ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 20 หนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2560 12:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20 หนี
แบบอักษร

​ผมไม่รู้จริงๆว่าควรรู้สึกยังไงน้ำตาที่ไหลไม่หยุดคงเป็นการบอกอาการที่ดีที่สุดว่าผมรู้สึกยังไง ทันทีที่รถโรงพยาบาลมาถึงผมก็โดดขึ้นไปอยู่ข้างๆกัน จับมือของกันไว้ตลอด ไม่สนใจฟังเสียงใครทั้งนั้น

"กัน พี่อยู่นี่แล้วนะ กันทำแบบนี้ทำไม ฮึก... กันต้องอยู่กับพี่นะกันเป็นของพี่ กันไม่มีสิทธิ์ไปไหนนะ" ผมได้แต่พร่ำตลอดทาง กันยังพอมีสติอยู่บ้างกันยิ้มให้ผมเท่าที่เขาจะมีแรง

"พะ..พี่ออฟ ไม่..ปะ..เป็นอะไรใช่ไหม" ตัวเองเจ็บขนาดนี้ก็ยังไม่วายจะเป็นห่วงผมอีก

"พี่ไม่เป็นอะไรเลย กันไม่ต้องห่วงพี่นะ พี่จะลากคอมันมาให้ได้ใครที่บังอาจมาแตะต้องของของพี่" รถโรงพยาบาลเลี้ยวเข้าจอดที่ตึกฉุกเฉิน เตียงของกันถูกเข็นเข้าไปในห้อง ผมยืนรอหน้าห้องด้วยใจที่ไม่เป็นสุขก่อนที่พวกเพื่อนๆกันและเพื่อนๆผมจะตามมา

"ไอออฟ มึงโอเคไหม มึงใจเย็นๆ" ไอสิงหันมาถามผม ผมได้แต่เสยผมขึ้นไปด้วยความเครียดก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ ผมอยากจะทรุดลงไปตรงนี้เลยด้วยซ้ำ เหมือนหัวใจทั้งดวงของผมแตกละเอียด ไร้ซึ่งความรู้สึก

"ไอโอบ ตกลงยังไงวะ" ผมหันไปถามทันทีที่ไอโอบมาถึงและแปลกมาที่รินไม่เลือกที่จะตามมา

"คนข้างในเป็นไส้ และกูว่ามันต้องการทำร้ายมึงและกัน แต่คนที่ทำเป็นคนละพวกกัน กูว่าเรื่องนี้เดาไม่ยากหรอก กันหายดีเมื่อไหร่ค่อยคุยกัน" ไอโอบพูดให้ผมยิ่งสงสัยกว่าเดิมแต่ผมก็เลือกที่จะแค่พยักหน้าไปเฉยๆ

"กูว่านะพวกมึงไม่ต้องจัดการเองหรอก เดี่ยวกูส่งลูกน้องไปเก็บเอง" ไอเปรมหันมาพูดด้วยสีหน้านิ่งๆไอวาดพยักหน้าช้าๆก่อนจเดินตามไอเปรมไป มันก็จริงที่ต้องให้พวกมันไปจัดการลำพังสติผมยังไม่มีเลยแล้วต้องมีเรื่องซ้อนมาอีก

"ใครเป็นญาติของคุณกันคะ" พยาบาลตะโกนถามออกมาผมรีบขานรับ

"ผมครับ ผมเป็น....สามีคนของกันครับ" มันอาจจะดูแย่ที่ผมต้องพูดแบบนั้นไปแต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมจะปกป้องเขาได้ มันเทียบไม่ได้เลยกับที่กันปกป้องผมมาตลอด ไอโอบหันมายิ้มให้ผมและตบบ่าผมเป็นเชิงให้กำลังใจ

"ปลอดภัยแล้วนะครับ กระสุนไม่ถุกจุดสำคัญอะไร แจ่ต้องให้รอพักฟื้นอีกสักพัก แล้วหมอจะดูอาการอีกทีว่าจะให้กลับบ้านได้เมื่อไหร่" ผมทรุดลงกับพื้นทันทีที่ได้ยินคำว่าปลอดภัย เหมือนหัวใจผมกลับมาทำงานได้อีกครั้ง ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่ทำร้ายคนโง่อย่างผมมากไปกว่านี้ กันรีบฟื้นมาฟังคำที่กันอยากฟังจากพี่นะ



ผมรักษาตัวได้ 3 วันแล้ว วันนี้โอบบอกว่าพี่ออฟจะเข้ามาค่ำๆทุกวันพี่ออฟจะมานั่งเฝ้าผมรอให้ผมฟื้นขึ้นมา ผมก็อยากตื่นมาคุยกับพี่เขานะแต่แรงไม่มีจริงๆ ตอนนี้ผมเก็บของเตรียมออกจากที่นี่แล้ว ผมรู้ว่ามีคนจ้องทำร้ายผม ผมเสียใจที่รู้ว่าใครเป็นคนวางแผนการทั้งหมด ตอนนี้ผมอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว  ผมคุยกับโอบเรื่องนี้มาสักพักแล้ว

