ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 6

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 6

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.2k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2560 19:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 6
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 6

วันต่อมา

บอสพาผมกลับมาที่หอพัก เขาปล่อยผมลงข้างหน้าหอแล้วขับรถออกไป ผมได้แต่นั่งร้องไห้คนเดียว โทษตัวเองที่อ่อนแอ โทษโชคชะตาที่พามาแต่เรื่องร้ายๆ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วก้าวเดินเข้าหอพัก..แต่ละก้าวมันทรมานมากๆ ที่ก้นมันเสียดๆและเจ็บร้าว ระบม ปวดตามสะโพกและลำตัวหรือทั้งตัวเลยก็ว่าได้ แขนขา ลำคอ มีแต่รอยแดงเป็นจ้ำๆ บ้าที่สุด..นี่ผม..ให้ตายสิ พูดไม่ออกเลย

“นนท์!?”

“พ พี่หวาน..”

ตอนที่ผมกำลังจะเดินขึ้นบันไดก็มีใครบางคนเรียกผม ผมเงยหน้าขึ้นมองเห็นพี่หวานกำลังลงมา เธอตกใจที่เห็นผม ผมเม้มปากแล้วเบือนหน้าหนี..ถ้าพี่หวานไม่เห็นแก่ตัว ผมคงไม่เป็นแบบนี้

ตึกๆๆๆๆ

พี่หวานวิ่งลงมาหาผม สีหน้าเธอดูตกใจจริงๆแต่คิดหรอว่ามันจะทดแทนกับความรู้สึกที่ผมเสียไป?

“น นนท์..เราโอเคนะ?”

“…ผมจะโอเคกว่านี้..ถ้าพี่ไม่เห็นแก่ตัว”

ผมเดินผ่านเธอขึ้นมาที่ห้อง ผมเสียใจนะทั้งที่ผมคิดว่าพี่หวานเธอเป็นคนดี เธอเหมือนพี่สาว..แต่ไม่เลย เธอมันก็แค่ผู้กญิงเห็นแก่ตัวเท่านั้นเอง

เข้าห้องมาผมรีบตรงไปห้องน้ำแล้วล้วงคออ้วก บอสบังคับให้ผมกินน้ำของเขา..สองถึงสามครั้งและยังปล่อยในตัวผมอีกหลายครั้ง ผมยังรู้สึกว่ามีอะไรเหนียวๆหยืดๆอยู่ข้างใน ผมถอดเสื้อผ้าออกแล้วเปิดฝักบัว สายน้ำเย็นๆที่ไหลผ่านร่างมันเหมือนกับน้ำที่ชำระล้างทุกสิ่ง

“อึก..”

ผมค่อยๆสอดนิ้วเข้ามาแล้วกวาดเอาน้ำเหนียวๆออกให้หมด ฉีดน้ำเข้าล้างหลายๆรอบพอมั่นใจว่าสะอาดแล้วผมก็อาบน้ำแล้วออกมาแต่งตัวก่อนนอนบนเตียง

“อย่าพึ่งมานะ…ชั้นไม่พร้อมเป็นแม่ใครทั้งนั้น”

ผมลูบท้องเบาๆแล้วถอนหายใจเหนื่อยๆ ผมไม่มีเงินมากพอที่จะเลี้ยงเด็กเพราะลำพังตัวผมเองคนเดียวผมยังไม่มีเงินเลย เด็กน่ะใช้ของเยอะแยะ หมดหลายบาท ผมไม่มีปัญญาจริงๆ

“อ่า ยาคุม..จะมีหรอเนี่ย?”

ก็ผมไม่ได้มีอะไรกับใคร ผมกินแต่ยาแก้ปวดอย่างเดียว ในลิ้นชักเลยมีแต่ยาแก้ปวด…เอาจริงดิ? ผมกัดปากแล้วขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด ผมให้ใครไปซื้อให้ไม่ได้ด้วยจะออกไปซื้อเองก็เดินไม่ไหว นี่ผม…ต้องพึ่งดวงใช่มั้ย?

“ครั้งเดียว..คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง…”

ใช่..ครั้งเดียวเอง ไม่ท้องหรอก

::

::

ก็อกๆๆๆ!

“นนท์! นนท์! เปิดประตูให้รุจหน่อย!”

ผมสะดุ้งแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนลุกเดินมาเปิดประตู ผมต้องแสร้งทำตัวให้ปกติ ผมไม่อยากตอบคำถามใครทั้งนั้น..แต่รุจอาจจะรู้ก็ได้นี่นะ ก็คุยกันไปแล้วนี่

“ว ว่าไงรุจ”

“ดูแย่มากนะนนท์ เราซื้อข้าวซื้อยามาให้ ระหว่างที่พักก็ไม่ต้องไปทำงานนะ เข้าใจมั้ย?”

รุจร่ายยาวแล้วเดินเข้าห้องเอาของที่ซื้อมาวางลงบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กที่กางไว้ ผมปิดประตูก่อนก่อนเดินมานั่งที่เตียง

“ขอบใจนะรุจ…”

“โอเคนะ?”

