิงแต่ปกติรินไม่เป็นนะ “โชคดีเหลือเกินที่เจอกวินตาช่วยเลือกผักผลไม้และอาหารสดน้ำจิ้มต่างๆไม่อย่างนั้นเขาคงเลือกอะไรไม่เป็นสักอย่าง

ภูผาเดินถือถุงพลาสติกหนักสองถึงขึ้นคอนโดอย่างยากลำบากได้แต่คิดในใจว่าถ้าเธอหายดีเมื่อไหร่เขาคงจะคิดบัญชีทบต้นทบดอกซะให้เข็ดไปเลย

“ อ้าวหลับ! “ จะปลุกก็ไม่ได้อีกล่ะเพราะถ้านอนไม่พอจะตื่นขึ้นมาเหวี่ยงอีกเป็นประจำดือนยิ่งจะรุนแรงขึ้น

คนเหงื่อท่วมได้แต่นั่งหอบมองเธอที่หลับจะดุก็ไม่กล้าเพราะเธอไม่ได้บังคับให้ไปซื้อแต่เขาอยากที่ไปเอง

“ ทำเพื่อคนอื่นมันเหนื่อยขนาดนี้เลยหรอวะ เธอทนฉันได้ยังไงยัยตัวแสบ “

รวีรินตื่นขึ้นมาช่วงดึกเพราะได้กลิ่นหอมๆมาจากครัวอาการปวดท้องดีขึ้นบ้างแต่ก็ยังไม่หาย หญิงสาวลากสังขารตัวเองไปที่ครัวที่ภูผายืนอยู่เขาหยิบจับอะไรไม่ค่อยถนัดเพราะไม่เคยได้ทำอาหารใช้วิธีเปิดอินเตอร์เน็ตดู

รวีรินยิ้มหวานเมื่อเห็นภาพชายหนุ่มใส่ผ้ากันเปื้อนอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก

“ ทำมั่วๆนะ “

“ ก็อร่อยดีนี่ ขอบคุณนะ “

“ ให้รางวัลดิ “

“ อะไรดีอ่ะ “ ภูผายิ้มหวานออกมาก่อนจะเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวใบหน้าหล่อก้มลงไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก่อนจะจูบเบาๆที่ริมฝีปากบาง

“ ความจริงอยากทำมากกว่านี้แต่ฉันไม่ชอบฝ่าไฟแดง “

“ ไอ้ทุเรศ!!! “

“ หรือเธออยากให้ทำ “

“ ไปไกลๆเลยโว้ย!! “ ใบหน้าสวยแดงขึ้นมาอีกครั้งเธอยังไม่ชินกับการที่เขามาพูดจาสองแง่สองง่ามแบบนี้แม้จะเคยทำอะไรต่อมิอะไรกันมาเยอะแล้วก็ตาม แต่รวีรินก็ยังรู้สึกดีที่วันนี้เธอเป็นประจำเดือน 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น