Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 22 หัวใจ

คำค้น : Bad ending

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2560 02:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
22 หัวใจ
แบบอักษร

"กลับบ้านกันเถอะ เบลล์ ใกล้สว่างแล้ว"


ฉันเงยหน้ามองพระจันทร์ ถอนใจ กลายร่างกลับเป็นร่างมนุษย์ มิลเลอร์เข้ามาอุ้มฉัน หอมแก้มซ้ายขวาแรงๆ

"อึดอัด อยากอยู่อีกร่างตลอดจัง" ฉันบ่น โอบแขนรอบคอมิลเลอร์ มิลเลอร์ยิ้มปลอบประโลม 

"ทนหน่อยน่า อีกไม่กี่เดือนก็จะคลอดแล้วนี่" ฉันทำหน้ามุ่ย มองท้องตัวเอง

​ฉันท้องโย้ กลายเป็นแม่หมูไปแล้ว


ตอนนี้ผ่านมาปีกว่าแล้วนับตั้งแต่วันที่ฉันรู้ว่าท้อง แมตต์บอกว่าฉันคงใช้เวลาตั้งท้องตามเผ่าของฉัน 2 ปี ฉันฝากท้องกับบิลลี่ เราใช้อัลตร้าซาวนด์ตรวจเจอทารกเป็นเด็ก ไม่ใช่ไข่ และในร่างมนุษย์ .... 

ฟังดูแปลกๆนะ แต่อมตะบางเผ่าคลอดออกมาเป็นไข่ หรือในร่างตามเผ่าพันธุ์น่ะ

มิลเลอร์ช่วยฉันใส่เสื้อผ้า ฉันแปลงกายจนชำนาญได้แล้ว แมตต์กับมิลเลอร์ช่วยสอนมนตราป้องกันการแทรกแซงการแปลงกายให้ด้วย สมรรถภาพกายของฉันในร่างแปลงแข็งแรงใช้ได้เท่าที่อมตะตั้งท้องนางหนึ่งจะมี

ส่วนเรื่องเวทมนต์ แมตต์ค่อนข้างโอเคกับทักษะของฉันเลยล่ะ


"กลับไปแล้วช่วยนวดให้หน่อยได้ไหม?" ฉันทำเสียงอ้อนหน่อยๆ ตั้งแต่ท้องโย้ ฉันแทบยอมเป็นทาสใครก็ได้ที่ทนฉันจู้จี้และยอมนวดหลังกับนวดเท้าให้

"ได้สิ แต่แลกกับการกลืนหลังนวดนะ เมียจ๋า" มิลเลอร์ยิ้มหื่นใส่ฉัน หัวเราะเมื่อฉันกลอกตา อุ้มฉันกลับที่พักของเรา


มิลเลอร์ต้องออกไปดูแลเผ่าของตัวเองในบางวัน แต่ส่วนมากจะอยู่กับฉันที่เผ่าของราเวน ที่นี่มีหุบเขากับป่าไม้หนาทึบกว้างพอที่ฉันจะแปลงกายได้โดยไม่มีใครเห็น และแวร์วูลฟอาวุโสหลายสิบตนอารักขาฉันกับฟีบี้ร่วมกับกองกำลังอินคิวบัสของโมน่าที่มาตั้งฐานกำลังข้างหุบเขา

แต่นอกจากครอบครัวของทั้งสองเผ่าแล้ว ฉันเป็นเพียงอมตะเผ่าพันธุ์แม่มดเท่านั้น .... อีกร่างของฉันยังถูกเก็บเป็นความลับ และจะต้องเป็นความลับสำหรับคนภายนอกตลอดไป



"กลืนอีกรอบสิเมียจ๋า วันนี้เจ้าเหนื่อยมากต้องได้น้ำตาลอาหารเสริมเยอะๆ" มิลเลอร์แกล้งทำเสียงออดอ้อนหงุงหงิง ฉันหยิกบิดจนเนื้อเขียว มันหัวเราะ ฟัดท้องฉันไปมาจนฉันกรี๊ด ลุกไปเข้าห้องน้ำ กลับมาเช็ดตัวให้ฉัน แล้วเดินผิวปากไปคุ้ยตู้เย็นหาของกินมื้อดึกมาให้ฉัน

ถึงจะท้องโต แต่ตาบ้านี่ไม่ลดความหื่นทะลึ่งลง ยังมีเซ็กส์กับฉันสม่ำเสมอ เพียงแต่เลือกท่าและไม่รุนแรงเหมือนตอนที่ฉันยังไม่ท้อง

ฉันบิดตัว มองไปที่แหวนเพชรที่มือซ้าย แหวนที่ไม่มีอาคมผูกมัดใดๆ 

เราจดทะเบียนสมรสแล้วเพื่อเป็นหลักฐานให้สังคมมนุษย์ยอมรับ .... ส่วนงานแต่งงาน มิลเลอร์กับครอบครัวแวร์วูลฟยืนยันให้จัดงานหลังฉันคลอด แม้ฉันแย้งว่าทุกคนในสังคมอมตะรู้แล้วว่าฉันเป็นคู่ตานี่ตั้งแต่งานเปิดตัวครั้งก่อน แต่มิลเลอร์ยืนยันหัวชนฝา อย่างน้อยก็สวมแหวนไว้ก่อน 

... ฉันเลยต้องสวมแหวนวงนี้ แหวนที่เหมือนเป็นตราบอกว่าฉันเป็นของอีตาบ้ามิลเลอร์ ไม่งั้นมันจะงอแงกวนประสาทไม่หยุด


แวร์วูลฟเป็นอมตะที่หวงอาณาเขตน่ะ


____________________________________________


"แม่จ๋า" 


