เสียงโซ่ตรวน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 11

คำค้น : ปั้นปั้น อลัน พี่เสือ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.1k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2560 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11
แบบอักษร

"มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอวะมึง?"

"แย่มาก แย่มากๆด้วย"

ผมตอบกลับไอ้เอกที่มันนั่งอยู่ตรงหน้าของผม ส่วนฝนนั้นก็นั่งอยู่ด้านหลังตามตัวเลขลำดับผมหลบสายตาของพี่เสือแกที่มองมาทางผมจ้องเขม็งจนแทบจะไม่อยากหายใจ ขอเถอะ... ชีวิตนี้นะ ขอเพียงอย่างเดียวอย่าได้ให้พี่แกมันเป็นพี่รหัสผมเลยนะ

  “กูละเพลียกับมึงจังปั้นปั้นจะกลัวอะไรหนักหนาอะกีแค่แมลงตัวเล็กๆ”

 เสียงกระซิบของฝนครับ ที่นั่งด้านหลังผมนั่นแหละมันบ่นงุ้งงิ้งๆของมันอย่างเหยียดๆ เออ ก็คนมันกลัว ใครจะเหมือนมึงวะไม่กลัวห่าอะไรเลย กระทั่งผู้ชาย ไม่สิผู้ชายอะกลัวมันมากกว่า

"อีกไม่นานเราก็จะได้ไปรับน้องนอกสถานที่กันแล้ว ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม!"

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้นเสียงพี่ว๊ากหน้าตาดุๆคนหนึ่งนั้นร้องกู่ก้องออกมาจนผมสะดุ้งจนต้องหยุดการคุยกัน ไม่งั้นละก็โดนดีแน่ๆ ไม่วิ่งรอบสนามก็วิดพึ้น นั่นสินี่ก็ทำอะไรต่อมิอะไรมาหลายวันแล้วด้วยลืมไปเลยว่าจะต้องไปรับน้องที่ทะเล ผมละกลัวจะเป็นเหมือนข่าวจริงๆ ไม่สิกลัวผมโดนพี่เสือมันฆ่าตายมากกว่า

"เอาละ วันนี้พอแค่นี้แหละ แล้วก็เดี๋ยวพี่รหัสของพวกคุณก็จะส่งซิกไปให้เอง พี่เขาบอกให้ทำอะไรก็ต้องทำ เข้าใจมั้ย!?"

"ครับ!/ค่ะ!"

สิ้นเสียงตอบรับนั้นพี่ว๊ากแกก็เอ่ยบอกเลิกองค์ประชุมทันที สงสัยจะหิวข้าวแล้วมั้งนะเห็นมองนาฬิกาอยู่ตลอดเลยผมถูกไอ้เอกมันพยุงตัวขึ้นมาจากที่นั่ง กว่าจะลุกขึ้นมาได้ก็ลำบากเหน็บกินขาจนซาไปหมด จนต้องเดินขากะเผลกๆไปอย่างกับคนพิกงพิการ ผมเดินตามหลังเพื่อนของผมไปขณะที่ด้านหลังจู่ๆก็มีใครมาสะกิดๆที่เอวของผมให้หันไปมอง

"นี่ พี่รหัสฝากมาให้"

น่าจะเป็นพี่ปีสอง หน้าตาเธอดูดีมากเธออมยิ้มให้ผมพร้อมทั้งยื่นกระดาษที่มีข้อความเขียนว่า ‘ทำตามที่สั่ง*’* มาให้ พ่อใครแม่ใครสอนบ้างวะครับ... ว่าต้องเขียนแบบนี้มาให้น้องรหัส อยากจะเห็นหน้าพี่แกจริงๆ ดูท่าแล้วท่าทางแบบนี้คงจะเป็นผู้ชายมากกว่าผู้หญิงนะ คำใบ้บ้าบออะไรใครจะไปรู้ละเนี่ย ถึงลายมือจะสวยก็เถอะ

"เอ่อ... ขอบคุณครับ"

คนรอบข้างผมหันมามองเป็นตาเดียวเลยครับ เพราะอะไรนะเหรอ? ก็เพราะ... ไม่มีพี่น้องรหัสรุ่นไหนที่มันจะมาใบ้กับน้องรหัสเร็วขนาดนี้หรอกคนอื่นๆก็บ่นไปตามประสาว่าอยากได้คนโน้นบ้างคนนี้บ้าง ส่วนอิฝน...

"กูอยากได้พี่เสืออ่าา กูจะทอดกายให้เขาเชยชมกูทั้งวันเลย สั่งให้กูไปทำอะไรกูก็จะไป เพื่อผัวหล่อกูทำได้หมด"

มันว่าพร้อมทั้งนั่งแหมะลงมาที่เอ้ากี้ตรงข้ามกับผมบ่นไปตามประสาของมัน เขาว่าผู้หญิงจะมีเซ้นส์ที่เยี่ยม แล้วทำไมมันถึงไม่รู้ว่าไอ้บ้านั่นมันแปลกๆวะ...

"ให้ตายกูก็ไม่เอา ถ้ากูได้กูจะลาออก"

"มึงเกลียดพี่เขาขนาดนั้นเลยเหรอวะ?"

"ใช่ๆ กูก็เห็นพี่เขาดูแลมึงดีนี่"

สองคนนั้นประสมโรงกันเข้าข้างไอ้สัตว์ประหลาดนั่นเต็มที่เลยครับ ผมได้ถอนหายใจออกมานั่งเล่นมือถือของตัวเองไปขณะที่คิดอยากจะตอกกลับให้หน้าหงายกันไปข้าง ถ้าคนที่มึงคิดว่ามันเป็นคนไม่ใช่คน เเต่เป็นตัวเหี้ยอะไรก็ไม่รู้ที่ข่มขืนมึงละ? ยังจะชอบอยู่มั้ย คิดไปคิดมาแล้วก็จะอ้วก ไม่รู้ว่าช่วงนี้ผมเป็นอะไร รู้สึกอ่อนไหวกับพวกแมลงมาก แค่ได้ยินเสียงกระพรือปีกก็สะดุ้ง เห็นตัวหนอนงี้ อ้วกเลย ผมรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วจนสองคนนั้นซะงักไป

"ไปไหนวะ?"

"เข้าห้องน้ำ"

ผมตอบกลับไอ้เอกเสียงเบา

"เอ้า เดี๋ยวดิ กูฝากมึงซื้อโกโก้ให้ด้วยอะ นั่นสไปด์กำลังมาพอดี"

"ขอบคุณมากค่าสไปด์สุดหล่อ"

สไปด์ครับ มันกำลังกลับมาจากสั่งข้าวให้พวกเราเห็นมันยกถาดข้าวมาสองถาดให้ไอ้เอกกับฝนมัน ส่วนมันนะไม่กินหรอก ไม่เคยเห็นมันกินเลย จะว่าไม่เคยเห็นก็เวอร์ไปปกติมันจะกินก็ตอนที่หิวมากๆอันนี้มันบอกมาไม่รู้มันโตมาได้ยังไง ทั้งหุ่นดี แล้ว ก็แข็งแรงขนาดนี้ทั้งๆที่กินน้อยแต่ไม่ผอมเลยส่วนผมนี่สิกลับตุ้ยนุ้ยอะ ไม่ใช่อ้วนนะอารมณ์ประมาณมีน้ำมีเนื้อ ไอ้เอกมันชอบบีบนมผมบ่อยๆ ส่วนข้าวเที่ยงของผมคาดว่ามันคงจะกลับไปสั่งเเต่ตอนนี้กระเดือกอะไรไม่ลงจริงๆจะอ้วกอย่างเดียวเลย มันหันมามองผมอย่างเป็นห่วงส่วนผมก็พุ่งหราออกมาจากใต้คณะทันที





"อุ... อึก!"