ผมมองหน้ารุจแล้วยิ้มนิดๆก่อนส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่..ไม่โอเคเลยรุจ นนท์ไม่โอเคมากๆ”

ผมร้องไห้ออกมาแล้วมองหน้ารุจ ตอนนี้ผมมีแค่รุจคนเดียวถ้าผมบอกไป…ผมกลัวว่ารุจจะรังเกียจผม ทั้งเรื่องที่บอสทำกับผม เรื่องที่ผม..ผิดปกติ มันอึดอัดนะที่ต้องทนเก็บความลับบ้าๆนี้ไว้กับตัว มันไม่ตลกเลย

“น นนท์ ใจเย็นก่อนนะ…บอกรุจได้มั้ยว่าบอสทำอะไรกับนนท์บ้าง?”

รุจนั่งลงข้างผมแล้วโอบไหล่ผมหลวมๆ ผม..บอกรุจได้ใช่มั้ย?

“คือ…”

ผมเล่าเรื่องให้รุจฟังทั้งหมดยกเว้นเรื่องที่ผมท้องได้ ผมไม่อยากเสียเพื่อนดีๆแบบรุจไป รุจเป็นผู้ฟังที่ดีมาก ไม่ขัดจังหวะผมเลยแต่พอผมร้องก็คอยปลอบผม ทำให้ผมยิ้มและหัวเราะได้

“ขอบคุณนะรุจที่รับฟัง”

“เราเป็นเพื่อนกันนี่ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจบอกรุจได้นะแต่ตอนนี้รุจขอไปทำงานก่อน”

“อื้อ”

ผมกอดรุจแล้วเดินมาส่งที่หน้าประตู พอรุจกลับไปแล้วผมก็กลับมานอนที่เตียงตามเดิมแต่ผมยังมีความกังวลอยู่ ถ้ารุจมาหาอีกผมว่าจะยืมโทรศัพท์รุจเปิดเน็ตสักหน่อย ผมอยากรู้ว่ามีอะไรกันครั้งเดียวแต่ปล่อยข้างในมีเสี่ยงท้องมั้ย เอ่อ ถึงจะครั้งเดียวแต่บอสก็ทำหลายรอบนี่นะ คงไม่หรอกมั้ง…

::

::

“รุจ นนท์ไม่มาทำงานหรอ? พี่เห็นนนท์กลับมาแล้วนี่”

หวานเดินเข้ามาถามรุจที่กำลังเช็ดแก้วเช็ดถาดอยู่ในห้องพักของพนักงาน รุจถอนหายใจก่อนมองหน้าหวาน

“พี่หวาน ผมถามจริงๆเถอะนะครับ..พี่น่ะ รู้ดีแก่ใจไม่ใช่หรอว่านนท์มาทำงานไม่ได้แน่ๆแลเวทำไมพี่ถึงได้ถามผมแบบนั้น”

หวานชะงักไปนิดแล้วปั้นยิ้มก่อนตีสีหน้าไม่รู้เรื่องอะไร

“รุจพูดอะไรน่ะ พี่ไม่เข้าใจ”

“แล้วแต่พี่เถอะ”

รุจยกตะกร้าแก้วออกมาไว้ที่บาร์ ร่างเพรียวถอนหายใจแล้วเอนตัวพิงยักษ์ที่ยืนอยู่

“พี่ยักษ์ เพื่อนของพี่นี่เป็นคนยังไงกันแน่ครับ”

“คิดไงถามล่ะเรา?”

ยักษ์พูดยิ้มๆแล้วเช็ดอุปกรณ์เครื่องมือไปพลางๆ

“อยากถามนี่ ตอบรุจไม่ได้หรอ”

“หึๆ ก็มันเป็นอย่างที่รุจเห็นนั่นแหละครับ ตัวตนของมันจริงๆ”

“แล้วพี่ล่ะ? พี่เป็นแบบไหน”

รุจมองยักษ์ตาใส ยักษ์ไหวไหล่นิดๆแล้วยิ้มให้ร่างเพรียว

“ถ้าอยากรู้..เป็นแฟนพี่สิ”

“จริงนะ? ห้ามเลิกนะ”

รุจตาเป็นประกายทันทีที่ยักษ์พูดแบบนั้น ยักษ์มองรุจอึ้งๆ เขาไม่คิดว่ารุจจะเอาจริงแต่เขาก็ชอบนะ เพราะเขาชอบรุจอยู่แล้วนี่

“รุจน่ะสิจะเลิกก่อนเพราะอายคน พี่ไม่หล่อ อ้วนก็อ้วน”

“แต่พี่ยักษ์นิสัยดี พี่เป็นคนดีแค่นี้ก็พอแล้วนี่นา”

“…ก็ได้ครับ ขอบคุณนะ พี่ชอบเราที่สุดเลย”

“รุจก็ชอบพี่ยักษ์มากๆ โดเรม่อนของรุจ”

รุจหยิกพุงยักษ์ไปทีแล้วเดินยิ้มออกไป ยักษ์มองตามแล้วยิ้มนิดๆ นี่ใช่มั้ย..รักแท้ที่เขาตามหา?

