by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

17/ แฟนคุณโปรด nc20+ (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 17/ แฟนคุณโปรด nc20+ (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 17

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.6k

ความคิดเห็น : 135

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2560 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
17/ แฟนคุณโปรด nc20+ (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​ปอรักP...

"เวียนหัวอยากอ้วกมั้ย"

"ไม่อ่ะ แต่เค้ากลัวหลงทาง" ผมมองซ้ายมองขวาก็เจอแต่ทะเล ตั้งแต่สปีดโบ๊ทพาผมกับพี่โปรดทะยานออกจากท่าเรือมารีน่าภูเก็ต ที่นั่นมีแต่เรือสวยๆทั้งนั้นพี่โปรดบอกว่าที่นี่เป็นท่าเทียบเรือยอร์ชโดยเฉพาะลำหนึ่งหลายล้านจนถึงร้อยล้านก็มี

"หึหึ จะหลงได้ไงคนขับเขาขับประจำเขามีจีพีเอส ไอ้ปอตกลงมึงว่ายน้ำเป็นมั้ย" พี่โปรดยกขามาพาดกับตักผมแล้วจ้องเหมือนจับผิด ผมก็นิ่งเข้าไว้เรื่องอะไรจะให้จับได้ล่ะ ยิ่งลอยเคว้งคว้างกลางทะเลแบบนี้ขืนให้พี่โปรดรู้ว่าผมว่ายน้ำไม่เป็นสงสัยจะหาเรื่องแกล้งผมหนักแน่ๆ

"ว่ายเป็นครับ แต่เค้าบอกแล้วนี่ว่าเค้าว่ายน้ำทะเลไม่เป็นมันมีคลื่นเยอะ แต่ถ้าว่ายที่คลองหรือที่สระนะเค้าว่ายแข่งกับปลาได้เลยเถอะ แล้วทำไมมีแต่เราสองคนอ่ะผู้โดยสารคนอื่นๆไปไหนหมด" จะว่าเปลี่ยนเรื่องก็ว่าได้แต่ผมสงสัยตั้งแต่ขึ้นเรือมาละทำไมทั้งลำมีแค่ผม พี่โปรด พี่คนขับเรือและพี่ที่มากับพี่คนขับแค่นั้นเองหรือไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวนะ? 

เมื่อเช้าพี่โปรดปลุกแต่เช้าพาแว้นไปกินติ่มซำตอนหกโมงเช้า แต่เจ็ดโมงก็รีบพากลับมาเพราะพี่โปรดบอกให้เตรียมตัวจะพาไปเที่ยวเกาะ เวลาแปดโมงนิดๆก็มีรถตู้มารับเราที่หน้าโรงแรม ผมตื่นเต้นมากเกิดมาเคยเห็นแต่ในทีวีนึกไปสารพัดว่าจะสวยมากแค่ไหน แต่ผมเคยเห็นในรายการท่องเที่ยวว่าถ้าไปกับสปีดโบ๊ทก็รองรับนักท่องเที่ยวได้หลายคนนี่นอกจากจะเช่าเหมาลำ?

ขวับ! "ตัวเอง!" ผมหันขวับจ้องพี่โปรด รู้สึกเลยว่าตอนนี้ตาตัวเองมันโตจนแทบจะถลน

"อะไร? ปอกูง่วงสงสัยจะเมาค้างเมื่อคืนว่ะ มาให้กูหนุนตักหน่อยดิ๊" พี่โปรดเปลี่ยนท่าโดยล้มตัวนอนยาวเหยียดขาไปกับที่นั่ง แล้วซบหน้าหันเข้าหาท้องผม ฮึ่ม!เดี๋ยวเถอะทำเป็นง่วงเปลี่ยนเรื่องน่ะสิ

"สารภาพกับเค้าเลยนะ เท่าไหร่" ผมนวดติ่งหูจนถึงท้ายทอยพี่โปรดเบาๆมีเสียงครางรับอย่างถูกอกถูกใจ คนนี้น่ะชอบให้เล่นติ่งหูกับนวดท้ายทอยจะตาย

"ตัวเอง โปรดปราณบอกปอรักหน่อย ปอรักจะไม่พูดมากไม่บ่นไม่ว่าอะไรเลยปอรักสัญญา" เสียงพึมพำสารภาพดังขึ้นที่หน้าท้องผมเบาๆทำเอาแทบจะผลักหัวพี่โปรดแล้วตะโกนใส่หูพี่แกดังๆกับราคาที่พี่โปรดเผลอบอก

"สัญญาแล้วนะเว้ย ถ้าผิดสัญญากูจะเอามึงหย่อนให้ฉลามกิน" พี่โปรดผงกหัวขึ้นมาพูดดักคอก่อนจะคว้ามือผมไปเล่นติ่งหูกับท้ายทอยพี่เขาเหมือนเดิม ผมก็ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยากตีหนักๆสักที ทำไปทำมาพี่โปรดก็เคลิ้มหลับสนิทขนาดผมเอาโทรศัพท์ขึ้นมาแชะรูปยังไม่รู้สึกตัวเลยเถอะ

"คุณ ใกล้ถึงเกาะแล้วครับ" พี่อีกคนเดินมาบอก ผมมองไปเห็นเกาะเล็กๆและชายฝั่งอยู่ลิบๆใช้เวลาเดินทางไม่นานแสดงว่าอยู่ไม่ไกลจากฝั่งมากนัก

"เขาเรียกเกาะอะไรครับพี่"

"อ๋อ เกาะไข่ในครับที่นี่มีปลาน้ำตื้นให้ดู แต่ถ้าอยากดำน้ำไปดูปลาใต้ทะเลกับดูปะการังเดี๋ยวออกจากเกาะไข่ผมจะพาไปที่จุดดำน้ำอีกจุดหนึ่ง"

"อืมม เค็มบ่นอะไรวะหนวกหู จ๊วบบ" เกิดอาการเงียบสงัดระหว่างผมกับพี่ที่เพิ่งรู้ว่าเป็นไกด์ขึ้นทันทีเมื่อพี่โปรดสะลึมสะลือแล้วเปิดชายเสื้อกล้ามของผมก่อนจะ เอ่อ..ดูดท้องผมดังจ๊วบ ขนาดใส่เสื้อชูชีพอยู่พี่เขาก็สามารถทำได้เนอะ

"พี่โปรดตื่นได้แล้ว จะถึงเกาะแล้วครับ"

"อืม ถึงแล้วเหรอวะยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย" พี่โปรดงัวเงียลุกขึ้นนั่งก่อนจะเอนหัวซบไหล่ผมเหมือนไม่อยากลืมตา ผมเอ่ยขอบคุณเบาๆแล้วรับผ้าเย็นจากพี่ไกด์มาเช็ดหน้าเช็ดตาให้พ่อคนตัวโตแต่ท่าทางเหมือนจะอ้อนยังไงไม่รู้

"ง่วงนอนแล้วจะมาทำไมล่ะครับ" เช็ดหน้าให้เสร็จเรือก็มาเทียบฝั่งพอดี พี่โปรดลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจนิดๆแล้วเดินไปคุยกับไกด์ก่อนจะเดินกลับมาคว้าเป้ใบเล็กไปสะพาย

"ลงมาเค็ม เดี๋ยวจะพาไปให้ปลาตอดเล่น" ผมเอื้อมมือไปคว้ามือพี่โปรดที่ยื่นมาให้เพื่อปีนบันไดเล็กลงเรือ ลื่นนะเนี่ยถ้าเมานี่หัวคะมำได้เลย จากนั้นพี่โปรดก็พาไปเช่าเตียงชายหาดที่วางเรียงรายอยู่

"เอาเป้ไว้ที่นี่ไม่กลัวหายเหรอ เค้ากลัวของหายอ่ะ"

"งั้นเดี๋ยวไปฝากที่ไกด์ไว้แล้วกัน โทรศัพท์มึงตั้งรหัสเครื่องรึยัง"

"เค้าลืมเลย ตัวทำให้เค้าหน่อยสิ" เพราะรู้ตัวว่าต้องโดนบ่นแน่ๆผมเลยต้องอ้อนสักหน่อยและก็ถูกบ่นไปตามระเบียบเรื่องตั้งรหัสนี่แหละ ก็ตั้งแต่ได้มาผมไม่เคยตั้งเลยตอนเข้าโรงพยาบาลเขาถึงโทรจากโทรศัพท์ผมไปหาพี่โปรดได้ไงล่ะ

"เอารหัสอะไร"

"0929" พี่โปรดก้มหน้าจัดการกับโทรศัพท์โดยไม่ถามถึงที่มา ถึงถามผมก็ไม่บอกหรอก ก็มันมาจากวันที่9วันเกิดพี่โปรดและวันที่29วันเกิดผมนี่นา พอเสร็จเรียบร้อยก็จัดการเก็บทุกอย่างใส่กระเป๋าเป้ใบเล็กแล้วเดินไปฝากให้พี่ไกด์จัดการ

"มึงหิวรึยัง หาอะไรรองท้องก่อนแล้วกัน"

"อื้อหิวนิดๆครับ ติ่มซำย่อยไปกับสายลมแล้วอ่ะ ดีนะที่เราเอากระเป๋าเงินไว้ที่ตู้เซฟโรงแรมไม่งั้นเค้าได้เครียดแน่ๆไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหน" ผมพึมพำตอนเดินไปหาอะไรกิน ด้านหลังเตียงชายหาดมีร้านอาหารหลายร้าน นักท่องเที่ยวยังไม่เยอะเท่าไหร่อาจเป็นเพราะใกล้เทศกาลสงกรานต์หรือว่าเรามาเช้าไปก็ไม่รู้นี่มันยังไม่เก้าโมงดีนี่นา

"เค็ม กูอยากกินข้าวโพดปิ้ง" เมื่อท่านสั่งความมาผมก็ต้องเดินไปซื้อให้ท่าน แต่พอถามราคาผมต้องเดินตัวเปล่ากลับมาหาท่านอีกครั้ง

"อ่าว แล้วข้าวโพดกูล่ะ?" ผมนั่งลงเก้าอี้ตรงข้าม มือก็ดึงเมนูอาหารไปเช็คราคา อืม..ราคาอาหารอาจแพงนิดหน่อยนั่นเป็นเรื่องที่เข้าใจและรับได้ แต่ไอ้ข้าวโพดปิ้งฝักละหกสิบบาทนี่คืออะไร? เบ้าหน้าผมก็คนไทยปะถามก็ถามด้วยภาษาไทย งงเลยสิครับ

"กูถาม"

"หกสิบบาท" พี่โปรดถามย้ำมาผมเลยตอบไป

"แล้วไง?"

"เฮ้อ ไปกินบนฝั่งเถอะนะ หรือไปกินแถวบ้านเราก็ได้ฝักละสิบห้าบาทเองเดี๋ยวเค้าซื้อให้กินจนเบื่อเลย กินข้าวกันดีกว่าตัวจะกินอะไร"

"...." ผมหันไปสั่งอาหารของตัวเองกับของพี่โปรด โดยไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก

"โปรดปราณไม่งอแงสิกินข้าวนะครับ กินเสร็จแล้วเดี๋ยวเค้าไปซื้อไอติมให้ อากาศร้อนจะตายตัวจะกินปิ้งๆย่างๆทำไมกินไอติมดีกว่าชื่นใจดี" ผมพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบเด็กโข่งที่หน้าบึ้งตึงนั่งกอดอกหันหน้าไปทางอื่น อุตส่าห์ขุดสารพัดหาเรื่องมาชวนคุยแต่ท่านเขาก็ยังจมอยู่กับโลกส่วนตัวขนาดข้าวมาเสิร์ฟแล้วก็ยังไม่ยอมตักกิน

"กินข้าวให้หมดก่อน ถ้ายังอยากกินอยู่เดี๋ยวเค้าไปซื้อมาให้"

"ก็แค่เนี๊ย" พี่โปรดยกช้อนที่มีกุ้งวางอยู่มากิน แล้วก็เข้าอิหรอบเดิมก็คือผมต้องบริการอาหารให้ท่านนั่นแหละ

