Hednangfah[เห็ดนางฟ้า]

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 1 : ตัวร้าย [100%]

ชื่อตอน : Chapter 1 : ตัวร้าย [100%]

คำค้น : ฮานิ มาร์ค exid got7 สวย หล่อ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 13:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 : ตัวร้าย [100%]
แบบอักษร

"บทร้ายๆ เเบบนี้มันยากเกินไปสำหรับกระต่ายค่ะแต่ถ้าสำหรับคุณเชอรี่คงจะง่ายใช่มั้ยคะ"


Chapter 1 : ตัวร้าย

"เชอรี่ เสร็จรึยัง เจ้รอนานเเล้วนะเดี๋ยวก็สายหรอก"

"แปปนะเจ๊"

เสียงเจ๊จิมมี่ร้องเรียกฉัน ฉันรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนักศึกษามาเป็นชุดเดรสสีชมพูเพื่อไปออกงานต่อ อ้อขอเเนะนตัวนิสนึงนะคะ อะเเฮ่มๆ


ฉันชื่อเชอรี่ อายุ 22 เอกลักษณ์ของฉันง่ายๆคือ 'สวยล้ำโลก' ถึงภาพลักษณ์ฉันจะดูหยิ่งๆ เเต่ฉันไม่หยิ่งนะคะ ฉันต้องเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย งานของฉันก็คือเดินเเบบ ออกงาน งานเเสดงบ้างหรือเรียกง่ายๆคือดารา เเต่ฉันไม่มีเวลามากขนาดนั้นหรอกคะ ฉันอยากจะลาออกจากมหาลัยเเล้วมาโฟกัสเรื่องงานเเต่แม่ฉันไม่ยอม เเม่บอกว่าคนเราก็ต้องมีความรู้ติดตัว ชื่อเสียงของฉันโด่งดังอย่างรวดเร็ว จนคนในวงการเก่าๆบางคนเเอบหมั่นไส้ฉัน เรื่องนี้ฉันรู้เเต่ใครจะสน ช่างเเหม่งดิ

"เสร็จเเล้วใช่มั้ย ปะไปกัน"

"เจ๊วันนี้เลิกกี่โมงอะ รี่ว่าจะเเวะไปหาเเม่สักหน่อย"

 ฉันคิดถึงเเม่มากๆ ฉันกับเเม่เราอยู่กันคนละที่ ฉันชวนเเม่มาอยู่ด้วยก็ไม่ยอมมา ฉันจึงเทียวไปเที่ยวมาหาเเม่บ่อยๆ พ่อของฉันเสียไปตั้งเเต่ฉันยังเด็ก ฉันจึงชินเเล้วกับการไม่มีพ่อ

"วันนี้เลิกหนึ่งทุ่ม พรุ่งนี้มีเเคสละครตอนสิบโมง งั้นเดี๋ยวเสร็จงานเราซื้ออะไรไปกินบ้านเเม่เเกกัน"

เจ๊จิมมี่เป็นคนที่ฉันสนิทเเละไว้ใจที่สุด เขาเป็นทั้งเพื่อนเเละผู้จัดการของฉัน

"โอเคเจ๊"

 ฉันทำงานเสร็จเเล้วก็เเวะซื้อของที่ตลาด เพื่อจะกลับไปกินกับเเม่ 

"แม่คะ เชอรี่เเสนสวยมาเเล้ววววว"

"แม่คะ จิมมี่สวยกว่ารี่มาเเล้ววววว" 

อย่างว่าเเหละเจ๊เขาสนิทกับฉันก็สนิทกับเเม่ฉันด้วยเช่นกัน

"เสียงดังเอ๊ะอ๊โวยวายอะไรกันลูก" แม่เดินออกมา ฉันก็รีบวิ่งไปกอดให้หายคิดถึงทันที เเล้วเจ๊เเกก็มากอดด้วยเอ่อเอาเข้าไปมาเป็นลูกเเม่อีกคนเลยมะ

"นี่ รี่กะเจ๊ซื้อของอร่อยๆมาเต็มเลยมากินกัน"


#เเคสละคร

ตอนนี้ฉันมานั่งอยู่ในสตูเพื่อรอเเคสงาน ฉันไม่อยากทำหรอกนะถ้าเจ๊จิมไม่ขอร้องไม่ทำเด็ดขาด

"เดี๋ยวทางเราจะเเจกบทละครตัวอย่างที่ต้องใช้ในการเเคสให้นะคะ"

