ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 19 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 19 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 153k

ความคิดเห็น : 384

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2560 03:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 19 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 19

Author :   (ยอนิม)


“ไม่อายรึไง ปกติไม่เห็นกล้าทำแบบนี้” เดย์ถามต่อ


“ก็กูดูแล้ว ไม่มีคนอยู่แถวนี้” อิฐตอบกลับ เอาจริงๆเขาก็รู้สึกเขิน แต่ความอยากให้รางวัลคนรักมันมีมากกว่า เดย์เลยยกแขนไปโอบล็อครอบคอของอิฐเอาไว้ เพื่อดึงมาแนบชิดกับตนเอง


“ถ้าไม่อยากอาย ไม่อยากให้คนอื่นเห็น คราวหน้าก็ทำแบบนี้ตอนอยู่บนห้องกับกูสองคนบ่อยๆก็แล้วกัน” เดย์พูดขึ้น อิฐทำปากยื่นใส่เดย์


“กูไม่หื่นเหมือนมึงหรอก” อิฐว่ากลับไป เดย์ยกยิ้มแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เมื่อเดินถึงรถก็พากันขึ้นรถตรงไปยังร้านตนเองทันที

..

..

..

“ไง กลับตอนไหนหะ” พ่อของอิฐเดินเข้ามาถามในช่วง 4 โมงเย็น ขณะที่อิฐนอนเล่นอยู่ในห้องทำงานของเดย์ เพราะว่างจากงานในอู่แล้ว


“อีกสักพักครับ ป๊ามีอะไรรึเปล่า” เดย์ถามกลับไป


“อ่อ พอดีมีคนเอารถมาให้ติดเครื่องเสียงใหม่ แล้วก็เปลี่ยนล้อน่ะ ป๊าเลยอยากให้แกกับอิฐออกไปดูให้หน่อย” พ่อของอิฐพูดขึ้น เดย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย อิฐเองก็ลุกนั่งมองพ่อตนเองอย่างแปลกใจ


“ไม่มีคนรับลูกค้าเหรอครับ” อิฐถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะต้องมีพนักงานรับลูกค้าก่อน


“มี แต่เค้าอยากให้แกสองคนเป็นคนเลือกให้” พ่อของอิฐพูดออกมาอีก


“เพื่อนป๊าเหรอครับ” เดย์ถามอย่างสงสัย


“ประมาณนั้น น่า อย่ามัวแต่พูดอยู่ ออกไปดูให้หน่อย ทั้งสองคนเลย” พ่อของอิฐคะยั้นคะยอ อิฐหันมามองหน้าเดย์อย่างงงๆ แต่ทั้งสองก็ยอมเดินตามพ่อของอิฐออกไปที่บริเวณหน้าร้าน


“หืม รถใหม่เหรอครับป๊า ป้ายแดงอยู่เลย” อิฐพูดขึ้นเมื่อเดินออกมาเห็นรถป้ายแดงจอดอยู่ แต่เดย์แอบคิดบางอย่างอยู่ในใจ

“เดย์ นี่มันรถรุ่นเดียวกับที่เราไปดูมาเลย สีขาวซะด้วย” อิฐหันมาพูดกับเดย์ยิ้มๆ พ่อของอิฐก็ยิ้มอ่อนๆออกมา แม่ของอิฐก็มายืนอยู่ด้วย


“ป๊าครับ” เดย์เรียกพ่อของคนรักเสียงเครียด เพราะเขาพอจะเดาได้แล้วว่าอะไร พ่อของอิฐหันมามองพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ


“ป๊ารู้ว่าแกจะพูดว่าอะไรนะเดย์ อย่าปฏิเสธ” พ่อของอิฐพูดดักออกมา เพราะรู้ว่ายังไงเดย์ก็จะต้องเข้าใจเรื่องทุกอย่างได้รวดเร็วอยู่แล้ว ต่างจากลูกชายของเขา ที่ตอนนี้ยืนทำหน้าเหรอหราอยู่


“มีอะไรเหรอครับป๊า” อิฐถามขึ้นอย่างงงๆ เดย์ถอนหายใจออกมา ที่พ่อของคนรักทำอะไรไม่ถามเขาก่อน แต่เขาก็พูดอะไรมากไม่ได้


“ผมขอเหตุผลครับ” พ่อของอิฐยังไม่ได้ตอบอะไร แต่เดย์ก็พูดขึ้นมาเสียก่อน


“ป๊าให้ เพราะอยากให้ แกน่ะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวของป๊ามาหลายปีแล้ว แกดูแลอิฐ มาดูแลกิจการของครอบครัวป๊า ทั้งๆที่ทำให้แกไม่ค่อยมีเวลากลับไปที่ร้านตัวเอง ป๊าก็อยากจะให้อะไรกับแกบ้าง อีกอย่าง ที่รถของแกพังแบบนั้น ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะแกไปดูร้านที่ชลบุรี ร้านที่แกสร้าง เพื่อพิสูจน์ตัวเอง ว่าแกสามารถดูแลอิฐมันได้ พูดง่ายๆนะ แค่นี้มันเทียบไม่ได้กับสิ่งที่แกทำให้กับครอบครัวเราเลยนะเดย์” พ่อของอิฐพูดออกมาเป็นชุดด้วยน้ำเสียงจริงจัง


“เดี๋ยวครับ นี่พูดเรื่องอะไรกันอยู่ครับ” อิฐพูดขัดออกมาทันทีด้วยความอยากรู้ แม่ของอิฐเลยเดินมากอดเอวลูกชายเอาไว้หลวมๆ


“พูดเรื่องรถคันนี้อยู่น่ะสิ นี่เรายังไม่เข้าใจอีกเหรอ หืม” แม่ของอิฐพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


“รถ?...คันนี้เหรอครับ” อิฐพูดแล้วชี้ไปที่รถคันสีขาวป้ายแดงที่จอดอยู่  พ่อของเขาพยักหน้ารับ ทำให้อิฐตาโตขึ้นมา เมื่อเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว

“ปะ...ป๊า...อย่าบอกนะ ว่ารถคันนี้...” อิฐพูดตะกุกตะกัก มือก็ชี้ไปที่รถป้ายแดงตรงหน้า


“เออ ป๊าซื้อให้” พ่อของอิฐบอกย้ำออกมาเพื่อคลายความสงสัยของลูกชาย อิฐกระโดดไปกอดแขนพ่อตนเองทันที


“จริงเหรอป๊า ป๊าซื้อให้จริงๆอ่ะ เงินผ่อนหรือเงินสด รถชื่อใครอ่ะป๊า” อิฐถามออกมาเป็นชุด


“เงินสด แล้วรถน่ะ ก็ต้องเป็นชื่อเดย์มันสิ รถแกมีแล้ว จะเอาอีกคันรึไง” พ่อของอิฐแกล้งว่าลูกชาย อิฐยิ้มกว้างออกมาทันที แล้วหันไปหาคนรักที่ยืนขมวดคิ้วอยู่

“เดย์ ทำไมทำหน้างั้นวะ” อิฐถามคนรักกลับไป


“แปลว่าวันนี้ที่ป๊าบอกว่าจะเอารถไปเช็ค จริงๆแล้วคือไปดูว่าผมจะเอารถคันไหน รุ่นไหน แล้วก็แอบซื้อมาให้ใช่มั้ยครับ” เดย์ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจแต่อย่างไร


“ใช่” พ่อของอิฐตอบรับ อิฐเองก็อึ้งไม่น้อยที่พ่อตนเองวางแผนเอาไว้

“หึ ป๊าก็แอบหวั่นเหมือนกัน ว่าแกจะจับได้ก่อน แล้วไม่ยอมให้ป๊าซื้อให้ แต่ก็โชคดีล่ะนะ ที่แกไม่สงสัยอะไร” พ่อของอิฐพูดออกมาอย่างขำๆ


“ถามว่าสงสัยมั้ย ก็มีบ้าง แต่ไม่คิดว่าป๊าจะซื้อให้เลย” เดย์บอกกลับตรงๆ

“อีกอย่าง ป๊าเองก็ให้เงินผมมาก้อนหนึ่งแล้วนี่ครับ” เดย์พูดขึ้นมาอีก เพราะพ่อของคนรักให้เงินเขามาแล้วก้อนหนึ่งในวันเกิดของเขาเพื่อสมทบออกรถใหม่


“เงินก้อนนั้น ไม่เลี้ยงอิฐหมดไปแล้วเหรอ” แม่ของอิฐพูดแซวขึ้นมา


“ม๊า ไม่ถึงขนาดนั้นสักหน่อย เงินตั้ง 5 แสนเลยนะครับ” อิฐโอดครวญขึ้นมา


“เงินก้อนนั้น เก็บไว้ยามฉุกเฉิน แกอย่าถามมากนักเลย ป๊าซื้อมาแล้ว และนี่ กุญแจรถ” พ่อของอิฐยัดกุญแจรถใส่มือของเดย์ เดย์ก็รับมาดูแล้วมองหน้าพ่อของคนรักอีกครั้ง เขารู้ว่าเขาคงปฏิเสธไม่ได้จริงๆ


“ขอบคุณครับป๊า ขอบคุณครับม๊า เดี๋ยวผมจะทำกำไรปีนี้ทั้งหมด ให้เป็น 10 เท่าของราคารถเลยดีมั้ยครับ” เดย์ยกมือไหว้ขอบคุณพ่อแม่คนรัก พร้อมกับแกล้งพูดเหน็บเล่นๆกลับไป พ่อแม่ของอิฐหัวเราะขำออกมาเบาๆ


“แล้วแต่แกเลย เอาจริงๆ ทั้งหมดนี้ มันต้องเป็นของแกกับอิฐอยู่แล้ว แกจะทำให้มันขาดทุนหรือได้กำไร ก็แล้วแต่แกสองคนเลย” พ่อของอิฐบอกเสียงจริงจัง เพราะร้านที่กรุงเทพฯ ชื่อเจ้าของคือพ่อของอิฐ ส่วนที่ชลบุรีเป็นชื่อของเดย์กับอิฐร่วมกัน พ่อของอิฐคิดไว้นานแล้ว ว่าอนาคตข้างหน้า เขาจะยกทั้งหมดให้เดย์กับอิฐไปดูแลกิจการกันเอง ทุกวันนี้เดย์ก็เข้ามาบริหารดูแลและทำทุกอย่างเกือบ 80% แล้ว