"กัน รีบไปเถอะใกล้ถึงเวลาแล้ว ถ้านี่คือสิ่งที่กันเลือกจริงๆ โอบจะไม่ขัดใจและเคารพในการตัดสินใจของกัน" ผมกับโอบรีบดินทางไปที่สนามบินทันที เรื่องนี้รู้เพียงแค่ผมกับโอบเท่านั้น ถึงเวลาที่เราต่างจะต้องคืนอิสระให้กันเสียทีนะพี่ออฟ ดูแลตัวเองดีๆนะ เราใช้เวลาเดินทางเกือบ 6 ชั่วโมงกว่าจะถึงที่เกาหลี ความฝันของผมเลยที่อยากจะมีแบรด์เสื้อผ้าเป็นของตัวเองที่นี่

"แล้วงานที่บริษัทโอบละ" ผมถามพลางเดินขึ้นที่พักที่โอบเป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง ผมสงสารโอบนะที่ต้องเข้มแข็งและอยู่ข้างๆผมทั้งที่ตัวเองเหนื่อยจนแทบอยากจะตาย

"เล็กน้อยนะกัน อย่าคิดมาก เดี๋ยวไอหมอเพื่อนโอบจะมาดูแลอาการของกันให้ที่นี่นะ ช่วงนี้กันก็นอนเฉยๆไปก่อนละกัน" โอบพูดพลางประคองผมลงมานอนพัก ก็เจ็บอยู่แหละแผลที่ยังไม่ปิดดีเลยอย่าใช้คำว่านั่งเครื่องเลยใช้คำว่านอนเครื่องดีกว่า ทั้งลำมีแต่หมอกับพยาบาลรู้แล้วละว่ารวย

"โอบ เสียใจมากใช่ไหมที่รู้ว่าคนที่สั่งทำร้ายเราคือริน" ผมพูดทั้งๆที่เจ็บไปทั้งหัวใจ ผมรักน้องมากผมไม่คิดว่าน้องจะเกลียดถึงขนาดทำร้ายผมได้ขนาดนี้

"โอบมองคนผิดมาตลอด โอบรักคนผิดมาตลอด โอบไม่รู้จะพูดยังไงกับการกระทำที่ไร้ซึ่งหัวใจของริน"

"เลิกคิดนะโอบ เชื่อกันเถอะ กันให้อภัยน้อง โอบก็ต้องให้อภัยรินนะ คนเรามีอารมณ์ชั่ววูบเสมอ" เราคุยกันสักพักโอบก็ให้ผมพักผ่อนและโอบก็ออกไปทำธุระของตัวเอง

"คุณกันใช่ไหมครับ ผมหมอพอร์ชเป็นเพื่อสมัยเรียนมัธยมกับไอโอบมัน" ผมยิ้มน้อยๆให้กับคุรหมอและคุณหมอก็เริ่มตรวจร่างกายผมตาที่เขาเรียนมานั้นละ ผมไม่รู้จริงๆ

"กันเป็นไงบ้างวะ กูก็ทนความดื้อกันไม่ได้แผลยังไม่ทันหายเลยก็เดินทางละ" โอบคุยกับหมอพอร์ช 

"ก็ยังดีที่แผลได้รับความกระทบกระเทือนน้อยมาก ไม่มีปัญหาอะไร แล้วนี่มึงได้เจอไอออฟบ้างไหม ฆ่ากันตายไปยัง" ผมเริ่มงงกับหมอที่พูดถึงอีกคนทั้งๆที่พี่ออฟก็อายุมากกว่าคนพวกนี้ด้วยซ้ำ

"ไอนั้นอะนะ กูจะโดนมันเป่าหัวกระบาลเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เล่นพาเมียเขาหนีมาถึงนี่"

"อย่าบอกนะว่ากันคือ........" 

"เออ ดวงใจไอออฟมัน นั้นก็กว่าจะรู้ตัว ป่านนี้ไม่เผาปอดตัวเองแดกเหล้าแทนน้ำแล้วหรอ" ผมหันมองหน้าโอบก่อนจะถามขัดขึ้นมาบ้าง

"รู้จักพี่ออฟแล้วทำไมไม่เรียกพี่อะ" ผมมองโอบสลับกับหมอพอร์ชและส่งสายตาหาทั้งคู่ว่าผมต้องการคำตอบนะ

"มันไม่ให้เรียกพี่เพราะดูแก่ นี่ละเหตุผล" จุมพลก็คือจุมพลกวนตีนตั้งแต่เด็กยันโต

"คุณกันพักผ่อนก่อนดีกว่า ส่วนมึงไอโอบ เรามีเรื่องต้องคุยกัน" หมอพอร์ชกับโอบเดินออกไปทิ้งผมให้มองตามงงๆ ผมว่าผมควรพักผ่อนให้หายไวๆ จะได้รู้ว่าจะเอายังไงกับชีวิตต่อ



