ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 17 ด้วยกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2560 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17 ด้วยกัน
แบบอักษร

ผมตื่นมาทั้งๆที่ยังกอดไอกันเอาไว้ ถามว่าเมื่อคืนผมตกใจไหมก็ไม่นะ เพราะผมรู้ว่ารินเป็นยังไงกับกัน แต่ที่ผมดึงมากอดก็เพราะผมไม่คิดว่ากันจะกล้าที่จะระบายกับผมขนาดนี้ มันอ่อนแอมากจริงๆขนาดผมบอกให้หลับมันก็ทำตามแต่​น้ำตาที่ไหลอยู่ตลอดและไม่มีท่าทีว่าจะหยุดจนผ่านไปครึ่งคืนไอกันถึงได้หลับสนิท คนตัวแค่นี้ต้องแบกรับอะไรที่มากมายขนาดนี้ชีวิตดูไม่แฟร์เอาซะเลย ละยังต้องมาเจอซาตานอย่างผมอีก ผมค่อยๆปัดผมที่มาปรกหน้าของกันออก มันขยับตัวเล็กน้อยเหมือนจะรำคาญที่ใครไปยุ่ง

"แล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้น" ผมพูดเบาๆก่อนจะค่อยๆดึงแขนออกแล้วลุกไปอาบน้ำ จนกระทั่งเดินออกมาแต่งตัว ไอกันก็ไม่มีวี่แววว่าจะตื่นเลย ผมจึงตัดสินใจที่จะปลุก

"กัน ตื่นได้ละ กัน กัน" สักพักมันก็ลืมตาแล้วก็บิดขี้เกียจอีก 2-3 ทีแล้วค่อยลุกไปอาบน้ำก่อนจะเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูผืนเดียว เอาเลยยั่วกูแต่เช้าเลยเดี๋ยวกูจะเปลี่ยนกิจกรรมตอนเช้าเอานะไอกัน

"จะให้กูไปเข้าไร่หรือเข้าไปเอามึงก่อน รีบแต่งตัวเลย" มันยักไหล่ใส่ผม สงสัยจะอยู่กับกูมากไปจริงๆมันนั่งลงหน้ากระจกค่อยๆทาครีมทีละตัว ความอดทนของคนชื่อจุมพลมันไม่มีเยอะหรอก ผมเข้าไปกอดมันจากข้างหลังเอาคางเกยที่ไหล่แล้วมองมันผ่านทางกระจก มันยิ้มน้อยๆ กันมันฉลาดใช้ชีวิต ใครอยู่กับมันก็ไม่เบื่อหรอกเพราะมันรู้ว่ามันอยู่กับใครมันต้องทำตัวยังไง มันรู้ว่ามันอ้อนไอโอบได้ แต่กับผมที่ออกจะเป็นคนขี้รำคาญ เหวี่ยงๆ มันก็รู้ว่ามันควรทำยังไง มันไม่ควรขัดใจและมันก็เลือกที่จะตามใจผม

"จะเข้าไร่ไม่ใช่หรอ ถ้าพี่ออฟไม่ปล่อยกัน กันก็ทาครีมต่อไม่ได้นะ" มันเอียงคอแล้วยิ้มขำผม ผมเลยเผลอฟัดมันไปทีนึงก่อนจะปล่อยให้มันแต่งตัว

"จะรออยู่นี่หรือจะเข้าไปไร่ด้วย" ผมถามพลางมองอีกคนที่กำลังทาครีมกันแดด

"ไปด้วยได้ไหม แต่......" ไอกันทำหน้าหงอยๆ สงสัยคงจะกลัวโดนคนงานที่นี่กระทืบแน่ๆ

"ไม่ต้องกลัวหรอกแค่ 20 ไร่ วุ่นกันทั้งไร่ตั้งแต่เจ้าของไร่ยันหัวหน้าคนงาน"

"พี่ออฟอะ กันอยู่นี่ก็ได้ งั้นอะ" กันทำหน้าเสียแบบเด็กที่โดนจับได้ว่าทำความผิด ผมเดินไปข้างๆแล้วดึงมันมากอดก่อนจะกระซิบข้างๆหูมันว่า 

