เสียงโซ่ตรวน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 21

คำค้น : นัท ฟ้า หมอก สู่ขอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.7k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2560 21:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21
แบบอักษร

"ทำงานหนักเลยนะ..."

"ก็คงงั้นแหละ"

ไอ้นัทมันบ่นงุ้งงิ้งของมันไปขณะที่กำลังช่วยผมล้างจานอยู่ที่หลังบ้าน ตั้งแต่เมื่อเช้า ทั้งพี่หมอก และ ไอ้นัทต่างก็เข้ากันได้ดี มันแปลกๆ... ไปจริงๆนั่นแหละ ปกติแล้วชอบเขม่นกันจะตายเห็นหน้ากันทีไรจะต้องประชดประชันกันตลอดจนผมหวั่นอยู่ว่าจะลงมวยกันสักครั้ง ผมเห็นพี่หมอกกำลังนั่งคุยอยู่กับแม่ผม และ เพื่อนๆของแกอย่างสนุกสนานที่กลางบ้านวันนี้ต้องเอาศพไปเผาแล้ว ตอนช่วงบ่ายๆ แล้วพรุ่งนี้ก็จะต้องไปเก็บกระดูกทุกครั้งที่ไปไหนมาไหนไม่ถูกพี่หมอก ก็ไอ้นัท ไม่ก็ไอ้เคนมันไปด้วย แต่คนหลังนี่หนักหน่อยทำท่าไม่กินเส้นกับไอ้นัทกับพี่หมอกสุดๆ ก็... รู้หรอกว่าเป็นเพราะอะไรนะ

หมับ

"อย่าคิดมากเลยนะ กูจะอยู่ข้างมึงตลอดไป"

ภายในกะละมังใบใหญ่นั้นมือหนาเอื้อมมาจับที่มือของผมเบาพร้อมทั้งกระซับบีบแน่นผมเงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างตกใจ รอยยิ้มของมันที่เคยให้กำลังใจผมมาตลอด ผมมองข้างมันได้ยังไงกันนะ... มองข้ามคนอย่างมัน

"อื้ม... ก็ค่าตอบแทนที่มึงคอยข่มขืนกูอะ"

ไอ้นัทมันหัวเราะออกมาก่อนที่จะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมจูบปากลงกับหน้าผากของผมเบาๆทำเอารู้สึกแปลกๆ ปกติมันไม่ค่อยจะหวานแบบนี้หรอกอย่างมากก็แค่กอดแค่นั้นแหละ

"ว่าแต่มึงรู้บ้านกูได้ไง?"

"แค่เรื่องบ้านทำไมจะไม่รู้ กูก็โทรหาไอ้ดินไง"

ไอ้ดิน... เรอะ ไอ้บ้านั่นไปบอกมันทำไมกันละเนี่ยไม่อยากให้มันเข้ามาในวงจรอุบาทว์นี้เลย

"ไม่อยากให้กูมาขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"เปล่าหรอก"

ผมตอบมันเสียงเบาก้มหน้าก้มตาตั้งใจล้างจานให้เสร็จ

"ฟ้า... ลูกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เดี๋ยวจะไปกันแล้ว"

ขณะที่กำลังเก็บจานอยู่นั้นเสียงของแม่ผมก็เอ่ยบอก เจ้าตัวดูมีสีหน้าแช่มชื่นอย่างกับถูกหวย... แน่ละสิ คงจะถูกพี่หมอกพูดอะไรใส่ละสินะถึงได้อารมณ์ดีแบบนี้นะ

"อืม"

"แม่มึงนี่... ไม่ไหวเลยนะ"

คนตรงหน้าผมนั้นพึมพำออกมาเสียงเบา ผมยิ้มแหยออกมาก่อนที่จะลุกขึ้นจากเก้าอี้เหน็บกินขาหมดแล้วไอ้นัทมันเดินฮำเพลงออกไปที่หน้าบ้าน ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น ท่าทางแปลกๆไปจริงๆนั่นแหละรวมทั้งพี่หมอกด้วย จะต้องมีอะไรกันแน่ๆ

"อ้าว ไอ้ฟ้า แหมไม่เจอกันซะนานเลยนะมึง หายหน้าหายตา ไม่กลับมาเยี่ยมเพื่อนบ้าง"

ผมซะงักไปตอนที่กำลังจะเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้อง เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นมาที่ด้านหลังผมยิ้มออกมา

"ไอ้เหี้ยบาส"

"ไอ้นี่มันก็งี้แหละ เจอเพื่อนใหม่แล้วลืมเพื่อนเก่า เลว!"

ไอ้ปอนด์ครับมันด่าผมออกมาแต่ก็ยังคว้าคอผมไปกอดแน่น พวกมันเป็นเพื่อนสนิทของผมตอนที่อยู่ที่นี่ ตอนที่จะมาผมได้โทรบอกพวกมันแล้วว่าจะกลับบ้านไอ้บาสมันไม่เรียนต่อรับช่วงต่อขายอะไหล่รถจากป๊ามัน ส่วนไอ้ปอนด์มันเรียนหมอครับ แต่ยังไม่จบเพิ่งจะปีสองเองสองคนนี้แหละที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปจากพวกอ่อนแอกลายเป็นพวกเหี้ยไปเลย ต้องขอบคุณพวกมั้นมั้ยนะ?

"แล้วทำไมไม่ไปหากูบ้างละ บอกแต่ให้กูมาหาเนี่ย สัส! แล้วทำไมเพิ่งมาละ บอกให้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

พวกมันสองตัวพากันมองหน้ากันก่อนที่จะเดินตามผมเข้ามาภายในห้องไอ้บาสกระโดดลงเตียงเลยครับอยากให้สลิงแทงไส้ไหลจังวุ้ย

"เมื่อวานกูเมาวะ เลยไม่ได้มาโทษที แต่วันนี้กูจะมาค้างกะมึงน้า"

"อ้อ เหรอ..."

มันว่าพลางกระดื๊บมาใกล้ๆคว้าเอามือถือผมไปกดเล่นตามประสาส่วนไอ้ปอนด์ก็นั่งอยู่บนเก้าอี้นั่งแชตข้อความอยู่นี่ตกลงมาทำไมกันละเนี่ย

"ฟ้า เปลี่ยนเสื้อผ้าหรือยัง?"

"ยังครับ"

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้นเสียงทุ้มนั้นก็ดังขึ้นมาผมยิ้มแหยออกมาเมื่อพี่หมอกนั้นโผล่หัวเข้ามาภายในห้องมองดูไอ้ปอนด์ กับ ไอ้บาสมันอย่างสงสัยแต่ก็ยังคงยิ้มเอาไว้ รอยยิ้มการค้า…

"งั้นรีบเปลี่ยนเถอะนะ"

ชายหนุ่มพูดพร้อมทั้งเดินเข้ามาภายในห้องส่วนผมก็มองไปที่สองคนนั้น

"พวกมึงออกไปก่อนดิ กูจะเปลี่ยนเสื้อผ้า"

"อะไรว้า"

ถึงจะบ่นแบบนั้นแต่พวกมันสองคนก็ยอมออกไปแต่โดยดีส่วนพี่หมอกเองก็ทำหน้าที่ของตัวเอง มือหนานั้นเอื้อมมาถอดเสื้อให้กับผมใช้ปลายนิ้วสะกิดมาที่ห่วงเหล็กนั้นช้าๆจนผมสะดุ้ง

"พี่หมอก..."

"ไม่เป็นไรนะ..."

ลิ้นร้อนนั้นตวัดเลียมาที่ยอดอกของผมช้าๆกัดเอาห่วงนั้นยืดออก ทำเอาความรู้สึกเสียวแปร๊บนั้นเเล่นไปทั่วทั้งร่างกายผมโอบแขนกอดรอบคออีกฝ่ายแน่นขณะที่กางเกงกำลังถูกถอดออก

"อึก! พี่หมอก... อ๊ะ!?"

ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มนั้นมองพวกผมอยู่ที่หน้าต่าง ไอ้ไม้... ผมหลบสายตาของมันที่มองมาอย่างหื่นกระหายซุกหน้าลงกับไหล่กว้างของคนตรงหน้า

"หวานจัง อืมม เอาละ ไปกันเถอะนะ ตอนเย็นพี่มีอะไรจะบอกด้วยนะ"

รอยยิ้มสวยนั้นปรากฏอยู่บนหน้าพี่หมอกลูบมือไปตามสะโพกของผมเบาๆ ทำไม... กันนะ ถึงรู้สึกแปลกๆ

"อะ... ครับ"






"แล้วมีอะไรเหรอจ๊ะ? มานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันเชียว จะกลับแล้วงั้นเหรอ?"