"เค็ม ข้าวโพด" ผมเดินย้อนไปซื้อข้าวโพดปิ้งตอนจ่ายเงินนี่กลั้นใจหนักมาก กลับมายื่นข้าวโพดเจ้าปัญหาให้ท่านโปรดก่อนจะเดินไปซื้อไอติมของตัวเอง ขอให้ข้าวโพดติดคอเถอะคนอะไรเหมือนเด็กชอบเอาชนะจริงๆ

"อ่ะ แบ่งให้ครึ่งหนึ่งกูกินไม่หมด" แขนยาวๆยื่นข้าวโพดมาให้ ผมแทบจะจับยัดปากพี่โปรดเกือบทั้งฝักเมื่อนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนตอนพี่โปรดบอกว่า เป็นแฟนกูต้องอดทน ห้ามขี้บ่นถ้ากูงี่เง่า แต่นี่มันทั้งงี่เง่าทั้งงอแงเถอะครับ!

"ตอนปลามันมากินขนมปัง ตัวเองถ่ายรูปให้เค้าด้วยนะ" พี่ไกด์เอาขนมปังล่อปลามาให้ พี่โปรดเลยต้องเดินไปเอาโทรศัพท์มาถ่ายรูปตามคำขอของผม คือปลาเยอะมากอ่ะขนาดน้ำแค่เข่าปลายังว่ายมาหาขนมปัง ทั้งที่รู้ว่ามันอาจเป็นอันตรายแต่ก็ยังเสี่ยงว่ายวนมาหานี่สินะชีวิต เกือบทุกเรื่องมันต้องเสี่ยงทั้งนั้นเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ

"อยากกินปลาเหรอเค็ม"

"ไม่ใช่ซักหน่อย เค้าแค่อยากรู้ว่าปลามันจะรู้มั้ยว่าที่มันว่ายมาหาขนมปังน่ะบางทีมันอาจได้รับอันตรายถึงชีวิตก็ได้"

"มันอาจจะรู้แต่มันดื้อ เหมือนมึงไง" พี่โปรดเอาแขนมาล็อกคอผม ก่อนจะลากลงไปที่ลึกกว่านี้

"พี่โปรดเดี๋ยวๆ โทรศัพท์ล่ะ"

"กูฝากที่ไกด์ไว้แล้ว มึงใช้สน็อกเกิ้ลเป็นมั้ยกูจะพาไปดูปลา"

"ไม่เอา ไม่ไปที่ลึกๆนะ" ผมรีบเบี่ยงตัวเกาะหลังขาเกี่ยวเอวพี่โปรดไว้ กลัวโดนจับไปอยู่ข้างหน้าน่ะสิเกาะหลังแบบนี้ปลอดภัยกว่าเยอะ

"ไม่ไปลึกๆหรอกน่าชูชีพก็ใส่แล้ว ลองดำน้ำดูเดี๋ยวกูสอน"

"โปรดปราณ เค้าไม่อยากดำน้ำเค้ากลัว"

"ปอรักจับมือโปรดไว้นะครับ ไม่ต้องกลัว" แขนขาที่เกาะเกี่ยวพี่โปรดไว้ค่อยๆอ่อนแรง อ่าา หลวงพ่อครับแค่นี้ผมก็หลับตาตายอย่างสงบแล้ว

"ไปด้วยกันนะ โปรดสัญญาแล้วไงว่าจะไม่ให้ปอรักเจ็บตัวอีก" ผมพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย พี่โปรดเอาหน้ากากดำน้ำมาใส่แล้วสอนให้ผมต้องหายใจยังไงกับท่อจากนั้นค่อยๆพาผมก้มดูปลาที่แหวกว่ายอยู่รอบๆตัว มือของพี่โปรดคอยเกาะกุมมือผมไว้แน่น อย่ากลัวในสิ่งที่คิดไปเอง อย่ากลัวในสิ่งที่ไม่เคยได้ทำ บางครั้งบางทีมันอาจเป็นเรื่องดีกว่าที่เราคิดไว้ก็ได้

ออกจากเกาะไข่เรือก็พาเราไปเกาะราชาต่อ ระหว่างทางมีจอดให้ที่จุดดำน้ำดูปะการังด้วย

"เวลามึงจะดำน้ำดูปะการังนะต้องมองไปข้างหน้าแหงนคอขึ้นนิดๆ ห้ามก้มลงต่ำเดี๋ยวท่ออากาศมันจะจุ่มน้ำเอา" 

"อือ ตัวห้ามปล่อยมือเค้านะ"

"เออกูไม่ปล่อยหรอกน่ะ เดี๋ยวเป็นภาระของฉลามอีก" พี่โปรดหัวเราะเบาๆแล้วจัดการใส่หน้ากาก ท่อสน็อกเกิ้ล ตีนกบ กระชับเสื้อชูชีพให้อย่างเรียบร้อยแล้วพาผมลอยตัวไปช้าๆ หลายสิ่งหลายอย่างใต้พื้นสมุทรทำให้ผมตื่นตาตื่นใจมาก ความสวยงามที่ซ่อนอยู่ถ้าเราไม่ลงไปค้นหาดูเพราะมัวแต่กลัวเราก็คงไม่มีโอกาสได้ชื่นชมมัน แต่ในความสวยงามนี้ก็ยังแฝงไปด้วยอันตรายจนอาจทำให้คนที่มัวแต่หลงในความงดงามต้องจบลมหายใจตัวเองในสักวัน

ดูปะการังจนแทบหมดแรงเราก็พากันขึ้นเรือไปเกาะราชาต่อ ผมแอบคิดเล่นๆว่าตอนที่เราลอยคออยู่กลางทะเลถ้าพี่ที่ขับเรือเขาขับไปเลยโดยทิ้งเราไว้แล้วเราสองคนจะทำยังไง คงเหมือนในหนังฝรั่งเรื่องหนึ่งที่ผมเคยดูแต่หวังว่ามันคงไม่มีปลาฉลามเหมือนในหนังหรอกนะ

"หกโมงครึ่งผมจะมาหาที่เรือนะพี่" พี่โปรดนัดแนะกับพี่ไกด์อีกครั้งก่อนจะจูงผมไปยังหาดทรายเม็ดเล็กสีขาวละเอียดกว่าที่เกาะไข่มาก นุ่มจนอยากจะล้มตัวไปนอนเกลือกกลิ้งจริงๆ

"ข้างบนมีรีสอร์ทด้วยนะมึงจะไปดูมั้ย เผื่อครั้งหน้ามาค้างที่นี่ซักคืน"

"ไปครับท่าน" และผมก็ได้มะเหงกเป็นรางวัลอีกครั้ง เราพากันเดินขึ้นเนินไปข้างบน มีรถประจำทางคล้ายรถสองแถววิ่งรับแขกจากด้านล่างสงสัยจะเป็นรถของรีสอร์ทมั้ง

"อ่ะโปรดปราณ ขึ้นไปเก็บมะพร้าวให้เค้าหน่อย ฮ่าๆๆ"

"ไอ้เค็ม กูไม่ใช่ลิง!" ผมวิ่งโกยแน่บเมื่อพี่โปรดวิ่งเข้าหา แล้วคิดว่าขาสั้นๆอย่างผมจะวิ่งหนีพี่เขาทันเหรอ

หมับ! "เอ๊ะ อื้อ อืมม" พี่โปรดดันผมจนหลังติดต้นมะพร้าวก่อนจะกดปากลงมาจูบ ผมเองก็ยกมือโอบกอดความสุขของตัวเองไว้ เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าคนที่อยู่ข้างๆเราในวันนี้จะเหลือเวลาอยู่ด้วยกันอีกกี่วัน เพราะฉะนั้นตอนนี้ผมยังมีพี่โปรดอยู่ข้างๆผมจะมีความสุขให้เต็มที่ และจะรักพี่โปรดให้มากที่สุดเท่าที่ผมจะสามารถรักความสุขตรงหน้านี้ได้

"แฟนโปรด มึงอยากเรียนอะไร" ผมหัวเราะกับสรรพนามของพี่โปรด แฟนโปรดเหรอ? เพราะจังน้าคำนี้ ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆก็ดีน่ะสิ

"อยากเรียนสถาปัตย์ครับ" ผมเอนตัวนอนบนทรายนุ่มๆสายตาก็เหม่อมองท้องฟ้ายามเย็นของเกาะราชา ทั้งๆที่ฟ้าก็ฟ้าเดียวกันแต่ผมรู้สึกว่าท้องฟ้าตอนนี้ที่นี่มันเงียบสงบและมีความสุขเหลือเกิน หรือจะเป็นเพราะคนที่เอนตัวนอนบนพื้นทรายข้างๆกันหรือเปล่าก็ไม่รู้

"ทำไมล่ะ มึงอยากเป็นสถาปนิกเหรอ"

"เค้าไม่มีบ้านไม่มีครอบครัว ความฝันของเค้าคืออยากมีครอบครัวเล็กๆเป็นของตัวเองแล้วเค้าจะเป็นคนออกแบบบ้านให้คนที่เป็นครอบครัวของเค้าอยู่" ผมหันไปตอบคำถามของพี่โปรดแต่สายตาของผมเจตนาสื่อความหมายที่มากกว่านั้น เหตุผลที่ผมบอกพี่โปรดนั่นก็คือเหตุผลหนึ่ง แต่ก็มีอีกหนึ่งเหตุผลที่สำคัญนั่นเพราะว่าพี่โปรดเรียนวิศวะผมถึงอยากเรียนสถาปัตย์ ผมอยากมีครอบครัวกับพี่โปรดอยากให้พี่โปรดเป็นคนสร้างบ้านของเราแล้วผมจะเป็นคนตบแต่งมันเอง ดูเป็นความคิดที่เพ้อฝันใช่ไหมล่ะนั่นแหละผมถึงต้องอุบเหตุผลนี้ไว้

"แล้วทำไมพี่โปรดถึงมาเรียนวิศวะล่ะ"

"ไม่รู้สิเพื่อนๆกูก็เรียนหมอกันหมดนะ ตอนแรกกูก็จะเรียนหมอเหมือนกันแต่คิดไปคิดมากลัวจะไปบีบคอคนไข้ตายซะก่อน อีกอย่างบ้านกูทำรับเหมาก่อสร้างด้วยมั้ง"

"อื้อหือจริงเหรอ เค้านึกว่าพี่โปรดจะมีแต่ร้านมอมเมาหลอกกินเงินเขาเท่านั้น"

ป๊อก! "ปากดี เงินที่กูเอามาให้มึงทุกเดือนก็เงินที่กูได้มาจากไปหลอกมอมเมาเขานั่นแหละ หึหึ ก็แค่ธุรกิจรับเหมาเล็กๆไว้มึงเรียนจบเมื่อไหร่ก็มาสมัครที่บริษัทกูสิเดี๋ยวกูให้ยัยชมพู่น้องสาวกูล็อกตำแหน่งทีมสถาปนิกที่บริษัทไว้ให้"

"ตอนนี้เค้าขอแค่สอบติดก่อนเถอะ เค้าอยากไปเรียนที่มหาลัยเดียวกับพี่โปรดนะ"

"อืม ตั้งใจก็แล้วกันแต่อย่ากดดันตัวเอง ทำให้ดีที่สุดเท่าที่ตัวเองทำได้ก็พอ"

"รับทราบครับท่าน นี่ๆร้องเพลงให้เค้าฟังหน่อยสิกลับไปเค้าจะได้มีกำลังใจเรียนหนังสือ"

"หึหึ ถ้าแค่กูร้องเพลงให้ฟังแล้วมึงเรียนเก่งนะปอ กูจะร้องให้มึงฟังทุกวันเลยกะล่อนนะมึงน่ะ" พี่โปรดคว้าทรายมากำมือหนึ่งแล้ววางแหมะที่เป้ากางเกงผม คนอะไรจัญ...จริงๆ

"งั้นเค้าร้องให้พี่โปรดฟังเอามั้ยล่ะไม่คิดเงินด้วย เพลงนี้เค้าตั้งใจเก็บไว้ร้องให้ครอบครัวของเค้าฟังเลยนะแต่ตอนนี้เค้ายังไม่มีครอบครัวงั้นเค้าร้องให้ความสุขของเค้าฟังก่อนก็ได้ พี่โปรดจะได้สิทธิ์ฟังเป็นคนแรกก่อนทุกคนบนโลกนี้เลย"

"แต่กูไม่อยากได้สิทธิ์นั้น กูสงสารสายลม กูสงสารเม็ดทราย และกูก็สงสารทะเลที่นี่" ผมพลิกตัวนอนตะแคงหนุนแขนตัวเองหันหน้าไปทางพี่โปรด ถึงไม่อยากฟังก็จะร้องให้ฟังอยู่ดี

คนเคยเหงา เคยรู้สึกเหว่ว้า เคยมองหาความรักนั้นมันอยู่ที่ใด

โลกใบใหญ่เหลือเกิน มีผู้คนอยู่มากมาย แต่หัวใจมันกลับเหงาขึ้นทุกที

แต่เมื่อฉันได้พบกับเธอ สิ่งที่เธอให้ฉันไม่รู้มันคืออะไร

โลกใบใหญ่ใบเดิม กลับไม่เคยต้องเหงาใจ แค่ฉันนั้นยังมีเธออยู่ตรงนี้

เธอเป็นมากกว่ารัก เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต

ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหา และรอคอยเธอมาแสนนาน

และสุดท้ายก็เจอ ว่าเธอคือทุกอย่างที่เติมเต็มหัวใจ จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือเธอ

หากว่าเธอนั้นคือความรัก ก็เป็นรักที่ดีจนไม่มีคำบรรยาย

ฉันโชคดีเหลือเกินที่มีเธอเดินข้างกาย ชีวิตนั้นได้เติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย

จากนี้ทุกลมหายใจ.. ฉันคือเธอ #มากกว่ารัก พีท พล นพวิชัย

​ผมเอื้อมมือตัวเองไปลูบไล้ใบหน้าคนที่นอนตะแคงหันมาหาผมเหมือนกัน สักวันหนึ่งความสุขตรงหน้าของผมมันจะหายไป แต่ถ้ามันจะหายไปในวันพรุ่งนี้ ผมก็จะอดทนผ่านวันนี้ไปให้ได้ ถ้ามันจะหายไปในเดือนหน้า ผมก็จะอดทนผ่านเดือนนี้ไปให้ได้ และถ้ามันจะหายไปในปีหน้า ผมก็จะอดทนผ่านปีนี้ไปให้ได้เช่นกัน ยังไงก็ตามครั้งหนึ่งในชีวิตคนขาดๆอย่างผม ได้มีโอกาสใช้เวลาอยู่กับคนที่เข้ามาเติมเต็มให้แบบนี้ก็คุ้มค่าแล้ว อดทนไว้นะปอรัก อดทนกับความรู้สึกริษยากับคนที่จะเป็นคนในความรู้สึกของพี่โปรด อดทนกับความโลภอยากครอบครองที่กำลังคืบคลานเข้ามา อดทนกับความเจ็บปวดที่จะต้องสูญเสียคนตรงหน้านี้ไป อดทนเอาไว้นะแมงปอ...


"บะหมี่เกี๊ยวนะ"

"ไม่เอากูอยากไปกินร้านอาหาร ร้านเสวยมั้ยใกล้ๆนี่เอง"

"แต่วันนี้เค้าเหนื่อย เค้านั่งเรือเพลียมากไปไม่ไหวอ่ะ" ผมคลานไปนั่งแทรกกลางหว่างขาพี่โปรดในอ่างอาบน้ำแคบๆ มือเจ้ากรรมก็นะคอยแต่จะคว้าจับไอ้นั่นตลอด

"มึงจับลูกชายกูแล้ว มึงต้องไปกินข้าวข้างนอกกับกูไม่งั้นกูจะคิดค่าเสียหาย"

"เฮ้อ โปรดปราณจ๋า ตอนนี้แฟนคุณโปรดแทบจะคลานแล้ว ตัวจะคิดค่าเสียหายเท่าไหร่ก็เรียกมาสิ" ผมยิ่งบีบขยำรั้งรูดไอ้ที่อยู่ในมือจนมันแข็งสู้มือ ไหนๆก็จะโดนเรียกค่าเสียหายแล้วต้องจับให้คุ้ม

"ห้าพัน รวมค่าทำมันตื่นด้วยเป็นหมื่นนึงจ่ายมาเลย" ผมหันไปค้อนขวับทันที จู๋ทองคำหรือไงจับทีหนึ่งคิดตั้งห้าพัน

"งั้นตัวจับของเค้าด้วยอ่ะ จะได้หายกัน" ผมคว้ามือพี่โปรดมาวางแหมะบนจู๋ตัวเอง เรื่องเขินอายต่อกันไม่มีแล้วครับของมันนอนจับกันเกือบทุกคืน

"อันนี้กูไม่นับนะ มึงดึงมือกูไปจับเองถือว่าแถมให้กูแล้วกัน"

"โอ๊ย!เจ็บนะ" ผมกัดริมฝีปากกลั้นเสียงครางเจ็บปนจุกไว้ เมื่อพี่โปรดทั้งรูดทั้งเขี่ยมันเล่น

"เอากันเหอะว่ะ" พี่โปรดลุกเดินโทงๆไปเอาถุงยาง เดินกลับมาจับตัวผมพลิกคว่ำมือเท้ากับขอบอ่างแล้วยัดพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ขยับขยายอะไรสักนิด คนบ้านี่บทจะใจร้อนก็ไม่เคยรั้งรออะไรทั้งนั้น

"ซี๊ดด โคตรฟิตว่ะปอ"

