ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 1

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 1

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.2k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2560 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 1
แบบอักษร



มาเฟียไร้รัก 1





   “วีรภาพกลับมาแล้วเหรอลูก” ลู่หลิน หรือ ที่มีชื่อเล่นไทยคือหยก เป็นมารดาแท้ๆของอี้เฟิงเดินเข้ามากอดวีรภาพอย่างคิดถึง เธอเลี้ยงวีรภาพมาตั้งแต่ยังเด็กก่อนจะพบกับพ่อของอี้เฟิงเสียอีก


“ขอโทษครับที่ไปสร้างความวุ่นวายที่เมืองไทย”


“ไม่เป็นไรลูก แม่ไม่โกรธ คุณพ่อเค้าก็ไม่โกรธ เข้าบ้านก่อนนะ แม่ทำของโปรดเราเต็มเลย วิระด้วยนะ เข้ามาทานด้วยกัน” หันไปบอกวิระที่พาวีรภาพกลับมาส่งที่ฮ่องกงด้วยรอยยิ้ม เธอรับรู้ตลอดว่าเกิดอะไรขึ้นที่เมืองไทย ที่ห้ามไม่ให้อี้เฟิงทำร้ายวีรภาพก็เพราะยังไงวีรภาพก็เป็นพี่ชาย ที่ตอนนี้กำลังเดินทางผิดเพราะความเข้าใจผิดก็เท่านั้น


“ครับนายหญิง”


“นายหญิงอะไรกัน เราก็เป็นเหมือนลูกเหมือนหลาน อย่าเรียกห่างเหินแบบนั้นสิ” ลู่หลินบอกวิระ เธอเอ็นดูเด็กๆเท่ากันเสมอ เธอเห็นมาตั้งแต่เด็กยันโต แน่นอนว่านิสัยของแต่ละคนไม่มีใครเหมือนกันเลยสักนิด ที่น่าเป็นห่วง เธอห่วงวิระมากที่สุด วิระเป็นเด็กที่ไม่ค่อยพูด ชอบเก็บอะไรไว้คนเดียว เธอกลัวสักวันหนึ่งจะระเบิดออกมาแล้วไม่มีอะไรห้ามไว้ได้


“เราเข้าบ้านกันเถอะครับ ถ้าเค้าไม่อยากกินก็อย่าไปชวนเลย” วีรภาพบอก แถมยังตวัดสายตาไปมองยังวิระที่ไม่สบตากับตนเอง ตั้งแต่เกิดเรื่องที่เมืองไทย วิระก็ทำเป็นเหมือนเราคือศัตรูกัน คงจะเสียใจที่อี้เฟิงมันมีคนรักเป็นตัวเป็นตนสินะ หึ!!


“อย่าไปดุน้องสิ เข้าบ้านกันเถอะนะ เดี๋ยวคุณพ่อก็กลับมาแล้ว” ลู่หลินลากตัวลูกชายคนโตเข้าบ้าน เธอไม่เจอวีรภาพมาตั้งหลายปีตั้งแต่มีเรื่องผิดใจกับอี้เฟิง วีรภาพก็ขอตัวไปคุมธุรกิจที่ไทย จนอี้เฟิงไป วีรภาพก็สร้างความวุ่นวายปั่นหัวอี้เฟิง ที่ทำไปทั้งหมดลู่หลินไม่โกรธ แต่กลับเข้าใจว่าวีรภาทำทุกอย่างเพราะอะไร วีรภาพนั่นที่จริงเป็นคนที่เด็ดขาดและจริงจังกว่าอี้เฟิงมาก ที่ยอมอ่อนข้อให้อี้เฟิงคงเพราะรักน้อง แต่ทิฐิบังตาก็เท่านั้น ตอนนี้อะไรมันยังไม่เข้าที่เข้าทาง อีกสักพักเธอคงจะได้ลูกชายคนโตที่น่ารักกลับคืน




“หึ!! ได้ข่าวว่าไปป่วนชีวิตน้องแกรึไง” ท่ามกลางโต๊ะอาหารในยามเย็น ซิ่นหลิง ประมุขของตระกูลหยาง สามีของลู่หลินและเป็นพ่อแท้ๆของอี้เฟิงถามลูกชายบุญธรรมที่ตนเองก็รักและห่วงใยไม่แพ้ลูกชายแท้ๆ