ช่วงเย็นหลังจากที่เผาเสร็จพี่หมอกกับไอ้นัทก็ลากผมมาหาเเม่กับไอ้ดินที่ห้องนอนของแม่ผมนั่งอยู่ข้างๆพี่หมอก เห็นพานพร้อมทั้งซองสีขาว กับ ทองแท่งอีกตั้งมาก และ พวงมาลัยสีสวยที่ถูกตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีแดงสด

"ผมอยากจะมาขอฟ้าครับ"

"เอ๊ะ...?"

ไม่ใช่แค่แม่ และ ไอ้ดิน ผมเองก็หันควับไปมองคนข้างๆเหมือนกัน ขอ...? งั้นเหรอ? หมายความว่ายังไงกัน…

"ขอ... เอ๊ะ พูดอะไรจ๊ะ แม่ไม่เข้าใจ ฟ้ามันเป็นผู้ชาย..."

แม่ผมมองหน้าพี่หมอกกับไอ้นัทเลิ่กลัก มองอย่างตื่นๆ

"หมายความว่ายังไงครับ? ทำไมไม่บอกผมเลย"

"ฟ้าแค่อยู่เฉยๆ ไม่เป็นไรหรอกนะครับ"

มือใหญ่นั้นเอื้อมมาจับมือของผมเบาๆหันไปพูดกับแม่ผมอีกครั้ง

"นี่คือค่าตัวของฟ้า... เงินสองล้าน กับ ทอง ยี่สิบบาท"

ทำไม... เยอะขนาดนี้

"เอ่อ..."

"แต่แม่ ฟ้ามันจะออกจากบ้านไม่ได้นะ"

ไอ้ดินที่เงียบมานานมันเขย่าแม่ไปมาพร้อมทั้งจ้องพี่หมอกเขม็งอย่างไม่ชอบใจ

"ว่ายังไงครับ? แค่นี้ไม่พองั้นเหรอครับ?"

"พวกเราจะดูแลฟ้าเองครับ แล้วอีกอย่างหลังจากนี้ไม่ให้มายุ่งเกี่ยวกับฟ้าอีก ห้ามเรียกร้องอะไรจากฟ้า และ พวกเรา"

แม่ดูนิ่งอึ้งไปสักพักหันหน้ามามองผมอย่างสับสน แม่นะ...

"ขออีก แค่นี้ไม่พอหรอกนะ"

หล่อนพูดออกมาเสียงนิ่งทำให้ไอ้นัทมันกัดฟันกรอดออกมามันไม่เสียดายหรอกครับเงินแค่นั้น แต่มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บตรงอก ทำไมแม่ถึงพูดแบบนี้... ทำไมกัน ผมเป็นลูกแม่ไม่ใช่เหรอ แล้วที่ทำหน้าไม่พอใจเมื่อกี้หมายความว่ายังไงกันแค่เงินไม่พองั้นเหรอ? ทั้งๆที่ผมเป็นลูกของแม่แท้ๆแต่กลับ ไม่คิดจะพูดอะไรไปมากกว่านี้เลยรึไง!?

"งั้นเดี๋ยวผมจะเพิ่มให้อีกสามล้านนะครับ"

พี่หมอกเอ่ยด้วยรอยยิ้มควักเอาซองสีขาวอีกซองมาวางลงกับพานนั้น

"พี่หมอกครับ... มันเยอะไป"

"ตกลง ถ้างั้นก็ตามนั้นเเหละ จะเอามันไปทำอะไรก็เชิญ"

เธอหยิบเอาเงินพวกนั้นกับทองไว้พร้อมทั้งยิ้มแซมซื่นออกมา เห็นแก่เงินจริงๆด้วย เสียงทุ้มนั้นพึมพำออกมาเบาๆ ยิ่งเพิ่มพูลความเจ็บปวดให้แก่ผมมากขึ้นไปอีก รู้สึกว่าขอบตาของตัวเองนั้นร้อนผ่าวขึ้นมา

"เซ็นตรงนี้ด้วยนะครับ"

กระดาษแผ่นขาวนั้นถูกยื่นไปให้แม่ผม หล่อนก็ไม่ได้ว่าอะไรดูเหมือนจะดีใจกับเงินที่ได้มา หยิบเอาปากกาไปเซ็นทั้งๆที่ไม่ได้อ่านเนื้อหาภายในนั้นเลย ถ้าหากเขียนอะไรที่ไม่ดีลงไป ผมก้มศรีษะลงกราบลงไปที่พึ้นตรงหน้าของแม่พร้อมทั้งกลั้นสะอึ้น นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะทำแบบนี้กับแม่







            รู้สึกอึ้ง*…* กับสิ่งที่เกิดขึ้น ผมนั่งลงกับเตียงอย่างสับสนนั่งมองแผ่นหลังหนานั้นที่กำลังเตรียมของเพื่อที่จะกลับภายในวันพรุ่งนี้ พี่หมอก*…*

            “พี่หมอกครับ…”

            “ไม่ต้องเสียใจหรอกนะครับ พี่จะดูแลฟ้าเอง จะดูแลไม่ห่างเลย”

            ร่างกายของผมถูกกอดเอาไว้แน่น น้ำตาของผมไหลอาบแก้มลงมาช้าๆความเจ็บปวดมัน… ถ้าทำให้มันมาเป็นความรู้สึกดีได้ ผมคงจะมีความสุขมากกว่านี้

            “แม่แบบนั้นนะ ไม่ต้องไปเจออีกหรอก”

            ไอ้นัทเดินมานั่งบนเตียงกอดแขนมาโอบเอวของผมแน่นพร้อมทั้งแนบแก้มลงมาที่หลังของผม ผมคงจะไร้ค่ามากเลยสินะขนาดแม่แท้ๆยังไม่อยากได้เลย

            “ผมนะ ไม่เหลืออะไรอีกแล้วใช่มั้ย?”

            ผมเงยหน้าขึ้นไปมองสองคนนั้นที่หันไปมองหน้ากันสลับไปมา ผุดรอยยิ้มที่อบอุ่นให้แก่ผม

            “ยังเหลือพี่อยู่นะ พี่บอกแล้วไงอยู่ด้วยกันตลอด จนตายไปเลย”

            “กูก็ด้วย ต้องการแค่มึงคนเดียว”

            “ฮืออ… มันเจ็บ มันเจ็บใจทั้งๆที่รักมากแท้ๆ แต่กลับถูกทรยศแบบนี้ จะทำยังไงดี ฮึก จะทำยังไงดี”

            ผมปล่อยโฮออกมาพุ่งเข้าไปกอดไอ้นัทก่อนที่พี่หมอกจะกระซากผมเข้าไปกอดแทนริมฝีปากหนานั้นเลียไปน้ำตาของผมออกช้าๆ

            “รักพี่มั้ยครับ?”

            “อึก…”

            ผมอ้ำอึ้งหลบสายตาที่เย็นเฉียบนั้น ผมเอื้อมมือไปกอดรอบคอของพี่เขาเอาไว้แน่น

            “รัก… ครับ แต่ผมมันเห็นแก่ตัว ผมทิ้งไอ้นัทมันไปไม่ได้”

            คนตรงหน้านั้นซะงักไปดึงผมออกช้าๆก้มลงมามองผมอย่างอึ้งๆ ดวงตาของอีกฝ่ายนั้นสั่นไหวราวกับว่ากำลังดีใจ พอๆกับไอ้นัทที่มันอมยิ้มออกมาดึงมือผมไปจูบ

            “ดีใจจัง…”

            ผมรักพี่ครับ… แต่ถ้าพูดออกมา มันจะทำให้ผมเจ็บอีกรึเปล่า… สองคนนั้นพุ่งเข้ามากอดผมแน่นพร้อมทั้งจูบไปตามใบหน้าความอบอุ่น และ ความหวาดกลัวนี้จะทำให้ผมทนได้แค่ไหนกัน






............................................................................................................................................

อยากถูกพี่หมอกขอจัง.... 5555555555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น