"พี่อยู่ทั้งคน ไม่ต้องกลัวหรอก" มันยิ้มกว้างก่อนจะพยักหน้ารัวๆแล้วเดินตามออกมา

ผมพามันเดินดูรอบๆไร่ มันก็คอยแต่ถามนู้นถามนี่ผมจนผมอดสงสัยไม่ได้ว่ามันจะถามทำไมมากขนาดนี้

"พี่ออฟคืออออ กัน.." กันดึงที่ชายเสื้อผม ผมกลับหลังหันมาก็เห็นมันน้ำตาคลอ

"เป็นอะไร ไหนพูดกับพี่ดิ หื้มมม" ผมปาดน้ำตาให้กันก่อนจะค่อยๆดึงมันมากอดอีกที เพราะ แบบนี้สินะไอโอบมันถึงหวงอย่างกับไข่ในหิน ผมกอดมันแน่นจนจมไปในอกผม

"กันรู้สึกผิด กันขอโทษนะพี่ออฟ กันรู้แล้วว่าทำไมกันถึงแพ้พี่ออฟ พี่ออฟใส่ใจตั้งแต่ปลูกมันขึ้นมาแต่กันสนใจแค่ตอนมันเป็นผลิตภัณฑ์ แลวมันก็สมควรแล้วที่พี่จะดูแลต่อจากกัน กันฝากด้วยนะ ถึงแม้ว่ากันจะไม่ได้เก่งขนาดนั้นแต่กันก็พยายามกับมันเต็มที่แล้วจริงๆถึงแม้เขาจะ.." 

"กันจำคำพี่ไว้นะว่าไม่มีใครทำอะไรที่ตัวเองไม่ถนัดได้ดีมากหรอก อย่างน้อยกันก็พยายามแล้วนะ"

"กันจบบริหารแต่พี่ออฟจบสัตวแพทย์นะ"

"พี่ว่ามันคงเป็นสัญชาตญาณของผู้ดูแลรักษามากกว่านะ อย่าคิดมากเลย ไปเข้าบ้านไปร่างชุด ออกแบบงานแต่งดีกว่า ชอบไม่ใช่หรอ" ผมพูดปลอบใจได้เท่านี้แหละ มันยิ้มน้อยๆก่อนจะเอื้อมมาจับที่แขนผมและเดินเข้าบ้านมาพร้อมกัน

"วันนี้พี่จะไปไหนไหมอะ กันอยากคุยรายละเอียดกับพี่อะ" กันพูดพร้อมกับจดอะไรยุกยิกๆในสมุด

"ว่าจะเข้าไปตลาดไปดูของสด เผื่อกันจะอยากทำอะไรกิน" ผมพูดพร้อมกับเหวี่ยงกุญแจในมือ กันทำหน้าหงอยๆ ผมเลยเดินไปหาลุงขามที่เป็นหัวหน้าไร่ก่อนจะยื่นรายการอาหารให้ไปซื้อแทนผม กันยิ้มกว้างที่เห็นผมกลับมานั่งลงตรงข้าม

"พี่อยากจะให้ตอนเช้ามันเน้นจีนหรือไทย ผมจะเอามันมาผสมกันผมว่าน่าจะโดนคนแก่ๆบ่นแน่เลย" กันมันจ้องหน้าผมประมาณว่าควรเอาไงดี

"คงต้องเป็นจีนแหละ ดูหน้าพี่ดิ" กันหัวเราะก่อนจะเอียงคอมองอย่างสงสัย

"แต่กันอยากให้พี่ออฟแต่งแบบชุดไทยมากกว่านะกันขอให้มันเป็นแบบไทยได้ไหมอะ"

"ตามใจ พี่ว่าไทยก็ดีไม่เรื่องมากดี แต่พ่อพี่คงไม่ว่าหรอก ท่านบอกแล้วแต่พี่" กันมันพยักหน้าก่อนจะจดอะไรที่สำคัญๆลงไปแล้วหันมาถามผมต่อ

"พี่อยากจะให้เจ้ารินใส่สีไหนละ สีเทา ขาว ครีม ทองหรือชมพู" 