ฉันรับบทละครมาอ่านดูเป็นบทนางเอกที่ร้ายตามเเก้เเค้นพระเอก บทร้ายๆ นี่ฉันถนัด ฉันรู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่จึงกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็เจอกับ กระต่าย ที่มองมาทางฉันด้วยสายตาที่ใครๆมองก็รู้ว่านางไม่ชอบฉัน

"อ่านบทเสร็จเเล้วมีใครสงสัยตรงไหนไหมคะ"

"มีค่ะ" เสียงยัยกระต่ายนิ ปัญหาเยอะจังนะ

"มีอะไรคะ"

"บทร้ายๆ เเบบนี้มันยากเกินไปสำหรับกระต่ายค่ะ แต่ถ้าสำหรับคุณเชอรี่คงจะง่ายใช่มั้ยคะ?"

อ้าวอินี่ปากดีนะมึง อุปส์ ขอโทษนะคะที่ฉันใช้คำไม่สุภาพ ก็อย่างว่าเเหละนะ คนสวยทำอะไรก็มีเเต่คนอิจฉา ขนาดนั่งอยู่เฉยๆยังมีหมามาเห่าใส่เลย

"เเน่นอนค่ะ คนเราทำงานเกี่ยวกับการเเสดงเราก็ต้องทำตัวให้เป็นมืออาชีพสิค่ะ ไม่ว่าจะได้บทเเบบไหนเราก็ต้องเล่นให้สมบทบาท ไม่ใช่หรอคะ....พี่กระต่าย "

เรียกพี่ไม่ผิดหรอกเพราะเธอเป็นรุ่นพี่ฉันเเต่เเหม่งไม่น่าเคารพอะ รู้เลยว่าทำไมถึงไม่ดังเปรี้ยงสักทีก็มัวเเต่มาไล่กัดคนอื่นอยู่นั่นเเหละ

"ค่ะ!"

ฉันยิ้มหวานๆ ให้เธอหนึ่งที เป็นการเย้ย เอ้ยไม่ใช่เป็นการเคารพ

"ถ้าไม่มีปัญหาอะไรเเล้ว ทางเราจะเริ่มคัดตัวเเล้วนะคะ"

วันนี้มีคนมาคัดบทนางเอกประมาณ 5 คนรวมถึงฉันด้วย ฉันนั่งรอคิวเเสดงหน้ากล้อง ตอนเเรกกะว่าจะมาเล่นๆ ไม่ได้ก็ดี เเต่เพราะรุ่นพี่ที่หน้าเคารพขอฉัน ทำให้ฉันต้องเปลี่ยนใจ 

"คุณเชอรี่เชิญคะ" บทนางเอกต้องเป็นของฉันให้ได้


พอฉันเสร็จฉันก็ออกมารอข้างนอก รอฟังประกาศผลว่าใครจะได้เป็นนางเอกเเต่ฉันรู้อยู่เเล้วละว่าใครได้เป็น 

"เป็นไงบ้างรี่ โอเคปะ"

"เเน่นอนอยู่เเล้วเจ๊ ระดับรี่ไม่พลาด" ฮึ ฉันจะฉีกหน้ายัยกระต่ายให้เป็นชิ้นๆเลยคอยดู

"เยี่ยมค่ะ...ลูกสาว" 

"มั่นใจมากๆ ระวังจะเจ็บเอานะคะน้อง" เสียงหมาเเถวนี้อีกละ รำคาญ

"บอกตัวเองหรอค่ะ" ฉันสวนกลับไป จนยัยต่ายทำหน้าโกรธเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนมายิ้ม รุ่นพี่ที่ดีฉันเคารพทุกคนเเต่คนที่มันไม่หน้าเคารพฉันจะไม่เห็นหัวมันเลย

"เป็นเด็กใหม่ก็วางตัวให้ดีๆ หน่อยสิจ้ะ ดังเร็วเดี๋ยวจะดับเร็วนะ พี่เตือนด้วยความหวังดี" แหมๆ สอนตัวเองก่อนมั้ยคะคุณพี่ ฮึฮึ

"ขอบคุณนะคะ ดังเร็วก็ยังดีกว่าไม่เคยดังนะคะ พยายามเข้านะคะรุ่นพี่" ฉันยิ้มให้นางเเล้วเดินเชิดเข้าไปในสตูทิ้งให้นาง ปริ๊ดเเตกอยู่คนเดียวเหอะ พาลใส่คนอื่นอยู่นั่นเเหละ 