ฉันฝันถึงเด็กคนนั้นอีกแล้ว ไม่ว่านี่จะเป็นจินตนาการหรือเป็นจิตวิญญาณของลูกจริงๆ แต่ฉันก็โอบกอดร่างเล็กๆนี้ไว้อย่างยินดี

ลูกซุกตัวกับอกฉัน ฉันกอดลูก ตบหลังเบาๆ เห่กล่อมด้วยเพลงกล่อมเด็กของแม่ที่ฉันเคยได้ยิน

ลูกเอาหางพันรัดรอบตัวฉัน หลับสนิทมีเสียงกรนเบาๆแบบเด็กขี้เซา

ฉันยิ้ม จูบหน้าผากเด็กน้อยในอ้อมกอด ลูกอยู่ในเผ่าพันธุ์ของฉัน แต่มีดวงตาสีฟ้าและกรนเบาๆเหมือนพ่อของเขา

.......

รอยยิ้มยังติดอยู่ทีริมฝีปากฉันเมื่อตอนตื่น มิลเลอร์จูบรอยยิ้มนั้น มือไล้ลูบท้อง ... ลูกกำลังดิ้น

"ฝันถึงลูกหรือ?" ตัวผู้ของฉันถามเสียงงัวเงีย

"ฮื่อ ..." ฉันซุกเข้าหาอ้อมกอด เข้าหาความอบอุ่นในยามเช้า

เราหลับตา ซึมซับความสงบ รอจนลูกหยุดดิ้น

"มิลเลอร์ ..."

"หืมมม"

"ห้องของลูกใช้สีฟ้าล่ะ...." ฉันหลับต่อ มิลเลอร์กอดฉันแน่นขึ้น


____________________________________________


การมีอาจารย์สองกลุ่มบางครั้งก็วุ่นวาย 

แมตต์กำลังเถียงกับพ่อมดอีกกลุ่มที่โมน่าช่วยหามาสอนพวกฉันเกี่ยวกับเรื่องเวทมนต์ ฉันมองความวุ่นวายตรงหน้าสบตาบิลลี่ นางยักไหล่

การเรียนเวทมนต์ของฉันในช่วงนี้เน้นไปทางการต่อสู้มากกว่าการรักษา แมตต์บอกเราว่าพวกกลุ่มผู้ใช้เวทย์นอกรีตยังต้องการเผ่าพันธุ์ของฉันทั้งตอนที่ยังมีชีวิต หรือตอนที่กลายเป็นชิ้นส่วนแล้ว ... เหมือนอย่างกรณีแม่ของฉัน หัวใจของแม่เป็นส่วนหนึ่งของมนตราอันทรงพลังที่สุดที่จะเปลี่ยนโลกนี้ได้

ฉันลูบท้อง นึกเป็นห่วงอนาคตของลูก

"เหนื่อยเหรอ งั้นเลิกเถอะพี่เบลล์ แมตต์คงทะเลาะอีกนาน"

ฉันมองหน้าขออนุญาตแมตต์ นางจิ๊ปากแบบหงุดหงิด หันไปค้อนพ่อมดฝ่ายตรงข้าม แล้วพยักหน้า



ฉันกับบิลลี่เดินทะลุเข้าไปในมิติกระจกสู่กระจกอีกห้อง ... มันก็สะดวกดีนะกับการใช้กระจกย่นระยะแบบนี้ ช่วงนี้ฉันใช้วิธีนี้บ่อยขึ้น ถึงแม้จะเจ็บจี๊ดๆอยู่บ้างแต่เสี่ยงกับการล้มกระแทกพื้นน้อยกว่าการวาร์ป

ลูกดิ้นอีกแล้ว? ฉันขมวดคิ้ว 

วันนี้ดิ้นถี่จัง ฉันสบตาบิลลี่ ชักกังวล

นางยิ้มปลอบฉัน "ดิ้นอีกแล้วหรือ ช่วงนี้พี่เครียดมั้ง หรือไม่ก็ชักหิว ไปกินอะไรสักหน่อยแล้วนั่งพักก่อนนะ ถ้าแย่เดี๋ยวฉันเช็คให้"

วันนี้เราออกมาตั้งโต๊ะอาหารเย็นกลางแจ้งอีกแล้ว มิลเลอร์กลับมาแล้ว ยิ้มกว้างให้ฉัน เอริคกำลังง่วนกับการเตรียมอาหาร เอเตียงรินเหล้าเอาใจราเวนกับโมน่าที่ช่วงนี้มาเยี่ยมฉันบ่อยๆ พวกพ่อๆช่วยกันเตรียมโต๊ะ คุยกันขโมงโฉงเฉงเกทับกันไปมา 

บิลลี่ยิ้ม เดินล่วงหน้าไปก่อนฉัน เข้าไปกอดโมน่ากับพวกพ่อของนาง

ฉันยิ้มให้ภาพนี้ ดีใจที่มีบ้านกับครอบครัวใหญ่เป็นของตัวเอง ลูบท้องปลอบลูกที่ยังดิ้นอยู่ เดินเตาะแตะจะไปหามิลเลอร์


โอ้ยย !!!

ฉันก้มลงมองที่หน้าอก 

.... มีมือข้างหนึ่งทะลุออกมา

มือนั้นกุมก้อนเนื้อที่กำลังเต้น .... 

ก้อนเนื้อโชกเลือดที่เหมือนหัวใจของแม่ของฉัน


__________________________________________________



============= จบบริบูรณ์ =================


.....

.....

.....







จะบ้าเรอะ!!! ยังไม่จบค่า โปรดติดตามตอนต่อไป

//หลบรองเท้าคุณผู้อ่าน



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}