BloodQueen_พลอยจันทร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part1

คำค้น : Yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 713

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2560 16:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part1
แบบอักษร

เมียกู มึงห้ามแตะ! 

#MagicRose

Part1

-ดีล-

ผมรีบเดินกลับบ้านไปไม่ยอมรอคนหน้ายักษ์ที่เร่งก้าวเท้ายาวเดินตามหลังมาด้วยความไว หลังจากที่พวกเรากลับมาจากการเลี้ยงสังสรรค์รวมญาติกันที่บ้านโซน ผมไม่อยากจะบอกว่าตอนที่นั่งอยู่บนโต๊ะเดียวกันตอนทานอาหาร อาร์ตจ้องโชแทบตาไม่กระพริบ ถ้าเป็นคนอื่นที่เห็นแบบนั้นคงคิดว่าทั้งสองคนกำลังจะจีบกัน แต่สำหรับพวกผมที่รู้จักกับพวกมันดีรับรู้ได้เลยว่าสองคนนั้นไม่ชอบขี้หน้ากันมากแค่ไหน เป็นเพราะปากพล่อยๆของไอ้อิฐแท้ๆเลย มันไม่น่ามาโยนระเบิดให้ผมเลย แค่โซนคนเดียวไอ้คนขี้หึงก็แทบจะงับหัวผมแล้ว ถ้ายังมีโชเข้ามาเอี่ยวด้วย ผมต้องต้องเขมือบแน่ๆ

...เดี๋ยวพ่อจะยุให้โซนมันแยกห้องเพราะถือเคล็ดดวงกินผัวแม่งเลย!

ฟรึบ

ผมหยุดแล้วนะแต่ไอ้คนที่เดินตามมาดิ มันเดินเลยผมไปแบบไม่สนใจกันเลย ผมมองตามร่างสูงที่เดินตรงไปนั่งที่โซฟาหน้าทีวีทรุดตัวลงนั่งแล้วก็ยกมือขึ้นกอดอกทำหน้าเรียบนิ่งราวกับไม่รู้สึกอะไร ไอ้มนุษย์น้ำแข็ง เย็นชาได้อีกนะ!

ผมพ่นลมหายใจแรงๆพลางกรอกตาเซ็งก่อนจะหยุดจ้องอยู่ที่มัน สองเท้าผมก้าวเข้าไปหาอีกคนที่ยังทำท่านิ่งเฉยไม่สนใจผมราวกับอากาศธาตุที่ไร้ตัวต้น ไอ้อาร์ตนี่แม่งขี้งอนชิบหายเลย กูยิ่งไม่ชอบง้ออยู่นะ

พรึบ

"มึงจะรีบไปตายห่าที่ไหนวะอาร์ต ทำไมมึงชอบคิดไปเองวะ หัดฟังกูบ้างดิ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขณะเงยหน้าขึ้นมองมัน หลังจากที่ผมทรุดตัวลงนั่งก็แทบจะในทันทีที่มันลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าจะเดินหนีผมถ้าหากว่าผมไม่เรียกรั้งมันไว้ก่อน มันก็คงจะเดินหนีไปจริงๆ 

"มึงจะให้กูฟังอะไร" 

"ก็ฟังในสิ่งที่กูจะพูดไง สัส นั่งลงเลยนะ!" ผมแหวใส่มันด้วยความหงุดหงิด ถ้ามันไม่ยอมนั่งผมจะไม่คุยกับมันจริงๆด้วย ชัดจะหมั่นไส้แล้ว แต่ก่อนเอะอะอะไรมันก็เอาแต่ว่าผม พอผมงอนแทนที่มันจะมาง้อกลับกลายเป็นผมต้องไปง้อมัน ถามจริงเถอะผมผิดอะไรวะ 

"เฮ้อ...ขอคำอธิบายที่ดีพอด้วยนะดีล ไม่อย่างงั้นมึงได้ชดใช้ค่าเสียเวลากูแน่"อาร์ตหันกลับมาเหล่ตามองผมนิดหน่อยก่อนจะหันหลับกลับมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆบนโซฟาเดียวกัน แต่คราวนี้กลับเป็นผมซะเองที่รีบลุกพรวดพราดขึ้นไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับโซฟาแต่หันหน้าเข้าหามัน

เดี๋ยวก็รู้เองแหละว่าทำไมผมถึงต้องรีบลุกหนีมัน ไอ้อาร์ตมันไว้ใจได้ที่ไหนกันล่ะ!

"ดีล...มึงบอกให้กูนั่งแล้วมึงลุกหนีกูทำไม" อาร์ตทำหน้าหงุดหงิดพลางจ้องเขม็งผมไปด้วย ร่างสูงเหยียดตรงยกมือขึ้นกอดอก นัยน์ตาสีดำสนิทฉายแววเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดๆทั้งสิ้นทำให้ผมเดาทางมันไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ 

"กูก็แค่...เอ่อ เออ หิวน้ำ เดี๋ยวกูมานะ" ผมรีบพูดรัวๆแล้วชิ่งหนีมันไปเลยทันที หิวน้ำเนี่ยนะ ฟังดูไม่น่าเชื่อเลยสักนิดแต่ตอนนี้ช่างมันก่อนเถอะน่ะ ผมเดินเข้ามาในห้องครัวเดินไปหยิบแก้วก่อนจะไปที่ตู้เย็นเปิดมันแล้วก็หยิบเหยือกน้ำรินใส่แก้ว

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าของใครอีกคนทำให้ผมต้องเหล่ตาไปมองขณะที่น้ำเย็นๆไหลผ่านลงคอไปให้ความรู้สึกสดชื่น ร่างสูงเจ้าของใบหน้าคมคายที่โคตรหล่อเหมือนกับนายแบบเดินตรงเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆเล่นเอาผมต้องรีบกระดกน้ำดื่มเร็วๆ พอหมดแก้วก็รีบวางกับโต๊ะเตรียมจะชิ่งหนีมันอีกรอบ แต่ทว่า...

หมับ

"มึงจะรีบไปไหน" 

"อึก...!"

ผมที่ถูกสวมกอดจากด้านหลังจนหนีไปไหนไม่ได้ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อในอ้อมแขนอบอุ่นของมัน ผมตัวสั่นและเบิกกว้างรู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วแทบทะลุอก อาร์ตเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้กับใบหน้าของผมก่อนจะเป่าลมอุ่นร้อนที่ข้างแก้ม ผมสะดุ้งตัวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกวาบหวิว ตัวสั่นหนักกว่าเก่าอย่างควบคุมไม่อยู่...

ไอ้บ้าอาร์ตมันจงใจจะฆ่าผมชัดๆ!

"ตอบมาสิว่ามึงจะหนีกูไปไหน..." เสียงทุ้มกระซิบเข้าที่ใบหูผมเท่านั้นมันยังไม่พอใจนะยังลงทุนงับหูผมเล่นทำเอาผมสะดุ้งหัวใจกระตุกวูบแทบทรุดไปกองกับพื้นเลยโชคดีที่มีมือหนาของคนขี้แกล้งโอบเอวไว้อยู่ ไม่อย่างนั้นผมล่วงแน่ๆ

ง่ะ...มันก็รู้ว่าผมแพ้ทางมันแล้วยังจะมาแกล้งกันอีก!

"ไอ้อาร์ต...อยะ อย่าแกล้งกันดิ" ผมรวบรวมสติให้กลับเข้าที่แล้วกลั้นใจพูดบอกมันออกไปอย่างยากลำบากเมื่อผมยังคงโดนคนด้านหลังงับใบหูไม่เลิกแถมยังทำตัวหื่นกามยกมือขึ้นลูบไล้ต้นขาผมอีก ไอ้คนใจร้าย! 

"ไม่ชอบรึไงหืม?"

ดูมันสิครับ!ยังมีหน้าจะมาถามอีก แล้วจะให้ตอบไงล่ะ!

"ชะ...ชอบ อื้อ..อย่าดิ"

ก็ต้องตอบไปตามความจริงน่ะแหละ ผมชอบให้มันสัมผัสร่างกายของผม ผมไม่ได้คิดจะอ่อยมันหรอกนะ แล้วก็ไม่ได้ยั่วด้วย แต่ผมชอบสัมผัสมันจริงๆ ผมรีบตะปบมือหนาที่ทำท่าจะเลื้อยเข้าไปในกางเกงที่ใส่อยู่ แล้วมือนั้นก็ยอมหยุดแต่...มันเจ้าเล่ห์ไง มือข้างนี้โดนผมยึดไว้ทำอะไรไม่ได้ก็เลยใช้มืออีกข้างล่วงแทน ไอ้ฉลาด!

"พะ...พอก่อน พอแล้วไอ้อาร์ต มึงไม่อยากฟังที่กูจะพูดหน่อยเหรอ ไม่อยากรู้แล้วเหรอ...." ผมพูดเสียงแผ่วก่อนจะเอี่ยวหน้าไปด้านหลังมองสบตากับคนร่างสูงที่รอคอยอยู่ก่อนแล้ว 

"พูดมาสิ..." อาร์ตก้มลงมองผมเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำสนิทฉายแวววิบวับอย่างคนเจ้าเล่ห์ไม่ต้องถามผมก็รู้น่ะว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ แต่ผมก็ไม่คิดจะโวยวายชี้โพรงให้กระรอกเห็นหรอกนะ แกล้งมันบ้างดีกว่า 

"คือ...คือ เอ่อ..." 

"ดีล" มันเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ดูมันสิครับ เตรียมจะฆาตกรรมผมอีกแล้ว! 

"เออน่ะใจเย็นสิ คือ...โว้ย เขิน!" ผมสะบัดหน้าหันกลับมาก่อนจะก้มลงมองพื้นไม่กล้าที่จะสบตามันเหมือนในตอนแรก อะไรวะเป็นแบบนี้ทุกทีเลย จะบอกรักมันทีไรก็เขินแม่งทุกทีอะ 

"จะเขินทำไม กูพูดให้ฟังออกบ่อย" น้ำเสียงขบขันจากคนด้านหลังทำให้ผมยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่ หน้าทั่งหน้าร้อนผ่าวแทบไหม้กับคำพูดแค่ไม่กี่คำของมัน ยัง...ยังมีอีก ประโยคสั้นๆที่พอผมได้ยินทีไรเป็นต้องอ่อนยวบแทบไปกองอยู่กับพื้น 

"กูรักมึง"

ตี๊ดดดดด...!

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

ผมสตั๊นไปสามวิเมื่อประโยคนั้นหลุดออกมาด้วยความตั้งใจของร่างสูง อุณหภูมิในร่างกายผมค่อยๆสูงขึ้นเรื่อยๆจนร่างของผมแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แขนขาไร้เรี่ยวแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ดีนะที่อาร์ตมันกอดผมอยู่ไม่งั้นล่ะผมได้ลงไปกองกับพื้นแน่ๆ 

"แล้วมึงล่ะ...คิดไงกับกู" 

"มึงก็รู้อยู่แล้วนี่ จะถามทำไมวะ..." แค่นี้กูยังเขินไม่พออีกเหรอวะ โธ่เว้ย! เขินนะไอ้อาร์ตเจ้าเล่ห์ ไอ้หื่นกาม ไอ้เย็นชา ไอ้ขี้แกล้ง ไอ้...!!

"อุ๊ย!"

ผมตาโตเมื่อถูกคนเจ้าเล่ห์อุ้มไปยืนข้างๆห้องก่อนจะถูกมันจับหันหน้าดันร่างผมจนแผ่นหลังติดกับกำแพงแล้วยกมือขึ้นกักขังผมไว้ราวกับนักโทษที่กำลังถูกสอบสวน 

"ไอ้อาร์ต...ไอ้บ้า!" 

"บ้าสิ แล้วก็จะบ้ามากกว่านี้ด้วยถ้ามึงไม่บอกว่ารู้สึกยังไงกับกู" 

"โธ่เว้ย! มึงก็รู้นี่แล้วทำไมจะต้องมาถามกูซ้ำด้วย" ผมโวยวายกลบเกลื่อนไม่ยอมสบตามัน หน้าผมคงแดงจัดเลือดลมสูบฉีดจนผมต้องหายใจเข้าออกเร็วๆระงับอารมณ์ ผมเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะกลั้นใจยกมือขึ้นคล้องคอมันดึงรั้งให้อีกฝ่ายก้มลงมาใกล้ใบหน้าตัวเองมากยิ่งขึ้น ผมสบประสานสายตากับนัยน์ตาสีดำตรงหน้า ดวงตาคู่นี้ที่ชอบแอบมองผมอยู่ข้างๆตลอดเวลา มือคู่นี้ที่คอยช่วยประคองผมไว้ไม่เคยปล่อยให้ล้ม อ้อมกอดนี้ที่ผมมักอุ่นใจเสมอที่ถูกกอดและหลอมละลายเอาได้ง่ายๆ หัวใจดวงนี้ของมันก็เป็นของผมนะ แล้วหัวใจของผมดวงนี้ก็มีไว้ให้กับมันเสมอ...

"กะ..กูก็...ก็" 

"หืม...เร็วๆสิ" 

"ก็กำลังจะพูดอยู่นี่ไง อย่าเพิ่งเร่งดิ" 

"เร็วๆสิ" 

"ยังอีก ไอ้บ้าอาร์ต!" 

"..." 

"กูก็รักมึงเหมือนกันนะ เพื่อนบ้า...เขินชิบ" 

"กูรักมึง..." 

"กูรักมึง" 

"กู...!!" 

"พอแล้วเว้ย! จะพูดทำไมหลายๆรอบวะ" 

"ไม่ชอบฟังเหรอ" 

"ปะ...เปล่า กูชอบมากเลยต่างหากล่ะ แต่กูเขินเว้ย! ไม่ต้องพูดแล้วนะเพราะกูรู้ว่ามึงรักกูแล้วกูก็รักมึง ฮะ...เฮ้ย...!!!"

อุ๊บ!!!

#จบพาร์ททททททท ตอนหน้าเดี๋ยวจัดให้ฟิน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}