ผมโดนไอหมอลากมานั่งคุยที่หลังบ้าน แววตาความอยากรู้ของมึงนี่กูควรเล่าตั้งแต่ตรงไหนหรอ

"คือว่า กันเป็นพี่ของริน มึงก็รู้ว่ากูรักรินมาก แล้วอยู่ดีๆรินก็บอกเลิกกูแล้วไปคบกับไอออฟแล้วมันบังเอิญไปตรงกับจังหวะที่บริษัทของกันอยู่ในช่วงขาลง คุณพ่อเลี้ยงของกันก็เลยมายื่นข้อเสนอโดยที่ตัวกันเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าโดนยกให้กูแลกกับการที่กูต้องช่วยดิสเครดิตของฝั่งไออฟ โดยที่คุณพ่อเลี้ยงของกันไม่รู้เลยว่าคนี่ลูกสาวจะแต่งงานด้วยคือไอออฟ พอมารู้ทีหลังก็เลยพลิกเกมเขี่ยกันมาให้กูและยกบริษัทไปให้ไอออฟเป็นของขวัญแต่งงานซึ่งบริษัทนี้เป็นบริษัทของพ่อแท้ๆกันที่พ่อเลี้ยงไปเอามาต่อนั้นละ เท่ากับกันมาแต่ตัว กูไม่รู้ว่าชีวิตกันต้องมาเจออะไรขนาดนี้ได้ยังไง กูเลยดูแลกันมาลอดจนวันนั้นกันไปแฮงก์เอาท์กับเพื่อนปกติแต่ดันมีไอออฟไปด้วยแล้วเขาไม่ถุกกันอีท่าไหนไม่รู้กันกลายเป็นเมียไออฟไปเฉยๆเลย กันมันรักไอออฟมาก แต่ไอออฟอะไม่รู้หัวใจตัวเองสักที กูว่าที่กันหนีมานี่มันน่าจะรู้แล้วมั้ง" ผมจิบไวน์เข้าไป คอแห้งจริงๆเรื่องก็ยาวเหลือเกิน

"สงสารไอออฟเหมือนกัน แต่ที่มันทำกับกันก็ไม่น่าจะน้อยหรอก ตามตัวยังทิ้งร่องรอยความบ้าระห่ำไว้เลย เออแล้วกันถูกยิงได้ไง" ไอพอร์ชถามพลางกระดกไวน์รวดเดียว สงสัยอยากมากเป็นหมอคงไม่มีโอกาสได้มากินอะไรแบบนี้บ่อยๆ

"รินเป็นคนจ้างให้คนมายิงกันในงานแต่งตัวเอง แต่รินไม่รู้ว่าไอออฟก็มีคนจ้องจะทำร้าย ตอนนี้กูตามคดีอยู่คร่าวๆน่าจะ คนร้ายที่จะยิงไอออฟให้การสารภาพว่ามาจากไบรอัน ส่วนคนที่จะยิงกันมันสารภาพว่ามันถูกจ้างวานโดยน้องสาวของกันและให้จัดการตอนกลางคืน เพราะในงานมีคนพกอาวุธสองคนเลยถูกจับได้ แต่ไอไบรอันมันเล่นตอนเช้าแล้วกันเห็นกันเลยเอาตัวบังกระสุนให้ไอออฟ"

"ผู้ชายตัวแค่นี้ต้องรับความรู้สึกอะไรมากมายขนาดนี้เลยหรอวะ สงสารกันจังเลยวะ มึงดูแลดีๆละ"

"ทางนู้นรายงานกูมาว่าไอออฟไม่เว้นใครทั้งนั้น มันยืนยันที่จะจับรินเข้าคุกให้ได้ เว้นเสียแต่กันจะเป็นคนขอร้องเอง" ผมมองหน้าไอหมอ ผมรู้ว่าไอออฟมันฉลาด มันจับจุดกันถูกและมันได้ทรมานไม่นานแน่

"ไอพี่ออฟก็คือไอพี่ออฟ ไม่มีใครเอามันอยู่หรอก ความบ้าระห่ำของมัน ลองดูว่ากันตัวเล็กๆเด็กน้อยของทุกคนจะทำยังไง" ไอหมอพูดพลางเดินเข้าไปหวังว่าจะไปดูคนไข้ตัวน้อยแต่ทว่า

"โอบเล่าทุกอย่างที่อยู่ที่ไทยให้กันฟังเดี๋ยวนี้" มาอีกละหน้านิ่ง เสียงนิ่ง โอบแพ้อีกแล้วสินะกัน




ใกล้จบจริงๆแล้วนะ ขอบคุณทุกคนนะคะที่เปิดใจอ่านอะ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว