BloodQueen_พลอยจันทร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part5

คำค้น : Yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2560 09:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part5
แบบอักษร

​เมียพวกกูใครแตะ...ตาย!!! #MagicRose

Part5

*******โซน*******

"เลิกร้องเถอะ ฉันขอร้อง..."

เสียงทุ้มที่กระชิบอยู่ข้างหูไม่ได้ทำให้ผมเท่านั้นที่หยุดชะงัก แม้แต่เพื่อนของมันก็นิ่งอึ้งไปด้วยเช่นกัน น้ำเสียงอ่อนนุ่มผิดหูทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรินอยู่ข้างแก้มทำให้ใบหน้าของผมร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวเร็วแทบไม่เป็นจังหวะจนผมต้องสูดหายใจเข้าออกปรับการเต้นของหัวใจให้กลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติ

"หยุดสักทีสินะ" 

"อุ๊ย!" ผมสะดุ้งทันทีทีริมฝีปากหนางับเข้าที่ใบหูก่อนจะหันขวับกลับไปมองคนข้างหลังด้วยสีหน้าแดงจัดทั้งรู้สึกโกรธและอายไปในเวลาเดียวกัน ผมจ้องเขม็งมองมันด้วยดวงตาขุ่นขวาง นึกอยากจะชกหมัดใส่หน้าหล่อๆของมันให้หน้าหงายไปเลยโทษฐานที่มาทำตัวหื่นผิดเวลาแถมยังฉวยโอกาสกอดผมแบบเนียนๆอีก คิดว่าผมไม่รู้รึไง! 

"มึง! ฮึ่ย ปล่อยกูได้แล้ว นี่ไงไม่ร้องแล้ว" ผมบอกพลางยกมือขึ้นปาดนิ้วลงบนหน้าแล้วยื่นให้มันดู ตอนนี้ผมเลิกร้องไห้แล้ว ก็เพราะมันนั่นแหละที่ทำเอาผมตกใจจนร้องไห้ไม่ออก ใครใช้ให้มันทำเสียงแบบนั้น ไอ้บ้าเอ๊ย! 

"อืม..." 

"เฮ้ย! ปล่อยนะเว้ย!" ผมร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆมันก็อ้าปากครอบนิ้วชี้ที่ผมยื่นไปให้แล้วดูดเลียราวกับเป็นไอติม ผมพยายามชักนิ้วออกจากปากมันแต่ไม่เป็นผล แถมพอไอ้พวกเพื่อนเลวๆของมันที่เหลือเห็นแบบนั้นก็พากันมาล้อมวงผม เฮ้ยๆๆ อะไรของพวกมันวะ! 

"พะ...พวกมึงหยุดนะเว้ย! อย่าเข้ามานะ ไอ้สัส! นี่! ฟังกูบ้างดิ ไอ้...!" เสียงของผมถูกกลืนหายไปเมื่อถูกปากร้อนฉบฉวยประกบริมฝีปากร้อนลงมาจูบปิดปากอย่างดูดดื่ม ผมเบิกตากว้างพลางยกมือขึ้นผลักไสร่างสูงแข็งแกร่งของไคให้ออกห่างแต่แรงของผมที่น้องกว่าจะไปทำอะไรมันได้ นอกจากปล่อยให้มันจูบอยู่แบบนั้นอย่างเอาแต่ใจ ผมรับรู้ถึงลิ้นสากที่ส่งเข้ามากวาดไล่ต้อนลิ้นเรียวของผมแบบไม่ให้หยุดพักหายใจ ผมหลบหนีและถดลิ้นถอยห่างไยอมให้มันได้สมใจอยากแต่ก็มาเสียอาการตอนที่อิฐมันยุ่มย่ามแถวเป้ากางเกงผม 

"อึก...อื้อออ!!" แล้วสุดท้ายผมก็หนีไม่รอด มือหนาของไคอ้อมมารั้งท้ายทอยผมขึ้นสูงรับสัมผัสวาบวาม ผมค่อยๆหลับตาลงแล้วปล่อยใจไปกับมัน ลิ้นของผมดูดดุนเล่นกับลิ้นสากในโพรงปาก ความหวานที่ใครหลายคนมโนมันไม่มีอยู่จริงเลยสักนิด มันเป็นความรู้สึกดีที่ได้ถูกอีกฝ่ายสัมผัสและรุกไล่อยากจะต้อนเราให้ติดกับ มันให้ความรู้สึกสนุกและอยากเอาชนะ

"แฮ่ก..." แล้วเมื่อไคยอมปล่อยปากผม เสียงลมหายใจหอบถี่ก็ดังขึ้นหลายครั้งติด ร่างของผมถูกดึงให้ไปนั่งลงบนตักของชิน ผมหันไปมองมันหน้าเหวอ อะไรอีกล่ะเนี่ย! 

"จูบบ้าง..." 

"ดะ...เดี๋ยว...อื้มมม..." ผมหลับตาพริ้มอย่างไม่คิดจะดิ้นรนขัดขืนให้เปลื้องแรงเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่มีวันเอาชนะไอ้พวกหื่นกามพวกนี้ได้หรอก ผมก็เลยปล่อยให้มันจูบได้ตามอำเภอใจเลยไง... 

"อืม..." 

"อื้อออ...อื้มม..." ผมที่เอาแต่หลับตาอยู่ก็เบิกโพล่งขึ้นมาเหล่สายตาไปมองอิฐ น้ำลายของผมที่ไหลเยิ่มออกจากมุมปากถูกลิ้นร้อนชื้นเลียทำความสะอาดให้อย่างไม่นึกรังเกียจ อิฐเริ่มเข้ามาแทนที่ชินอย่างรู้งาน ผมหอบหายใจอย่างหนักมองสบตากับอิฐนิ่งเงียบ คนตรงหน้ายกยิ้มอ่อนโยนให้ทำเอาผมตาพร่าหลบวูบไปทางอื่น รอยยิ้มของมันไม่ใช่ว่าผมไม่เคยเห็นแต่เพียงใครๆก็รู้ว่ารอยยิ้มของมันนั้นเคลือบไปด้วยยาพิษ อย่าได้หลงเชื่อมันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะนำภัยมาหาตัว 

"หลบตาทำไม นี่อย่าบอกนะว่าเชื่อข่าวลือพวกนั้นด้วย" 

"ก็เออวิวะ ก็กูได้ยินมาแบบนั้น..." ผมบ่นอุบอิบ ชินมันก็ยังคงกอดเอวผมไม่ปล่อย ผมไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองมันว่าทำหน้ายังไง ขี้เกียจ 

"ฮะๆ เรื่องเหลวไหลทั้งเพ ฉันออกจะนิสัยดีจะตายไป" อิฐย่อตัวลงมานั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น นิ้วเรียวยื่นมาเชยคางผมขึ้นบังคับให้มองสบตาด้วย ผมไม่เขินนะแค่ใจสั่น เปล่าๆๆ ไม่ได้ชอบมันหรอกน่ะแค่รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาหรือพวกเด็กน้อยอ่อนหัดยังไงยังงั้น ผมไม่ใช่แบบนั้น! ผมเก่งและเอ่อ...แพ้รอยยิ้มขั้นโคม่า! อ๊ากกก!! ขอร้องอย่ายิ้ม! 

"เป็นอะไรไป" 

"เป็นคน" 

"ฮะฮ่าๆ เป็นคนชัดพอมั้ยวะ" 

"เงียบปากไปเลยไอ้ลีโอ! กูถามเมียอย่าสอด" 

"นั่นก็เมียกูนะ" ลีโอว่าพลางยักคิ้วหลิ่วตาด้วยท่าทีกวนๆ มันยืนพิงร่างเข้ากับกำแพงอยู่ไม่ไกล อิฐทำหน้าเหมือนอยากจะตรงเข้าไปเตะคนกวนประสาทจนผมอดหลุดขำออกมาไม่ได้ ทำไมคนที่ใครๆบอกว่าน่ากลัวนักหนาถึงได้กลายเป็นพวกติ๊งต่องไปซะหมดแถมยังอ่อนโยนจนน่าตกใจโดยเฉพาะ...ไค

ผมหันหน้าไปทางใครอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ดวงตาคู่คมหันกลับมาทางนี้พอดี ราวกับต้องมนต์สะกดทั้งผมและมันต่างมองสบตากันนิ่งอย่างไม่มีใครคิดจะหันหน้าหนี แล้วไม่นานเสียงกระแอมไอของอิฐก็ดึงสติผมให้กลับเข้าที่รีบหันหน้ากลับมามองคนเสแสร้ง 

"จูบหน่อยน่า...นะๆๆ" 

"จุ๊ฟ" 

"น้อยไปอะไม่ยอม!" ผมทำหน้าหงิกส่งสายตาอาฆาตรไปให้คนที่ได้คืบจะเอาศอก ผมกรอกตา เมื่อกี้นี้ผมยื่นปากไปจุ๊ฟปากมันแล้วนะแค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ แค่ไอ้ไคกับไอ้ชินปากผมก็แทบจะเปื่อยอยู่แล้วขืนโดนพวกมันที่เหลือจูบอีก ปากผมคงต้องเอาไปซ่อมแล้วล่ะ 

"จูบนะ กูจูบเอง" 

"อีหอก เมื่อกี้มึงยังพูดเพราะๆอยู่เลย" 

"ชอบเหรอครับ" 

"ไม่เว้ย! ไม่ต้องมาทำหน้าตาหื่นกามแบบนั้นเลย กูไม่ยอมละ ปากกูช้ำหมดแล้ว" 

"ไอ้มาร์ ไอ้ลีโอ พวกมึงยอมมั้ย!" 

"ไม่เว้ย!!!" 

"งั้นก็รุม ปล่อยเลยไอ้ชินที่เหลือพวกกูจัดการเอง แม่งดื้อแบบนี้ต้องสั่งสอน" 

"เฮ้ย! พวกมึงจะทำอะไรน่ะ! ปล่อยกูนะเว้ย!!" ผมแหกปากเสียงดังลั่นพลางพยายามสะบัดตัวให้หลุดออกจากการเกาะกุมของไอ้มาร์ที่เดินเข้ามารับช่วงต่อ ไอ้อิฐ!!มึง...!อ๊ากกกกก! กูแค้นเว้ย!!! 

"พะ...พวกมึงจะทำอะไร!" 

"แค่จูบเฉยๆ ไม่เอาตรงนี้หรอกนะกลัวเมียเจ็บแล้วก็ปวดหลังครับ" 

"ช่าย...แล้วสถานที่ก็ไม่เอื้ออำนวยด้วย มันไม่มันส์" ผมหันไปถลึงตาใส่ไอ้คนพูด ไอ้ลีโอทำหน้าตาใสซื่อได้แบบน่าถีบมาก ขอบอก! ผมอยากกระทืบมันที่สุด!! 

"ก็แค่จูบเอง"มาร์พูดเสียงนุ่ม ไอ้นี่ก็เหมือนกัน ชอบทำหน้าเซื่องๆอ่อนๆแต่ที่ไหนได้ มันก็ไม่ต่างจากคนอื่นหรอก ไอ้แอ๊บ! 

"เออ! ก็ได้แต่พวกมึงปล่อยกูก่อนก็ได้นะ จับไว้แบบนี้เหี้ยแม่งอึดอัดว่ะ" 

"ก็ได้" อิฐเป็นคนแรกที่ยอมปล่อยมือออกจากคางผม ตอนแรกมันก็แค่เชยขึ้นเฉยๆแต่ตอนหลังเสือกจับไว้แน่นเลย ก่อนจะตามด้วยมาร์ แขนของผมถูกปล่อยออกจากการเกาะกุม ผมถึงกับถอนหายใจทิ้งแรงๆด้วยความผ่อนคลายลงหน่อยแต่ก็ยังไม่น่าไว้วางใจก็ดูพวกมันสิเล่นมองผมตาเป็นมันเลย

"เมื่อไหร่จะได้จูบ" ไอ้อิฐมันเริ่มครวญครางประท้วงแล้ว 

"เออ! ทวงอยู่นั่นแหละ" ผมเบ้ปากก่อนจะจ้องมองหน้าหล่อคมของอิฐพลางกลั้นใจอีกนิดก็กดปากตัวเองลงบนปากมัน อิฐครางในลำคออย่างพึงพอใจ ผมปิดเปลือกตาลงปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนนำทางทุกอย่าง ปากหนาเคล้าคลึงบนปากผมเบาๆก่อนจะกดจูบลงมาหนักหน่วงแล้วสอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาเกี่ยวกระหวัดดูดดุนลิ้นผมเล่น 

"อืม..." 

"อื้ออ...อื้ม..." ผมครางเสียงเบาในลำคอ มือหนายกขึ้นรั้งต้นคอผมให้แหงนหน้าขึ้นรับสัมผัส สักพักผมก็รู้สึกเปียกชื้นแถวต้นคอ มารู้ตัวอีกทีไอ้มาร์มันก็ดูดเลียต้อคอผมจนเป็นรอยแดงไปหมดแถมยังรู้สึกแสบและเสียววูบ เมื่ออิฐจูบผมจนพอใจมันก็ถอนจูบออกแต่อย่าคิดว่าผมจะได้พักหายใจนะเพราะทันทีที่มันถอยห่างออกไปลีโอก็รับช่วงต่อประกบปากลงมาบดขยี้ปากผมอย่างรวดเร็ว จูบนี้เร้าร้อนและดุดันผิดกับบุคลิกภายนอก ผมยกมือขยุ้มเสื้อเชิ้ตของมันจนยับย่นจูบตอบกลับไปแบบลืมโลก 