"อิชะนีนี่มันยังไงรี่ เจ๊เห็นตั้งเเต่ต้นละที่มันว่าให้เเก วอนโดนตีนจริงๆ" ฉันก็อยากจะถามมันเมือนกันจะหมั้นไส้อะไรนักหนาอยู่วงการเดียวกันก็ต้องรักกันสิ 

"อิจฉามั้งเจ๊ อย่าไปสนใจเลยคนบ้า" ถ้าฉันได้บทนางเอกฉันก็จะไม่ขอยุ่งกับยัยบ้านั่นอีก สงบไว้ดีที่สุด


ฉันมานั่งรอประกาศ ตอนนี้ทุกก็เเคสเสร็จหมดเเล้ว 

"ทางเราจะประกาศนางเอก นางร้ายกันเลยนะคะ" เอ๊ะ ตอนเเรกเขาไม่บอกเรานิว่ามีบทนางร้ายด้วย ไม่งั้นฉันจะไปเเคสนางร้ายเเล้ว

"นางเอกได้เเก่คุณเชอรี่ค่ะ ส่วนนางร้ายคุณกระต่ายค่ะ"

เสียงปรบมือดังก้อง ตอนเเรกก็ดีใจที่ได้เป็นนางเอก เเต่มาเสียใจเอาตรงที่นางร้ายคือต่าย โอ๊ยเเล้วนี่ถ้าเป็นฉากที่ฉันโดนทำร้ายละ เสียเปรียบเเย่


"ขอบคุณค่ะ" ฉันลุกขึ้นขอบคุณทีมงานเเล้วยกมือไหว้รุ่นพี่ทุกคนยกเว้นต่าย 

"ขอบคุณสำหรับบทนางร้ายนะคะ ต่ายจะทำให้เต็มที่เต็มเเรงเลยค่ะ" กระเดะ ไปใช้อะไรให้เขารับตัวเองเป็นนางร้ายหรอยะ 


ทุกคนต่างเเยกย้ายกันกลับ วันนี้ฉันเพลียมากอยากจะพักผ่อนเเต่มันไม่ได้ไงคือฉันต้องไปเรียนต่อ

"เจ๊ รี่เรียนเสร็จเเล้วไม่มีงานต่อใช่ปะ" ไม่ไหวเเล้ว เมื่อไหร่จะมีเงินเก็บถึง 10 ล้านสักทีฉันอยากเลิกเเล้ว

"ไม่มีจ้ะ เรียนเสร็จพักผ่อนได้"

"เย้"

ไม่ต้องห่วงว่าฉันกับเจ๊จะมีปัญหากันเพราะฉันตกลงกับเจ้เเกไว้เเล้วว่าหากเงินเก็บฉันถึง 10 ล้านฉันจะลาออกจากวงการทันที แอบบอกหน่อยละกันว่าบ้านเจ๊เเกรวยมากกก นางให้สัดส่วนค่าตัวฉัน 70% ของงานเเต่ละอย่าง เจ๊เเกเอาไปแค่ 30% เอง ความจริงนางจะให้ฉันหมดเลยด้วยซ้ำเเต่ฉันไม่อยากให้เจ๊เเกเสียเวลาเปล่า พ่อเเม่นางเขาอยากให้นางไปบริหารธุรกิจจะตาย พอฉันเก็บเงินครบนางคงไปเป็นผู้บริหารนู้นเเหละ นางอายุห่างฉันเเค่ 4 ปีเอง เเต่ที่ฉันเรียกเจ๊เพราะง่ายดี รักเจ๊จัง 






...........................................................................................................

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสมสำหรับเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

ไรท์ใช้คำที่ไม่สุภาพหากใครรับไม่ได้ก็ต้องรับให้ได้นร้า ไม่ว่ากันหากจะกดออกเเต่ถ้ากดออกจะพลาดมากๆ

หากผิดพลาดตรงไหนสามารถติชมกันได้จ้าเเต่อย่าเเรงมากนะไรท์กลัว ฮ่าๆ

ที่สำคัญอย่าลืมกดไรท์กดติดตามไรท์ด้วยนะ เม้นเป็นกำลังใจหน่อยจิ

บุคคลในรูปเป็นเพียงบุตคลสมมุติเท่านั้น

ขอบคุณทุกคนนะที่ติดตามเรื่องนี้ขอบคุณทุกเม้นน้า รักๆ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น