ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“เรียนมวยหรอวะ ?”

ชื่อตอน : “เรียนมวยหรอวะ ?”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 718

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2560 18:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“เรียนมวยหรอวะ ?”
แบบอักษร

๑๗

“เรียนมวยหรอวะ ?”


ญาณปล่อยมือจากมือหนาของเด็กหนุ่มแล้วถกเสื้อของเธอขึ้นให้เขามองเห็นหน้าอกสวยที่กระเพื่อมตามแรงขย่มขึ้นลงของเธอบนตัวของเขา


“อะ อ่าห์...” กุมภ์ครางออกมาพลางจิกมือลงที่ฟูก เขาอยากจะลูบไล้เรือนร่างของเธอ จูบหนักๆที่ริมฝีปากสีนู้ดนั้นให้มันบวมเจ่อ และขบกัดเม็ดยอดที่เต่งตึงบนหน้าอกที่กระเพื่อมของเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว


“ผม อ่าห์... ขอแรงกว่านี้ได้มั้ยครับ อะ อ่าห์...” คนที่อยู่ภายใต้ร่างของเธอนั้นเอ่ยขออีกครั้ง ญาณถอนหายใจขณะที่หอบครางแต่สะโพกโค้งมนนั้นก็ขยับขย่มแรงขึ้นตามความต้องการของเด็กหนุ่ม


“ซี๊ดดด...” เขาร้องออกมาพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความเสียวซ่าน ร่องกลีบเล็กของเธอนั้นมันตอดรัดเขาจนปวดหนึบไปหมดทุกการเคลื่อนไหว “คะ.. ครูช่วยสัมผัสตัวผมด้วยได้มั้ยครับ”


“ขอมากจังวะ !” ญาณบ่นออกมาขณะที่ใบหน้าของเธอนั้นเหยเกด้วยความเสียวไม่ต่างกัน


เธอเริ่มจะหมดแรงขย่มเขาแล้วด้วยความเหน็ดเหนื่อยที่ทำงานไม่ได้หยุดพักผ่อนมาตลอด เธอครางออกมาพร้อมร่องกลีบที่ขมิบบีบรัดเขาอย่างรวดเร็วและถี่บ่งบอกว่าเธอนั้นไปถึงเส้นชัยแล้ว


ร่างบางทิ้งตัวลงมาทับร่างของเด็กหนุ่มที่นอนราบด้วยความเหน็ดเหนื่อย เธอผ่อนแรงขยับขย่มเขาช้าลงมากกว่าเก่าจนมันหยุดลง แต่ยังไม่สามารถส่งเด็กหนุ่มนั้นให้เสร็จสมตามเธอไปได้ ทั้งๆที่เธอนั้นส่งตัวเองไปถึงเส้นชัยก่อนแล้ว


ใบหน้าของเธอฝั่งที่หน้าอกของเขาที่สวมเสื้อท่อนบนเอาไว้ ญาณพึมพำออกมาพลางหอบพร้อมดวงตาที่จะปิดลงอยู่รอมร่อ “เหนื่อยแล้วว่ะ...”

นะ.. น่ารัก กุมภ์คิดในใจ ใบหน้าของเขาร้อนผ่าว


“พอก่อนได้มั้ย...” เสียงอุดอู้ของคนหมดแรงนั้นเอ่ยขึ้นราวกับออดอ้อน กุมภ์นั้นทำอะไรไม่ถูกทั้งๆที่ตัวตนของเขายังคับแน่นและคาอยู่ในช่องทางของเธอด้วยอารมณ์ค้างเติ่ง


“ได้ครับ...” กุมภ์ตอบออกมา เพียงไม่นานนักเสียงกรนเบาๆจากคนที่เหนื่อยหมดแรงนอนทับเขานั้นก็ดังขึ้น


เขาจึงจูบที่หน้าผากร้อนชื้นเปียกเหงื่อของเธอพลางเอ่ยกระซิบ “แต่ครั้งนี้ผมไม่นับนะครับ...”

“อ่าห์ อ่าห์...” เขาเอาสองมือโอบกอดร่างบางบนตัวของเขาเอาไว้แน่นแล้วขยับสะโพกของเขาให้ตัวตนของเขาสัมผัสภายในร่องกลีบชื้นของคนที่นอนหลับไปแล้ว


อย่างนี้มันเรียกว่าลักหลับมั้ยวะ...

เขาครางออกมาพร้อมลากมือลงมาบีบที่ก้นงอนของเธอให้กดลงมารับกับแรงกระแทกของคนที่เพิ่งได้รับประสบการณ์เมื่อครู่เพื่อทำให้ตัวเขาถึงเป้าหมาย


“อะ... ญะ ญาณ อือออ อ่าห์...” เขาครางชื่อเธอออกมาพร้อมตัวตนของเขาที่ปลดปล่อยน้ำสีขาวออกมาอย่างเต็มที่ในกายของเธอแต่มีถุงยางสวมเอาไว้อยู่


มือหนานั้นค่อยๆเอาตัวตนของเขาออกมาอย่างเบามือแม้มันจะสอดเสียดกับกลีบนุ่มจนเขาอยากจะจับมันยัดกลับไปอีก


แต่ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้...


