ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 19 งานแต่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2560 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19 งานแต่ง
แบบอักษร

หลังจากที่เราสองคนออกมาจากห้องน้ำแล้ว กันเลือกที่จะนั่งเช็ดผมที่หน้ากระจกก่อนจะเป่าผมตัวเองให้แห้ง และหันมาเรียกผมให้ไปนั่งแทนที่

"พี่ออฟ มานี่สิ เดี๋ยวกันเช็ดให้" ผมนั่งลงแทนที่กันก่อนที่กันจะค่อยๆเช็ดผมให้ผม และหยิบไดร์มาเป่าจนแห้ง ผมมองกันผ่านกระจก

"พี่ออฟจะเข้าไปในเมืองหรอ นี่ก็จะทุ่มแล้วนะ ขับรถดึกทางแบบนี้อันตรายแย่เลย" กันพูดพลางถอยตัวไปนั่งตรงปลายเตียง

"แล้วใครเป็นคนทำให้พี่ไม่ได้ขับรถเข้าเมืองละ" กันยิ้มอายๆ ผมเดินไปดีดหน้าผากมันด้วยความหมั่นเขี้ยว

"โอเค เดี๋ยวพี่บอกลุงขามให้ไปแทนพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกัน"​ กันพยักหน้าก่อนจะยิ้มกว้าง เด็กน้อยจริงๆกันเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าน้ำตา ผมเดินออกไปจัดการธุระต่างๆก่อนจะบอกให้แม่บ้านยกอาหารมาให้ที่ห้อง ผมไม่อยากให้กันต้องเดินเยอะมาก

"พี่ออฟ กันไม่ใช่คนป่วยนะ" ขี้บ่นจริงๆเลย ผมส่ายหน้าน้อย

"บ่นเป็นคนแก่เลยนะ กินท่นี่ดีแล้วเดี๋ยวเดินมากๆแผลก็อักเสบจนได้อะ" กันเลิกเถียงผมและตักข้าวกินตามที่ผมสั่ง

"พี่ออฟ พี่ได้เป็นศรัตรูกับคนที่ชืื่อไบรอันไหม" ทำไมอยู่ดีๆ กันถึงถามถึงชื่อมันนะ

"กันมีอะไรหรือเปล่า ถ้าพี่จะบอกว่าใช่ละ" กันทำช้อนตกก่อนจะหันมามองหน้าผมด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลสุดๆ

"ทำไมพี่ถึงมีศรัตรูแต่ละคนถึงได้ร้ายๆทั้งนั้นเลย" ผมส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่รู้ แต่ผมรู้ว่ากันไม่ใช่คนโง่ กันรู้ว่าผมทำการใหญ่ทุกรอบ ไม่งั้นจะไม่สามารถมาถึงจุดนี้ได้

"พี่ออฟ กันกลัวมากนะพี่สัญญากับกันแล้วนะว่าจะอยู่ดูแลเจ้ารินอะ" กันพูดก่อนที่น้ำตาจะคลออีกครั้ง นี่คนตนหนึ่งจะรักผมได้ขนาดนี้เลยหรอ

"พี่ยังอยู่นี่ อยู่กับกัน อย่าคิดมาก กินข้าวเสร็จละก็ไปนอนพักผ่อน คิดถึแค่ตอนนี้เวลานี้ กันไม่มได้มีเวลามากนะที่จะอยู่กับพี่อะ" ผมพยายามพูดให้กันเลิกคิดมากแล้วใช้เวลาที่เหลืออยู่กับผมให้คุ้มที่สุดเท่าที่จะทำได้

"พี่ออฟอยู่กับกันนะ อย่าไปไหนนะ" เด็กน้อยของผม หมดซึ่งความหยิ่งยโส ความทะนงตัว ตอนนี้เหลือแค่เด็กที่ขาดความรักความอบอุ่นขาดกำลังใจ ทำไมผมไม่มองเด็กคนนี้ให้ออกไวกว่านี้ ผมรู้สิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายมาก จากนี้ผมคงทำได้แค่ทำในสิ่งที่กันต้องการคือดูแลน้องสาวและดุแลบริษัทของกัน