ผมล้มพับอยู่กับชักโครกห้องสุดท้าย ยังดีที่ห้องน้ำนี่เพิ่งสร้างใหม่สะอาดเอี่ยมไม่งั้นผมคงไม่ลงทุนมานั่งพับเพียบอยู่แบบนี้หรอก รู้สึกแสบคอไปหมด ขมคอจนน้ำตาไหลพรากๆเลย ผมไอโขลกออกมาเป็นระยะพร้อมทั้งเกาะขอบโถแน่นตัวสั่นเทิ้ม ทำไม... ผมถึงกลัวแมลงมากขนาดนี้ แต่ไม่น่าย้อนถามเลยครับเพราะอะไรนะเหรอ? ก็เพราะพี่ผมนั่นแหละ สาเหตุมาจากพี่ผมล้วนๆ 

"นี่..."

"ขะ ขอบใจ"

ขวดน้ำเปล่าถูกยื่นมาให้ผมข้างๆ ผมรีบรับมันมาอมก่อนที่จะพ่นออกมาทำแบบนี้อยู่หลายต่อหลายรอบจนรู้สึกว่ามันไม่ขมคอแล้วแต่ก็ยังแสบๆอยู่นิดหน่อย กลืนน้ำลายก็ลำบาก จนผมลุกขึ้นมาจากพึ้น ทันทีที่ผมหันไปมองคนปริศนาที่มีน้ำจิตน้ำใจยื่นน้ำมาให้

ตุบ!

ขวดน้ำก็ร่วงกองลงกับพึ้นทันทีผมหน้าซีดมองพี่แกอย่างเลิ่กลั่ก

"อะ... ไอ้ สัตว์... ประหลาด"

"พูดไม่เพราะ"

ไอ้พี่เสือมันแสยะยิ้มออกมาพร้อมทั้งเอื้อมมือมาบีบที่ปากของผมจนเจ็บไปหมด ผมพยายามปัดป่ายมือมันออกแต่กลับถูกมันดึงตัวขึ้นมาจนหน้าผมปะทะเข้ากับอกของมัน ขยะแขยง... ขยะแขยงสุดๆ จะอ้วก... อยากจะอ้วก

"อึก... ฮึก ปล่อยนะ"

"เรื่องอะไร?"

เป็นสัตว์ประหลาดแท้ๆ แต่ทำไมถึงต่อปากต่อคำได้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองดวงตาที่แข็งทื่อนั้นอย่างกล้าๆกลัวๆ เวียนหัว... กลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนกลิ่นน้ำผึ้งนั้นลอยมาแตะเข้าที่จมูก ผมกลั้นลมหายใจผลั่กอกหนานั้นออก

"ปล่อยกูสิ! สัตว์ประหลาด ไอ้สัตว์ประหลาด! ทั้งๆที่ ทั้งๆที่ ฮึก เป็นแค่แมลงแท้ๆ เป็นแค่แมลงแท้ๆ ปล่อยนะ ขอร้องละ... ขอร้องละ ฮืออ กลัว"

เมื่อความอดทนนั้นสิ้นสุดลงน้ำตาของผมก็ร่วงเผาะลงมาทันทีมันเงียบไปสักพักก้มหน้าลงมามองผมด้วยความแปลกใจ

"ลูกของเรา... ตายหมดแล้ว"

ผมซะงักไปเมื่อเสียงทุ้มนั้นเอ่ยขึ้นมานิ่งๆ ลูก... เหรอ? น้ำเสียงของมันแฝงไปด้วยความเศร้าจนผมทำตัวไม่ถูก

"มะ ไม่เคยมี ไม่เคยมี มันไม่ใช่ลูกกูซะหน่อย! อื้ออ!?"