เขาค่อยๆพลิกตัวให้ร่างบางนั้นนอนลงบนเตียงส่วนเขาก็ถอดเจ้าถุงยางออกมาแล้วรัดปากมันเอาไว้โดยมีน้ำเชื้อของเขาอยู่


ใบหน้าร้อนผ่าวหันกลับมามองหญิงสาวที่เป็นคนแรกของเขาพลางรู้สึกจั๊กจี้หัวใจอย่างแปลกๆ


เด็กหนุ่มหันกลับมามองที่โทรศัพท์ของเขาที่อัดภาพเหตุการณ์เอาไว้พลางเอื้อมมือไปหยิบมันมากดบันทึกแล้วเปิดเป็นโหมดกล้องถ่ายรูปจากนั้นก็ถ่ายรูปคนที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราวก่อนจะเก็บใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงวอร์ม


แล้วเขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงคับแคบ สอดแขนเข้าไปใต้ร่างบาง กอดอุ้มเธอให้กลับมานอนทับเขาไว้อย่างเดิม


กุมภ์มองใบหน้าของคนที่หลับเป็นตายแล้วประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ก่อนจะจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีนู้ด เขาขยับริมฝีปากของตัวเองดูดปากของคนที่นอนอยู่ดังจ๊วบก่อนจะผละออกมา


พลางหลับตาลงนอนทั้งที่ยังเปลือยส่วนล่างซึ่งกันและกันทั้งคู่






เธอที่เหน็ดเหนื่อยกับร่างกายที่ไม่ได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มนั้นค่อยๆปรือตาขึ้นมา เมื่อร่างกายถึงขีดจำกัดก็ฟุบหลับไปเฉยเลยปัดความรับผิดชอบทั้งๆที่มีตัวตนของเด็กหนุ่มคาเอาไว้อยู่ แม้ว่าเขาจะทำอะไรต่อ เธอก็ไม่รู้สึก


เธอรู้แค่ว่ามีแรงกระแทกเข้าใส่ตอนที่เธอยังกึ่งหลับกึ่งตื่นไม่ได้สติ


มีเสียงพึมพำจากเขาว่า “แต่ครั้งนี้ผมไม่นับนะครับ...” อยู่แว่วๆ


พอตื่นมาเธอก็ซบกับอกกว้างของเขาซะแบบเนี้ย


ญาณลุกออกจากร่างของเด็กหนุ่มก่อนจะปลุกเขาด้วยการตบเบาๆที่แก้มของเด็กนักเรียนหนุ่ม พอกุมภ์ที่งัวเงียลืมตาตื่นเต็มที่ก็เห็นว่าญาณนั้นกำลังสวมกางเกงยีนของเธอเสร็จแล้ว


เด็กหนุ่มเองก็ลุกขึ้นนั่งอย่างคนขี้เซา เขาลุกขึ้นมาหยิบกางเกงในของเขามาสวมใส่พร้อมก้มหยิบกางเกงวอร์มมาสวมทับต่อ


ญาณนั้นหยิบถุงยางสีน้ำตาลอ่อนที่มีกลิ่นช็อคโกแลตนั้นไปทิ้งไว้ที่ถังขยะติดเชื้อในห้องพยาบาลแล้วเดินกลับมามองเห็นเด็กหนุ่มด้วยหางตาเห็นว่าเขาเปิดโทรศัพท์ราวกับดูอะไรบางอย่างที่อาจจะดูว่าตอนนี้กี่โมง


“นายต้องรีบหน่อยนะ... เดี๋ยวก็หกโมงเช้าแล้ว มีรวมตัวไม่ใช่เหรอ ?” ญาณสะพายกระเป๋าของเธอพลางมองมาที่เด็กหนุ่ม


กุมภ์ที่เปิดดูรูปภาพที่เขาแอบถ่ายเธอตอนหลับเอาไว้นั้นกดปิดหน้าจอพลางพยักหน้ารับหงึกหงัก ก่อนที่จะนึกบางอย่างออกแล้วรีบพูดทันควัน “ครูคงไม่ลืมนะครับว่าเมื่อคืน... เป็นโมฆะ”


ญาณถอนหายใจมองคนที่หวังแต่จะได้แล้วพยักหน้ารับ ก่อนจะแยกย้ายทางใครทางมัน







หญิงสาวนั้นเดินขาถ่างเล็กน้อยด้วยความไม่ชิน ก่อนที่เธอจะนั่งลงที่ป้ายรถเมย์เพื่อพักเหนื่อยอีกสักครู่ก็จะเดินกลับห้องเพื่อไปนอนพักเอาแรง


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ han hyo joo gif


“เห้อ...” ญาณถอนหายใจออกมา เธอรู้สึกเมื่อยสะโพกแล้วก็ปวดไปทั่วตัวยิ่งกว่าตอนที่เธอไปไล่อัดคนร้ายนั้นอีก


หรือบางทีเธออาจจะแก่ไป... ไม่สิ ไอ้เด็กบ้านั้นต่างหากที่ดันมาขอคนทำงานหามรุ่งหามค่ำอึ๊บ จะให้เธอเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเล่า !










