email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 12

คำค้น : ปั้นปั้น อลัน พี่ข้าวกล้า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2560 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12
แบบอักษร

"ตื่นแล้วเหรอ?"

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาตอนที่รู้สึกเหมือนกับว่าถูกอะไรอุ่นๆเลื้อยยุบยับไปตามแก้ม ข้างกายของผมนั้นมีชายหนุ่มรูปงามจ้องมาทางนี้พร้อมด้วยรอยยิ้มที่ใสชื่อของมัน มันมองผมด้วยแววตาที่สุขใส ใคร่รู้ แววตาอย่างกับเด็กก็ไม่ปาน

"อลัน..."        

"เป็นไงบ้าง?"

เสียงใสนั้นถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วงผมหันริหันขวางมองไปรอบๆอย่างมึนงงรู้สึกเวียนหัวเหมือนจะอ้วกอยู่ตลอดเวลามือหนานั้นลูบไล้ไปตามแก้มของผมช้าๆมันลื่นๆเย็นๆ ทำให้รู้สึกดีบ้างไม่ดีบ้าง อาจจะเพราะชินกับอะไรแบบนี้ของมันแล้วนั่นแหละ

"เหนื่อย"

"มึงหลับไปตั้งแต่เมื่อวาน มึงป่วยหนักมากเลยนะ ไอ้การกลัวแมลงเนี่ย..."

ขณะที่กำลังตอบอลันอยู่เสียงแปดหลอดของฝนมันก็ดังขึ้นมา ที่นี่เป็นโรงพยาบาลสินะ คงไม่ต้องสงสัยเลย นึกภาพออกเลยว่าอลันมันจะทำหน้ายังไง แล้วก็เสียงโวยวายของมันตอนที่อุ้มผมบุกมาที่โรงพยาบาล ทั้งๆที่เพิ่งจะรู้จักกันแท้ๆแต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรับรู้ได้ว่ามันจะทำอะไร หรือ ทำตัวยังไง

"มันก็มีออกถมเถที่กลัวจนเป็นลม เคยเห็นมะ? คลิปฝรั่งเงี้ย"

ไอ้เอกกับฝนมันคุยกันอย่างสนุกปากโดยที่ปล่อยให้ผมถูกไอ้อลันมันลูบๆไล้ๆไปตามร่างกายอยู่ ผมถอนหายใจออกมามองดูที่เเขนของตัวเองที่ถูกเจาะเข็มเพื่อให้น้ำเกลือ... อยากกลับบ้านจัง ไม่อยากอยู่ที่นี่เลยแฮะ แค่ไม่กี่วันก็เล่นเอาเหนื่อยขนาดนี้ ไม่รู้ทำไมถึงได้เป็นที่สนใจของไอ้พี่เสือกันนะ ช่วงนี้ก็เจอแต่แมลงไม่รู้จะดวงซวยอะไรนักหนา ทั้งๆที่ผมเองก็เป็นผู้ชาย ในตึกนั่นก็ใช่ว่าจะมีผมแค่คนเดียวด้วย คนอื่นๆเสือกไม่เอา มาเอาผู้ชายด้วยกันแบบนี้ มดลูกก็ไม่มี



แกร่ก

"ปั้น!?"

ขณะนั้นเองเสียงทุ้มเพราะหูก็ดังขึ้นมาหลังจากที่ประตูถูกเปิดผลั๊วะเข้ามา ชายหนุ่มตัวสูง ตาคม หน้าตาหล่อสไตล์เกาหลี สวมชุดสูท คนนั้นเดินดุ่มๆเข้ามาใกล้พร้อมทั้งหอบหายใจอย่างรุนแรงสายตาคมกริบนั้นมองมาทางผมด้วยความเป็นห่วงถลาเข้ามาโดยไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ข้างๆผมเลยสักนิด แต่พอผมเห็นว่าเจ้าตัวนั้นเข้ามาใกล้ก็แทบกรี๊ดแตกทันที ผมกลัวคนคนนี้... พอๆกับแมลงเลย!

"ทำไมทำหน้ารังเกียจพี่แบบนั้นละ...?"

"เอ่อ... ก็"

อยากจะให้บอกเหตุผลมั้ยละ เป็นร้อยเหตผลเลยละครับ

"นี่... คือ?"