มือใหญ่นั้นเลื่อนลงมาบีบแก้มของผมแน่นก่อนที่จะจ้องลึกเข้ามาในดวงตา มืออีกข้างของมันลูบไปมาตามเอวของผมช้าๆ

"หรือมึงลืมความรู้สึกตอนคลอดออกมาเเล้ว? ลืมไปแล้วว่าครางยังไง?"

"..."

ชายหนุ่มร่างสูงนั้นหัวเราะข้างๆหูของผม ทำเอาผมนิ่งงันไป อยาก... ตาย อยากตายๆไปซะเดี๋ยวนี้ ไม่อยากอยู่อีกแล้ว ความเจ็บปวดตอนที่มันกำลัวข่มขืน ความซาเหน็บจากพิษของมัน และ เวลาที่คลอดไข่พวกนั้นออกมา มันน่ากลัว…

"นี่มึงกลัวกูขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ!? ปล่อย... ได้แล้ว ปล่อยกูไปเถอะ จะไม่บอกใคร ไม่บอกใครหรอก"

"กูไม่เชื่อ..."

ไอ้พี่เสือมันพูดออกมาเสียงดังฟังชัดดึงให้ผมเดินออกมาจากห้องน้ำทั้งแบบนั้น อยากจะขัดขืนอยู่หรอกถ้ามันไม่เอ่ยปากบอกว่าจะกินผมตรงนี้นะ แล้วไม่รู้ด้วยว่าจะพาผมไปไหน ผมพยายามขืนตัวสุดแรงร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ ไม่เอาอีกแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว!

"แต่ต่อให้มึงพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อมึงหรอก"

ผมมองหน้ามันอย่างไม่พอใจก่อนที่จะถูกลากให้เดินตามมันไปช้าๆมือหยาบนั้นจับข้อมือของผมแน่น ทำไม... ทำไมกันเล่า

"ขึ้นไป"

"ไม่... ไม่ไป"

มันลากผมมาถึงที่ลานจอดรถรถสปอร์ตคันหรู ทำไมมันรวยจังวะ!?ผมตอบกลับอย่างไม่สนระบบพี่ระบบน้องตอบกลับเสียงแข็งแต่ไอ้พี่เสือมันกลับผลั่กให้ผมเข้าไปในรถก่อนแล้ว ผมรีบจับที่ประตูผลั่กมันออกไปแต่มันกลับพูดคำๆหนึ่งที่ทำให้ผมอึ้งออกมา

"ทำตามที่สั่ง"

คำพูดนั้นทำให้ผมนิ่งไป... เสียงกระดาษที่อยู่ภายในกระเป๋ากางเกงของผมนั้นดังขึ้นมา นั้นมัน... พี่รหัสเหรอ? ไม่… มีทาง ไม่มีทางที่จะเป็นแบบนั้นแน่

            “ช่วยด้วย… ใครก็ได้ ช่วยด้วย!!”

ผมแหกปากร้องภายในรถ พยายามที่จะเปิดผระตูออกไป แต่มันกลับเร็วกว่าเดินดุ่มๆไปอีกฝั่งของประตูขึ้นรถพร้อมทั้งสตาร์ทรถขึ้นมา ผมร้องไห้สะอึ้นฮักหายใจแทบไม่ออก ยกมือขึ้นมาพนมขอร้องมัน ผมขยับตัวออกห่างมันเท่าที่จะห่างได้แผ่นหลังชนเข้ากับประตูรถจนแทบจะรวมร่างกันอยู่แล้ว

“พี่ปล่อยผมไปเถอะ ผมกลัวจริงๆ ฮึก… ผมกลัวแมลง ผมกลัว ฮืออ พี่ไปทำกับคนอื่นเถอะนะ ผมจะไม่บอกใคร อึก… ผมสัญญาครับ”