::

::

“อย่าเข้าไปยุ่งกับบ้านของผมนะพ่อ”

หลุยส์พูดเสียงเครียดในขณะที่สายตาจดจ้องหน้าจอคอม

(แกจะเอาไว้ทำไม? ซื้อมาแกก็ไม่ไปอยู่ ชั้นให้การ์ดหลายสิบคนเดินตรวจยามให้แต่แกไม่ไปที่นั่นแล้วแกจะเอาไว้ทำไม?)

“ผมรอได้เมียแล้วจะพาเข้าไปอยู่ไง อยู่บ้านเดียวกับพ่อแม่มีหวังบ้านแตก”

(แกจะเอาใครเป็นเมีย?!)

“ผู้ชาย”

หลุยส์ตัดสายทันทีที่พูดจบ เขาชอบปั่นประสาทพ่อเขาเป็นที่สุด หลุยส์ถอนหายใจแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เหนื่อยๆแต่พอนึกภาพของใครบางคน มุมปากก็กระตุกยิ้มทันที

“เอาของเล่นมาเล่นดีมั้ยนะ?”

แต่สภาพนั้นแค่เดินยังไม่ไหว เขาไม่อยากทำของเล่นพังเพราะงั้นเก็บไว้ก่อน ให้มันรักษาตัวจนดีขึ้นแล้วจากนั้นค่อยหยิบมาเล่นใหม่ ก่อนหน้านั้นก็หาของเล่นชิ้นอื่นเล่นไปก่อน

พอเวลางานมาถึง หลุยส์ก็เดินออกจากห้องแล้วเดินตรวจรอบๆชั้นวีไอพี เจอเพื่อนเก่าๆก็แวะทักทายแวะคุยไป

“บอสคะ”

หลุยส์หันตามเสียงเรียก คิ้วหนาเลิกขึ้นนิดๆเป็นเชิงถาม

“มีอะไร?”

“เอ่อ..คือนนท์ไม่มาทำงาน ให้หวานไปตามมั้ยคะ?”

“ปล่อยไป มันรับงานหนักเพื่ออิสระของพวกมึงเลยนะ หึ”

หลุยส์เหยียดยิ้มแล้วเดินชนไหล่หวานไป หวานเม้มปากแน่นแล้วกำมือจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเธอต้องรู้สึกแบบนี้ มัน..ไม่ใช่ตัวของเธอเลย

“”นี่เรา…อิจฉามันหรอ?”

หวานพ่นลมหายใจแรงๆแล้วตั้งสติก่อนกลับไปทำงานตามเดิม เธอพยายามไม่ใส่ใจแต่คำพูดของหลุยส์ที่ดูเหมือนนนท์เป็นคนพิเศษนั้นทำเธอแทบบ้า หวานรีบหนีเข้าห้องน้ำมา เธอวักน้ำใส่หน้าแรงๆก่อนมองเงาตัวเองในกระจก

“ไม่หวาน..เธอจะไม่อิจฉาผู้ชาย! เธอดีกว่านั้น..บอสสนใจมันเพราะมันใหม่เท่านั้น”

หวานพูดปลอบตัวเองจนเธอรู้สึกโอเคเลยกลับมาทำงานตามเดิม

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน พนักงานทุกคนช่วยกันทำความสะอาดและล้างแก้ว ถาด ถ้วยจานที่ใช้ ก่อนแยกย้ายห้องใครห้องมัน

“รุจ”

“ครับ?”

รุจยิ้มนิดๆแล้วมองหน้าแฟนตัวเองเขินๆ พอตกลงเป็นแฟนกันแบบสายฟ้าแลบทำเขาประหม่าและเขินๆเหมือนกัน

“เอ่อ..ไหนๆเราก็เป็นแฟนกันแล้ว ไปนอนกับพี่มั้ย?”

“หือ?”

“สัญญาครับว่าพี่จะไม่ทำอะไรรุจจนกว่ารุจจะยอม พี่สัญญาและสาบาน พี่แค่..อบากกอดรุจเฉยๆ”

“คึๆ พี่ยักษ์รู้มั้ยครับว่าพี่น่ะทำตัวไม่เข้ากับหน้าดุๆและชื่อน่ากลัวๆของพี่เลยว่าแต่…”

“…?”

“รถพี่อยู่ไหนล่ะ?”

ยักษ์ยิ้มแล้วจับมือรุจก่อนพาเดินไปที่รถ รุจขอโทษนนท์ในใจที่ไม่ได้ไปหาแต่เขาจะรีบกลับมาหาในตอนเช้าแน่นอน

::

::

03:20 น.

รุจคงนอนแล้วแน่ๆเลย ผมถอนหายใจแล้วลุกมาปิดไฟก่อนกลับมานอนที่เตียง ผมลูบท้องเบาๆแล้วภาวนาขออย่าให้เด็กมาเกิดเลย ผมไม่พร้อม..ไม่พร้อมจริงๆ…

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}