Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 23 เสีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2560 03:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23 เสีย
แบบอักษร

​....... แสงเล็กๆ ลอยวนเวียนไปมาแล้วลอยวูบหายไป

... อย่าไป อย่าทิ้ง...

.....

.....

แสงกลับมาอีกแล้ว ฉันไขว้คว้าแสงน้อยๆนั้น มันลอยหนี ฉันเดินตาม ไม่อยากอยู่คนเดียวในความมืดอีก ...

แสงจ้ารุนแรงส่องเข้ามา 


เสียงร้องไห้ ... จากไหน?


"อะ ... "

มีก้อนอะไรบางอย่างซุกแนบกับอกฉัน

มีเงาใหญ่โผล่เข้ามา ฉันยังมึนงงจากแสงจ้า

"เบลล์ ตื่นแล้วหรือ?"

​"มิ...?" คอฉันแห้งผาก

เงาใหญ่นั้นหายไป พร้อมความอบอุ่น

อะไรบางอย่างเย็นฉ่ำถูกใส่เข้ามาที่ปาก มีบางอย่างชื้นๆไล้ไปทั่งหน้า

สายตาโฟกัสดีขึ้น ฉันหลับตาแล้วลืมตาใหม่

มิลเลอร์ที่ดวงตาแดงช้ำ มีรอยอิดโรย ไม่โกนหนวด .. และแววตา ..

"เกิด อะ ...ไร?" 

คู่ของฉันยิ้มนุ่มนวล ตาแดงก่ำ "ไม่มีอะไร ... เจ้าหลับไปนานน่ะ ... แค่ ดีใจ..." 

แล้วน้ำตาอุ่นร้อนก็ไหลออกมา มิลเลอร์ซุกหน้ากับเตียง จับมือฉันเอาไว้แนบแน่น


เกิดอะไรขึ้น?


___________________________________________


ฉันตื่นขึ้น สดชื่นกว่าที่ตื่นขึ้นมาครั้งแรก เข็มน้ำเกลือกับท่อให้อาหารถูกถอดออกไปแล้ว และ .... 

ท้องของฉัน แบนราบ

..... ลูก!?!

ฉันตะเกียกตะกายลุกขึ้น กวาดสิ่งของข้างเตียงหล่นเสียงดัง มิลเลอร์รีบเปิดประตูเข้ามา พุ่งเข้าหาฉันก่อนหน้ากระแทกพื้น

"ลูกกก ลูกล่ะ ไป .. ไหน" ฉันพยายามเปล่งเสียงออกมา

มิลเลอร์กอดฉันแน่น ประคองฉันขึ้นไปนอนที่เตียง

"ลูกยังอยู่ นอนตรงนี้นะ ... เดี๋ยว-"

มีก้อนสีขาวพุ่งเข้ามาที่อก ฉันสะบัดมือปัดออกตามสัญชาตญาณ

"แกว๊กกกกกกก!! แอ๊!!!!!!!!!" 

"............."

"อ่า ... เจ้า คลอดแล้วน่ะ นี่ลูกของเรา"

มิลเลอร์ชูขาหน้าสั้นๆของลูกให้เงยมองฉัน เด็กที่มีตาสีฟ้า


... และรูปลักษณ์เหมือนกับที่อยู่ในฝัน


........

........


ลูกของฉันมีเกล็ดสีขาว มีเขาเล็กๆที่มีขนกำมะหยี่นุ่มนิ่มคลุม มีเกล็ดเหลือบประกายเงินสว่างไสวแซมที่หางกับเกล็ดสันหลัง ปีกสีขาวที่มีขนเส้นสั้นๆเป็นกำมะหยี่คลุมอยู่ หัวดูโตกว่าตัวจนฉันสงสัยว่าลูกบินไดัอย่างไร นัยน์ตาวาววับสีฟ้า ม่านตาดำเป็นขีด  

แต่เป็นตาที่ดูไร้เดียงสาและเป็นลูกมังกรที่น่ารักที่สุดในประวัติศาสตร์

จะมีเผ่าพันธุ์ไหนที่ศักดิ์สิทธิ์เป็นที่เคารพและหวาดกลัวเท่าเผ่าพันธุ์นี้ได้อีกล่ะ ...

แต่มังกรตัวผู้ผู้น่าเกรงขามอยู่ในผ้าอ้อมเด็ก ร้องไห้งอแง น้ำมูกไหลนองเพราะถูกแม่ตัวเองตบ

​ฉันพยายามจะเอื้อมมือหาลูก มิลเลอร์ดึงลูกออกห่าง

"เมลยังยั้งเล็บไม่ค่อยได้น่ะ เดี๋ยวเจ้าเจ็บ"

เมล? นั่นชื่อพ่อฉัน...

ฉันเพิ่งสังเกตว่ามิลเลอร์มีผ้าหนาคลุมแขนกับอก ใส่ผ้ากันเปื้อน มีรอยอะไรบางอย่างเปื้อนเต็มไปหมด

ลูกหันมามองฉัน รู้ว่าพ่อไม่ปล่อยเลยแผดเสียงงอแง ตีปีกใส่หน้าพ่ออย่างโมโหโทโส

มิลเลอร์ถอนใจ หิ้วหนังคอลูก ล้วงอะไรบางอย่างจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน กำมือ จ่อที่จมูกเมล เมลหยุดร้องทันควัน นิ่งรอ 

"รอ รอ รอ ไปคาบมา!!"

สามีฉันเขวี้ยงกระดูกหรือะไรสักอย่างให้ลูกฉันบินไปงับ บินกลับ มาเกาะแขนพ่อ แล้วสะบัดหางไปมาอย่างแรงจนสะโพกไหว 


"...................."

"ลูกชอบน่ะ และคิดว่าตอนเด็กๆพวกข้าเล่นอะไรกันล่ะ?" มิลเลอร์ยักไหล่ 


..... ฉันคิดว่าฉันนอนพอแล้วล่ะ


____________________________________________


ฉันหมดสติไป 1 ปี ...

วันนั้นมือที่ฉันเห็นคือมือแม่มดนอกรีตตนหนึ่งที่เข้ามาพร้อมพรรคพวกผ่านกระจก มีหนอนบ่อนไส้ ...

โชคดีที่มิลเลอร์สะบั้นแขนกับคอของแม่มดตนนั้นทัน หัวใจฉันยังไม่หลุดจากขั้ว

แต่เราเสียแมทธิว นางถูกรุม พยายามกระเสือกกระสนใช้มนตราครั้งสุดท้ายปิดกั้นมิติแห่งกระจกกันไม่ให้พวกนอกรีตออกไป แล้วระเบิดตัวเองในกระจก ... เหมือนมิสต์ ... คู่ของแมทธิวฆ่าตัวตายหลังจากนั้นไม่นาน เหมือนพ่อฉัน

แต่พวกนอกรีตยังคงทำความเสียหาย พ่อผู้ให้กำเนิดบิลลี่ตายจากการรบครั้งนี้เพื่อปกป้องลูก เอเดรียนเกือบตาย ราโมน่าที่คลั่งกับการเสียคู่ชีวิต และราเวนที่เกือบเสียคู่ชีวิตคนสุดท้าย ทำลายล้างพวกนอกรีตไปหลายสิบตน 

แต่เผ่าแวร์วูลฟเสียสมาชิกหลายตัว และยังมีข่าวของพวกนอกรีตที่หนีรอดกลับมารวมตัวกันเป็นระยะ


ผ่านไปหนึ่งปี ราโมน่ายังไม่ฟื้นตัวจากความสูญเสีย บิลลี่ต้องกลับเผ่าชั่วคราวเพื่อช่วยเยียวยาหัวใจแม่ของนาง

ฉันมองหน้าราโมน่าผ่านหน้าคอมพิวเตอร์ นางดูร่วงโรยอย่างน่าใจหาย บิลลี่นั่งอยู่ข้างๆ พวกเราขอโทษซึ่งกันและกัน สายเลือดของฉันชักนำความตายสู่คนรอบข้าง คราวนี้คือพ่อบุญธรรม ส่วนราโมน่าขอโทษที่ชักพาพ่อมดหนอนบ่อนไส้ตนนั้นจนฉันเกือบตาย 

​ถึงจะเสียคู่ชีวิต แต่นางยังคงเป็นแม่คนที่สองที่รักฉันที่สุด

"รีบหายเร็วๆนะเบลล์ แม่เตรียมของเล่นเอาไว้ให้ลูกล่าพวกนอกรีตเยอะเลยล่ะ" โมน่าแค่นยิ้ม .... นางมีเป้าหมายใหม่ในชีวิตแล้ว ฉันก็เหมือนกัน


ลูกบินมาเกาะบ่าฉัน โผล่ขึ้นมาแต่ตามองไปรอบๆ เลื้อยมานั่งที่คีย์บอร์ด บังหน้าจอ มองหน้าฉัน 

บิลลี่หัวเราะ นางบอกว่าเมลมักจะทำอย่างนี้เวลาเรียกร้องความสนใจ มักจะกวนมิลเลอร์ตอนวิดีโอคอลกับสองพี่น้อง ... ตอนนี้ทั้งสองคนนั่นคุมฝูงของมิลเลอร์ช่วงที่เลี้ยงลูกของเรา


ฉันตัดการสื่อสาร นั่งมองลูกที่ดุนหัวให้ฉันลูบ ครางในลำคอเบาๆเมื่อถูกเกาคาง ใช้ขาหลังเกาหูเวลาคัน ....


อันดับแรกคือคุยกับมิลเลอร์เรื่องวิธีการเลี้ยงลูก


_____________________________________________


"ถึงจะเป็นมังกรแต่ลูกเป็นกึ่งแวร์วูลฟ สัตว์กินเนื้อทั้งคู่นะ" มิลเลอร์มองฉันงงๆ สงสัยว่าทำไมฉันอึ้งนัก

เมลกำลังนอนแทะกระดูกของเล่นอยู่

"ช่วงนี้ลูกฟันขึ้นน่ะ"

เมลกำลังกระดิกหาง และขู่ทุกครั้งที่ฉันทำท่าจะเข้าไปแย่งกระดูก

"................."

มิลเลอร์มองหน้าฉัน ถอนใจ ดึงฉันไปกอด 

"ลูกคลอดก่อนกำหนดน่ะ เราต้องรีบผ่าเมลออกตอนที่รักษาแผลเจ้า พวกแม่มดชั้นสูงที่ราเวนขอให้มาช่วยต้องสร้างเปลือกมนตรากักลูกไว้ พอครบกำหนดก็ฟักออกมาเป็นร่างนี้" 

"เราไม่รู้ว่าลูกจะกลับร่างได้เมื่อไหร่ ข้าได้แต่ถามราเวนกับแม่มดสองสามคนเรื่องเลี้ยงลูกมังกร เจ้าไม่มีนมให้ลูก โชคดีที่ลูกเลี้ยงด้วยนมวัวกับเนื้อสดได้เหมือนแวร์วูลฟ ..."

"ข้ากลัว .. เจ้าหัวใจหยุดเต้นบ่อย ... ไม่อยากเลี้ยงลูกคนเดียว" มิลเลอร์ซบไหล่ฉันร้องไห้เงียบๆ ฉันถอนใจลูบหัวพ่อของลูก หนึ่งปีที่ผ่านมาคงผ่านอะไรมามากมาย ...

ฉันมองไปที่มังกรที่กำลังนอนหงายขาชี้ฟ้า ลิ้นห้อยออกมาข้างมุมปาก กระดูกเปื้อนน้ำลาย และซากลูกบอลเกลื่อนเต็มบ้าน กับชามข้าวที่มีอะไรบางอย่างที่ฉันไม่อยากนึกว่าเป็นอาหารสุนัข ... 


ฉันคิดว่าควรต้องคุยเรื่องเลี้ยงลูกกับราเวนให้เร็วที่สุดแล้วล่ะ


___________________________________________




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}