Papai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : บิวxตั้ม 2

ชื่อตอน : ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : บิวxตั้ม 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 685

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2560 06:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : บิวxตั้ม 2
แบบอักษร

ทิ้งไว้กลางเรื่อง รักนะเด็กดื้อ (บิวxตั้ม)

กว่าจะถึงช่วงเที่ยง ตั้มคิดว่ามันใช้เวลานานไปไหน มันช่างน่าเบื่อจริงๆ นี่เขาต้องทำงานแบบนี้อีกสองเดือนเชียว กว่าจะได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นช่วงปิดเทอมยาวแบบนี้

“อาจารย์ไปทานข้าวกันไหมคะ”ไอซ์หญิงสาวสวยที่แสดงออกชัดเจนว่าตัวเองชอบอาจารย์บิวมาก เธออ่อยทุกวิธีที่ทำให้อาจารย์หนุ่มมาสนใจตัวเอง

“ตั้มกินอะไร”บิวหันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“อะไรก็ได้ กินได้หมดแหล่ะ”คั้มเอ่ยออกมา

“งั้นไปกินที่ศูนย์อาหารของห้างก็ได้ ป่ะไปกันเลย”บิวเอ่ยก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนวางไว้

“ศูนย์อาหารหรอคะ”ญิงสาวเอ่ยออกมาพร้อมทำหน้าไม่สู้ดีนัก ก็เธอออกจะไฮโซจะมาให้เธอนั่งกินอาหารที่แลกคูปองอย่างงั้นหรอ

“ทำไมหรอครับ หรือจะคุณไอซ์จะไปกินที่ไหนหล่ะครับ”บิวเอ่ยถาม

“แล้วแต่อาจารย์เลยคะ”หญิงสาวเอ่ย ตั้มที่ยืนหงุดหงิดจากการหิวข้าวมากอยู่ถึงกับอารมณ์เสีย แล้วจะเอ่ยทักทำไมว่ะ ตั้มคิดก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เจ๊ ถ้าเจ๊ไม่อยากไปกินก็ไม่ต้องไปนะ มัวแต่ให้เจ๊เลือกร้านผมหิวตายพอดี ใครจะไปกินอะไรที่ไหนก็ไปกันเลยผมจะไปกินข้าวแระ”ตั้มเอ่ยขึ้นเสร็จก็เดินออกไปทันที บิวเองก็ส่ายหน้าไปมากับน้องชายคนสนิทคนนี้เหลือเกิน

“งั้นคุณไอซ์อยากทานอะไรก็ตามสบายเลยนะครับ พอดีต้องขอโทษแทนน้องชายด้วย ผมไปก่อนนะครับ”บิวเอ่ยออกมาก่อนจะเดินออกไปปล่อยให้หญิงสาวนิ่งงันไปเลย

ทางด้านตั้มที่เดินออกมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยว เขาเดินมานั่งอย่าอารมณ์เสียก่อนที่ร่างสูงของบิวจะเดินเข้ามานั่งตรงหน้า

“ไม่มีมารยาทเลยรู้ไหม”เสียงบิวเอ่ยตำหนิน้องชายตรงหน้า ใบหน้าหงิกงอเงยหน้าขึ้นพร้อมเอ่ยออกมาอย่าอารมณ์เสีย

“แล้วไง ไม่มีแล้วไง พี่บิวจะตีปากผมอีกหรอง่ะ”ตั้มเอ่ยขึ้น บิวยกยิ้มอ่อนๆก่อนจะหันไปสั่งก๋วยเตี๋ยว

“ป้าเอาเล็กต้มยำสองครับ”บิวเอ่ยพร้อมหันมาถามคนตรงหน้า

“กินต้มยำนะ”เขาเอ่ย

“อื้ม เลือกได้ด้วยหรอ ก็สั่งมาให้แล้วนี่”ตั้มเอ่ยพร้อมยกมือถือขึ้นมาแชทกับไม้ต่อจนบิวอยากจะรู้นักว่าน้องชายคนนี้แชทอยู่กับใคร

“คุยกับใครอ่ะ”บัวเอ่ย

“ยุ่ง...”ตั้มเอยขึ้น เขายังก้มแชทมือถือต่อ บิวไม่ชอบนักที่ตั้มออกจะเอาแต่ใจตัวเองเกินเขาดึงมือถือออกจากมือของคนตรงหน้าออกทันที

“อื้อ...พี่บิวเอาของตั้มมา”สองมือยกตามมือถือที่กำลังลอยล่องออกไปอยู่ในกระเป๋ากางเกงของบิวเรียบร้อย

“ไม่ให้ เอาไว้ทานข้าวเสร็จแล้วค่อยมาเอา”บิวเอ่ยขึ้นก่อนจะหยิบตะเกียบและช้อนยื่นให้คนตรงหน้า

“พี่...แม่งเผด็จการอ่ะ”ตั้มเอ่ยออกมา ใบหน้าหงิกงอที่แสดงออกมาตอนนี้ตั้มเองคงไม่รู้ว่าพี่ชายคนสนิทชอบมากแค่ไหน

บิวชอบตั้มมานานแล้ว ด้วยความที่ดูแลกันมาตั้งแต่เด็กๆ เขาอยากจะดูแลเด็กน้อยคนนี้ตลอดไปแต่ติดที่ว่าเด็กน้อยของเขาไม่ได้ชอบผู้ชาย นี่คือสิ่งที่เป็นอุปสรรค

“กินโค้กได้ไหม”ตั้มหันมาถามคนข้างๆ บิวมักจะห้ามตั้มดื่มเครื่องดื่มน้ำอัดลมเพราะมันไม่มีประโยชน์

“ไม่ได้”บิวเอ่ยออกมา ก่อนจะเดินไปซื้อชาเย็น

“พี่บิว ตั้มไม่ได้อยากกินชาเย็นนะ”ตั้มที่ร้องงอแงเดินตามหลังพี่ชายไปยังร้านกาแฟเล็กๆข้างโรงเรียน แต่เมื่อเขาเดินเข้าไปเขาถึงกับตะลึง เพราะแม่ค้าที่นี้ทำไมน่ารักจัง

“พี่บิวตั้มเอาชาเขียวนะ”ตั้มเอ่ยอย่างตื่นเต้น บิวเองก็พอรู้ว่าหมายความว่าอย่างไร

“น้อยๆหน่อย หูอ่ะดำไปแล้ว”บิวเอ่ยทัก ก่อนจะลากตั้มกลับเมื่อจ่ายเงินค่าเครื่องดื่มเรียบร้อย

“งื้อๆ จะลากมาทำไมเนี้ยกำลังเจอนางฟ้าเลย”ตั้มเอ่ยออกมาอย่างเสียดาย แต่บิวไม่ได้สนใจนัก จะให้สนใจได้ไงกันหล่ะก็เขาไม่อยากให้น้องชายเจอสาวๆนี่ เพราะมันจะทำให้สกิลการอ้อนเขาจากน้องชายลดน้อยลง

“จะไปม่ะ ญี่ปุ่นอ่ะ”บิวเอ่ยขึ้นอย่างดุๆ

“โธ่ พี่บิวชักช้าจังเลยไปทำงานดิครับ ป่ะ...” แค่คำว่าญี่ปุ่นก็เตือนสติตั้มได้แล้วหรอเนี้ย  บิวหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะเดินตามหลังน้องชายคนสนิทไป

ช่วงค่ำของกรุงเทพ มันช่างน่าเบื่อจริงๆสำหรับใครหลายๆคนโดยเฉพาะเด็กข้างๆบิว ที่ดูจะหงุดหงิดชะมัด ที่ต้องมานั่งอยู่บนถนนเกือบชั่วโมงแบบนี้

“เห้อ! เมื่อไหร่จะถึงเนี้ย หิวก็หิว เหนื่อยก็เหนื่อย”บิวหันไปหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

“หิวมากไหม เราแวะทานข้างแถวร้านข้างหน้าก่อนดีไหม”บิวเอ่ย

“เอาดิ ตั้มหิวตาลายหมดแล้วเนี้ย ทำงานก็เหนื่อยทั้งวันแระ เมื่อยไหทั้งตัวแล้วอ่า”ตั้มเอ่ยออกมาพร้อมทำท่าทางทุบแขนตัวเองเบาๆ

