ทะเลเมฆ

ถ้าใจจะหื่น กี่หมื่นคำโปรย ก็...โอ้ย... ไม่จำเป็น!!

บทนำ - เป่าแผลฉีดยา (18+)

ชื่อตอน : บทนำ - เป่าแผลฉีดยา (18+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 227.8k

ความคิดเห็น : 378

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2561 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ - เป่าแผลฉีดยา (18+)
แบบอักษร

หวามรักสลักทรวง


บทนำ

“ทำไมไม่บอกผมว่าคุณยังบริสุทธิ์”

เรือนร่างกลมกลึงถูกโอบจากทางเบื้องหลัง ภายใต้ผ้าแพรบางพลิ้ว เอวคอดและบั้นท้ายงอนถูกดึงประชิดกล้ามแข็งนูนจนคนถูกกอดต้องเผลออุทานออกมา เธอพยายามตั้งสติให้จดจ่ออยู่กับลมเย็นบนระเบียงยามเช้า หากทำได้ยากยิ่ง

“ก็คุณไม่เคยถาม...” ท้ายเสียงหวานจัดนั้นสั่นหวิว ตามมาด้วยการขืนตัวออกจากวงแขนหนัก ทว่าคนที่กอดรัดกลับไม่ยอมปล่อย เขาก้มลงไปหอมแก้มนุ่ม กดปลายจมูกย้ำซ้ำๆ จนผิวนวลเริ่มขึ้นสีระเรื่อ “...คุณ ปล่อยสิคะ! ได้ก็ได้ไปแล้วยังจะเอาอะไรอีก ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณแล้วนะ...”

“ใครบอกว่าไม่มี...” เขากระเซ้าข้างหู “...ยิ่งถ้าคุณดิ้นอยู่อย่างนี้ ผมอาจจะ...”

ท้ายประโยคเว้นให้เธอต่อเอาเองในใจ ซึ่งไม่อาจคิดเป็นอื่นใดไปได้นอกจาก...

ฟองสมุทรหยุดขยับโดยฉับพลันเมื่อรับรู้ถึงการตื่นตัวผ่านเนื้อผ้าที่กั้นระหว่างทั้งคู่ เขาร้อนจัด แข็งขึงขณะที่ไล่เรียวปากไปตามใบหูของเธอแล้วงับลงแผ่วเบาจนขนอ่อนลุกชัน หญิงสาวกลั้นหายใจ อดทนกันความรู้สึกหวามไหวที่แล่นซ่านขึ้นมา

“ปะ... ปล่อยเถอะค่ะ”

คางเขาสากระคายด้วยเคราที่เพิ่งแทงพ้นผิว ยิ่งมาครูดอยู่บนผิวอ่อนบริเวณฐานคอหญิงสาวต้องห่อไหล่ด้วยความสยิว การเล้าโลมยามเช้าทำให้เธอรู้สึกคิดผิดเหลือเกินที่ยังอยู่ในห้องนี้แทนที่จะรีบแต่งตัวหนีไปที่อื่น... ไม่สิ เธอผิดตั้งแต่ยอมเปิดประตูให้เขาเข้ามาเมื่อคืนแล้วต่างหาก

“ขอแก้ตัวได้ไหม...” คีตศิลป์ถามพลางขยับสะโพกของเขาเข้าหาเธออย่างถนัดถนี่ยิ่งขึ้น มือก็เริ่มลากไปตามผิวลื่นของชุดนอนโดยไม่สนว่าจะยืนอยู่บนระเบียง “...ฟอง”

“ไม่...”

“เมื่อคืนผมรุนแรงไปนิด พอคิดว่าอยากจะทำให้คุณลืมผู้ชายทุกคนที่เคยมีอะไรด้วย ผมเลยหน้ามืดจัดหนักจัดเต็ม...” เขาขยับเสียดสีเข้ากับส่วนอ่อนไหวของเธอ เหมือนเป็นการสาธิตว่าเมื่อคืน ‘จัดหนัก’ ยังไง “...ความผิดคุณนะที่หลอกให้ผมเข้าใจผิดตั้งนาน”

“ฉันไม่ผิดสักหน่อย” หญิงสาวตอบเสียงพร่า พยายามเกร็งตัวต้านกระแสอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้น แต่เหมือนจะเริ่มไม่ไหวแล้ว

“ผิดสิ...” คีตศิลป์ตัดสินใจคลายอ้อมกอดแล้วหมุนตัวเธอให้มาเผชิญหน้ากัน จ้องลึกลงไปในตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวย แล้วคลี่ยิ้มหวานล้ำเกินจะต้านทาน “...ผิดเต็มๆ เลย”

ฟองสมุทรเบนหน้าหนี “ปล่อยฉันค่ะ”

“ถ้าห้ามอีกคำเดียว ผมจะทำบนระเบียงนี่แหละ”

“อย่านะคิงส์!”

