Hednangfah[เห็ดนางฟ้า]

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 2 : มาวินเองครับ [100%]

ชื่อตอน : Chapter 2 : มาวินเองครับ [100%]

คำค้น : ฮานิ มาร์ค exid got7 สวย หล่อ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 13:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 : มาวินเองครับ [100%]
แบบอักษร

"เเล้วถ้ากูจะเอาเองละวะ"



Chapter 2 : มาวินเองครับ


ผมมาวินหรือเสือวิน ผมเที่ยวเตร่ไปวันๆ เรียนบ้างไม่เรียนบ้าง บ้านผมรวยจะตายไม่ต้องทำอะไรก็อยู่สบายไปจนตาย ฮ่าๆ เพื่อนผมก็เเม่งมีเมียไปกันหมดละเหลือเเต่ผมคนเดียว เเต่ผมไม่อยากมีหรอก คบเล่นๆเเบบนี้สนุกดี วันนี้ผมต้องไปที่บริษัทของไอ้เต้ เพื่อนผมเองเเต่ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่มันเเก่กว่าผมเเต่ผมไม่เรียกพี่หรอกกระดากปาก ไปหานางเเบบมาเป็นพรีเซ็นเตอร์สินค้าให้บริษัทผม เพราะบริษัทไอ้เต้เป็นบริษัทที่ผลิตนางเเบบนักเเสดงชื่อดังมากมาย เผื่อได้หญิงติดไม้ติดมือกลับบ้านมาสักคนสองคน


ผมมาถึงหน้าบริษัทของไอ้เต้เเล้วก็เดินเข้าไปแบบเท่ห์ๆ ทันทีที่ผมเดินเข้ามารู้สึกถึงออร่าความเปร่งประกายในตัวผมพุ่งออกมา คนจะหล่ออะไรก็ฉุดไม่อยู่ ผมเดินเข้ามาในลิฟต์ ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งคุยโทรศัพท์อยู่ เเค่ด้านข้างก็ดูดีละ หุ่นดีชิปหาย

"กำลังขึ้นไปค่ะเจ๊ เอ่อเจ๊เมื่อกี้นะตอนเดินเข้ามาเจอผู้ชายด้วย" ผมเเน่เลย ธรรมดาผู้หญิงทุกคนก็ผ่ายให้กับความหล่อเหลาของผม ฮ่าๆ

"เขาคงคิดว่าตัวเองหล่ออะเเบบเดินมามีออร่างี้ เหอะหลงตัวเอง หน้าตาก็งั้นๆ เเค่นี้ก่อนนะเจ๊เดี๋ยวไปเม๊าท์ต่อ" ถ้าหลงตัวเองเเบบนั้นคงไม่ใช่ผมละ เพราะผมหล่อ เเต่ฟังไปๆมันก็เข้าเคล้าผมอยู่นะ เธอนี่มัน.... สวยขนาดไหนกันเชียวฮึ


"ขอโทษนะครับ ผู้ชายที่ว่าใช่คนนี้รึเปล่า" ผมสกิดเธอเบาให้เธอหันมาเเล้วเอานิ้วชี้เข้าหาตัวเอง

"ใช่ค่ะ" โอ้บร๊ะเจ้า สวยมาก นี่มันนางฟ้าชัดๆ เเต่ว่าให้ผมเเบบนี้ระวังจะได้ผมเป็นผัวนะครับ ฮึฮึ

"เป็นคนตรงจังเลยนะครับ" ผมเดินเข้าไปหาเธอจนหลังของเธอชิดติดผนังลิฟต์ ก่อนจะใช้สองมือท้าวกับผนัง ซึ่งมีเธออยู่ตรงกลาง

"คะ?" เธอก็ดูจะไม่หวั่นไหวกับผมเลยสักนิด ผู้หญิงอะไรวะ ปกติจะตายในอ้อมอกผมทุกรายเเต่นี่ทำไมถึง.....แม่ง!

"ตรงไหนก็สวย"


"ใครๆก็บอกเเบบนั้น" ผมนี่อึ้งไปเลยผู้หญิงอะไรวะ หลงตัวเองสะ เเต่เเม่งก็สวยจริงเเหละ 

ติ่ง! ประตูลิฟต์เปิดออกเธอก็ผลักผมออก

"ขอตัวนะคะ" เธอยิ้มโปรยเสน่ห์ใส่ผม 

"เชิญครับ" เเล้วเราจะได้พบกันอีกเเน่ๆ ยากๆแบบนี้เเหละวินชอบ 



"เข้าไม่ได้นะคะ" ผู้หญิงที่เฝ้าอยู่หน้าห้องไอ้เต้ที่ดูเหมือนจะเป็นเลขาของมัน ยืนขวางห้ามผมไม่ให้เข้าไปในห้อง เเต่ผมไม่สนใครก็ห้ามผมไม่ได้


"ถ้าอยากมีงานทำก็ถอยไป" 

เธอยอมถอยให้ผมง่ายๆ ผมเปิดประตูเข้าไปก็พบกับฉากหนังสดที่เเสนจะเร้าร้อนของเพื่อนเต้ มันหันมามองผมที่ยืนเท้าเอวดูมันอยู่ 

"สัดเอ้ย" มันสบถหัวเสียก่อนจะโยนเสื้อผ้าให้ผู้หญิงที่อยู่ใต้ร่างมันใสก่อนที่มันจะหยิบเสื้อมาใส่ 

"นี่กูเข้ามาขัดจังหวะรึเปล่าวะ" ผมเเกล้งถามมันก่อนจะย้ายไปนั่งที่โซฟา ข้างๆกับสาวสวยคนนี้ที่ดูเหมือนจะเป็นนักเเสดงด้วยนิ ฮึ 