“ก็ตามที่พ่อรู้นั่นแหละ”


“กลับมาก็ดีแล้ว มาช่วยฉันหน่อยไม่ใช่ไปสุมหัวกันอยู่ที่ไทยกันหมด ฉันแก่แล้วยังจะต้องมาทำงานเยอะอีก”


“ก็เรียกอี้เฟิงมันกลับมาสิ”


“คงจะกลับง่ายๆหรอกน้องแกน่ะ ตอนนี้ได้ข่าวว่าไปยุ่งกับของรักของห่วงหัสบดินทร์อยู่ไม่ใช่รึไง”


“ก็ตามนั้น เตือนมันแล้ว อยากดื้อด้านก็ปล่อยมันไป” วีรภาพบอกก่อนจะตักอาหารใส่จานของพ่อและแม่ไปด้วย เลวร้ายยังไงแต่พอกลับมาอยู่กับครอบครัว สิ่งที่เคยสร้างความวุ่นวายไว้ก็ทำเอารู้สึกผิดไม่น้อย แต่กับอี้เฟิงไม่ใช่ เพราะมันแย่งคนรักไปจากเค้า เค้าเลยไม่รู้สึกผิดที่สร้างปัญหาให้มัน


“ทำไมไม่ตักให้น้องด้วยล่ะวีร” ลู่หลินถามลูกชายคนโตที่ตักอาหารให้เพียงเธอและสามีแต่เมินวิระที่นั่งอยู่ข้างๆ


“เค้าคงทานเองได้ มีหน้าที่แค่มาส่งผมกลับฮ่องกงเดี๋ยวเค้าก็ต้องกลับไปไทยอยู่ดี” วีรภาพบอก ก่อนจะวางช้อนลงและหันไปบอกมารดาและบิดา


“ผมอิ่มแล้วขอตัวนะครับ คืนนี้ผมคงจะไม่นอนที่บ้าน”


“ลูกจะไปไหนน่ะ”


“ไปหาไอ้เหมาน่ะครับ”


“งั้นให้น้องตามไปด้วยสิ เพิ่งกลับมาอันตรายนะลูก”


“อยากตามมาก็เชิญ ไปแล้วนะครับ พรุ่งนี้ผมจะเข้าไปหาที่บริษัทนะครับ” วีรภาพลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไป โดยมีวิระเดินตามหลังแล้วพุ่งเข้าไปนั่งในรถของวีรภาพที่ไม่ได้ใช้งานมาหลายปีอย่างรวดเร็ว เค้ามีหน้าที่ต้องตามคุ้มครองวีรภาพเมื่ออยู่ที่ฮ่องกง



ความเร็วของรถไม่มีการลดลงสักนิด ท้องถนนที่มีรถขับสวนไปมา แต่ก็เพียงแวบเดียวเท่านั้น เพราะวีรภาพเร่งเครื่องจนเกือบสุด ถึงวิระจะชินกับความเร็วแบนี้ในฐานะบอดี้การ์ดก็เถอะ แต่วิระก็ไม่เคยชอบเลยสักนิด ตากลมๆไม่แสดงถึงความกลัวก็จริงแต่ภายในใจกลับสั่นไหวรุนแรง กว่าจะถึงสถานที่อโคจรในยามค่ำคืนที่ผู้คนนิยมมาเที่ยวแต่ไม่ใช่กับวิระเลยสักนิด วิระมักจะทำงานเกี่ยวกับเอกสารมากกว่าที่จะตามคุณชายอี้เฟิงมาในที่แบบนี้ และตลอดที่คบกับวีรภาพมา วีรภาพไม่เคยที่จะพาวิระมาที่แบบนี้ด้วยเพราะรู้ว่าวิระไม่ชอบ


“อยากจะตามเข้ามาก็ตามใจ หึ!!” หันมาเหยียดยิ้มใส่วิระก่อนจะเดินเข้าไปในผับหรูตรงหน้าที่เป็นของเพื่อนสนิท ทำให้วิระถอนหายใจและเดินตามเข้าไป วิระเป็นบอดี้การ์ดนี่นะและวีรภาพก็เป็นเหมือนเจ้านายอีกคน ไม่ใช่คนที่คอยดูแลวิระแล้ว….


“มาไม่บอกไม่กันเลยนะ ถ้าฉันไม่อยู่แกจะเจอเปล่าวะ” เหมาทักทายวีรภาพบนชั้นวีไอพี พอพนักงานไปบอกเหมาก็เลยเข้ามาหาเพื่อน ก่อนจะสังเกตคนที่นั่งอยู่อีกฟากมุมห้องเงียบๆก็เลยคิ้วถามเพื่อนเป็นคำถามแทนที่จะพูดออกมา


“หึ!! อย่ามาทำหน้าอย่างนั้น ก็อยากตามมาก็ปล่อยให้ตาม น่ารำคาญ!!” วีรภาพบอกก่อนจะยกแก้วเหล้าดื่ม


“มึงยังไม่คืนดีกันอีกเหรอ” เพื่อนๆก็รู้กันอยู่แล้วว่าวีรภาพมันมีคนรักและรักมาก ตั้งแต่เกิดเรื่องวีรภาพมันก็อาละวาดหนักและหายหัวไปโผล่อยู่ที่ไทย ก่อนหน้านั้นก็เคยเจอคนรักมันอยู่บ้าง ตอนแรกก็คิดว่าเลิกกันไปแล้วแท้ๆ แต่ทำไมถึงมาตามกันถึงที่นี่


“คืนดี หึ!! แค่มานั่งนี่ก็ทำเพราะหน้าที่ ความจริงคงจะอยากกลับไปหาอี้เฟิงใจจะขาดแล้วมั้ง” วีรภาพพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด ไม่พูดไม่จา นั่งนิ่งเป็นหุ่น คงจะเบื่อที่ต้องทนอยู่กับเค้ามาก และคงอยากจะกลับไปหาไอ้อี้เฟิงล่ะสิ


“ใจเย็นเว้ย มึงถามเค้ารึยังเรื่องวันนั้น”


“ทำไมต้องถาม เห็นคาตาขนาดนั้นต้องถามอยู่รึไง หึ!!”


“ใจเย็นเว้ย!! เดี๋ยวฉันเรียกเด็กมาดับอารมณ์ให้ หึหึ” เหมาตบบ่าเพื่อนเบาๆ ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งงานลูกน้อง เพียงไม่นานก็มีเด็กหนุ่มหน้าตาดีเดินเข้ามาสองสามคน กอดแขนและคลอเคลียวีรภาพและเหมา คอยบริการทั้งป้อนเหล้าและซุกไซร้ไปด้วย วิระหันหนีภาพบาดตาตรงหน้า ก่อนจะนั่งก้มมองโทรศัพท์ในมือที่มีเฉินส่งข้อความมาถาม วิระก็ตอบข้อความกลับไป ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลง และมองออกไปนอกห้องที่เป็นกระจกทึบที่คนภายนอกมองเข้ามาในห้องไม่เห็น ชั้นล่างที่มีผู้คนกำลังสนุกกันไม่ได้ทำให้คนมองอย่างวิระมีความสุขสักนิด ยิ่งเสียงหัวเราะของคนในห้องกำลังสนุกเหมือนชั้นล่าง วิระได้แต่นั่งถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ถ้ามันถึงที่สุดแล้ว วิระจะปลดพันธการนี้ออกและหายไป




วีรภาพมองวิระที่นั่งเงียบๆอยู่มุมห้องอย่างสะใจ เจ็บเหรอ? เจ็บเท่าที่วีรภาพเจ็บในตอนที่เห็นวิระกับอี้เฟิงอยู่ด้วยกันรึเปล่า ถ้าเจ็บก็เจ็บให้มากๆล่ะ เพราะวีรภาพจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ จนกว่าเราสักคนจะตายจากกัน


“จะไปไหน” วีรภาพถามขึ้นเมื่อเห็นว่าวิระกำลังจะเดินไปเปิดประตู


“ไปห้องน้ำครับ ถ้าคุณจะกลับก็โทรเรียกผมแล้วกัน ผมจะออกไปรอที่รถ”


“จะไปรอที่ไหนก็ไป หรือจะกลับเมืองไทยไปเลยยิ่งดี!!”


“ครับ อีกไม่กี่วันผมก็คงจะไปให้พ้นสายตาคุณ” วิระพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไป ไม่สนใจว่าคำพูดตนเองจะทำให้อีกคนโกรธมากแค่ไหน แต่ก่อนจะออกไปข้างนอกวิระก็เขาห้องน้ำไปล้างหน้าสักหน่อย เพื่อจัดการคราบน้ำตาที่ไหลออกมา ทำไมถึงใจร้ายแบบนี้นะ ทำไมถึงนั่งซุกไซร้คนอื่นได้มากขนาดนี้ ทั้งๆที่วิระอยู่ด้วยแท้ๆ


“เท่าไรถ้าคืนนี้ไปกับฉัน” พอจะเดินออกจากห้องน้ำ วิระก็โดนกระชากแขนและถูกจับเหวี่ยงไปติดกำแพงเต็มแรงจนรู้สึกจุกเล็กๆ ทำให้สายตาตวัดไปมองคนที่ทำแบบนี้กับตนเอง


“ขอโทษนะครับผมไม่ใช่เด็กขาย และกรุณาปล่อยมือด้วย”


“แต่ฉันอยากได้”


“แต่ผมไม่ไป ถ้ายังพูดไม่รู้เรื่องอย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน”


“นายจะทำอะไรฉัน ชักอย่างรู้ซะแล้วสิ” น้ำเสียงที่ฉายแววสนุกและใบหน้าหล่อๆที่ยิ้มร้ายออกมา ยิ่งทำให้วิระรู้สึกโมโห จัดการตวัดหมัดเข้าไปและใช้เท้ายันอีกคนออกให้ห่างตัว ปืนที่ติดตัวปกติถูกใช้ออกมาจ่อหน้าผู้ชายที่ลวนลามตนเอง


“แหม ดุซะด้วย ชักถูกใจแล้วสิ” นอกจากจะไม่มีท่าทางความหวาดกลัว ยังกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างชอบใจ ไม่เคยเจอใครที่ดูน่าค้นหาขนาดนี้ ถูกใจ อยากได้……….


“เลิกยุ่งกับผมซะ แล้วผมจะไม่ทำอะไรคุณ”


“งั้นทำฉันเถอะ เพราะฉันอยากได้นาย” เพียงแค่พริบตาเดียวอีกคนก็เข้ามาแย่งปืนไปอย่างง่ายดาย วิระถูกตวัดตัวเข้าไปในอ้อมกอดที่รัดแน่น ก่อนผู้ชายที่คนนี้จะหอมแก้มตนเองเต็มแรง


“เสียใจด้วยนะคนสวย ปืนแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” หัวเราะอย่างชอบใจ แต่ยังไม่ทันที่จะลากตัวคนในอ้อมกอดออกไป กระบอกปืนของใครก็ไม่รู้จ่อมาที่ขมับของตนเอง





“ปล่อยมือมึงออกจากคนของกู ไม่งั้นมึงตาย” น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความดุดันของวีรภาพที่มีเด็กขึ้นไปฟ้องไอ้เหมาว่าคนที่อยู่ในห้องด้วยเมื่อกี้กำลังจะถูกผู้ชายลากตัวไปไหนไม่รู้หน้าห้องน้ำ ทำให้วีรภาพรีบออกมา เห็นภาพไอ้หมอนี่หอมแก้มวิระพอดี อยากจะยิงมันให้ตายคาที่


“มีเจ้าของแล้วเหรอเนี๊ย เสียดายชะมัด แต่ถ้าเจอกันอีกทีนายเสร็จฉันแน่ๆ” ยอมปล่อยมือออกและเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี ไม่มีความกลัวเลยสักนิด ยิ่งทำพูดส่งท้ายยิ่งดูท้าทายให้วีรภาพเตรียมลั่นไกออกไป แต่วิระแย่งปืนออกมาทัน


“หึ!! แค่อี้เฟิงคนเดียวไม่พอรึไง ถึงร่านอ่อยผู้ชายไปทั่ว” คำพูดร้ายกาจและการที่ไม่คิดจะฟังอะไรของวีรภาพยิ่งทำให้วิระไม่อยากจะพูดหรืออธิบาย เพราะมันเปล่าประโยชน์


“ที่คุณยังมั่วเลือกได้เลย”


“หุบปากแล้วมานี่ อยากร่านนัก ได้ร่านสมใจแน่!!!” วีรภาพกระชากวิระให้เดินตามก่อนจะผลักเข้าไปในรถและพาขับไปคอนโดที่เคยเกิดเรื่องขึ้นและวิระก็ไม่สามารถทำอะไรได้ คนอย่างวีรภาพ ถ้าเอาจริงขึ้นมาก็ไม่มีใครห้ามอยู่……..




พลั่ก*!!*


“เมื่อไรนายจะเลิกร่านสักที มีผัวคนเดียวมันจะตายรึไง!!” วีรภาพผลักวิระล้มลงไปก่อนจะถึงเตียง วาจาร้ายกาจก็ตวาดออกมา วิระไม่โต้ตอบ ไม่พูด ได้เพียงแค่นิ่งเก็บความรู้สึกเจ็บปวดไว้ก็เท่านั้น


“เงียบให้ได้อะไร ตอบมาสิ!!”


“จะให้ผมตอบอะไรคุณ ในเมื่อคุณไม่คิดจะฟังอยู่แล้ว”


“หึ!! ก็ถ้ามันเป็นเรื่องจริงฉันคงจะฟังนาย แต่คำโกหกหลอกลวงฉันไม่อยากฟัง” วีรภาพบีบใบหน้าวิระจนรู้สึกปวดร้าวไปหมดก่อนจะผลักออกเต็มแรง ยิ่งเห็นที่อีกคนโดนลวนลามโดยไม่ขัดขืนยิ่งโมโหจนเผลอทำอะไรรุนแรงต่อวิระไป


“ถ้าคุณคิดจะรับฟัง เราก็คงไม่เป็นแบบนี้ ทั้งๆที่คุณก็ไปควงเด็กพวกนั้น แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาโกรธผม ถ้าจะไม่อยากให้ผมตามก็บอกกันดีๆก็ได้ เพราะอีกไม่กี่วันผมก็จะกลับไทย ไปให้พ้นหน้าคุณอยู่แล้ว”


“กลับไทย? อยากกลับไปหาอี้เฟิงมันมากสินะ ทั้งๆที่มันมีคนรักใหม่ไปแล้ว หรือว่าติดใจมัน”


“ผมกับคุณชายไม่เคยมีอะไรกัน ทำไมคุณไม่ฟัง!!”


“หึ!! สภาพแบบนั้นจะให้เชื่อ? ทั้งๆที่นายสัญญากับฉันว่าจะไม่มีอะไรกับใคร แม้แต่น้องฉันนายยังไปมีอะไรกับมัน จะให้ฉันเชื่อคำโกหกอะไรอีก!!!”


“ถ้างั้นก็ไม่มีอะไรต้องอธิบาย พูดไปคุณก็ไม่ฟัง ผมจะกลับไทยในวันพรุ่งนี้ และจะไม่เข้ามาในชีวิตคุณอีก”



“จะหนีฉัน? มันง่ายไปมั้ย ฉันไม่ปล่อยนายให้ไปมั่วอีกหรอกวิระ นายต้องทนทุกข์อยู่กับฉัน อย่าคิดว่าจะก้าวเท้าออกจากห้องนี้ได้จนกว่าฉันจะพอใจ!!!” แค่คำว่าจะออกไปจากชีวิตของวิระก็ยิ่งทำให้วีรภาพแทบทนไม่ได้ วีรภาพขาดวิระไม่ได้ และวีรภาพจะไม่มีวันยอมให้วิระเป็นของใครอีกแล้ว ไม่มีวัน วิระเป็นของวีรภาพคนเดียวเท่านั้น แม้ตนเองจะต้องเป็นคนชั่วกว่านี้ก็ตาม แต่ถ้ามันทำให้วิระหนีเค้าไปไม่ได้ วีรภาพก็จะทำ!!!!




...............................................................................................................

พระเอกไบโพล่าคนที่สองของเราาา ได้แก่วีรภาพเอง ความจริงนางโหดนะคะ ร้ายมากด้วย แต่กับคนในครัวครอบนางไม่อยากทำเท่านั้นเองงง 

ปล.ยังไม่เช็คคำผิดนะคะ

ปล2. เรื่องนี้วิระก็ท้องได้จ้าา เพราะเป็นภาคเอี่ยวกับเรื่องของอี้เฟิงกับน้ำ


ความคิดเห็น