ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“คบกับผมได้มั้ยครับ”

ชื่อตอน : “คบกับผมได้มั้ยครับ”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 668

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2560 09:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“คบกับผมได้มั้ยครับ”
แบบอักษร

๒๒

“คบกับผมได้มั้ยครับ”


วันต่อมา ก่อนเวลาพักเที่ยงไม่กี่นาที

“นี่มันอะไรกันคะ...” เสียงของพริ้มดังขึ้นเมื่อเธอเดินมาเปิดถังขยะติดเชื้อที่นานๆที่จะเอาออกไปทิ้งเพราะว่าช่วงนี้มีแต่นักเรียนมาขอนวดคลายเส้น ไม่ค่อยได้ทำแผลเท่าไหร่


“อ่า...” ญาณใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อเด็กสาวใช้ที่คีบหนีบมันขึ้นมา


ถุงยางสีน้ำตาลอ่อนนั่น...

ป่านนี้ลูกๆเสปิร์มของไอ้กุมภ์ที่อยู่ในนั้นตายหมดแล้วมั้ง...

ว่าแต่แล้วมันใช่เรื่องที่เธอต้องมานึกถึงรึเปล่าเนี้ย !

“เอ่อ...” เธออ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก โกหกก็ไม่เก่งอีกต่างหาก


“อ๋อ หนูรู้แล้วค่ะ” จู่ๆพริ้มนั้นก็พูดขึ้น ญาณรู้สึกร้อนๆหนาวๆมองที่เด็กสาวคนนั้นอย่างระแวงในสิ่งที่เธอจะพูดออกมา “หนูว่าต้องเป็นพวกโรคจิตแอบมาอนาจารในห้องพยาบาล”

หญิงสาวปัดเหงื่อของตัวเองออกพลางถอนหายใจออกมา “คะ ครูก็คิดเหมือนกันเลยจ้ะ”


“แย่จริงๆเลย โรงแรมม่านรูดก็มีทำไมไม่ไปเข้านะ...” พริ้มพูดไปบ่นไประหว่างทาง


“อ้าว มาทำแผลหรอ” พริ้มเอ่ยทักเด็กหนุ่มที่กำลังยืนถอดรองเท้าพละหน้าห้องพยาบาล ครั้นสายตาของกุมภ์มองเข้าไปในถังขยะเขาก็หน้าถอดสี อ้าปากเหวออย่างอึ้งๆ “อ๋อ... เนี้ย มีพวกโรคจิตแอบมาทำอนาจารในห้องพยาบาลน่ะ แย่เนอะ”


“อะ... อืม แย่มาก” กุมภ์ตอบรับพลางเดินเข้ามาในห้องพยาบาลแล้วหันขวับมองไปยังร่างบางที่ยืนกัดเล็บด้วยสีหน้ากังวลนั้น


“มาทำไม” เธอพูดกับเขาเสียงแข็ง


“คืนนี้ครูว่างมั้ยครับ ?”


ญาณครางในลำคออย่างครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าแล้วพูดสวนเหลือบล้ำกับประโยคของเด็กหนุ่มพอดิบพอดี


“ถามทำไมจะใช้สิทธิรึไง”


“ไปดูหนังกับผมนะครับ”


ครั้นพูดจบนั้น ต่างคนก็ต่างมองหน้ากัน ดวงตาสีน้ำผึ้งของเธอเบิกกว้างพลางยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้


อะไรกันเนี้ย... มีแต่เธอที่คิดเรื่องพรรคนี้อยู่ในหัวรึไง !?


ครูห้องพยาบาลสาวนั้นยกมือขึ้นมายีผมตัวเองไปมาด้วยความรู้สึกเฟลแล้วเสียเซลฟ์อย่างถึงที่สุด ขณะที่เด็กหนุ่มนั้นหน้าแดงแจ๋พูดพึมพำออกมาแต่เธอได้ยินเต็มสองรูหู “จริงสิ... ผมยังใช้สิทธิไม่ครบนี่นา”

“ไป เลยไป รีบไปกินข้าวเลย” เธอโบกมือไล่เขา ข่มหัวใจที่เต้นระรัวด้วยการไม่สบตาของเขา


กุมภ์ยกมือไหว้ลาเธออย่างกวนๆก่อนจะหันหลังกลับ หากแต่ร่างสูงนั้นชะงักพร้อมเอี้ยวตัวหันกลับมาพูดกับเธอ “เจอกันในห้อง... เรียนนะครับ”








ครั้นเด็กหนุ่มที่มาไวเคลมไวไปเร็วนั้น รองผอ.หนุ่มก็มาชวนญาณให้ออกไปทานข้าวกับเขา


ขากลับที่เงียบมาตลอดทางจนอีกคนที่เขินจนพูดอะไรไม่ถูก ต่างจากอีกคนที่รู้สึกอึดอัดเพราะไม่รู้จะวางตัวยังไงหันหน้าเข้ามาหากัน


“เอ่อ...” ศาสตร์นั้นเป็นฝ่ายทำลายความเงียบลงก่อน “เรื่องที่ผมบอกว่าคุณแม่ของผมอยากมีลูกสะใภ้เรียนจบพยาบาลนั้น ...ผมจริงจังนะครับ”


“คุณศาสตร์ก็หาให้ท่านสิคะ คนหล่ออย่างคุณหาง่ายอยู่แล้ว” ญาณพูดพลางยักไหล่ ครั้นรถของรองผอ.หนุ่มจอดที่หน้าสถานพยาบาลภายในโรงเรียนนั้น ร่างบางก็หันมาพูดกับเขา “ขอบคุณสำหรับอาหาร แล้วก็เรื่องที่ขับมาส่ง...”


คำพูดของเธอนั้นกลืนหายไปเมื่อ ใบหน้าหล่อนั้นโน้มลงมาทาบริมฝีปากของเขาปิดกลีบปากนุ่มของเธอ


ญาณปล่อยให้จูบเธอไปพักหนึ่งโดยที่เธอไม่ได้จูบต่อเขาแต่ก็ไม่ได้ผลักไสเขาให้ออกไป


เขาผละริมฝีปากออกมาแต่ยังจ่อมันไว้ใกล้ๆกับริมฝีปากของเธอ จมูกโด่งนั้นชิดกับใบหน้าของเธอ เขาหายใจรวยรินเหมือนคนที่กำลังขาดใจตายแม้ได้จูบกับเธอ เขาแทบไม่อยากผละริมฝีปากออกมาด้วยซ้ำ


 “ผมขอโทษ ถ้าผมรุกคุณแรงเกินไป...” ศาสตร์พูดออกพร้อมก้มหน้าอย่างสำนึกผิด “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ... ช่วยคบกับผมได้มั้ยครับ”

แม้ญาณจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆพร้อมใบหน้าสวยที่พยักหน้าตอบรับ แต่นัยน์ตาของหญิงสาวตรงหน้านั้นกลับว่างเปล่า...








ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอตอบตกลงเขาไปโดยที่ไม่ต้องคิด...


ญาณก้าวลงมาจากรถเก๋งคันหรูนั้นพร้อมโบกมือลารองผอ.หนุ่มคนนั้น เขายิ้มให้เธอก่อนจะขับรถออกไป


ญาณมองตามรถคันนั้น ในหัวของเธอว่างเปล่า


เธอสงบนิ่งกว่าที่ตัวเธอคิดเอาไว้อีก


เขาก็ไม่ได้จูบแย่หรือปากเหม็นอะไรทำนองนั้น... แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกดีด้วย


จะว่าไปแล้วเธอก็กลับมาสอนไม่ทันเวลา กลับมาก็เลิกคาบที่ต้องไปสอนแทนอาจารย์วิลาวัลย์ที่ห้องของกุมภ์แล้ว


ช่างมันเถอะ ถึงยังไง... ตอนค่ำนี้ก็ต้องเจอกันอยู่ดี




______________________





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}