ฝนมันมองคนตรงหน้าตาโตเลยครับดูสนอกสนใจกับคนตรงหน้านี้มาก ช่วย… อย่าสนใจแต่ผู้สักวันจะได้มั้ยเนี่ย

"พี่ชื่อข้าวกล้า ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

"หนูชื่อ ฝน ค่ะ ส่วนนี่ เอก แล้วก็ อลัน"

มันแนะนำตัวทุกคนภายในห้องอย่างตื่นเต้น ส่วนผมนะเหรอ... จ้องหน้าพี่แกเขม็งเลยครับ แต่อย่าคิดว่าเขาจะรู้สึกยังไงเลย เมินครับ... ทำไมถึงมาที่นี่ได้กัน ต้องมีใครสักคนโทรบอกแน่ๆ ผมทั้งบล็อคเบอร์ก็แล้ว ที่อยู่หอก็ไม่บอกให้ใครรู้พี่แกถึงได้ไม่มาหาผมยังไงละ

"อีกเดี๋ยวน้ำเกลือก็จะหมดเเล้ว ขอบใจพวกเธอมากนะ จะกลับเลยก็ได้"

มาถึงก็ไล่คนอื่นเลยนะ ผมละเบื่อนิสัยแบบนั้นจริงๆเล้ย เอาแต่ใจตัวเอง ชอบบังคับ แถมยังชอบแกล้งอีก เป็นคนที่ทำให้ผมมีปมด้อยในชีวิตอะทั้งๆที่ก็บอกแล้วแท้ๆว่าไม่ต้องมาหา แต่ก็ยังจะดั้นด้นมาหาให้ได้สินะ

"อ่า ถ้างั้นพวกผมขอตัวเลยนะครับ"

"ไปก่อนนะปั้นปั้น"

ผมโบกมือหยอยๆเป็นการไล่พวกมันไป ให้พวกมันมาเฝ้าอยู่แบบนี้ก็จะเป็นการรบกวนเกินไปครับ เห็นบอกว่าหลับตั้งแต่เมื่อวานมันก็นานพอควรเลย ทำไมถึงได้เป็นหนักถึงขนาดนี้กัน ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้น พอเห็นแล้วก็แค่รู้สึกกลัวๆ แล้วก็ขนลุกเฉยๆแค่นั้นเอง

"แล้ว... มึงละ?"

ชายหนุ่มข้างๆเตียงนั้นมองผมงงๆตอนที่ผมออกปากไล่ มันคงจะมานั่งเฝ้าผมทั้งคืน ไม่ต้องเดาหรอกครับความรู้สึกมันบอกแบบนั้นจริงๆ ว่าไอ้บ้าเนี่ยมันต้องนั่งเฝ้าผมทั้งคืนแน่ๆ

"ทำไมถึงไล่อะ"

อีกฝ่ายนั้นยู่หน้าอย่างไม่พอใจ งอนตุ๊บป่องจนคนที่เพิ่งจะเข้ามานั้นขมวดคิ้วแน่นมองผมด้วยความสงสัย

"ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ดูปั้นเอง"

อลันมันยอมลุกขึ้นเดินหนีออกไปแต่โดยดีแต่ก็ยังหันกลับมามองผมตาละห้อยแต่ผมกลับปัดมือไล่ให้มันออกไปจากห้องคนไข้ ทีนี้ก็เหลือเพียงแค่ผมกับชายหล่อๆตรงหน้านี้

"มันเป็นใคร?"

ทันทีที่ประตูปิดลงน้ำเสียงที่ดูจะไม่พอใจนั้นถามออกมา ชายหนุ่มร่างสูงขยับเข้ามานั่งใกล้ๆเตียงเอื้อมมือมาจับที่มือของผม แต่ผมกลับชักมันออกอย่างรวดเร็ว...

"อ่า..."

สีหน้านั้นดูเจ็บปวดมาก ทำเอารู้สึกผิดเลยอะ

"ปั้น ยังกลัวพี่อยู่อีกเหรอ? เอาน่าโตๆกันแล้ว พี่ไม่แกล้งแล้วละ"

ไอ้พี่ข้าวกล้ามันพูดขึ้นมาอย่างเสียอกเสียใจ ผมส่ายหน้าพรืดทันที กูไม่เชื่ออะ... ก็พูดอยู่อย่างนี้มันทั้งปี พอเชื่อแล้วก็แทงข้างหลังคนอย่างพี่แกเชื่อได้ซะที่ไหนละ

"ใครโทรหา..."

"อืม เสียงผู้ชายน่าจะเป็นหนึ่งในสองคนนั้น แล้วจะตอบคำถามพี่ได้รึยัง? มันเป็นใครคนที่ชื่ออลันนั่นนะ"

"เพื่อน..."

ผมแทบจะกลืนเสียงนั้นลงคอเมื่อดวงตาสีดำขลับคมกริบนั้นจ้องมาปานจะแดกหัวผมเข้าไป... เพื่อนละมั้ง ก็ไม่เห็นจะพูดผิดเลยนี่

"สายตาแบบนั้นนะ ใช่เหรอ..."

"โอ๊ย พี่กล้า...!"

ชายหนุ่มซะงักงันเมื่อผมตะคอกออกมาด้วยความโมโหเจ้าตัวมีสีหน้าที่เศร้าลงไปถนัดตา

"..."

"ขอโทษครับ ผม... ช่วงนี้มันแปลกๆ"

เสียงเนื้อผ้านั้นดังขึ้นสวบสาบตอนที่ผมขยับเข้าไปกอดเอวของพี่ข้าวกล้าอย่างอ้อนๆคนตรงหน้านั้นยกมือลูบที่หัวของผมเบาๆ พูดไม่ดีออกไปอีกแล้ว…

แกร่ก

"อุ้ย ขออภัยค่ะน้ำเกลือคงหมดแล้ว กะว่าจะมาเปลี่ยนให้"

พยาบาลสาวคนนั้นหน้าแดงวาบเมื่อเห็นผมกับพี่ข้าวกล้านั้นกอดกันอยู่เธอเดินเข้ามาภายในห้องขัดเขินตอนที่เห็นไอ้พี่ข้าวกล้านั้นอมยิ้มหล่อก่อนที่จะถอดเข็มตรงแขนของผมออกพับเก็บมันเอาไว้อย่างดี

"ช่วยดูแลตัวเองด้วยนะค่ะ กินข้าวกินน้ำบ้าง... ผอมมากเลยนะเนี่ย"

ชายตรงหน้านั้นหันควับมามองผมทันทีจนผมต้องทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เข้าไว้ ก็... อ้วกมันตลอดแบบนั้นน้ำหนักไม่ลดลงก็แปลก กลับบ้านนี่... ได้โดนดุด่าไม่เหลือความเป็นคนแน่ๆ





"ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองผอมแบบนี้หือ!? พี่บอกแล้วไงว่าให้มาอยู่ที่คอนโดของพี่นะ ยังจะไปอยู่ที่หอซอมซ่อนั่นอีก พูดจนปากเปียกปากแฉะ!"

ผมนั่งนิ่งกอดหมอนใบนุ่มอยู่บนเตียง ฟังเสียงบ่นปาวๆของพี่ข้าวกล้าจนปวดหัวหลังจากที่ถูกลากมาที่คอนโดของพี่แก นั่ง... หาวครับ พูดหูซ้ายทะลุหูขวาฟังมาเป็นร้อยรอบแล้วครับ จนจะจำคำพูดทั้งหมดนั้นได้อยู่แล้ว

"นี่... ปั้น มาอยู่กับพี่เถอะนะ"

"ไม่เอาอะ"

ไอ้พี่ข้าวกล้าขมวดคิ้วแน่นเป็นปมก่อนที่จะปีนขึ้นมานอนบนเตียงคว้าตัวของผมที่สะดุ้งนั้นขึ้นมากอดเอาไว้แน่น

"คิดถึงจะตายแล้วเนี่ย อย่างน้อยก็อยู่ให้พี่เห็นหน้าทุกๆวัน"

ลมหายใจของผมนั้นถอดถอนออกมาเบาๆเอื้อมมือไปกอดแผ่นหลังหนาๆนั่นซุกหน้าลงกับอกของพี่มัน กลิ่นหอมของเขาทำให้ผมสงบใจลงได้ถ้าไม่นับเรื่องเลวๆที่อีกฝ่ายเคยทำให้ละก็นะ มาอยู่ที่นี่งั้นเหรอ... อยู่กับคนที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าอย่างพี่แก ยังดีกว่าอยู่ที่หอนั่นสินะ

"เข้าใจแล้วครับ พี่กล้า"

"เด็กดี"







............................................................................................................................................

อะ มาต่อ หุหุ หนุ่มรูปหล่อคนนี้เป็นใครกันนะ สยบน้องปั้นได้ขนาดนี้เนี่ย ฮ่าๆๆ อลันนี้ช๊อบชอบอะเหมือนโกเด้นเลยน้า หน้าตามุ้งมิ้งมาก ไปแหละ ฝันดีครับผม

ความคิดเห็น