"อื้ออ" พั่บๆๆๆ พี่โปรดแบะแก้มก้นผมกว้างขึ้น สองมือก็ทั้งบีบทั้งเค้นสะโพกไม่หยุด

"อ่ะ อ๊ะ เค้าจะไม่ไหว"

"อย่าเพิ่ง อืมมม" พี่โปรดถอดลำเนื้อใหญ่ตัวเองออก ดึงผมไปยืนใต้ฝักบัวก้มมาดูดปากแรงๆลิ้นสอดเข้ามาพัวพันมือก็ลูบไล้ไปทั่ว

"อื้ออ พี่โปรดเค้าเสียว" ผมตัวสั่นไปหมดเมื่อพี่โปรดจับให้ยืนหันหลัง ใช้ลิ้นไล้เลียไปทั่วท้ายทอย ริมฝีปากร้อนๆกับลิ้นอุ่นชื้นไล่จากต้นคอจนถึงแผ่นหลัง ผมได้แต่ซบหน้ากับต้นแขนตัวเองครางออกมาเบาๆ

เพี๊ยะ! จุ๊บ "อื้ออ พี่บ้านี่" ผมร้องท้วง เมื่อจู่ๆพี่โปรดตีเข้าที่แก้มก้นหนักๆจนเจ็บจี๊ด

"กินไอติมของโปรดมึงมั้ยปอ" ไม่ต้องรอให้ถามรอบที่สองผมก็หันกลับไปนั่งคุกเข่าคว้าไอ้ที่ชี้โด่รูดถุงยางออกแล้วจับเข้าปาก ค่อยๆใช้ลิ้นไล้เลียไปตามหัวหยักก่อนจะครอบปากรูดรั้งแรงขึ้นเรื่อยๆตามเสียงครางแผ่วของเจ้าของมัน ไอ้ที่ผมกำลังใช้ปากครอบครองก็ยิ่งแข็งและพองขึ้นกว่าเดิม

แฉะๆๆ "อืมม ซี๊ดด" สะโพกหนาสวนเข้าออกปากผมไม่หยุดปากก็กำลังจะฉีกถุงยางอีกชิ้น พี่โปรดไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จสักทีถ้าพี่เขาไม่อยากเสร็จก็อย่าหวังว่าจะเสร็จเลยรายนี้น่ะอึดจะตาย

"อ๊ะ อ้าา อื้อ" ผมร้องแทบจะลั่นห้องน้ำ เมื่อพี่โปรดดึงผมขึ้นมายืนหันหลังมือเท้าผนังห้องแล้วแทงลำเนื้อเข้ามาพรวดเดียว

"อืมม" มีเสียงครางเบาๆในลำคอจากคนด้านหลัง และคาลำเนื้อแช่ไว้แบบนั้นจนผมรู้สึกอึดอัดไปหมด

"ขยับหน่อย เค้าอัดอัด"

"ครับผม" คำตอบรับหวานหูกับแรงแนบชิดของร่างกายที่ขยับเข้ามาจนชิดกัน พี่เขาบดคลึงอยู่แบบนั้นจนผมจะเสร็จอยู่แล้ว

"โปรดปราณ อื้อ ปอจะเสร็จอยู่แล้ว" พั่บๆๆๆ พี่โปรดใช้สองมือจับสะโพกผมไว้แน่นแล้วกระแทกเข้าออกถี่ยิบจนความเสียวมันแล่นเข้ามา ผมตัวสะท้านไปกับจังหวะที่เข้าออก ขาแทบจะทรุดลงทุกวินาที

"อ่ะ อ๊ะ อ่า อ๊าาา" ผมเกร็งตัวเสียวไปทุกอณูเมื่อพี่โปรดเอื้อมมือมารูดให้ จนสุดท้ายก็เสร็จคามือพี่เขานั่นแหละ

พั่บๆๆๆ พี่โปรดไม่หยุดแค่นั้นยังจะจับผมหันมาสอดแขนรั้งขาผมขึ้นข้างหนึ่งแล้วแทงลำเนื้อร้ายนั้นเข้ามาอีก ผมต้องรีบโอบรอบคอพี่เขาไว้ แววตาร้อนแรงของคนตรงหน้าจ้องมาอย่างไม่ละสายตา มันร้อนจนแทบจะแผดเผาผมให้ละลายไปเสียตรงนี้

"ซี๊ดด ชอบมั้ย" ผมพยักหัวรับ มองคนตรงหน้าตาปรอย รัก..ผมรักความสุขตรงหน้านี้เหลือเกิน

"จูบเค้าหน่อย อื้มม" คำร้องขอของผมถูกตอบสนองทันที พี่โปรดจูบผมจนลิ้นแทบชาเรายืนทำท่านั้นจนขาผมล้าพี่เขาคงพอจะรู้มั้ง

"กอดคอแน่นๆนะ" เสียงทุ้มๆกระซิบบอกเบาๆผมรีบทำตามอย่างว่าง่าย แล้วตัวผมก็ลอยขึ้นมาจนต้องรีบโอบคอกระชับให้แน่นขึ้นอีกเมื่อพี่โปรดสอดแขนรั้งขาผมขึ้นอีกข้างดันจนหลังผมชิดผนังแล้วกระแทกเข้าออกรัวเร็วจนหายใจแทบไม่ทัน

"อ๊ะ อ๊า อ๊าา จะเสร็จอีกแล้ว อื้มม"

"อืมม อีกนิดนะ" พี่โปรดขบดูดที่ไหปลาร้าผมแรงๆจนจี๊ด ผมเองก็เสียวจนแทบขาดใจใช้เวลาไม่นานผมก็เสร็จไปอีกรอบพอพี่โปรดรับรู้ว่าผมเสร็จแล้วก็ยิ่งกระแทกหนักขึ้น เสียงครางดังทุ้มข้างหูก่อนที่แรงกระแทกจะค่อยๆเบาลง จนสุดท้ายพี่โปรดก็อุ้มผมนั่งคร่อมตักตัวเองบนฝาชักโครก

"เห็นว่าแฟนคุณโปรดโดนเอาหนัก งั้นคืนนี้กินบะหมี่เกี๊ยวก็ได้ หึหึ" ผมถึงกับอ้าปากงับกัดคอพี่โปรดแรงๆซะเลย หมั่นไส้จริงๆอย่าเผลอก็แล้วกันเผลอเมื่อไหร่นะจะเจอไอ้ปอรุกจนลุกไม่ไหวเลยคอยดูสิ!