"โอเค พี่อยู่นี่ ไม่ไปไหนแล้ว" ผมทิ้งตัวลงนอนข้างๆเด็กน้อยของผม ผมไม่อยากคิดเลยว่าถ้าคนคนนี้หายไปจริงๆผมควรจะทำยังไงกับชีวิตของผมดี คงเหงาแน่ๆ ทุกคนต้องมีของเล่นชิ้นที่รักที่สุด ผมว่าผมเจอของเล่นที่ผมติดที่สุดรักที่สุดแล้วละ

"พี่ออฟตอนเช้าพี่จะอดทนได้ไหมมันต้องร้อนมากแน่ๆเพราะบ้านคุณอาคมตรงนั้นคงไหม้แน่ตอนแห่ขันหมากอะ" กัถามผมพลางหยิบโทรศัพท์มาตอบไลน์ลูกน้องเรื่องงานแต่งของผม

"ก็คอยดูพี่ละกันว่าจะเหวี่ยงไหม" ผมตอบตามสันดานผมนั้นแหละ ผมไม่สามารถที่จะมารับอะไรแบบนี้ได้นานหรอก ร้อนก็ร้อน ผมอยากจะแค่จดทะเบียนละก็จบด้วยซ้ำ

"เอานะ ถือว่าให้เกียรติครอบครัวฝ่ายหญิง" กันพูดก่อนจะพลิกตัวหันมามองผม

"ทำไงดีละ พี่ชายเจ้าสาวยังจะกัดพี่ทุกครั้งที่เจอเลย ไม่รู้จะเอาชนะใจยังไงเลย" กันหัวเราะร่วน ผมใช้จังหวะนั้นเอาหน้าเข้าไปจ้องอีกคนนิ่งๆ

"ชนะได้แล้วไง นี่อะ ได้ทั้งใจเลย ไม่น่าเชื่ือเลยกันจะแพ้ไอหมอหมาตี๋ กวนตีน 55555 " ผมเขกหัวกันไปหนึ่งทีก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

"เด็กแสบคนนี้อะนะ คู่แข่งของจุมพล โห่วววววว" 

"โถ่ววว จุมพลพูดงี้ไม่ให้เกียรติอรรถพันธ์เลย" กันทำหน้างอนๆตามสไตล์เด็กขี้งอน

"กันพี่ขอโทษนะที่ทำร้ายกันแล้วทำให้กันผิดหวังอีก พี่ขอโทษที่ไม่สามารถรักกันได้นะ แต่พี่สัญญาว่าพี่จะดูแลน้องสาวที่กันรักและบริษัทของพ่อกันให้ดีที่สุด"

"พี่ออฟไม่ผิดนะ กันเองที่ผิด ผิดที่หัวใจของกันมันไม่เข้มแข็งพอ ผิดที่กล้าปล่อยตัวเองไปทั้งๆที่ก็รู้ว่าพี่เป็นของริน เหตุการณ์วันนั้นมันไม่ได้สิ่งที่พี่ตั้งใจทำ มัน... ฮึก สุดวิสัย กันเองแหละที่ผิด อย่าโทษตัวเองนะ" กันพูดพลางใช้มือลูบไล้ทั่วโครงหน้าของผมเหมือนกลัวผมจะหายไป ผมค่อยเช็ดน้ำตาให้กันแล้วดึงเข้ามากอด

"เลิกร้องไห้ได้แล้วนะ เลิกโทษตัวเอง เราผิดด้วยกันทั้งคู่ จากนี้มันจะเป็นอะไรในแบบที่ถูกต้องและกันเองต้องการ" ผมยิ้มให้ก่อนจะลูบหัวปลอบเด็กน้อยในอ้อมกอดของผมให้หลับสนิท



วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ผมอยู่ด้วยกัน6วันที่ผ่านมาผมพอใจ ผมมีความสุข ผมดูแลกันได้อย่างเต็มที่และกันเองก็ดูแลผมและทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำได้ เต็มที่ เราสองคนไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น เราเป็นตัวของตัวเอง ผมไม่รู้ว่าผมจะมีโอกาสได้เล่นกับของเล่นอีกเมื่อไหร่

"พี่ออฟ กลับกันเถอะเดี๋ยวถึงเย็น กันไม่อยากให้พี่ขับรถมืดๆ" ผมมองคนตัวเล็กจากทาง้านหลังก่อนกันจะที่เดินไปหยิบของมาใส่รถ ผมกอดกันจากข้างหลังกอดแน่นจนกันต้องเอ่ยปากถาม

"พี่ออฟเป็นอะไรหรือเปล่า หื้มมมมม" กันจับมือผมที่กอดแล้วหันมาหาผมพลางจ้องแบบงงๆ

"ไปขึ้นรถดีกว่า" ผมพูดได้เท่านั้นก่อนจะแยกย้ายกันขึ้นรถ การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นไม่มีอะไร เราใช้เวลาเกือบ 1 วันเต็มเดินทางจนถึงตอนนี้ 5 ทุ่ม ผมเพิ่งพากันมาถึงบ้านไอโอบ

"ดึกแล้ว มึงขับรถมาไกลมากแล้วนะไอออฟ กูว่ามึงค้างนี่เหอะ" เป็นไอโอบที่พูดให้ผมอยู่ต่อ ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ

"นะพี่ออฟ กันขอ" ผมพยักหน้ารับก่อนที่จะเดินตามไแโอบไปที่ห้องทำงาน แล้วกันก็ขอตัวไปอาบน้ำแล้วจะตามไปทีหลัง

"มึงมีอะไรไอโอบ กูยังไม่ได้คิดบัญชีที่มึงพารินไปอยู่ด้วยเลยนะ" ผมพูดพลางจิบไวน์ที่ไอโอบพึ่งรินให้

"แหมมมม มึงไม่เอาคนของกูไปเลยเนาะ ไม่ดิ กันก็เมียมึงนั้นแหละ แต่แค่มึงไม่ยอมรับ" ผมเลยยกเท้าถีบมันไปทีนึง ผมต้องสงบศึกกับมันเพราะมีคนจ้อจะเล่นงานเราสองคน ถ้าผมไม่รวมกันต้องแย่แน่

"ไอไบรอัน มันเอาแน่ งานแต่งมึงกูกลัวมากว่ามันจะมาในรูปแบบแขกที่เราไม่รู้ตัว แต่มันคงไม่เล่นงานเช้า ถ้ามันจะทำมันจะเล่นงาน..."

"กลางคืน! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่คิดจะบอกกันเลยหรือยังไง ในนั้นก็มีน้องกูนะ" กันเดินเข้ามาพูดต่อจากไอโอบก่อนจะพ่นควันบุหรี่ออกมา นี่มันก็สูบหนักไปเหมือนกันนะ

"เลิกแบดละมาั่งนี้เดี๋ยวนี้กัน อย่าให้พี่ต้องดุ" กันทำหน้าแบบเด็กโดนขัดใจ ไอโอบหัวเราะลั่น

"อย่ามาถือไพ่เหนือกว่าขนาดนี้ได้มะ" กันพูดพลางทิ้งตัวนั่งลงบนตักผม และยังสูบบุหรี่ต่อ ผมไม่ได้ห้ามหรอกกันมันก็ผู้ชาย

"กัน คนที่จะแต่งงานกับกันอะ โอบนะ5555" ไอโอบพูดพลางหัวเราะร่วน ไอกันก็ทำหน้าล้อเลีบย โตที่ไหนละ

"พวกมึงนี่นะ" ผมส่ายหน้าก่อนจะจิบไวน์และคุยกันไปเรื่อยๆ อย่างน้อยคืนนี้ผมก็ได้อยู่กับของเล่นสุดที่รักของผม





และแล้ววันที่ผมไม่อยากให้มาถึงก็มาถึงวันนี้เป็นวันที่ผมกับพี่ออฟต้องตัดขาดกันจริงๆ มันแย่มากนะเพราะตลอดตั้งแต่กลับมาจากที่เชียงใหม่พี่ออฟมานอนกับผมที่บ้านโอบทุกวันหลังจากทำงานเสร็จ ก้แยกกันแค่ช่วงผมเข้าบริษัท ตอนเย็นก็กลับมาเจอกัน วันนี้แล้วที่ทุกอย่างมันควรเข้าที่เข้าทางสักที

"พี่โทรมาหาผมทำไม มีอะไรหรือเปล่า" ผมรับสายจากพี่ออฟ ตอนนี้พี่ออฟกลับไปตั้งขบวนขันหมากที่บ้านเพื่อมาขอเจ้าริน ผมเหนื่อยตั้งแต่เช้า พี่ออฟงอแงกับผมตั้งแต่เช้าแล้ว

"โอเค ใจเย็นๆ เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ" ผมพยายามอธิบายให้พี่ออฟเข้าใจแล้วก็ต้องไปดูแลงานต่างๆต่อ รอสักพัขบวนขันหมากก็มาถึง

"ผมขอเข้าไปข้างในได้ไหมครับ" วันนี้พี่ออฟหล่อมาก พี่ออฟอยู่ในชุดเสื้อแขนกระบอกสีครีมโจงกระเบนสีเทาซึ่งทำให้เขาดูดีเหมาะกับน้องสาวผมที่อยู่ในชุดไทยสีเทา สไบเทาปักเลื่อมสวยงามตัดกับผิวขาวอมชมพูของน้องสาวสุดที่รักของผม ผมเป็นคนกั้นประตูคนสุดท้าย

"ให้ผมเข้าไปนะ" พี่ออฟพูดพลางทำหน้าอ้อนๆผมหัวเราก่อนจะแบมือขอซองเงิน แต่สิ่งที่วางบนมือผมคือถุงสีแดงๆ พี่ออฟให้ทองผม ทำเอาทุกคนตาวาว และผมก็ปล่อยให้พี่ออฟเข้าไปแบบงงๆ โอบดึงผมมากอดเผื่อให้ทุกคนไม่สงสัย ถุงแดงๆบนมือหนักมากพอที่จะถึงหลายบาท

"ต่อไปนะครับเป็นการรดน้ำสังข์" พิธีการดำเนินรายการไปตามปกติ ไอคริสเดินเข้ามากอดผมจากข้างหลัง เล่นแบบนี้ตลอด ไอห่า

"คิดมากป่าว กูขอโทษนะ" ไอตัวดี ตัวสร้างเรื่องเลย ไอเวรรรรรร

"กูโกรธ จนหายโกรธแล้วววววววววว" ผมพูดพลางหันไปกอดมันแน่นๆและเอาหัวถูที่ไหล่มัน 

"มึงต้องเข้มแข็งนะพวกกูรู้ทุกอย่างแล้วนะ ถ้าเขาไม่ใช่ของเราก็ไม่ใช่ของเรา" ไอวาดพูดพลางยีหัวผมแบบที่มันเคยทำ ตอนนี้จบพิธีเช้าแล้ว แขกก็ทะยอยมากินอาหารที่ผมเป็นคนเตรียมไว้ ผมเดินไปหลังบ้านเพื่อหามุมที่ไม่ม่ีคนและเปิดดูว่าพี่ออฟให้อะไรมาบ้าง

'พี่รู้ว่ามันอาจจะยากที่กันจะทำใจนะ แต่วันนี้ของเล่นของพี่ได้อิสระคืนแล้วนะ ขอบคุณมากที่เข้ามาทำให้ชีวิตพี่มีความสุขมันเหมือนฝันของพี่จริงๆนะ ทุกคำที่พี่สัญญากับกันพี่จะทำให้ได้นะ นี่เป็นแหวนที่พี่ใส่ติดตัวตลอดถ้ากันสังเกต พี่ยกให้กันเก็บไว้นะมันแทนทุกสิ่งที่พี่รู้สึกกับกันจริงๆ ส่วนทองอะพี่อยากให้เฉยๆ เก็บไว้นะ' เป็นกระดษแผ่นเล็กๆที่ทำให้ผมร้องไห้ไม่หยุด ทองที่พี่ออฟให้ก็เป็นแหวนที่สลักว่าmy toy ผมหยิบน้อยๆให้กับความเจ้าเล่ห์ นี่ผมอิสระจริงๆหรอ พี่ใช้หัวใจขังผมไว้แล้วต่างหาก

ผมเดินเข้าไปจะคุยกักลุ่มเพื่อนที่มีพี่ออฟอยู่ด้วย แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นคนแปลกๆที่ดูเหมืนจะไม่เป็นมิตรเท่าไหร่แล้วก็..........

"พี่ออฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ระวังงงงงงงงงงงงงงงงงง" ไวกว่าความคิดผมก็ใช้ตัวเองบังกระสุนที่เล็งมาที่พี่ออฟ พี่ปลอดภัยใช่ไหม




ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว