ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.10 มีแฟน อย่าขัดใจแฟน

ชื่อตอน : EP.10 มีแฟน อย่าขัดใจแฟน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 131.4k

ความคิดเห็น : 543

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2560 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,300
× 0
× 0
แชร์ :
EP.10 มีแฟน อย่าขัดใจแฟน
แบบอักษร

EP.10 มีแฟน อย่าขัดใจแฟน​

สักพักผ่านไป

อั่งเปาเงียบไปสักพักแล้ว เติ๊ดก็ไม่ได้เถียงอะไร เขานั่งทำความเข้าใจ ถึงเด็กนี่จะเข้าใจยากก็เถอะ


"อั่งเปา" เติ๊ดเรียกขึ้นจนได้ อั่งเปาก็หันมามอง


"ตีสี่นี่นอนยัง" เติ๊ดถามตรงๆ กลางคืนเขาเล่นเกมส์หนักมาก จะเลิกก็เกือบเช้าทุกที เขาเลยไม่กล้าโทรไปหาอั่งเปาเลยสักครั้ง ครั้นจะเล่นไปคุยไปเขาก็ไม่สะดวกด้วยสิ


"ก็ต้องนอนแล้วสิ" อั่งเปาตอบงงๆ


"เราคบกันแบบไม่โทรคุยกันได้ไหมวะ กูไม่ค่อยว่างว่ะ ขี้เกียจเติมเงินด้วย" เติ๊ดถามต่อ อั่งเปานิ่งไปเล็กน้อย ไม่โทร ไม่มีไลน์ ไม่เล่นเฟส ไม่คุย (?)


"ตามใจพี่เลย" อั่งเปาตอบแค่นั้นก็เล่นมือถือต่อ เติ๊ดก็คิดว่าอั่งเปาโอเคแหละ เขาเลยไม่ได้พูดอะไรต่อ หยิบบุหรี่มาจุดสูบนิ่งๆ


แกร่ก~

ไม่นานโจ้กับเต่าก็เปิดประตูออกมา อั่งเปาลุกยืนทันที เด็กหนุ่มถอนหายใจหนักๆ กว่าเต่าจะออกมา อั่งเปาอยากกลับจะแย่แล้ว


"เป็นไรเปา" เต่าทักขึ้นทันทีกับสีหน้าของอั่งเปา เติ๊ดหันมองทันทีเช่นกัน


"เปล่า กลับเหอะ" อั่งเปาพูดแค่นั้นก็เดินออกไปก่อน เต่าทำหน้างงๆ เด็กหนุ่มเดินมาจ่ายเงินให้เติ๊ดก่อน


"ผมกลับก่อนนะพี่" เต่ายกมือไหว้เติ๊ดกับโจ้แล้วตามอั่งเปาออกไป


"ทะเลาะกันหรอวะ" โจ้นั่งลงข้างเติ๊ดแล้วถามขึ้น โจ้ตัวพอๆกับเติ๊ดเลย เพียงแต่รอยสักไม่เยอะเท่าเติ๊ด


"ไม่นะ" เติ๊ดตอบอย่างที่เข้าใจ เขากับอั่งเปาก็ไม่ได้ทะเลาะกันนี่นะ แค่ตกลงกันว่าจะไม่โทรหาเฉยๆ ซึ่งเติ๊ดก็ไม่เคยโทรอยู่แล้วตั้งแต่แรก


"แล้วนี่มึงเกมส์ปลูกผักด้วยหรอวะ" โจ้ถามขำๆ เขาบังเอิญเห็นที่หน้าจอโทรศัพท์เติ๊ดพอดี เติ๊ดรีบหยิบมาก่อน


"สงสัยหลานกูเอาไปโหลดมา แม่งเอ้ย!กูต้องลบอีก" เติ๊ดแกล้งบ่นหน้ายุ่ง เขาเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วลุกมานั่งที่หน้าคอม


"เล่นไรวะ ฟีฟ่า?" โจ้ตามมานั่งอีกเครื่องข้างๆกัน ที่ร้านเติ๊ดมีคอมถึง3เครื่อง เป็นของเพื่อนๆด้วยนี่แหละ


"ดอทเหอะ" เติ๊ดเปิดเครื่อง โจ้ก็เช่นกัน


"งั้นกูโทรตามไอ้ดังก่อน" โจ้โทรตามเพื่อนมาเล่นด้วยกันอีกคน เติ๊ดใช้ชีวิตปกติมาก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้อั่งเปาโกรธอยู่รึเปล่าที่พูดไปแบบนั้น


20.30น.

หลังจากเล่นเกมส์มาทั้งวัน เติ๊ดก็พักก่อนแล้วเดินออกมานั่งที่หน้าร้าน เขาเอามือถือออกมาด้วย และตอนนี้ก็ดูเบอร์อั่งเปาอยู่ ถ้าโทรไป อั่งเปาจะรำคาญไหม เขากังวลตรงนี้ด้วยเช่นกัน


พรึบ

เติ๊ดเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วลุกขึ้นยืน เขาเดินกลับเข้าไปเล่นเกมส์ต่อตามปกติ


เช้าวันต่อมา

เติ๊ดมาดักรออั่งเปาก่อนไปเรียนเช่นเคย วันนี้เขาซื้อก๋วยเตี๋ยวผัดไทมาให้เด็กขี้โมโหด้วย


"ไม่คิดจะทักกูหน่อยหรอ" เติ๊ดถามขึ้นเมื่ออั่งเปากำลังจะเดินผ่าน อั่งเปาทำเหมือนไม่เห็น เด็กหนุ่มไม่มองมาด้วยซ้ำ


"จริงๆพี่ไม่ต้องมาทุกเช้าก็ได้นะ" อั่งเปาหยุดเดินแล้วหันมาบอก เติ๊ดลงจากมอไซค์มาก่อน


"เป็นเหี้ยไรเนี่ย!" เติ๊ดถามเสียงขุ่น อั่งเปาไม่ตอบอะไร เด็กหนุ่มเหมือนโกรธบางอย่างอยู่ ซึ่งเติ๊ดไม่รู้เลย


"กูถาม!" เติ๊ดพูดย้ำ


"ชั่งเหอะ ผมไปเรียนนะ" อั่งเปาพูดแค่นั้นแล้วเตรียมจะเดินต่อ แต่เติ๊ดมาขวางก่อน เขาสีหน้าหงุดหงิดเหมือนกัน แต่ก็ส่งถุงผัดไทให้ เขารอซื้อมาเกือบครึ่งชั่วโมง ยังไงก็อยากให้อั่งเปากิน


"ไม่หิว" อั่งเปาไม่รับแล้วเดินเลี่ยงไปเลย เติ๊ดชะงักไปนิดๆเหมือนกัน เขาขว้างทิ้งมันตรงนี้แหละ


พรึบ

เสียงขว้างทำให้อั่งเปาหยุดเดินแล้วหันมามองเล็กน้อย


"มองเหี้ยไร!" เติ๊ดด่าคนที่เดินผ่านแล้วมองมา คนที่มองต่างก็เลิกมองทันที ส่วนอั่งเปา เด็กหนุ่มเชื่อเลยกับความใช้แต่อารมณ์ของเติ๊ด


ทั้งคู่สบตากันอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีใครพูดกัน มีแต่ใจที่มันหวิวๆด้วยกันทั้งคู่ อั่งเปาแอบโกรธที่เติ๊ดพูดเมื่อวาน ส่วนเติ๊ดก็หงุดหงิดที่อั่งเปาทำห่างเหินกับเขาอีกแล้ว


"จะไปเรียนไม่ใช่หรอ ไปสิ!" เติ๊ดพูดก่อน แต่เสียงเขาโคตรดุ อั่งเปาไม่ตอบอะไร หันกลับแล้วเดินไปต่อ เติ๊ดเองก็เดินไปที่รถแล้วขับกลับร้านเช่นกัน


เวลาผ่านไป2วัน

เติ๊ดไม่ได้ไปเจออั่งเปาเลย ตอนนี้ทุ่มกว่า เขานอนเล่นเกมส์ปลูกผักอยู่บนโซฟา เล่นทั้งที่โคตรจะหงุดหงิด หงุดหงิดทั้งตัวเองทั้งอั่งเปาเลย


"พี่เติ๊ด!" เสียงนี้ดังขึ้น เติ๊ดลุกพรึบทันที เขาใส่กางเกงยีนส์อยู่ตัวเดียว ไม่ได้ใส่เสื้อด้วยซ้ำ


"มาได้ไงเนี่ย!" เติ๊ดรีบถามทันที อั่งเปาจ้องเติ๊ดนิ่งๆ เด็กหนุ่มหน้ามุ่ยอยู่เหมือนกัน


"ตกลงพี่จะเอาไง" อั่งเปาไม่ตอบแต่ถามแทน เติ๊ดคิ้วขมวดทันที


"เอาอะไร"


"ก็เรื่องผมกับพี่ไง จะคบต่อไหมก็เคลียร์ๆดิ! แม่ง ครึ่งๆกลางๆ อึดอัดเว้ย!" อั่งเปาพูดเสียงขุ่น เติ๊ดอึ้งไปเหมือนกัน เขาต้องตอบไอ้เด็กนี่ยังไงเนี่ย มันจะไม่กระทืบเขาใช่ไหม


"ถ้าคบต่อ ก็กรุณาเติมตังแล้วโทรมาด้วย ไม่คุยเลยกูไม่โอเค!" อั่งเปาพูดมาต่อ คราวนี้เติ๊ดหลุดยิ้มทันที เขาต้องเถียงสิ ทำไมใจมันถึงยอมแพ้เลยก็ไม่รู้ 


"แม่ก็ไม่ส่งตังให้ หิวก็หิว" อั่งเปานั่งลงที่โซฟาแล้วบ่นอะไรไม่รู้ เด็กหนุ่มยกขาขึ้นนั่งขัดสมาธิ แต่ยังหน้ามุ่ยอยู่เลย เติ๊ดอยากจิ้มแก้มมันตอนนี้มาก แต่กลัวมันด่าน่ะสิ


"แล้วพี่หายไปไหนมาตั้ง2วัน" อั่งเปาหันมาถามอีกครั้ง


"ก็อยู่นี่แหละ" เติ๊ดตอบตามตรง อั่งเปาหันกลับไปเหมือนเดิม อั่งเปาโกรธตั้งแต่ที่เติ๊ดขอจะไม่โทรหาแล้ว แต่เติ๊ดก็ไม่ได้รู้ตัวเลย แถมวันนั้นยังหงุดหงิดขว้างผัดไททิ้งอีก อั่งเปาคิดว่าโกรธต่อไปก็เท่านั้นแหละ มาเคลียร์เองเลยดีกว่า อั่งเปายอมรับก็ได้ ว่าก็แอบรู้สึกดีกับเติ๊ดไปแล้ว


"มีไรกินป่ะ" คราวนี้อั่งเปาหันมาถามเสียงปกติ เติ๊ดหลุดยิ้มอีกรอบ


"มีแต่พี่เนี่ย กินป่ะล่ะ" เติ๊ดแกล้งแซว เขาแทนตัวเองว่าพี่ไม่บ่อยนักหรอก


"เหอะ" อั่งเปาแค่นเสียงในลำคอเบาๆ เด็กหนุ่มนั่งนิ่งๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ


"ให้โทรทุกวันไหม" เติ๊ดชวนคุยต่อ


"ตามใจ" อั่งเปาตอบโดยไม่หันมา


"บอกมาเลยเหอะ กลัวโทรบ่อยแล้วรำคาญ" เติ๊ดพูดตรงๆ อั่งเปาหันมาอีกรอบ


"ไม่ต้องทุกวันก็ได้ไง แค่คุยกันบ้าง เอาจริงๆผมยังไม่รู้จักอะไรพี่เลยสักอย่างเนี่ย" อั่งเปาก็ตอบตรงๆเช่นกัน เติ๊ดพยักหน้ารับ เขาคงโทรไม่บ่อยและไม่นานหรอก ตังเติมโทรศัพท์ไม่ค่อยจะมี


"โอเค ก่อนเล่นเกมส์จะโทรไป" เติ๊ดบอกไป อั่งเปาก็พยักหน้ารับ เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ


บรรยากาศในร้านเงียบกริบอีกครั้ง อยู่กันสองต่อสองในร้านเงียบๆมันก็ทำใจเขวเหมือนกัน เติ๊ดทำใจกล้าๆแล้วขยับไปนั่งใกล้กัน เขาอยากคุย อยากชิดๆกัน แต่ใจมันก็สั่นอีกแล้ว ทำไมถึงได้ใจเสาะขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้  ภาพในหัวนี่จับเด็กนี่กดแล้ว แต่ความจริง มันทำได้แค่ขยับมือไปเนียนๆให้นิ้วก้อยโดนกันเท่านั้นเอง


กึก

ยิ่งอั่งเปาหันมาสบตาก็ยิ่งประหม่าไปใหญ่ ริมฝีปาก สายตาอั่งเปามันจี๊ดในใจเขาไปหมด มันไม่ง่ายเลยที่จะบังคับมือไม่ให้สั่น และบังคับตัวเองให้นิ่งและเนียนได้ขนาดนี้


'สั่นไม่เกรงใจรอยสักเลย สัด!' เติ๊ดด่าตัวเองในใจ เขาจ้องริมฝีปากอั่งเปาแล้วเคลื่อนมาสบตากันอีกครั้ง


"เป็นไรเหงื่อออก" อั่งเปาถามงงๆ แอร์มันเย็นมาก แต่เติ๊ดเหงื่อผุดแล้ว เกร็งขนาดไหนไม่ต้องพูดเลย


"ขอจูบได้ไหม" เติ๊ดตัดสินใจพูดไป เขาว่าเสียงเขามันสั่นนิดๆด้วยล่ะ


"..." อั่งเปาสบตานิ่งๆไม่ได้ตอบอะไร เติ๊ดก็ไม่ได้ขยับใกล้อีก เขานั่งจ้องตาอยู่นี่แหละ เขาคิดว่าต้องรออั่งเปาอนุญาตก่อน

......

อั่งเปาถอนหายใจเบาๆ เด็กหนุ่มยื่นหน้าไปจูบเติ๊ดเองเลย เติ๊ดหัวใจจะวายยังไงไม่รู้ ขาเขาสั่นกว่าเดิมอีก


*******************

ถ้าจะรอให้พี่เติ๊ดจูบเอง สงสัยจะ EP.40ค่ะ ฮ่าๆ หยอกๆ คึคึ

ความคิดเห็น