"สวยจังเนอะ อยากกอดพระอาทิตย์ไว้ในอ้อมแขนจังเลย"

"เพ้อแล้วแมงปอ ปีกบางๆอย่างมึงขืนเข้าใกล้พระอาทิตย์ระวังจะถูกเผาไม่รู้ตัว" ผมเบ้ปากใส่คนไม่มีความโรแมนติกในตัวเอง เบรกจนทุ่งดอกไม้กลายเป็นทุ่งโซเดียมซะงั้น

"พี่โปรด ทำไมตัวต้องคอยคิดแต่ว่าแมงปอมันปีกบาง แมงปอมันจะตายเพราะปีกร่วง แมงปอมันจะตายเพราะฝืนบินจนสูงล่ะ" ผมนั่งชันเข่าหันหน้าเข้าหาพระอาทิตย์ที่กำลังลาลับณ.แหลมพรหมเทพ ในเย็นสุดท้ายก่อนที่พรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับกรุงเทพกัน

"แล้วมึงคิดว่าแมงปอมันจะแข็งแกร่งขนาดถูกความร้อนของพระอาทิตย์แล้วจะไม่ไหม้เหรอ?" ผมเอาคางเกยเข่าหันหน้ามามองเจ้าของร่างสูงใบหน้าคมคายสะดุดตาใครหลายๆคน ในใจก็นึกสงสัยแต่ว่าทำไมพี่โปรดคิดอะไรแค่ด้านเดียวนะ ในเมื่อเหรียญยังมีสองด้านแล้วพี่โปรดไม่คิดว่าแมงปอมันอาจจะหันหลังให้ความงดงามของพระอาทิตย์ในสักวันเลยเหรอ

"แล้วพี่โปรดเคยคิดบ้างมั้ยว่าต่อให้พระอาทิตย์ยิ่งใหญ่แค่ไหนแต่พระอาทิตย์ก็ยังมีเวลาของมัน นั่นคือเขาจะยิ่งใหญ่ได้ก็แค่ช่วงเวลากลางวัน ส่วนในเวลากลางคืนพระอาทิตย์แทบจะไม่มีความหมายหรือมีพลังอะไรเลย และสักวันถ้าแมงปอมันบินจนเหนื่อยจนล้าหมดแรงที่จะบินไปหาแสงสวยงามของพระอาทิตย์ ในช่วงเวลากลางคืนที่มีแต่แสงจันทร์แมงปอตัวนั้นมันอาจจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีบินหาร่มไม้ซักต้น ชายคาซักที่เพื่อหลบหนีความร้อนที่มันเคยวิ่งตามจนเหนื่อย และในรุ่งเช้าเวลาที่พระอาทิตย์มีพลังเวลาที่โลกทั้งใบเป็นของพระอาทิตย์แต่พระอาทิตย์ก็จะไม่สามารถมองเห็นแมงปอตัวนั้นได้เลย ไม่ว่าจะยิ่งใหญ่แค่ไหนแต่โลกนี้ก็กว้างใหญ่เกินไปที่พระอาทิตย์จะมองหาสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่เป็นแค่แมงปอเจอได้"

พี่โปรดเงียบนิ่งฟังคำพูดเอื่อยๆของผม สายตาพี่เขายังคงจับจ้องไปที่ทะเลกว้างเหมือนสายตาของผมที่ยังจับจ้องแสงพระอาทิตย์สุดท้ายที่กระทบกับความสุขของผมตรงหน้า พระอาทิตย์ไม่เคยเหลียวมองสิ่งมีชีวิตเล็กๆอย่างแมงปอยังไง ก็คงเหมือนที่ผู้ชายตรงหน้าไม่เคยมองเห็นผมอย่างนั้นเช่นกัน...



***"ถ้าเหนื่อยกับการวิ่งตามใครบางคน สิ่งที่ควรทำไม่ใช่หาวิธีให้วิ่งตามได้เร็วกว่าเดิม แต่เป็นการหยุดพักและกลับมานั่งคิด ถามตัวเองว่า เรามีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่หรือเปล่า? ถ้ามีก็ทำต่อไป แต่ถ้าไม่มีก็หยุดเถอะ แล้วจะไม่ต้องเผชิญกับคำว่าเสียใจ" #เครดิตจาก สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก

จบแล้วกับทริปนี้ นี่ฟางย่อให้นะไม่ลงลึกทุกที่งั้น5ตอนก็ไม่จบ มีความชอบมากกับตอนนี้ แฟนคุณโปรด ฟางว่าถ้าคู่นี้เป็นแฟนกันจริงๆมันจะน่ารักมาก พิมพ์เองเขินเองในหลายๆท่อน 

ตอบๆเม้น โปรดปราณไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีคนรักเน้อ

fluk ถูกต้องแล้วค๊าบ ไม่ใช่เพราะธุรกิจ ก็บ้านท่านออกจะมั่นคั่งลุงอรรคก็ใจดี๊ดี เพราะงั้นประเด็นนี้ตกไป

ชื่อโปรดปราณได้มาจากคำว่า ลูกคนโปรดและปราณที่แปลว่าลมหายใจ นั่นหมายถึงพ่อแม่ของทุกเรื่องทุกคน ณ.ตอนนี้จะไม่มีดราม่าครอบครัวเด็ดขาด มาจากความคิดซับซ้อนและอีโก้สูงแถมมาจากการที่พระรามไม่เชื่อใจสีดาคล้ายๆแบบนั้นฟางเคยแปะสปอยที่เพจในเพลง i'sorry สีดาแล้ว มีความเหมือนในหลายท่อนมาก

ทำไมหลายๆท่านเข้าใจว่าตอนนี้ท่านโปรดรักปอน้อยอ่ะ ยังไม่รักแน่นอนแต่การกระทำนี้มันคือกำลังรู้สึกดีๆขยับเข้ามาอีกนิด คนที่โปรดรักคนที่ใช่คนที่ทำให้ตาสว่างโร่จะไม่ใช่น้องปอน้อย ฟางเคยไปเฉลยในเพจแล้วว่าคนที่ใช่ของท่านคือใครเน้อ 

เพลง มากกว่ารัก ที่ปอรักร้องให้โปรดฟังถ้าใครจำ ก็แค่ตัวแทน ตอน แต่งงานกันนะ ที่พันไทร้องมีโปรดเล่นกีต้าร์ตอนนั้นหนูมินเคยบรรยายว่าเสียงกีต้าร์หยุดชะงักไปแว่บหนึ่ง มาจากตรงนี้เน้อ

ตอนหน้าจะมาวันศุกร์อาจมีหน่วงบ้างตามสัญญาว่ากลับจากเที่ยวภูเก็ตเมื่อไหร่จะเริ่มมีมานิดๆ ฟางไม่แน่ใจว่าตัวเองจะนับปีที่เขาจากกันถูกมั้ย โปรดกับปอรักจากกันตอนปอรักปี1 โปรดปี4 อายุคาบเกี่ยวระหว่าง ปอเกือบ20 โปรดเกือบ23เพราะทั้งคู่ห่างกัน3ปี มาเจอกันอีกทีตอนเป็นน้องหลงรักย่าง23 โปรดย่าง26 เพราะฉะนั้นจากกันและโปรดมีเมียเป็นไก่ประมาณ3ปีนิดๆเพราะเขาจะจากกันเดือนมค และมาเจอกันเดือนกพ.อีกหลายปีต่อมา ว๊ากฟางงงเรื่องนับปีมากเมื่อวานตรวจคำผิดก็แค่ตัวแทนเล่ม2ไปงงไป ประมาณนี้ๆและโปรดไม่ได้แต่งงานกับเมียไก่ แค่อยู่ด้วยกันและโปรดแนะนำกับเพื่อนว่า นี่เมียกู แบบนี้ เหนื่อยอ่ะสปอยล์ข้ามไปหลายตอนมากนังฟาง

***ทุกเรื่องของฟางจาก ก็แค่ตัวแทน มาถึง หลงลืมรัก และในอนาคต ย้ำว่าห้ามมีการลอกเลียน ดัดแปลง แก้ไข ก๊อป ใดๆทั้งสิ้น มิเช่นนั้นจะดำเนินคดีตามกฏหมายทุกอย่างที่ทำได้ และจะส่งไปทุกเพจที่เป็นสาธารณะเช่นยูไลค์หรืออะไรก็ตามที่ทำได้เพื่อประจานนะคะ ฟางเคยเจอการดัดแปลงผลงานเรื่อง ก็แค่ตัวแทน ซึ่งตอนนั้นน้องคนนั้นแชทมาขอโทษบอกว่าตัวเองเขียนมาจากชีวิตจริงแต่ถ้าฟางไม่สบายใจจะลบให้นะคะ ฟางว่าตอนนั้นฟาแนะนำน้องเขาไปดีมากนะไม่ด่าสักคำ น้องก็ลบให้จริง แต่เร็วๆนี้ปรากฏว่าเรื่องที่ลบโผล่มาอีกแล้วจ้าา โดยที่ได้ลบตอนไปเหลือไว้แค่อินโทรที่ยังคล้ายเหมือนเดิม แต่ๆ น้องเขาบอกเขียนมาจากคนใกล้ตัว อ่าวไรวะ แล้วที่แชทมาบอกพี่ว่าเขียนมาจากชีวิตตัวเองล่ะตกลงคือไร? แต่จะเขียนมาจากอะไรก็ตามถ้าจะลงตอนในเรื่องเก่าที่เปิดไว้อย่ามาดัดแปลงอีกนะคะคนดี อิพี่ใจไม่เย็นเป็นน้ำเชื่อมในน้ำแข็งใสเน้อ อ่อๆขอบคุณทุกๆเม้นที่ไปท้วงถามให้ฟางนะคะ เห็นแล้วซาบซึ้งจริงๆมีอยู่หลายท่านมากตั้งแต่น้องก้อยรึเปล่าsupsasorn...ที่บอกพี่ฟางคนแรกพี่ฟางไม่แน่ใจแม่นในชื่อขอบคุณจ้าว คุณจี้จัง อีกท่านฟางอยากหอบกาละแมเชียงใหม่มาฝากในต้นเดือนหน้าจัง คุณpang คุณหมวยเล็ก ด้วยค่ะขอบคุณมากๆและอีกหลายท่านที่ฟางไม่แน่ใจเพราะรหัสกลายเป็นคนเดียวกันหมดแต่อ่านแล้วกลับเป็นคนละเม้น เพราะฟางจะไปเม้นเหมือนกันแต่มันเข้าสมาชิกแล้วเม้นไม่ได้ไม่แน่ใจว่าเว็บแบนเรื่องนี้หรือเปล่า ท่านที่เอ่ยนามไปเป็นไปได้รบกวนทักแชทฟางเพื่อแปะที่อยู่ทิ้งไว้ฟางจะไปเชียงใหม่วันที่1นี้จะหิ้วขนมมาฝากขอบคุณในไมตรีครั้งนี้ค่ะ

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้น ทุกคำแนะนำนะคะ หวังว่าเราจะผ่านทุ่งโซเดียมไปด้วยกันอย่างดีงามไม่มีใครเอาไฟมาเผาบ้านฟางด้วยประโยคเด็ด ไหนมึงบอกว่ารักกู ของท่านเน้อ เจอคำผิดรบกวนแจ้งด้วยค่ะ ขอบคุณคุณแอปapp กับคุณzehneสำหรับคำผิดเพี้ยนไปฟางเบลอแก้แล้วเน้อจ้าว ขอบคุณมากๆจ้าว

อีกนิด พระเอกแก๊งค์นี้โง่และอีโก้สูงรู้สึกตัวช้าในเรื่องตัวเองยันรุ่นลูกเน้อ





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}