“ขอบคุณนะครับ” อิฐกอดเอวพ่อตนเองด้วยความตื้นตันใจ เมื่อก่อนอิฐไม่เคยคิดเลยว่าพ่อของตนเองเตรียมทุกอย่างเอาไว้เพื่ออิฐถึงขนาดนี้ พ่อแม่ของอิฐก็ยิ้มรับ


“เอกสารทุกอย่างอยู่ในรถหมดแล้วนะ แกสองคนจะเอาไปเจิมวันไหนก็แล้วแต่เลย” พ่อของอิฐพูดขึ้น เมื่อเดย์กับอิฐเดินไปดูรถใกล้ๆ


“ตอนที่เอามา ใครเป็นคนขับมาส่งครับ” เดย์หันไปถามพ่อของคนรัก


“ป๊านี่แหละ เป็นคนขับมา ส่วนรถของป๊า ให้ถนอมมันไปเอากลับ” พ่อของอิฐตอบกลับ เดย์พยักหน้ารับ


“เดย์ มึงจะเอารถไปเจิมรึเปล่า” อิฐถามขึ้นด้วยความอยากรู้ แต่เดย์ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะหันมาหาพ่อแม่ของคนรักอีกครั้ง


“ป๊าม๊า ครับ ขึ้นไปนั่งบนรถคันนี้หน่อยได้มั้ย แล้วป๊าก็สตาร์ทเครื่องเลย” เดย์พูดขึ้น สร้างความงุนงงให้กับพ่อแม่ของอิฐ และตัวของอิฐเองด้วย


“ทำไมเหรอเดย์” แม่ของอิฐถามขึ้น


“ไม่ใช่ว่าผมลบหลู่เรื่องการเจิมรถหรืออะไรนะครับ แต่ผมขอแค่ให้พระของบ้าน ก็คือป๊าม๊า เป็นคนขึ้นไปนั่งเจิมประเดิมรถใหม่ก่อน ก็ถือว่าเป็นมงคลมากพอแล้วล่ะครับ” เดย์ตอบกลับมาตามที่ตนเองเคยตั้งใจเอาไว้ ทำให้พ่อแม่ของอิฐยิ้มออกมาให้กับความคิดของเดย์


“ได้สิ ไปคุณ ขึ้นประเดิมรถใหม่ให้เดย์กัน” พ่อของอิฐหันไปพูดกับภรรยา ก่อนที่ทั้งสองจะขึ้นไปนั่งบนรถคันใหม่ แล้วทำการสตาร์ทเครื่องรถ แล้วขับขยับไปจอดที่หน้าบ้าน เดย์กับอิฐก็เดินตามไป เพราะตอนแรกมาจอดอยู่ที่หน้าร้าน เมื่อจอดรถและลงมาแล้ว เดย์กับอิฐก็ยกมือไหว้ขอบคุณพ่อแม่อีกครั้ง


“งั้นวันนี้เอารถกูจอดทิ้งไว้ที่นี้ก่อนนะเดย์ ให้กูนั่งคันใหม่กลับกับมึงก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเอารถกูกลับ” อิฐเสนอขึ้นทันที เพราะอยากนั่งรถใหม่


“ตามใจ” เดย์ตอบกลับ


“ไม่สนใจแอคคอร์ดตัวเองแล้วเหรอเจ้าอิฐ” พ่อของอิฐแกล้งแซวขึ้นมา


“สนสิป๊า แต่ก็ต้องลองของใหม่ก่อนไง” อิฐตอบยิ้มๆ


“ทุกวันนี้ยังขับรถเร็วมากไม่ได้ ยังอยากจะลองรถใหม่งั้นเหรอ” เดย์แกล้งถามขึ้นมาบ้าง อิฐทำจมูกย่นใส่คนรักทันที


“ไม่ได้ให้ขับเร็วจนซิ่งนี่ ก็แค่อยากจะนั่งรถใหม่บ้าง ไม่ได้รึไง หรือว่าหวง” อิฐเชิดหน้าถามคนรักกลับ เดย์ยกมือไปขยี้หัวของอิฐไปมา


“ไปเตรียมเก็บของไป จะได้กลับบ้าน วันนี้จะสอนทำกับข้าวอีกสักอย่าง” เดย์พูดขึ้น ทำให้อิฐรีบวิ่งไปเก็บของตัวเองทันที เดย์ก็คุยกับพ่อของอิฐเรื่องรถอีกนิด ก็เข้าไปเก็บงานของตัวเองบ้าง

..

..

“รถใหม่เป็นไงบ้าง” อิฐถามเดย์ ขณะที่นั่งรถคันใหม่กลับบ้าน


“จะให้เป็นไง ก็มันเป็นรถ” เดย์บอกกลับ


“มึงนี่ติดเชื้อกวนมาจากไอ้นันรึไง กูหมายถึงว่ารถขับนิ่มมั้ย มีอะไรติดขัดตรงไหนรึเปล่า” อิฐบ่นไม่จริงจังนัก เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“รถใหม่ มันก็ขับนิ่มทั้งนั้นแหละ มึงตื่นเต้นรึไง” เดย์ถามกลับ อิฐก็นั่งสำรวจภายในรถไปเรื่อย


“เออสิ มึงรู้มั้ย ว่าขนาดรถกู ป๊ากูยังออกเงินผ่อนให้เลย แต่กลับออกเงินสดให้มึง ป๊าใจป้ำชะมัด” อิฐพูดไปเรื่อย ไม่ได้คิดอิจฉาหรือเปรียบเทียบจริงจังอะไร

“เดี๋ยวโทรชวนไอ้นิคไอ้นีลมาที่บ้านดีกว่า กูจะอวดรถใหม่ ฮ่าๆ” อิฐพูดพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมา แล้วโทรไปชวนเพื่อน ให้มากินข้าวเย็นที่บ้าน พร้อมกับเล่าเรื่องที่พ่อตนเองออกรถใหม่ให้เดย์ นีลกับนิคจึงรับปากว่าจะมาในช่วงใกล้มืดหน่อย


“ก็ดี ให้มันมาเป็นหนูทดลองด้วย” เดย์พูดขึ้น หลังจากที่อิฐวางสายไปแล้ว


“หนูทดลองอะไร?” อิฐถามอย่างสงสัย


“ก็มาทดลองกินกับข้าวฝีมือมึงไง” เดย์พูดขึ้นยิ้มๆ


“ถ้ามันสองคนท้องเสียขึ้นมา จะทำไงวะ” อิฐถามกลับอย่างขำๆ แต่ในใจก็ไม่มั่นใจในตัวเองเหมือนกัน


“ก็หาหมอ” เดย์ตอบสั้นๆ อิฐก็หัวเราะออกมาเบาๆ


“แล้ววันนี้จะสอนกูทำอะไรอ่ะ” อิฐถามด้วยความอยากรู้


“วันนี้เป็นหมูทอดกระเทียมละกัน อย่างอื่นเดี๋ยวกูทำเพิ่มเอง เพราะถ้าให้มึงหัดทำทั้งหมด คงได้กินตอนเที่ยงคืน” เดย์แกล้งว่า


“เออ เอาไว้กูทำเก่ง ทำอร่อย อย่ามาง้อให้กูทำให้กินก็แล้วกัน” อิฐว่ากลับไป ไม่ได้คิดน้อยใจอะไร


“ถ้ามึงทำเป็นทำอร่อยเมื่อไร มึงคงทำให้กูกินเอง โดยที่กูไม่ร้องขอแน่นอน” เดย์พูดออกมาอย่างมั่นใจ ทำให้อิฐเม้มปากนิดๆ หน้าร้อนหน่อยๆ เพราะมันก็จริงอย่างที่เดย์พูดบอกออกมา ว่าเมื่อถึงเวลานั้น อิฐนั่นแหละที่จะเป็นคนอยากทำกับข้าวให้คนรักกิน



++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


เมื่อถึงบ้านเดย์ก็ขับรถเข้าไปจอดที่โรงจอด อิฐก็ลงไปเดินดูรอบๆพร้อมรอยยิ้ม

“เป็นบ้าอะไร” เดย์แกล้งถามขึ้นมา เมื่อเห็นคนรักเดินยิ้มไปมาอยู่คนเดียว


“มึงสิบ้า กูกำลังปลื้มใจกับรถใหม่” อิฐตอบกลับ


“ก็แค่รถน่า เข้าบ้าน ไปเตรียมทำกับข้าวเหอะ เดี๋ยวไอ้นีลไอ้นิคมา จะได้กินเลย ไม่ต้องมารอ” เดย์พูดพร้อมกับกอดคอคนรักแล้วพาเข้าบ้าน เดย์ให้อิฐขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ส่วนเขาก็มาเตรียมเอาวัตถุดิบออกมาจากตู้เย็น พออิฐลงมา อิฐก็ใส่ผ้ากันเปื้อนพร้อมกับตรงไปหุงข้าวก่อนเป็นอันดับแรก ทำให้เดย์ยกยิ้มอย่างพอใจ

“กดหม้อหุงข้าวรึยัง” เดย์ถามขึ้น


“กดแล้ว ไม่ลืมหรอกน่า” อิฐรีบตอบทันที ก่อนจะเดินมายืนข้างเดย์ที่เอาของจากตู้เย็นมาเตรียมไว้ก่อนแล้ว

“ให้ทำอะไรก่อนอ่ะ” อิฐถามขึ้น


“หั่นหมูให้ชิ้นประมาณนี้” เดย์หั่นหมูให้อิฐดูเป็นตัวอย่าง อิฐพยักหน้ารับ แล้วรับมีดไปถือเพื่อหั่นหมู

“อย่าทำมีดบาดมือเข้าละ เดี๋ยวกูไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” เดย์กำชับ ก่อนจะเดินออกจากห้องครัว เพื่อขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้อง อิฐก็ยืนหั่นหมูอย่างเก้ๆกังๆ


ฉึบ..

“โอ๊ะ เหี้ย” อิฐสบถออกมา พร้อมกับสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อมีดเฉือนเข้านิ้วพอดี ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ลึกมาก แต่ก็ทำให้มีเลือดออก อิฐรีบยกนิ้วขึ้นมาดูด แล้วตรงไปล้างมืออย่างรวดเร็ว

“เดย์ด่าแน่เลย” อิฐบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด เขาหงุดหงิดตัวเองที่ทำมีดบาดมือ ในใจก็กลัวเดย์ดุ อิฐรีบวิ่งไปเอากล่องยาที่วางไว้ตรงห้องรับแขก ควานหาพลาสเตอร์ยาอย่างรวดเร็ว สายตาก็คอยมองไปที่บันไดด้วย กลัวว่าเดย์จะลงมาเสียก่อน เมื่อได้แล้ว เขาก็รีบเข้าไปติดพลาสเตอร์ที่ห้องครัว แล้วทิ้งหลักฐานลงถังขยะทันที

ผ่านไปสักพัก เดย์ก็เดินเข้ามาในครัวก็เห็นว่าอิฐกำลังยืนหั่นหมูอยู่


“เป็นไงบ้าง เสร็จรึยัง” เดย์ถามขึ้น พร้อมกับเดินมาดู อิฐก็พยายามซ่อนนิ้วที่โดนมีดบาดไม่ให้เดย์เห็น ถึงแม้ว่าจะเป็นพลาสเตอร์ยาแบบใส แต่มันก็เห็นอยู่ดีถ้าสังเกต


“เสร็จพอดีเลย ทำอะไรต่อ” อิฐเอาชิ้นหมูไปใส่อ่างผสมเรียบร้อย แล้วหันมามองเดย์ยิ้มๆ พร้อมกับซ่อนมืออย่างเนียนๆ


“เดี๋ยวหมักหมูทิ้งไว้สักหน่อย” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับให้อิฐใส่ซีอิ้วกับผงปรุงรสลงในอ่างผสมที่มีหมูชิ้นอยู่ เดย์ให้อิฐลองกะส่วนผสมด้วยตัวเอง อิฐก็ไม่กล้าใส่มากนัก เพราะกลัวจะออกมาเค็ม อิฐคอยมองเดย์เป็นระยะ เผื่อว่าตนเองจะใส่ผิดพลาด แต่เดย์ก็ไม่ว่าอะไร

“อืม ดีแล้ว” เดย์พูดขึ้น เพราะรู้ว่าคนรักกำลังลังเล เมื่อได้ยินคำชมจากปากเดย์ อิฐก็สบายใจขึ้น

“เอาหมูที่หมักไปวางพักไว้ก่อน แล้วมึงก็ไปล้างมือ เดี๋ยวเอาครกมาโขลกพริกไทยกับรากผักชีต่อเลย” เดย์บอกขั้นตอนต่อไป อิฐก็รีบไปล้างมือ แล้วยกครกมาวางไว้ เดย์ก็ให้อิฐดูรากผักชีว่าต้องใช้ยังไง และให้ใช้พริกไทยเม็ดแทนพริกไทยป่นเพื่อความหอม เมื่อได้แล้วก็โขลกจนละเอียดดี อิฐก็ตักใส่ถ้วยตามขั้นตอนที่เดย์สอน ลำดับต่อมาก็โขลกกระเทียมพอแหลก แต่ไม่ละเอียดมากนัก เดย์ไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่พูดสอนทีละขั้นตอน อิฐตั้งกระทะใส่น้ำมัน พอน้ำมันร้อนดีก็ใส่กระเทียมลงไปเจียวก่อน อิฐสะดุ้งนิดๆ ตอนที่ได้ยินเสียงน้ำมัน

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า” เดย์พูดขึ้น อิฐก็พยักหน้ารับ


“หอมว่ะ”อิฐพูดออกมาเมื่อได้กลิ่นกระเทียมเจียว

“นี่ถ้าไอ้แม็คมา มันคงกินไม่ได้” อิฐพูดติดขำเล็กน้อย เพราะรู้จากนันว่าแม็คแพ้กระเทียม


“พูดไปด้วย ก็ดูไปด้วย ระวังไหม้ ตักขึ้นมาได้แล้ว” เดย์เตือน เมื่อเห็นว่ากระเทียมเหลืองกรอบดีแล้ว อิฐจึงรีบตักขึ้นมาอย่างไม่ค่อยถนัดนัก อาจจะทำให้กระเทียมบางส่วนไหม้บ้าง แต่เดย์ก็ไม่ว่าอะไร เดย์ให้อิฐตักน้ำมันออกหน่อย แล้วเอารากผักชีและพริกไทยที่โขลกไว้ ลงไปผัดพร้อมกับใส่หมูที่หมักลงไปด้วย อิฐอมยิ้มด้วยความดีใจ ที่หมูทอดกระเทียมของเขาใกล้จะเสร็จแล้ว เดย์ให้เอากระเทียมที่เจียวไว้ก่อนหน้านี้แบ่งลงไปทอดผสมกับหมูครึ่งหนึ่ง พอหมูสุกดี ก็ตักใส่จานพร้อมกับเอากระเทียมเจียวที่เหลือราดด้านบนอีกที


“ว้าววว หมูทอดกระเทียมฝีมือกูใช้ได้เหมือนกันนี่หว่า เดี๋ยวกูถ่ายรูปก่อน” อิฐรีบเอามือถือมาถ่ายอาหารที่ตนเองทำทันที


“หึ กระเทียมไหม้เนี่ยนะ” เดย์แกล้งถามขึ้น


“ทำครั้งแรกมันก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้างสิ แต่อย่าดูที่หน้าตาเว้ย มันต้องชิม”อิฐพูดขึ้นหลังจากที่ถ่ายรูปเรียบร้อยแล้ว อิฐรีบเอาช้อนมาตักชิมอย่างรวดเร็ว อิฐเคี้ยวไปมองหน้าเดย์ไป


“เป็นไง ฝีมือตัวเอง” เดย์ถามขึ้น อิฐยิ้มแหยๆ


“บอกไม่ถูกอ่ะ มันก็อร่อยดี แต่มันไม่เหมือนกับที่มึงทำ” อิฐบอกเสียงอ่อยๆ เดย์เลยตักขึ้นมาชิมบ้าง


“อืมม รสชาติมันอ่อนไปนิด เป็นเพราะมึงระแวงตอนที่หมักหมูใช่มั้ยล่ะ” เดย์ถามกลับ เอาจริงๆเขารู้ว่ารสชาติมันต้องอ่อนกว่าที่เขาทำแน่นอน เพราะอิฐไม่กล้าใส่เยอะ


“ใช่ แล้วมันกินได้ใช่มั้ย” อิฐถามต่อ


“กินได้ ถ้าอยากให้มันมีรสชาติกว่านี้ ก็ทำน้ำปลาพริกกินคู่ไปด้วยก็ได้” เดย์บอกออกมาอีก แค่นั้นก็ทำให้อิฐยิ้มออกมาได้แล้ว


“แค่มึงบอกว่ากินได้ก็โอเคแล้ว” อิฐบอกกลับ เดย์พยักหน้ารับ


“มึงทำเสร็จแล้วใช่มั้ย งั้นนั่งลง” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับพยักหน้าไปทางเก้าอี้ อิฐก็มองอย่างงงๆ แต่ก็ยอมนั่งลงบนเก้าอี้แต่โดยดี


“มีอะไรเหรอเดย์” อิฐถามขึ้น ในขณะที่เดย์ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า


“ก่อนกูขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า กูบอกไว้ว่าอะไร” เดย์ถามเสียงนิ่ง อิฐทำหน้างงเล็กน้อย ก่อนจะนึกได้ว่าเดย์พูดถึงอะไร อิฐรีบกำนิ้วที่โดนมีดบาดทันที ตอนแรกเขาก็พยายามจะหลบๆ แต่หลังจากนั้น เขาก็ลืมเรื่องนิ้วไปเลย เพราะมัวแต่ใจจดจ่อกับการทำอาหาร

“ยังจะหลบอีกเหร” เดย์ถามออกมาอีกด้วยน้ำเสียงดุๆ


“ก็แค่มีดมันเฉือนเข้าไปนิดเดียวเอง มึงจะบ่นทำไมล่ะ” อิฐยกนิ้วมาให้เดย์ดู เมื่อเห็นว่ายังไงก็ปิดเดย์ไม่ได้


“แล้วทำไมไม่ระวัง ทำอะไรให้มันรอบคอบหน่อยอิฐ” เดย์ว่าออกมาอีก อิฐทำหน้ามุ่ยใส่คนรัก


“มันสุดวิสัยนี่หว่า ใครจะไประวังทัน ถ้ากูบอกว่าให้มึงขับรถดีๆ อย่าประมาท แต่สุดท้ายมึงก็รถคว่ำอ่ะ แบบนั้นมึงเองก็ไม่ระวัง ไม่รอบคอบเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ” อิฐยกตัวอย่างขึ้นมา ทำให้เดย์นิ่งไปนิด ซึ่งมันก็จริงอย่างที่อิฐบอก บางครั้ง ต่อให้เราระวังมากแค่ไหน รอบคอบแค่ไหน แต่ถ้ามันมีเหตุสุดวิสัย เราก็ป้องกันระวังไม่ทันเหมือนกัน


“มึงนี่นะ เถียงได้ตลอด” เดย์บ่นไม่จริงจังนัก พร้อมกับยกมือไปขยี้ผมของอิฐ ทำให้อิฐรู้ว่าคนรักไม่ได้โกรธอะไรจริงจัง อิฐแกล้งเอานิ้วข้างที่โดนบาดยกขึ้นมาตรงๆ ซึ่งดันเป็นนิ้วกลางพอดี เดย์เลิกคิ้วนิดๆ


“เป่าหน่อย จะได้หายเร็วๆ” อิฐแกล้งพูด เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ ยกมือไปกำรอบนิ้วของอิฐเอาไว้


“มันเล็กไป กูอยากเป่าตรงอื่นมากกว่า” เดย์พูดพร้อมกับแกล้งมองลงไปที่เป้ากางเกงของอิฐ ทำให้อิฐร้อนหน้าวูบ รีบดึงนิ้วตนเองกลับมาทันที


“บ้าเหอะ หาเรื่องหื่นอีกแล้วมึง ไหนบอกว่าจะรีบทำกับข้าวไง เดี๋ยวไอ้นีลไอ้นิคมาก็ทำไม่ทันหรอก” อิฐโวยขึ้นมาไม่จริงจังนัก เดย์หัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนจะไปเตรียมทำกับข้าวเพิ่มเติม โดยมีอิฐเป็นลูกมือใกล้ๆ เพื่อที่จะได้เรียนรู้ไปในตัวด้วย เดย์ก็สอนอิฐไปเรื่อยๆเช่นเดียวกัน จนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย วันนี้เดย์ให้ยกไปกินที่โต๊ะหน้าบ้าน อิฐก็ช่วยยกไปจัดรอเพื่อนทั้งสองคน ไม่นานนัก นีลกับนิคก็มาถึง


“ไอ้อิฐ มึงออกรถใหม่เหรอวะ” นิคถามขึ้นทันที เมื่อเดินเข้ามาแล้วเห็นรถใหม่จอดอยู่


“เออ ป๊ากูออกเงินสดให้เดย์มันเว้ย” อิฐพูดพร้อมกับพานิคไปดูรถใหม่ ส่วนนีลก็เดินมาหาเดย์


“ป๊าไอ้อิฐซื้อให้เหรอวะ” นีลถามเพื่อนอีกครั้ง เดย์ก็พยักหน้ารับ ก่อนจะชวนเพื่อนนั่งที่โต๊ะหน้าบ้าน


“มาจากอู่เหรอวะ” เดย์ถามขึ้น นีลก็พยักหน้ารับ

“ที่อู่เป็นไงบ้าง โอเคดีรึเปล่า” เดย์ถามกลับไปอีก


“ก็ดี ช่วงนี้รถเข้าเยอะ นี่กะว่าจะขยายอู่ แล้วมึงล่ะ ร้านที่ชลฯเป็นยังไงบ้าง” นีลถามกลับ เพราะเดย์โทรมาเล่าบางอย่างให้เขาฟัง


“กูอาจจะต้องไปที่นั่นถี่หน่อย” เดย์ตอบกลับไป


“แล้วป๊าไอ้อิฐ เค้าว่าไงบ้างล่ะ มึงเล่าให้เค้าฟังแล้วใช่มั้ย” นีลถามด้วยความอยากรู้ เผื่อมีอะไรช่วยเพื่อนได้บ้าง


“เค้าแล้วแต่กู ให้กูจัดการเองได้เลย เพราะร้านเป็นของกูอยู่แล้ว” เดย์ตอบกลับ นีลก็พยักหน้ารับ


“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกละกัน” นีลบอกกลับ ก่อนที่เดย์จะเรียกให้อิฐกับนิคมากินข้าว


“เห็นไอ้อิฐมันโม้ว่าทำกับข้าวเอง จริงรึเปล่าวะ” นิคถามขึ้นยิ้มๆ เมื่อมานั่งที่โต๊ะพร้อมกับอิฐ


“เมื่อวานนี้กูทำไข่เจียวหมูสับกับผัดกระเพราเว้ย อร่อยด้วย ส่วนวันนี้ นำเสนอ หมูทอดกระเทียมพริกไทย” อิฐรีบโชว์ผลงานตนเองทันที


“ทำไมมึงเอาเศษถ่านมาโรยบนหมูทอดวะอิฐ” นิคแกล้งถามเพื่อนตนเอง ทำให้อิฐยกมือไปตบหัวเพื่อนไม่แรงมากนัก


“เศษถ่านบ้านมึงสิ ก็แค่กระเทียมไหม้นิดหน่อยเอง” อิฐรีบแก้ตัวออกมา เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ เอาจริงๆ มันก็ไม่ได้ไหม้เยอะมากมายเท่าไรนัก นิคแค่แหย่เพื่อนตนเองเล่น


“มึงมั่นใจนะ ว่ากินเข้าไปไม่เป็นมะเร็ง” นิคถามออกมาอีก


“สัด พูดแบบนี้กลับไปกินข้าวบ้านมึงเลยไป” อิฐทำท่าจะยกจานหมูทอดกระเทียมหนีเพื่อน แต่นิครีบเอื้อมมือไปเกาะแขนอิฐเอาไว้ทันที


“แหมๆ กูแซวเล่นทำเป็นจริงจัง วางเลย กูจะชิม” นิครีบง้อเพื่อนตนเอง อิฐเลยวางจานไว้เหมือนเดิม ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทานข้าวด้วยกัน นิคชิมหมูทอดกระเทียมที่อิฐทำทันที โดยมีอิฐมองลุ้นๆ นิคก็เคี้ยวไปเรื่อยๆ ทำหน้าเหมือนครุ่นคิดไปด้วย


“ไอ้นิค มึงนี่แม่ง ลีลา พูดซะทีสิ ว่าอร่อยมั้ย” อิฐถามขึ้นด้วยความอยากรู้ นิคก็หัวเราะขำที่แกล้งเพื่อนได้


“เอาเรื่องจริงหรือโกหก” นิคถามกลับ


“เอาเรื่องจริงสิ แต่ต้องถนอมน้ำใจกูด้วย” อิฐพูดดักเอาไว้ ทำเอานีลกับเดย์ยิ้มขำ


“สัด แบบนั้นให้กูโกหกไปเลยเหอะ” นิคก็เถียงกลับไปทันทีทันใด


“เออน่า เอาจริงๆ” อิฐบอกกลับอย่างเสียไม่ได้


“ก็โอเค พอกินได้ แต่ไม่ได้ถือว่าอร่อยเหมือนที่ผัวมึงทำ อ่อ ไม่เหมือนที่ผัวกูทำด้วย” นิคตอบกลับตรงๆ แค่นี้ก็ทำให้อิฐยิ้มออกมาได้แล้ว นีลเองก็ลองชิมบ้าง ก็พูดคล้ายๆกับเดย์ ว่ารสชาติอ่อนไปนิดสำหรับรสปากของเขา เพราะแต่ละคนชอบไม่เหมือนกัน

“นี่มึงกะจะทำให้เดย์มันหลงเสน่ห์ปลายจวักของมึงเหรอ ถึงมาหัดทำกับข้าว” นิคถามขึ้น และหันไปตักกับข้าวให้นีลเป็นระยะ


“ไม่ต้องลงทุนหัดทำกับข้าวหรอก แค่นี้เดย์มันก็หลงเสน่ห์กูจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว” อิฐตอบกลับ ทำเอานิคชะงักกึก มองหน้าเพื่อนอย่างประหลาดใจ เดย์เองก็นั่งหัวเราะขำในลำคอ


“มึงช่างกล้าพูดเนอะ อะไรเข้าสิงให้มึงกล้าขนาดนี้วะ ความจริงเรื่องแบบนนี้ต้องเป็นกูนะ” นิคถามกลับอย่างขำๆ อิฐเองก็หัวเราะขำสีหน้าเพื่อนเหมือนกัน


“วันนี้มันอารมณ์ดี” เดย์ตอบแทนให้


“เพราะรถใหม่เหรอ” นิคถามกลับทันที แต่อิฐทำลอยหน้าลอยตาไม่ยอมตอบว่าเขาอารมณ์ดีเรื่องอะไร

“ทำมาเป็นปิด เออ กูไม่อยากรู้ก็ได้” นิคว่ากลับ ก่อนจะหันไปตักกับข้าวใส่จานให้นีลอีกครั้ง แล้วก็รินน้ำใส่แก้วให้ อิฐเองมองเพื่อนอย่างสงสัยเช่นเดียวกัน


“แล้ววันนี้มึงเป็นอะไร แลดูจะเอาใจไอ้นีลเป็นพิเศษเลยนะ” อิฐถามขึ้น นิคเลยแกล้งทำลอยหน้าลอยตากลับใส่อิฐไปบ้าง


“หึ จะมีอะไร มันกำลังอ้อน จะให้กูซื้อหมามาให้เลี้ยงน่ะสิ” นีลพูดบอกออกมาให้ทุกคนรู้ นิคมองค้อนคนรักตัวเองทันที


“ก็กูอยากเลี้ยงนี่ บ้านเราก็มีพื้นที่ ทำไมมึงถึงไม่อยากให้เลี้ยงเล่า” นิคโวยใส่คนรักเสียงไม่ดังมากนัก


“เตี้ย มึงเลี้ยงตัวเองให้รอดก่อน กูกลัวมึงเห่อแค่ช่วงแรก แล้วหลังจากนั้น คนที่ต้องเป็นคนเลี้ยงก็คือกูน่ะสิ” นีลว่ากลับ นิคหน้างอเล็กน้อย ส่วนอิฐก็กำลังนั่งคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ว่าบ้านของเขาก็มีพื้นที่ น่าจะเลี้ยงสุนัขไว้สักตัว


“หยุดความคิดไปเลยนะอิฐ” เดย์ที่เหมือนจะรู้ว่าอิฐคิดอะไร รีบพูดดักเอาไว้ก่อน ทำให้อิฐหันไปยิ้มแห้งๆใส่


“กูยังไม่ได้คิดอะไรเลย” อิฐแสร้งทำหน้าเหมือนไม่ได้คิดเรื่องสุนัข


“หึ มึงกับไอ้นิคก็พอกันแหละ ดูแลตัวเองให้รอดก่อน แล้วเมื่อถึงเวลานั้น อยากเลี้ยงอะไร กูก็จะให้เลี้ยง” เดย์บอกกลับ อิฐทำปากยื่นใส่คนรัก


“พูดแบบนี้ แปลว่า ถ้ากูมีความรับผิดชอบแล้ว และถ้ากูอยากเลี้ยงเด็กสักคน มึงก็จะให้เลี้ยงใช่ป่ะ” อิฐแกล้งถามกลับไปอย่างขำๆ



+++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จะพยายามไม่หายหลายวันนะคะ ยังแพ็คหนังสืออยู่เลย



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น