ช่วงนี้มีข่าวใหม่ที่น่าสนใจ...


ข่าวการตายปริศนาของคนขับแท็กซี่นั้นแพร่สะพัดไปทั่ว พวกเขาอ้างว่าแท็กซี่คนนี้เป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มใต้ดินที่มีอิทธิผลและถูกคู่อรินั้นสังหาร


ตำรวจหนุ่มที่ได้มาพบศพคนนั้นให้คำให้การว่า ทันทีที่เขาไปถึง บุคคลปริศนาที่คาดว่าเป็นฆาตกรนั้นสวมหน้ากากมารสีแดง


โลกอินเทอร์เน็ตนั้นจริงแพร่สะพัดข่าวออกไป มีคนอ้างว่าเห็นคนสวมหน้ากากมารสีแดงอันนั้นบ้างก็อ้างว่าตนเป็นคนที่สวมหน้ากากมารนั้นเอง


แต่ทั้งหมดล้วนเป็นข่าวลือ...



“กูว่าแม่งเป็นคนเดียวกัน” ขุนพูดกับแผนขณะที่อ่านข่าวที่เกี่ยวข้องกับหน้ากากมารคนนั้น


“แล้วมันจะใช่คนในโรงเรียนเราจริงเหรอวะ” แผนหรี่ตามอง เขาจดจำช่วงเวลาที่ได้ปะมือกันครู่หนึ่งได้ดี เขาเป็นนักมวยมีรุ่นพี่เป็นครูสอนโรงเรียนศิลปะป้องกันตัว คนที่จะรับมือเขาได้นั้นถือว่าต้องเก่งพอตัว


แล้วนักเรียนคนไหนที่จะมีฝีมือขนาดนั้น ?


“ดูอะไรกัน !” ดาวเหนือเด็กหนุ่มผู้มีอัธยาศัยดีกับทุกคน ชอบยุ่งกับทุกเรื่องนั้นโผล่แทรกกลางระหว่างสองหนุ่มคู่หูคู่แสบประจำโรงเรียนอย่างไม่มีทีท่าเกรงกลัวพวกเขาเหมือนนักเรียนคนอื่นๆ


“เสือก” ขุนพูดเสียงราบเรียบ ก่อนจะกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วเดินสวนดาวเหนือกลับไปเอาของว่างที่วางอยู่บนโต๊ะ หากว่าดันไปชนไหล่ของกุมภัณฑ์ที่เดินถือกล่องน้ำผลไม้กับถุงขนมปังอย่างจัง


แม้ขุนจะกระชากคอเสื้อเขา กุมภ์กลับคลี่ยิ้มออกมาบางๆทำเอาคนที่ตัวเล็กกว่านั้นขนลุก แผนที่เดินตามมาทีหลังนั้นก็โดนร่างสูงส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรจนถึงกลับผงะแล้วหันมองตามหลัง


“แม่งแอบไปดูดอะไรมารึเปล่าวะ... ” ขุนนั้นจ้องเด็กหนุ่มร่างสูงไม่วางตา เงี่ยหูฟังที่เขาพูดกับดาวเหนือ


“เลิกค่ายแล้วไปเล่นเกมกันหน่อยป่ะ ?” ดาวเหนือตบบ่ากุมภ์ขณะที่เอ่ยชวน


“ไม่ล่ะ...” กุมภ์ส่ายหน้า ปากงับหลอดดูดไว้เฉยๆนั้นขยับพูด “พอดีมีเรียนมวยตอนเย็น”


ดาวเหนือที่ได้ยินดังนั้นเลยกอดคอเด็กหนุ่มพลางฝอยเรื่องทักษะการต่อสู้ของเขายกใหญ่ ขณะที่ขุนนั้นกลับพูดทวนออกมา “...เรียนมวยหรอวะ ?”


ไม่นานนักขุนก็หันมามองแผนพลางยักคิ้วให้พร้อมเหยียดยิ้ม “กูว่ากูพอจะเดาออกแล้วว่าไอ้ห่านั่นเป็นใคร...”



______________________


มาต่อให้แล้วจ้าา

เนื้อเรื่องก็ยัง เอื่อยๆ เฉื่อยๆ เรื่อยเปื่อย...

อ่านกันชิวๆค่า

รักรีดเดอร์ที่คอมเม้นท์ทุกคนน พวกคุณคือกำลังใจของไรท์นะรู้ยัง T ^ T



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น