"สีเทาก็สวยดีนะพี่ว่าคลาสสิคดี" กันพยักหน้าพร้อมกับจดรายละเอียด

'พี่จะใส่สูทหรือเป็นเสื้อแขนกระบอกธรรมดา" 

"ใส่เป็นสูทก็ได้ แล้วพิธีไม่ต้องเยอะมากนะ ไหนจะงานช่วงกลางคืนอีก วุ่นวายตาย"

"โอเค กันจะพยายามรวบรัดตอนเช้าให้พี่เหนื่อยน้อยๆนะ ส่วนกลางคืนพี่ต้องไปคุยกับไอคริสแล้วละ"

"กันพูดเหมือนงานกลางคืนกันจะไม่อยู่อย่างงั้นอะ" ผมเริ่มสงสัยแล้วนะว่าทำไมกันต้องพูดอะไรแบบนี้

"กันเหนื่อยต่างหาก อย่าคิดเยอะดิพี่" กันพูดก่อนจะเดินไปหยิบสายวัดตัวที่วางอยู่บนโต๊ะ

"มาพี่ออฟ กันขอวัดตัวหน่อย" ผมมองที่ห้าไอกัน ทำไมคิ้วต้องขมวดเบอร์นั้น

"วัดยากจัง ทำไมต้องตัวสูงด้วยนี่" มันวัดที่บริเวณไหล่ของผมก่อนจะก้มลงไปจดแล้วเลื่อนมาวัดที่รอบอก ทำให้ดูเหมือนมันจะกอดผม

"อยากกอดก็ขอดีๆ ทำมาเป็นวัดตัว โถ่วววว" ผมก็อดกวนตีนไม่ได้จริงๆ

"เห้อออ พ่อคนหลงตัวเอง" กันมันก็รีบวัดส่วนอื่นก่อนจะโทรหาลูกน้องและสั่งให้จัดการเตรียมผ้าแล้วไปส่งที่บ้านาของไอโอบ

ผมกับมันคุยกันหลายๆเรื่องจนรู้ว่าอนาคตมันจะทำอะไรบ้าง ผมรู้สึกไม่อยากให้มันไปไกลสายตาผมเลย ผมรู้ว่ามันอาจจะดูเห็นแก่ตัวแต่นี่มันของเล่นของผมนะ 

"กันต้องแต่งงานกับโอบนะ ของเล่นชิ้นนี้มันก็ต้องไปตามทางของคนที่ปกครองมันกำหนด" กันพูดเสียงเศร้าๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นร่าเริง เมื่อเห็นลุงขามซื้อของสดมาเต็มไปหมด

"พี่จะกินอะไร กันจะทำให้ เออ เดี๋ยวคุยเรื่องอาหารเลี้ยงแขกช่วงเช้าด้วย เอางี้ดีกว่าอาหารช่วงเช้าเป็นอาหารแบบจีนไปเลย มันน่าจะไม่ขัดกันมากกับสละลอยแก้วของยัยริน"

"แล้วแต่กันเลย ตอนนี้หาอะไรให้กินหน่อยเหอะ หิวมาก" กันพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปในครัวแล้วหันมาบอกผมว่าให้ผมกินข้าวผัดกุ้งก็แล้วกัน ผมพยักหน้ารับก่อนจะลอบมองมันทำอาหารมองแบบไม่คาดสายตามองเหมือนมันจะหายไป ใจผมแกว่งๆเหมือนว่ามันจะต้องจากผมไป ความรู้สึกกลัวนี้มาได้ยังไง สงสัยผมคงพักผ่อนน้อยไปจริงๆ

"พี่ออฟ ลองมาชิมเร็ว ว่ากินได้ไหม" ผมเดินไปซ้อนที่ข้างหลังมันมันหันมาป้อนผม การกระทำที่ทำแบบปกติไม่ขัดเขินความเป็นธรรมชาติคือสิ่งที่ทำให้คนหลงใหลในตัวกัน ใครอยู่กับมันก็สามารถยิ้มได้ 2 วันที่อยู่ด้วยกันตลอดเวลามันเปลี่ยนไปมันกว่าที่จะเริ่มอ้อนผม กล้าจ้องตา กล้าขอ กล้าที่จะเป็นตัวมันเองแบบไม่เกร็ง