ชายหนุ่มจุ๊ปาก ส่วนคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าหลุดอะไรออกไปได้แต่ทำตาโต แล้วเขาก็หัวเราะร่วน ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแล้วเดินดุ่มกลับเข้าไปในห้องนอน เพราะรู้ดีว่าขืนทำตรงนี้ หลังเสร็จกิจอาจถูกสาวเจ้างอนตุบป่องไปอีกสามวัน

เตียงยังยับย่นจากศึกรักเมื่อคืนวาน เลือดหยดเล็กเปรอะอยู่ท่ามกลางกองผ้าห่มสีครีมยู่ยี่... เมื่อเช้าตอนที่แอบกระถดกายออกจากอ้อมกอดอุ่นร้อน แต่งเนื้อแต่งตัวลวกๆ แล้วออกไปตั้งสตินอกระเบียง ฟองสมุทรไม่ทันได้สังเกตเพราะยังมืดมาก

เขายันเข่าข้างหนึ่งบนฟูก แล้ววางเธอลงอย่างแผ่วเบา อิธิยาบถที่แสนอ่อนโยนทำให้หญิงสาวลองอุธรณ์เผื่อเขาจะเห็นใจ

“ฉันยังเจ็บอยู่เลย...”

ชายหนุ่มก้มลงมองคนที่ทำตาละห้อยอย่างน่ารัก ไม่เคยคิดฝันว่าจะมีเช้าไหนในชีวิตที่มีความสุขเหมือนเช้านี้

“เจ็บมากไหม” เขาถามเสียงขรึม

“...”

“ไหนขอดูหน่อย ต้องเป่าแผลฉีดยาให้รึเปล่า”

ว่าแล้วเขาก็พลิกตัวลงคร่อม ก่อนก้มหน้าลงไปยังจุดที่มั่นใจว่าคนใต้ร่างกำลัง ‘เจ็บ’ หญิงสาวถึงกับร้องไม่ออกเมื่อเขาตลบชุดนอนเธอขึ้นแล้วดึงกางเกงชั้นในออกในเสี้ยววินาที ใช้สายตาคมกริบตรวจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างที่ไม่เคยเห็น

“อืม... คงต้องทำความสะอาดก่อนฉีดยา...”

“เดี๋ยว... อ๊ะ!!”

ก่อนจะห้ามทัน ริมฝีปากกับปลายลิ้นร้อนก็แตะลงบน----

แคว่กกกก!!!!!

“ตายแล้วน้องฟอง ทำไมฉีกกระดาษแบบนั้นล่ะคะ!”

“พี่ลูกปัดนั่นแหละเอาอะไรมาให้ฟองอ่าน!!!”

คนเกือบทั้งห้องหันมายังจุดที่นางเอกสาวนั่งหน้าแดงหูแดงอยู่กับปึกกระดาษเอสี่ ส่วนผู้จัดการที่นั่งอยู่ข้างกันนั้นสะดุ้งตัวลอยเมื่อเห็นเศษเสี้ยวของตัวพิมพ์ที่ฉีกออกมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย อลิยามองสิ่งที่อยู่ในมือฟองสมุทร แล้วก็ต้องหันไปยิ้มแห้งให้ทีมงานอีเว้นท์รอบห้องแต่งตัว

ก่อนนางเอกสาวจะทันตั้งสติ เจ้าหล่อนก็คว้าเอาเศษกระดาษเกือบทั้งหมดมาไว้ในมือตัวเอง แล้วว่าเสียงเบา

“พี่หยิบสลับกับแผ่นบรีฟน่ะ โทษทีนะ”

คำอธิบายนั้นไม่ได้ช่วยให้เข้าใจมากขึ้นเลยว่าทำไมแฟนฟิคชั่นเรทสิบแปดบวกถึงมาอยู่ในมืออลิยาจนเผลอหยิบสลับได้ เคราะห์ดีที่คีตศิลป์เพิ่งลุกไปเข้าห้องน้ำหลังทำผมเสร็จ ฟองสมุทรเลยไม่ต้องทนมองหน้าเขาหลังอ่านเรื่องสยึ๋มกึ๋ยจนขนลุกเกรียว...

“น้องแอดมินเอาร่างโปรเจ็กต์ในงานมีทติ้งมาให้พี่ตอนแวะถ่ายรูปเมื่อกี้...” อลิยาหมายถึงหัวหน้าแฟนคลับที่รู้จักกันดีซึ่งช่วงนี้กำลังทุ่มเทเพื่องานมีทติ้งแฟนคลับกลางเดือนหน้า “...แต่ไอ้นี่มันติดมาด้วย พี่ก็เลย...”

“แผ่นบรีฟค่ะ...” นางเอกสาวตัดบทก่อนสูดหายใจเข้าเพื่อระงับอารมณ์ บอกยากว่าโกรธหรือขำมากกว่ากัน “...หยิบให้ถูกอันนะคะพี่ เดี๋ยวฟองต้องประชุมก่อนขึ้นรันทรูแล้ว”

ผู้จัดการคนเก่งรีบกวาดเศษกระดาษลงถังขยะใต้โต๊ะแต่งหน้า แล้วยื่นกระดาษปึกใหม่ให้นางเอกสาวอย่างว่องไว ฟองสมุทรรับมา พลิกเช็คสองสามหน้าแล้วก็ถอนหายใจเฮือกยาว

“พี่ไปซื้อกาแฟให้นะ” อลิยาบอกอย่างเอาใจเมื่อเห็นสภาพมึนงงของนางเอกสาว

“ขอบคุณค่ะ”

ว่าแล้วผู้จัดการ... พ่วงด้วยตำแหน่งพี่สาวคนสนิท ก็ลุกไปแล้วบอกช่างแต่งหน้าว่าอย่าเพิ่งเข้าไปวุ่นวายกับคนที่กำลังตั้งสมาธิอ่านงาน แล้วผลุบหายไปเลย... ทว่าคนที่เจ้าหล่อนเข้าใจว่ากำลังเข้าสู่สมาธินั้น แท้จริงแล้วกำลังพยายามลบสิ่งที่อ่านก่อนหน้าออกจากใจ

ก็แค่เรื่องแต่งเล่น... ที่มีชื่อของเธอกับหนุ่มคู่จิ้นร่วมช่องมาเรียงเป็นเรื่องใหม่ นอกจากอิมเมจแล้วไม่มีอะไรใกล้เคียงความจริงสักนิด... อีกทั้งยังรู้อยู่แล้วว่าของแบบนี้เป็นของธรรมดาในหมู่แฟนคลับ เธอจะคิดมากทำไม...

ก็แค่แฟนฟิคชั่นเรื่อง ‘ทะเลใจ’ เรทเอ็นซีสิบเจ็ด บทที่สามสิบสอง เปิดมาด้วยฉากอาร์ฟเตอร์มอร์นิ่ง อ่านไปได้ครึ่งหนึ่งต้องเผลอมือลั่นฉีกทิ้งทั้งที่ปกติไม่ใช่คนชอบทำลายข้าวของ...

ฟองสมุทรเหลือบตาลงมองถังขยะใบย่อมข้างเก้าอี้ แล้วก็เห็นประโยคหนึ่งบนเศษกระดาษอย่างชัดเจน

‘ทำไมไม่บอกผมว่าคุณยังบริสุทธิ์’

คำถามนั้นทำให้ใจเธอเต้นรัว ราวกับมีลมร้อนรดรินที่ข้างหู แผ่ระลอกคลื่นแห่งความหวามหวิวให้พุ่งสู่ใจกลางเรือนกาย หญิงสาวเผลอพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ก็คิงส์ไม่เคยถามนี่นา...”

เธอสาบานเลย... ว่ามันไม่มีอะไรใกล้เคียงความจริงแม้แต่นิดเดียว!




-----------

เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับในวงการบันเทิงเต็มๆนะคะ เรารู้ซอกแซกละเอียด นางเอกกับนักธุรกิจเหรอ ถอยไป... นางแบบกับหนุ่มเพลย์บอยเหรอ ถอยไปอีกกกก 

ชั้นมาพร้อมคู่จิ้มมมมมมมมม (ถูกแล้ว ม.ม้า!!!!)

เยิฟฟฟฟฟฟ //แจกมินิฮาร์ท

by ภรรยาน้องนาย (ทะเลเมฆเองค่ะแม่)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น