"แฮ่กๆ ขะ..ขอกูพักก่อน" ผมยกมือขึ้นเบรคมาร์หลังจากที่ลีโอยอมถอนจูบไปแล้วอย่างอ่อยอิ่งราวกับเสียดาย มาร์คลี่ยิ้มอ่อนโยนพลางยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าผมอย่างแผ่วเบา ดวงตาของมันยิ้มไม่ต่างจากริมฝีปาก ผมไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่ามันเดินมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าผมได้ไงแต่ตอนนี้กลายเป็นว่าผมกลับมานั่งอยู่บนตักไอ้ไค มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่...ไอ้พวกนี้มันเป็นผีเรอะ! 

"อืม...ให้เวลาแค่สามสิบวินะ" 

"เยอะนะ เวลาแค่นั้นน่ะ" ผมค่อนแขวะมัน เวลาแค่สามสิบวิแค่พูดได้ไม่กี่คำ คำพูดของผมที่เตรียมจะพ่นออกมาต่อก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคออีกครั้ง จูบนี้มันทั้งอ่อนนุ่มและเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ผมหลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้มรู้สึกราวกับตัวเองกำลังถูกจุมพิตนี้มอมเมา ผมเอื้อมมือไปคล้องคอมาร์ไว้แน่นแล้วจูบตอบกลับไปแบบนุ่มนวลเหมือนที่มันทำ ผมเปล่าโรแมนติกนะแต่แค่อยากลองสัมผัสความรู้สึกแบบนี้ดูสักครั้งแล้วมันก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง 

"จุ๊ฟ..." 

"หึ...หวานนะ" มาร์ยิ้มกว้างพูดเพียงเท่านั้นก็ผุดลุกขึ้นยืน ผมเงยหน้าขึ้นมองตาม ถ้าถามว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไง ผมตอบได้เลยว่าผมไม่รู้สึกอะไร อาจมีบ้างที่หวั่นไหวแต่มันก็ไม่เหมือนกับตอนที่จูบกับดีล...

"ยังรักมันอยู่เหรอ" จู่ๆเสียงของไคก็เอ่ยถามขึ้น ผมเงียบไปพลางเม้มปากแล้วก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่ตัก 

"อืม..."

และนั่นคือเสียงของผมเองที่ตอบกลับไป แล้วหลังจากนั้นความเงียบก็คืบคลานเข้ามาปกคลุมอีกครั้งอย่างที่ผมคาดคิดไม่ถึง...

...ทำไมพวกมันถึงจริงจังกับผม คำตอบของผมมันสำคัญมากขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วในเมื่อพวกมันรู้อย่างนี้แล้วยังคิดจะเข้ามายุ่งวุ่นวายกับผมอีกรึเปล่า แล้วสุดท้ายตัวผมเองจะเดินหน้าต่อไปยังไง...

ผมทั้งสับสนและวุ่นวายใจ ผมไม่รู้จะบอกเกี่ยวกับความรู้สึกนี้ยังไง ผมไม่ได้รักพวกมัน แน่นอนว่าผมยังรักดีลอยู่ รักที่ไม่รู้ว่าจะเลิกรักหรือหยุดรักได้เมื่อไหร่ ผมตอบไม่ได้เลยจริงๆว่าจะมีวันนั้นรึเปล่า ผมควรจะทำยังไงดี...

โธ่เว้ย! ทำไมกูต้องมาเจอเรื่องพิลึกแถมยังแปลกประหลาดแบบนี้ด้วยวะ!

แค่สองก็แปลกแล้วแต่นี่เล่นถึงหกคน คนอื่นเขาจะมองกันยังไง ตัวประหลาดเหรอวะ!

ผมอยากจะถามพวกมันจริงๆว่าพวกมันไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ...

แต่ผมรู้สึกนะ...รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้าถ้าหากว่าพวกมันยังไม่หยุดลวนลามร่างกายผมเหมือนกับในตอนนี้!!!

"พอได้แล้วเว้ย!!!" 

"ไม่มีทาง!!!"

จบเลยครับ ผมหมดคำพูดแล้ว... ไอ้เหี้ยพวกนี้นี่มันไม่คิดจะให้ผมได้หยุดพักหายใจเลยเหรอ ไอ้พวกหน้าด้านนน!!!!

พอๆ จบแล้วครับ รอติดตามตอนต่อไป...

#จบพาร์ท เม้นหน่อยยยย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}