“แหม เหนื่อยจังเนอะ แค่ยืนหยิบของแค่นี้เอง ค่าแรงวันละพัน ยังจะบ่นอีก”บิวเอ่ยออกมา ตั้มหันไปยิ้มหวานทันที ที่จริงมันไม่เหมาะกับค่าตอบแทนที่บิวให้เลยสักนิดสำหรับงานของตั้ม แต่เพราะตั้มอ้อนจนบิว ยอมจ่ายค่าแรงมากขนาดนี้ให้

“โธ่ พี่บิวอ่ะ เพื่อเด็กน้อยตาดำๆเพื่อไปตามหานางเองเอวีในฝัน”ตั้มเอ่ยออกมา บิวที่ค่อยๆจอดรถหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง บิวหันไปมองน้องชายข้างๆที่ทำตัวน่ารักจนเขาอดหลงรักไม่ไหวแล้ว

“หึ เลิกทำตัวน่ารักได้แล้ว ไปกินข้าวกันดีกว่า”บิวเอ่ยพร้อมหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้าร้านไป

“เค้าไม่ได้น่ารักนะ เค้าหล่อต่างหากหล่ะ”บิวยังคงยิ้มหวานอยู่ เขาชอบจริงๆที่ตั้มเอ่ยเรียกตัวเองว่าเค้า มันยิ่งทำให้ตั้มน่ารักขึ้นไปอีก

...

..

ตอนนี้ตั้มยิ้มให้กับอาหารตรงหน้าที่มันดูเยอะแยะไปหมด บิวเองก็ยกยิ้มอ่อนๆให้กับท่าทางน่ารักนั้นก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ทานให้หมดนะ ตะกละสั่งมาตั้งเยอะแยะ”

“โธ่ ก็มันหิวนี่ครับ ตั้มกินได้เลยใช่ป่ะ”

“อื้ม จัดการเลย และก็กินให้หมดด้วยนะถ้าไม่หมดพี่จะจับยัดปากให้หมดเลย”

“คอยดูก็แล้วกันหน่า...เริ่มหล่ะนะ”ตั้มเอ่ยพร้อมลงมือจับนั้น จับนี่ยัดเข้าปากเต็มที่ บิวเองก็คอยตักนั่นตักนี่ให้คนตรงหน้าอย่างเอาใจ

“พี่บิว อยากกินปลาอ่ะ”อาหารยังคงเต็มปาก ตั้มเริ่มจะสั่งพี่ชายคนสนิทที่กำลังคอยบริการตัวเองอยู่ตอนนี้ บิวตักปลาขึ้นมาก่อนจะเขี่ยนก้างออกให้เรียบร้อย เขาทำแบบนี้เสมอก่อนจะวางไว้ที่จานของตั้ม

“กินเบาๆหน่อย เดี๋ยวก็ติดคอหรอก”บิวเอ่ย

“ขอบคุณครับ...”ตั้มเอ่ยขอบคุณที่เนื้อปลาถูกส่งมาจากพี่ชายตรงหน้า

“ก็มันอร่อยนี่ครับ ว่าแต่พี่บิวมาทานที่นี่บ่อยหรอ”ตั้มเอ่ยถามทั้งๆที่ยังเคี้ยวเต็มปาก

“ไม่บ่อยหรอก นานๆทีอ่ะ แต่ถ้าตั้มชอบเรามาทานบ่อยๆดีม่ะ”บิวเอ่ย

“ดีครับ ถ้าพี่บิวจ่ายนะ แฮ่ๆๆ”ตั้มเอ่ยพร้อมหัวเราะออกมา บิวส่ายหัวไปมาก่อนจะนั่งทานอาหารไปเรื่อยๆ บิวมองตั้มทุกกิริยาบทไม่ว่าจะทำอะไรตั้มก็น่ารักในสายตาเขาจริงๆ

“ปีหน้าอยู่ปีสามแล้วสินะ”บิวเอ่ยถามคนที่นั่งลูบพุงตัวเองอยู่ข้างๆ

“ครับ ทำไมหรอครับ”

“มีแฟนหรือยัง เราอ่ะ”บิวเอ่ยถาม

“หึ...ไม่มีอ่ะ ถามทำไมหรอครับ”ตั้มเอ่ยถาม อย่างไม่เข้าใจกับคำถามที่พี่ชายถาม

“เปล่า ก็แค่ไม่เคยเห็นตั้มพาใครมาที่บ้านเลยไง ก็แค่ถามดู”บิวเอ่ยถามทั้งที่หัวใจมันเต้นแรงเพราะความดีใจที่น้องชายคนสนิทยังไม่มีแฟน

“ทำไมไม่หาหล่ะ หรือยังไม่ถูกใจใคร”บิวเอ่ยเล่นๆ เผื่อว่าคำตอบของน้องชายจะทำให้เขารู้สึกมากกว่านี้ก็ได้ ถ้าน้องชายบอกว่ายังไม่อยากมีใครอยากอยู่กับพี่บิวตลอดไป แค่คิดก็รู้สึกฟินแล้ว

“ไม่อยากมีอ่ะ ไม่ใช่ว่าเค้าไม่หล่อหรอกนะ แต่ไม่อยากมีเท่านั้นเองอยากจะจีบไปเรื่อยๆ ถ้าเกิดมีแฟนก็อดไปหามิยาบิ และก็อดได้ยินเสียงอาโออิร้องดิ อยู่แบบนี้อ่ะดีแล้ว”บิวยกยิ้มแก้มแทบแตกก่อนจะเอ่ยออกมา

“หรอ แหมชีวิตไม่เคยคิดอะไรที่พ้นใต้สะดื้อเลยนะ ฮ่าๆๆ”

“หัวเราะดังไปไหมอ่ะ ถูกใจอะไรนักหนาเนี้ย”ตั้มหันไปตกใจเสียหัวเราะของพี่ชายคนสนิทที่ออกจะดังเกินกว่าเหตุ

บิวมาส่งตั้มที่บ้านก่อนจะกลับบ้านตัวเอง ขากลับเขายังเอ่ยแซวน้องชายให้ตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงาน บิวยิ้มกว้างเข้ามาในห้องก่อนจะล้วงมือถือและกระเป๋าเงินออกมาวางไว้แต่ทว่าอยู่ๆเสียงมือถือเสียงไม่คุ้นหูของใครก็ดังขึ้น

“ของใครว่ะ”เขาหันซ้ายขวาก่อนจะยึดขึ้นได้ว่าเป็นมือถือของตั้มที่เขายึดไว้เมื่อกลางวันนี้ เขายกขึ้นมาดูก่อนจะดูสายปลายทาง

“พริ้ม หรอ...”เขาสบถเบาๆ ก่อนจะกดรับสาย

(“ตั้ม ทำไมรับสายพริ้มช้าจังคะ แล้วนี่ทำอะไรอยู่ ทานอะไรหรือยัง เป็นห่วงนะ พรุ่งนี้มาหาพริ้มไหม ไปดูหนังกินข้าวกัน”)

หญิงสาวไม่เว้นช่องว่างให้บิวได้เอ่ยบอกอะไรเลย แต่เขาไม่ชอบปลายสายนี้เสียแล้วสิ เขาจึงเอ่ยขึ้นเพื่อตัดปัญหา ไม่อยากให้หญิงสาวมาวุ่นวายกับผู้ชายของเขขาอีก

"เอ่อ ขอโทษนะครับ พอดีตั้มอาบน้ำอยู่ แล้วจะให้ผมบอกภรรยาผมว่าใครโทรมาดีครับ”บิวเอ่ยขึ้น ประโยคที่ทำให้ปลายสายนิ่งไปทันที คงช๊อคไปแล้วมั้ง บิวคิดแบบนั้นก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ถ้าไม่บอก ผมวางก่อนนะครับพอดีภรรยาผมอาบน้ำเสร็จแล้ว และไม่ต้องโทรมาอีกนะครับ เพราะผมกับภรรยาจะทำการบ้านกันต่อ สวัสดีครับ”บิววางสายทันทีพร้อมยกยิ้มมุมปากออกมาอย่างสะใจ อย่างน้อยก็เขี่ยผู้หญิงของว่าที่เมียออกไปได้แล้วหนึ่งคน

“ขอโทษนะสาวน้อย...อย่าแม้แต่จะคิด”

2be>>>>>>>>>>>>>>>>>>

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น