"อร่อยไหม กินได้เปล่า" ผมเคี้ยวข้าวก่อนจะพยักหน้าเป็นสัญญานว่าให้เอาขึ้นได้แล้ว

"อะนี่ มาแล้วครับคุณชาย เชิญทานให้อร่อย" กันพูดก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างๆผม แล้วคอยจ้องผมตลอด

"ยิ้มอะไรอะเรา" ผมถามเพราะเห็นมันเอาแต่ยิ้ม

"ผมมีความสุขเวลาเห็นคนกินอาหารที่ผมทำ" กันยิ้มออกมากว้างๆ ยิ้มที่ปราศจากสิ่งเคลือบแฝง มันดูน่ารักและเด็กกว่าวัยมากๆ

"แล้วเราไม่กินหรือไง" ผมถาม มันส่ายหน้ารัวๆ

"กันยังไม่หิวเลยพี่ออฟ นี่พึ่งบ่ายโมง กันกินนู้นละ 3-4 โมงนู้น" เพราะแบบนี้สินะมันถึงได้ตัวแค่นี้

"แบบนี้ไงถึงตัวเล็ก ไม่โตสักที" ผมยีหัวมันแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนที่มันจะเก็บจานไปล้างในครัวผมเดินมานั่งเล่นที่โซฟาหยิบหนังสือมาอ่านรออีกคน ว่าจะชวนออกไปข้างนอก อยู่ไร่เบื่อแน่ๆ ไม่ได้ช้อปแบบนี้ มันเดินมาตรงหน้าผมแล้วย่อลงตรงหน้าก่อนจะเอาหน้ามาซุกที่ตัก

"เป็นอะไร" ผมก็งงๆ ไม่เคยเจอมันเวอร์ชั่นนี้เลยจริงๆ

"คิดถึงโอบ ไม่มีคนให้อ้อน ก็เลยลองมาอ้อนพี่เผื่อจะอ้อนได้ จะได้ไม่ต้องไปอ้อนโอบไง" ผมยิ้มมุมปากก่อนจะลูบหัวมันแล้วดึงขึ้นมานั่งบนตักผม แต่ความร้ายของไอกันมันก็มี มันเลือกที่จะนั่งคร่อมผมแล้วทิ้งหัวซบที่ไหล่ผม

"เป็นลูกลิงเชียวนะ" ผมลูบหัวมันเบาๆก่อนจะต้องอึ้งกับสิ่งที่มันพูด

"กันโคตรรู้สึกผิดเลยพี่ออฟ กันรู้ว่ากันไม่ควรอ่อนแอ ไม่ควรที่จะยอมแพ้พี่ ควรจะพยายามที่จะเอาชนะพี่แต่กันแพ้กันแพ้พี่ กันคิดอะไรไว้มากมายในหัว แต่กันก็แพ้พี่ทุกครั้งแค่กันเห็นหน้าพี่"

"กัน...."

"กันอยากเจอพี่ก่อนที่รินจะเจอ กันจะมีโอกาสไหมที่พี่จะรักกัน จะพูดคำว่ารักกับกัน" ตลอดคำพูก็มีน้ำตาที่ไหลมาตลอดกันยังสะอื้นอยู่ที่ไหล่ผม ผมก็จุกจนไม่รู้จะพูดอะไร น้ำตาผมเองก็คลอ ผมรับรู้ได้เลยว่าคนตัวเล็กบนตักผมรู้สึกยัง ทำไมชีวิตเด็กคนนี้ต้องเจอแต่ความรักที่เจ็บปวดแบบนี้ ผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมผมถึงหน่วงไปทั้งหัวใจของผมขนาดนี้

"พี่ออฟ พี่จูบผมได้ไหม" ผมประกบริมฝีปากกับปากของกันแบบไม่ต้องใช้เวลาคิดก่อนที่จะผละออก

"พี่ทำให้ผมเป็นของพี่แบบที่เราทั้งสองคนสบายใจไม่มีใครต้องบังคับใครได้ไหม" ผมอุ้มคนตัวเล็กบนตักขึ้นไปบนห้อง ถ้ามันจะผิดก็ผิดที่เราทั้งคู่



แล้วพบกันในตอนหน้านะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว