ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.8 แล้วแต่น้องสะดวก

ชื่อตอน : EP.8 แล้วแต่น้องสะดวก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 125.9k

ความคิดเห็น : 357

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2560 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,400
× 0
× 0
แชร์ :
EP.8 แล้วแต่น้องสะดวก
แบบอักษร

EP.8 แล้วแต่น้องสะดวก


เช้าวันต่อมา

วันนี้อั่งเปาไม่มีเรียน เด็กหนุ่มลงมาด้านล่างเพื่อหาอะไรกิน เช้าวันนี้อั่งเปาไม่เห็นเติ๊ดมาหา แถมเมื่อคืนเติ๊ดก็ไม่ได้โทรมาสักนิด


"ไอ้เปา ไปหลังมอกัน!" เสียงเต่าดังมาแต่ไกล อั่งเปายังเดินไม่ถึงร้านข้าวเลย


"ไปทำไม" อั่งเปาถามงงๆ เต่าไม่ได้ลงจากมอไซค์แต่อย่างใด แถมไม่ได้ดับเครื่องด้วยซ้ำ


"ไปเป็นเพื่อนกูหน่อย อยากสักเพิ่ม" เต่าตอบตามตรง อั่งเปานิ่งไปนิด ไปสักก็เท่ากับว่าต้องไปเจอเติ๊ดสินะ


"ไม่ไป กูหิวข้าว" อั่งเปาตอบด้วยท่าทีปกติ


"ถ้าไปเดี๋ยวกูเลี้ยงข้าว" เต่าเสนอมา อั่งเปาส่ายหน้าไปมาอยู่ดี


"งั้นกูจะบอกพ่อมึงว่ามึงแอบไปสัก" เต่าขู่มา อั่งเปาคิ้วขมวดทันที


"กูไปสักตอนไหน!" อั่งเปาแย้งงงๆ


"แล้ววันนั้นมึงไปร้านพี่เติ๊ดทำไมดึกๆดื่นๆ กูว่าจะถามนานละ ลืม" เต่าจริงจังถึงขั้นบิดกุญแจรถเพื่อดับเครื่องก่อน อั่งเปาเงียบกริบทันที มันผ่านมา3อาทิตย์แล้ว เต่าจะมาสงสัยอะไรตอนนี้


"บังเอิญผ่าน ติดฝนเลยแวะหลบ" อั่งเปาตอบเนียนๆ แต่มือนี่เย็นเฉียบแล้ว


"แต้กา?" คราวนี้เต่าพูดเป็นภาษาเหนือ อั่งเปาว่ามันเริ่มจริงจังแล้วล่ะ


"เออ ไปก็ไป" อั่งเปายอมเดินมาซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เต่าก็ได้ เด็กหนุ่มโกหกคนไม่เก่งสักเท่าไหร่ อีกนิดเต่าจับได้แน่


"ไปสิ เลี้ยงข้าวกูด้วย" อั่งเปารีบบอก เต่าเอี้ยวตัวมามองเล็กน้อย พิรุธอั่งเปาเยอะมาก แต่เต่าก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ขี่รถพาอั่งเปาไปร้านสัก


พอมาถึง ทั้งคู่ก็ลงจากรถมา ประตูร้านเปิดอยู่ และรองเท้าหน้าร้านก็เยอะมาก อั่งเปาเนียนๆแอบชะเง้อดู  มีทั้งเพื่อนเติ๊ดและลูกค้าเลย


"เติ๊ด เมียมึงมา!" ใครไม่รู้ตะโกนขึ้น อั่งเปารีบหลบข้างประตูทันที เด็กหนุ่มยิ่งกลัวๆเต่ามันสงสัยอยู่


"มึงจะหลบทำไมเนี่ย เข้าไปด้วยกัน" เต่าดึงข้อมืออั่งเปาให้เข้าไปด้วยกัน อั่งเปารีบส่ายหน้าพรืด ไม่มีทางแน่ๆ ถึงเต่าจะไม่รู้ว่าเพื่อนเติ๊ดหมายถึงอั่งเปาก็เหอะ


"ไอ้เปา มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย" 


"กู...กูหิวข้าว" อั่งเปาดึงมือตัวเองกลับมา เด็กหนุ่มกำลังจะเลี่ยงไปแล้ว แต่ว่า....


"เข้ามาดิ ไอ้เติ๊ดมันยังไม่ว่าง" เพื่อนเติ๊ดลุกมาตามก่อน  เต่าพยักหน้ารับ เดินเข้าไปก่อน


"เติ๊ดเมี..."


พรึบ

อั่งเปารีบเดินเข้าร้านด้วยความรวดเร็ว ถ้าย้ำอีกประโยคเต่ามันรู้แน่ ถึงอั่งเปาจะไม่ใช่เมียเติ๊ด แต่อั่งเปาก็ร้อนตัวไปก่อนแล้วแหละ


แกร่ก~

ประตูห้องสักด้านในเปิดออก เป็นสาวฝรั่งคนนึงที่โคตรขาว โคตรสวย แถมโคตรจะเซ็กซี่เปิดออกมา


"เสร็จไหมเติ๊ด ฮ่าๆ" เพื่อนเติ๊ดแซวขึ้นทันทีที่เติ๊ดตามออกมา ดูเหมือนความหมายที่ถามมันจะไม่ใส่แค่สักละมั้ง


"น่าอิจฉาชิบหายเลยว่ะ~" เต่าแอบกระซิบมาเบาๆ อั่งเปาทำหน้านิ่งๆ  ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก!


"ปากหมา สัด!" เติ๊ดด่าเพื่อนทันที เขามองอั่งเปาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้ทักอะไร ไม่ใช่อะไรหรอก เขาเขิน


"ถ้าเมียไม่อยู่นี่ มึงไม่ด่ากูหรอกเติ๊ด" คนนั้นแซวต่อขำๆ เติ๊ดหันมองอั่งเปาอีกรอบ แต่ก็ไม่ทักอยู่ดี


Rrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา อั่งเปารับสายแล้วลุกมาข้างนอกเลย


("สวัสดีค่า โหลดเสียงเพลงรอสายวันนี้....") ติ๊ด~ อั่งเปากดวางสายทันทีที่ออกมาข้างนอกได้แล้ว ถึงจะเป็นคอลเซ็นเตอร์อะไรไม่รู้โทรมา แต่อั่งเปาก็นึกขอบคุณน่ะนะ


"คุยกับใคร!" เสียงเติ๊ดดังอยู่ด้านหลัง อั่งเปารีบหันพรึบมามองทันที เด็กหนุ่มเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อน


"ยุ่งไรด้วยอ่ะ" อั่งเปาตอบเสียงขุ่นนิดๆ เติ๊ดคิ้วขมวดทันที เหมือนอั่งเปาจะหงุดหงิดนิดๆนะ


"ไปไหนมา" เติ๊ดเปลี่ยนเรื่อง เขามองอั่งเปาตั้งแต่หัวจรดเท้า อั่งเปาใส่กางเกงขาสั้นเสมอเข่า เสื้อยืดธรรมดาและนาฬิกาข้อมือเท่านั้น แต่มันกลับทำให้เติ๊ดหวงมากขึ้นแปลกๆ


"อั่งเปา" เติ๊ดเรียกอีกเมื่ออั่งเปาไม่ตอบ


"พี่ไปทำงานเหอะ จะมายุ่งอะไรกับผมเล่า" อั่งเปาเตรียมจะเดินหนีไปหาข้าวกิน แต่เด็กหนุ่มก็ถูกเติ๊ดดึงข้อมือไว้ก่อน


"เดี๋ยวให้เพื่อนกูทำ มานี่ก่อนมา" เติ๊ดดึงอั่งเปามาทางหลังร้าน อั่งเปามือเย็นเฉียบ เติ๊ดก็เช่นกัน แต่เติ๊ดนี่แอบมือสั่นนิดๆด้วย ทำไมต้องเขินตอนกำลังหวงๆด้วยก็ไม่รู้


"ตกลงคุยกับใคร!" พอมาหลังร้านแล้ว เติ๊ดก็ปล่อยแขนอั่งเปาออกแล้วถามขึ้น อั่งเปาหันมองซ้ายขวา ตรงนี้โคตรลับตาคนเลย


"คอลเซ็นเตอร์" อั่งเปาตอบไปตามตรง 


"ขอดูหน่อย" เติ๊ดแบมือขอ คราวนี้อั่งเปาสบตาทันที ทีเติ๊ดอยู่ในห้องสองต่อสองกับฝรั่งสวยๆคนเมื่อกี้อั่งเปายังไม่ยุ่งเลย อันนี้แค่อั่งเปาคุยโทรศัพท์เอง (แถมเป็นโฆษณาอะไรไม่รู้ด้วย)


"อย่าให้กูล้วงเองนะ!" เติ๊ดขู่ขึ้น อั่งเปาไม่กลัวหรอก


"พี่ไม่กล้าหรอก" อั่งเปาพูดอย่างที่คิด ใช่!เติ๊ดไม่กล้าหรอก เขาติดภาพที่ไปหอมแก้มอั่งเปาอยู่เลย แค่สบตาก็อ่อนระทวยแล้ว เขายอมรับแมนๆเลยว่าตัวเองอ่อนจริงๆ


"หรอ?" เติ๊ดขยับเข้าหา เขาไม่กล้าแต่เขาก็ไม่ยอมรับหรอก 


"เออ!" อั่งเปาดื้อมากตอนนี้ เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังหนีเนียนๆ


กึก

แต่มันก็ดันติดผนังห้องด้านหลังแล้ว เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอนิดๆ จะหนีก็หนีไม่ได้ แถมเติ๊ดก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ


"..." และเพราะรู้ว่าหนีหรือสู้ไม่ได้ อั่งเปาเลยเงยหน้าสบตาเติ๊ดซะเลย 


"เก่งจริงอย่าอ่อยสิ!" เติ๊ดว่ามา อั่งเปาเคืองกว่าเดิมอีกเนี่ย แต่เด็กหนุ่มไม่ทันจะพูดอะไร เติ๊ดก็ก้มต่ำลงมาจนปากอยู่ระดับเดียวกันแล้ว อั่งเปาเองที่ชะงักบ้าง เด็กหนุ่มหายใจไม่ทั่วท้องแล้ว ปากทั้งคู่ห่างกันเพียงนิดเดียวเท่านั้น 


"..." ทุกอย่างเงียบมาก อั่งเปาเกร็งไปหมดทั้งตัว เด็กหนุ่มหลับตาปี๋แต่เติ๊ดก็แค่หอมแก้มอีกครั้งเท่านั้น 

ฟอด~ 


"รู้ว่าหวงก็อย่าทำให้หึง" เติ๊ดผละมาพูดบอก อั่งเปาลืมตาขึ้นมากัดปากตัวเองนิดๆ 


"หิวข้าวแล้ว ผมไปนะ" อั่งเปาเตรียมจะหนี


"ซื้อไว้ให้แล้ว ว่าจะเอาไปให้ที่หอแต่ยังไม่ได้ไป" แต่เติ๊ดบอกมาก่อน 


"สักฝรั่งเพลินเลยสิ" พอนึกขึ้นได้ อั่งเปาก็พูดแขวะลอยๆ


"หึง?" เติ๊ดเลิกคิ้วขึ้นถาม


"หึงบ้าหึงบออะไร หิวข้าวเว้ย!!!" อั่งเปารีบแก้ตัว หงุดหงิดก็ไม่จำเป็นต้องหึงหรอก หิวข้าวอยู่ จะพาลใส่ใครหรือโมโหอะไรก็ได้!


"หึงก็บอกหึงสิวะ" เติ๊ดพูดขำๆ อั่งเปาถกแขนเสื้อขึ้นทันทีด้วยความหงุดหงิด เติ๊ดยังคงยิ้ม เขายกมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นการยอมแพ้แต่โดยดี 


*******************

วิถีพ่อบ้านใจกล้าค่ะ  >< ทีมรอnc อีกนิดนะคะ กึ๊ๆ

ความคิดเห็น