ไม่รู้ว่าผมทำหน้าแบบไหนออกไป มันนิ่งไปสักพักก่อนที่จะถอนหายใจออกมา ผมไม่เหลือมันอีกแล้วศักดิ์ศรีที่เคยภาคภูมใจถูกกลบด้วยความกลัวที่มีต่อสัตว์ประหลาดตรงหน้านี้ ไม่รู้ว่าผมเพี้ยนเห็นภาพหลอน หรือ ฝันอะไรกันแน่ แต่มันก็ไม่เคยที่จะปฏิเสธว่าเป็นตัวต่อตัวนั้น แถมยังบอกว่าตัวอ่อนตายไปทั้งหมดแล้ว

“ฮืออ ได้โปรดเถอะ… ผมขอร้องละครับ อย่าทำอะไรผมเลยนะ ผมกลัว…”

ตัวของผมสั่นงกๆราวกับเป็นลูกไก่ตกน้ำน้ำตาไหลอาบแก้มจนมองไม่เห็นข้างหน้าเลยก่อนที่ประตูรถจะถูกเปิดออกดังผลัวะ! จนผมแทบหงายหลังแต่ก็ถูกมือลื่นๆของใครสักคนรับเอาไว้

“ข้าวปั้น…”

เสียงทุ้มใสนั้นดังขึ้นมาจากทางด้านหลังทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง อลันมันมีสีหน้าที่โกรธจัดคว้าเอาตัวผมดึงออกมาจากรถ ผมมองเห็นประตูรถนั้นบุบเข้าไปเป็นรอยอย่างเห็นได้ชัดคนตัวสูงนั้นพยุงผมเอาไว้

“อลัน ฮึก… อลันช่วยด้วย ช่วยด้วย”

“มึง…”

 ผมซุกหน้าเข้ากับอกของอลันยกมือขึ้นมาปิดหูเมื่อได้ยินเสียงหึ่งของปีกแมลงที่ดังขึ้นมารอบๆข้าง ไอ้พี่เสือมันเดินลงมาจากรถ จ้องเขม็งมาที่อลัน

  “คิดจะทำอะไรกับคนของฉันเหรอ?”

 ท่าทางของอีกฝ่ายนั้นดูท่าจะไม่ได้กลัวเลยสักนิด อลันเป็นเพียงคนเดียวที่เชื่อผม เชื่อในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ มันกระซับแขนกอดผมเอาไว้แน่น

 มันเป็นเหยื่อของกู”

 คำพูดนั้นทำให้ผมน้ำตาไหลออกมาอีกรอบ เหยื่องั้นเหรอ? ผมนะเป็นแค่เหยื่อของมันงั้นเหรอ? จะถูกกิน จะถูกฉีกกินเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วถูกเคี้ยว ถูกบดจนละเอียด ถูกกิน… จะถูกเคี้ยวกินจนหมด

 “อึก อ๊ะ อ๊าาาา!!”

  ข้าวปั้น ข้าวปั้น…!?”

 ผมกรีดร้องออกมาลั่นลานจอดรถ จากที่ผู้คนกำลังคุยกันอยู่รอบๆนั้นก็เริ่มหันมามองพวกผมสามคนทันที ร่างกายผมถูกเขย่า ผมใช้มือปิดหูแน่น ปิดหูจากเสียงของพวกแมลงที่บินหึ่งอยู่รอบๆ

       "เฮ้ย มีคนเป็นลมเว้ยพวกมึง”

       “อาจารย์ค่ะ!? อาจารย์!!”

       ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนที่ภาพข้างหน้านั้นวูบไป เสียงเอะอะโวยวายนั้นดังขึ้นมารอบๆตัวไม่นานหลังจากนั้นทุกอย่างก็ดับมืดไป






..................................................................................................................................

มาต่อแล้ว นั่งเขียนไปนั่งฟังคนที่บ้านบ่นไป เฮ้อ...        นี่ทาสเก่งนะเนี้ย แยกประสาทได้ด้วย ปั้นปั้นน่าสงสารจัง กร๊ากกกกกกกกก ฮ่าๆๆๆ  มาต่อแบบสั้นๆละนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น