ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.7 ใจพี่ไม่ถึง

ชื่อตอน : EP.7 ใจพี่ไม่ถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 124.9k

ความคิดเห็น : 439

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2560 08:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
EP.7 ใจพี่ไม่ถึง
แบบอักษร

EP. 7 ใจพี่ไม่ถึง


3 อาทิตย์ผ่านไป

สามอาทิตย์กว่าแล้วที่อั่งเปาใช้ชีวิตแบบเป็นแฟนเติ๊ด ตอนแรกมันก็ไม่ชิน แต่ไปๆมาๆ นานวันเข้ามันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด คงเป็นเพราะเติ๊ดทำตัวเหมือนเป็นพี่ชายมากกว่าละมั้ง เขาไม่เคยถูกตัวหรือก้าวก่ายอะไร มีแต่ตามใจและดูแลห่างๆเท่านั้น ตอนเช้าเอาข้าวมาให้ ตอนเย็นมาบ้างไม่มาบ้าง ส่วนกลางคืน ไม่เคยโทรมาเลยสักครั้ง อั่งเปาเลยไม่ได้อึดอัดอะไรมากแล้ว ออกจะชินกับการมีเติ๊ดมาให้เห็นหน้าทุกวันแล้วมากกว่า


"กว่าจะกลับนะมึง!!" เติ๊ดที่นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ทักขึ้นเมื่ออั่งเปากำลังจะเดินผ่านเข้าหอ อั่งเปาหยุดคุยด้วยก่อนก็ได้


"ที่คณะมีกิจกรรม" เด็กหนุ่มพูดตอบ เติ๊ดไม่ได้ว่าอะไรต่อ เขาก็แค่มารอพักใหญ่ๆให้ยุงกัดเล่นเท่านั้นเอง และตอนนี้หน้าเขาก็โคตรดุ


"พี่ไปไหนมา" อั่งเปาถามขึ้นบ้าง เติ๊ดหยิบถุงซูชิที่หน้ารถส่งให้ เขาจะไปไหนได้ล่ะ นอกจากหาอะไรมาให้อั่งเปากินน่ะ


"ขอบคุณ...ครับ" อั่งเปายื่นมือไปรับ เด็กหนุ่มถูกมือเติ๊ดก่อน แต่เป็นเติ๊ดที่เขินแล้วดึงมือออกก่อนซะได้


"เออ ขึ้นห้องไปได้แล้วไป!" เติ๊ดทำเสียงดังกลบเกลื่อน เขาทำทีจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ไม่มองหน้าอั่งเปาแล้ว


"พี่" อั่งเปายังไม่ขึ้นแต่เรียกขึ้นแทน เติ๊ดหันกลับมาสบตาอั่งเปาอีกครั้ง


"ไฟในห้องน้ำห้องผมมันไม่ติด พี่ซ่อมได้ป่ะ" อั่งเปาถามด้วยท่าทีปกติ แต่เติ๊ดนี่ชะงักไปเรียบร้อยแล้ว เด็กชวนขึ้นห้อง จะไม่ให้คิดลึกก็ไม่ได้แล้ว


"พี่เติ๊ด" อั่งเปาเรียกซ้ำ เอาจริงๆไฟมันเสียจริงๆ แล้วอั่งเปาก็ซ่อมไม่เป็นด้วย อั่งเปาเจตนาบริสุทธิ์มาก ไม่เหมือนเติ๊ดเลยสักนิด


"ให้ซ่อมจริงหรืออ่อย" เติ๊ดถามตรงๆห่ามๆตามนิสัย อั่งเปาอึ้งไปบ้าง


"อ่อยบ้านป้าพี่ดิ ไม่ต้องไปละ!" อั่งเปาเตรียมจะเดินขึ้นห้อง แต่เติ๊ดลงจากมอเตอร์ไซค์มาขวางก่อน 


"กูพูดเล่นน่า แล้วต้องซื้อของอะไรไปซ่อมไหม" เติ๊ดรีบถามเปลี่ยนเรื่อง เขาคิดจริงนะ แต่แกล้งบอกว่าล้อเล่น ถึงเขาจะคิดไปเองก็เถอะ


"ซื้อไว้แล้ว แต่เปลี่ยนไม่เป็นไง พี่ไม่ต้องไปแล้ว เดี๋ยวผมให้ไอ้เต่าเพื่อนผมมาเปลี่ยนให้" อั่งเปาเปลี่ยนใจไวมากจริงๆ


"เออว่ะ เดี๋ยวกูซ่อมให้!" เติ๊ดทำหน้าจริงจัง แต่อั่งเปาไม่ยอมเดินไปสักที


"ไม่เอาหรอก เดี๋ยวพี่ก็หาว่าผมอ่อยอีก" 


"กูพูดเล่นจริงๆ โว๊ะ!มึงนี่เอาใจยากว่ะ!" เติ๊ดทำดุไปอย่างนั้นเอง ใจจริงเขาอยากขึ้นไปใจจะขาด ถ้ากราบได้ก็จะทำละเนี่ย


"หลบดิ!" อั่งเปาให้เติ๊ดหลบก่อน เติ๊ดหลบให้ทันที เขาดีใจจนหัวใจจะวาย ขัดกับภายนอกที่หน้าโคตรดุตลอดเวลา


"พี่ไม่เปิดร้านหรอ" อั่งเปาเดินนำขึ้นบันไดก่อนโดยมีเติ๊ดเดินสูบบุหรี่ตามหลังอยู่


"ขี้เกียจ" เติ๊ดตอบสั้นๆ อั่งเปาจะพยายามทำความเข้าใจก็ละกัน เด็กหนุ่มเดินนำขึ้นมาจนถึงห้อง


แกร่ก~

เติ๊ดเป็นคนปิดแล้วล๊อกไว้เอง อั่งเปาไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว เด็กหนุ่มเอากระเป๋าและถุงซูชิไปวางไว้ที่ขอบเตียงก่อน


"ของวางอยู่ตรงหน้าห้องน้ำอ่ะ พี่เปลี่ยนเลย" อั่งเปาชี้นิ้วบอก เติ๊ดก็เดินไปหยิบขึ้นมา


"ปิดตัวจ่ายไฟก่อน" เติ๊ดบอกแค่นั้นก็เดินเข้าห้องน้ำไป อั่งเปาก็ลุกไปปิดสวิตส์ตัวจ่ายไฟก่อน พอเสร็จเด็กหนุ่มก็มานั่งขัดสมาธิกินซูชิบนเตียง เด็กหนุ่มหยิบโทรศัพท์มาคุยกับแม่ด้วย อั่งเปาเป็นลูกคนเดียว เด็กหนุ่มเลยสนิททั้งกับพ่อกับแม่มากๆ มีอะไรก็บอกหมด จะยกเว้นเรื่องเดียว ก็เรื่องเติ๊ดนี่แหละ


"เปา ลองเปิดหน่อย!" ชั่วครู่เติ๊ดก็ตะโกนออกมา อั่งเปาวางโทรศัพท์ลงก่อน เด็กหนุ่มลุกไปดึงสวิตส์ขึ้น เสร็จก็เดินเข้ามาในห้องน้ำบ้าง


"ติดไหม" อั่งเปาถามทั้งที่เคี้ยวซูชิอยู่ตุ้ยๆ เติ๊ดลงจากเก้าอี้ซักผ้าของอั่งเปามาก่อน ที่ปากเขายังคาบบุหรี่สูบอยู่เลย อะไรจะติดขนาดนั้น อั่งเปาก็ไม่เข้าใจ


"แหกตาดูสิ!" เติ๊ดทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วเหยียบดับ เขาเงยหน้าตอบแบบไม่เข้าหูคนฟังเท่าไหร่เลย


"ตอบดีๆมันจะตายหรอ!" อั่งเปารีบสวนกลับทันที และแน่นอน เติ๊ดเป็นฝ่ายเงียบกริบไปแทน


"มองอะไร" อั่งเปาถามทันทีที่เติ๊ดจ้องไม่วางตา


"เปล่า" เติ๊ดตอบเลี่ยงๆ เขาเตรียมจะเดินออก อั่งเปาก็เบี่ยงตัวหลบให้ เด็กหนุ่มโดนจ้องนานๆก็แอบทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน


"พี่จะกลับเลยไหม" อั่งเปาถามขึ้น เติ๊ดหันมาสบตาอีกครั้ง


"ให้อยู่ก็อยู่ ให้กลับก็กลับ" เติ๊ดตอบมา อั่งเปาเม้มปากนิดๆ


"งั้นกลับ" อั่งเปาตอบยิ้มๆ เติ๊ดใจหล่นลงตาตุ่มแล้ว จะรั้งสักนิดไม่ได้เลยหรอ บอกไม่ได้หรอว่าอยากให้อยู่ต่อ เด็กนี่มันน่าหมั่นเขี้ยวจริงๆ


"เออ งั้นกลับแล้ว ถ้าไม่เล่นเกมส์เดี๋ยวโทรหา" เติ๊ดพูดแค่นั้นก็เดินไปเปิดประตู เขาปิดล๊อกไว้ให้เรียบร้อย แต่พอออกมาแล้ว เขาก็ไม่ได้ไปไหน ยังยืนอยู่หน้าห้องอั่งเปานี่แหละ


'เชี่ยเอ้ย กากชิบหายเลยกู' เติ๊ดด่าตัวเองในใจ ทำไมเขาถึงไม่กล้าถูกตัวอั่งเปาสักทีก็ไม่รู้ ไม่ใช่เขาไม่อยากสัมผัสเด็กนั่น เขาอยากมาก อยากจับมือ จับแก้ม อยากกัดปาก อยากกอด อยากทำสารพัด แต่เขาไม่กล้าจริงๆ แค่มือโดนกัน ใจเขาก็สั่นจนทำตัวไม่ถูกแล้ว


เติ๊ดเคยเจ้าชู้มาก คบผู้หญิงมามากหน้าหลายตา ทั้งหวาน น่ารัก เซ็กซี่ ผ่านมาหมด ไม่เคยมาทำตัวไก่อ่อนแบบนี้สักที ทำไมเขาต้องมากลัวอะไรกับเด็กผู้ชายหน้ามึนๆนี่ก็ไม่รู้


ก๊อกๆ

เติ๊ดตัดสินใจเคาะประตูห้องอั่งเปาอีกรอบ เขาพยายามทำตัวและใจให้นิ่งที่สุดแล้ว


แกร่ก~

อั่งเปาเปิดประตูมาสบตา เด็กหนุ่มมองอยู่ตาแป๋ว ซึ่งมันทำให้เติ๊ดเริ่มหูแดงอีกแล้ว


"ขอจับมือหน่อย!" เติ๊ดตัดสินใจพูดขอ เขาทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน


"จับ...ทำไมพี่" อั่งเปาถามงงๆ เติ๊ดพ่นลมหายใจเบาๆ เหมือนยิ่งคบนานวันเข้า เขาก็ยิ่งรัก ยิ่งหมั่นเขี้ยวอั่งเปาเพิ่มทุกวัน เขาคิดว่าจะทนได้มากกว่านี้ แต่วันนี้เขาเริ่มไม่ไหวแล้วจริงๆ


ฟอด~ เติ๊ดตัดสินใจยื่นหน้าไปหอมแก้มอั่งเปาแรงๆแล้วผละออก อั่งเปาชะงักทันที เด็กหนุ่มหัวใจจะวายแล้วเมื่อกี้ แต่คงไม่เท่าเติ๊ด


"หมาหิวข้าว กลับก่อนนะ" เติ๊ดพูดแค่นั้นก็เดินออกมาเลย เขาพ่นลมหายใจแรงๆ ใจจริงเขาอยากจูบปากด้วยซ้ำ แต่ใจเขามันไม่ถึงพอไง เขาเลยต้องเปลี่ยนกระทันหันไปหอมแก้มแทนอย่างที่เป็น


'แก้มแม่งโคตรนิ่มเลย สัด!'

*********************

พี่เติ๊ดคนกาก คึคึ

ความคิดเห็น