"มึงนี่สันดานเหมือนเดิมเลยวะ" มันพูดเล่นๆกับผมเเต่ดูเหมือนมันด่าผมมากกว่า จะด่าไรก็ด่ามาผมหน้าด้านครับ

"กูเป็นคนเสมอต้นเสมอปลายอยู่เเล้ว" 

ผมพูดกับมันเเต่ตากับมองไปยังผู้หญิงข้างๆที่ใส่เสื้อผ้าด้วยความเขินอาย เมื่อเธอเเต่งตัวเสร็จก็รีบออกไปจากห้องทันที

"เหี้-ยังไงก็เหี้-อย่างนั้นใช่มั้ยวะ" ผมกลับมาสนใจมันอีกครั้ง

"ก็เหมือนมึงไง" ก็เหี้-พอกันเเหละวะ

"เเต่กูคงไม่กล้าฆ่าใครเเบบมึง" ก็ถูกที่มันไม่ได้ฆ่าใครเเต่ก็ไม่ได้เเปลว่ามันจะเป็นคนดี ถ้าย้อนไปได้ผมจะไม่คบกับคนอย่างมัน น่าจะให้กฎหมายเป็นคนทำแทน

"คนมันเลวก็สมควรตายไม่ใช่หรอวะ" ผมยกยิ้มที่มุมปากให้มัน

"น้องเเก้วสบายดีมั้ย"

มึงยังมีหน้ามาถามอีกหรอะวะ น้องเเก้วเธอเป็นญาติผม ซึ่งผมก็รักเธอเหมือนน้องสาวเเท้ๆ ถ้าผมดูเเลเธอให้ดีกว่านี้เเก้วคงไม่เป็นเเบบนี้

"มึงน่าจะรู้ดีกว่ากู!" ผมวางเเก้วน้ำที่อยู่ในมืออย่างเเรงจนเเก้วเกิดรอยร้าว

"ไม่เอาน่าเพื่อนเรื่องมันนานมาเเล้วลืมๆมันไปเถอะ มึงมีธุระอะไรกับกูถึงมาหากูถึงที่นี่" 

ลืมหรอวะมึงพูดง่ายนะ ผมจะไม่มีวันลืมสิ่งที่ทำกับเเก้ว ความจริงมันน่าจะตายไปอีกคน ถ้ามันไม่ใช่คนที่มีบุญคุณกับพ่อผม ผมคงฆ่ามันไปนานเเล้ว 

"ฮึ กูอยากได้เด็กในสังกัดมึงสักคนไปเป็นพรีเซ็นเตอร์สินค้าให้บริษัทกูหน่อย" 

บริษัทของพ่อผมเป็นบริษัทขายผลิตภัณเสริมความงามที่ได้รับรางวัลมากมาย ส่งออกทั่วโลก ผมถึงบอกว่าถ้าไม่ทำอะไรผมก็อยู่ได้ 


"อะ" 

มันโยนเเฟ้มประวิติของเด็กในสังกัดมันมาตรงหน้าผม ผมเปิดดูไปมาก็สะดุดอยู่คนนึง คนนี้เเหละเหมาะที่สุด ไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ 

"กูเอาคนนี้" มันลุกขึ้นมาดูผู้หญิงที่ผมชี้ 


"ถ้ามึงเอาคงไม่ได้เพราะคนนี้ของกู เเต่ถ้าเอาไปทำงานนะได้" มันพูดอย่างกับยัยนี่เป็นเเฟนมันเเล้วผู้หญิงที่มันเอาเมื่อกี้ละ มึงนี่มันก็ยังเหี้-เหมือนเดิมเหมือนกันเเหละวะ


"เเล้วถ้ากูจะเอาเองละวะ" ผมคิดว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรมากมายที่มันดึงดูดความสนใจจากผม เเต่ดูเหมือนจะไม่ใช่เเค่ผม ไอ้เต้ก็ด้วย


"คงยากเพราะเธอคงไม่เอามึง" ไม่มีผู้หญิงคนไหนปฎิเสธผมได้หรอก รวมถึงเธอคนนี้ด้วย

"มึงดูมั่นใจนะ งั้นเเสดงว่าเธอไม่เอามึง" ผมพูดจี้จุดมันหน้ามันเริ่มโกรธเล็กน้อยก่อนมันจะทำหน้าให้ปกติเหมือนเดิม ผมไม่รู้ว่าเธอคนนี้มีชื่อเสียงขนาดไหน ถึงกล้าปฎิเสธเจ้าของบริษัทของตัวเองได้ ยิ่งไอ้เต้เป็นคนประเภทเดียวกับผมคืออยากได้อะไรเเล้วก็ต้องได้








...........................................................................................................

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสมสำหรับเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

ไรท์ใช้คำที่ไม่สุภาพหากใครรับไม่ได้ก็ต้องรับให้ได้นร้า ไม่ว่ากันหากจะกดออกเเต่ถ้ากดออกจะพลาดมากๆ

หากผิดพลาดตรงไหนสามารถติชมกันได้จ้าเเต่อย่าเเรงมากนะไรท์กลัว ฮ่าๆ

ที่สำคัญอย่าลืมกดไรท์กดติดตามไรท์ด้วยนะ เม้นเป็นกำลังใจหน่อยจิ

บุคคลในรูปเป็นเพียงบุตคลสมมุติเท่านั้น

ขอบคุณทุกคนนะที่ติดตามเรื่องนี้ขอบคุณทุกเม้นน้า รักๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น