ณัฐวรรณณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หวง!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2560 21:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หวง!!
แบบอักษร

ตอนที่ 11 หวง!!

“ เชี่ย! “ ต้นตระการอุทานออกมาพร้อมกับเด้งตัวออกจากเก้าอี้สานก็ยัยทอมตัวแสบของเขาแต่งตัวยั่วแบบนี้ใครมันจะทนอยู่ล่ะ ภูผาที่เห็นเพื่อนทำท่าแปลกๆจึงหันไปมองเขาแทบจะลุกขึ้นไปหาอะไรมาให้เธอใส่ซะอันด้านล่างยังพอทนที่ใส่ขาสั้นแต่ด้านบนนี่สิ

“ ภู ขอจ๋านั่งด้วยนะ “

“ หน้าด้านอีกแล้ว!!! “ เชอร์รี่พูดพร้อมมองคนที่นั่งลงข้างๆกับภูผาแต่เขากลับไม่ได้สนใจอะไรเธอเลย ต้นตระการดึงมือพิรญาไปนั่งเก้าอี้ด้านข้างทำให้เก้าอี้ในโต๊ะไม่พอ

“ น้องรินไม่มีเก้าอี้นั่งเลยทำยังไงดีล่ะคะ “

“ ไม่เป็นไรค่ะมีส่วนตัวอยู่แล้ว “ เหมือนภูผาจะรู้ว่าเธอหมายถึงเขาชายหนุ่มเอามือออกไปวางไว้พนักเก้าอี้เตรียมรอรับร่างบางที่นั่งลงบนตักก่อนจะวางมือไว้บนเรียวขาสวย ส่วนคนที่นั่งบนเก้าอี้ก็ได้พิงอกแกร่งเป็นที่พักพิง

“ ไม่ได้อยู่กันสองคนนะโว้ย “

“ ฉันลุกก็ได้นะ “

“ ไม่ได้บอกให้ลุกนั่งอยู่เฉยๆ “ ก็เธอเริ่มขยับตัวไปมาไม่รู้รึไงมันทำให้เขาทรมานแค่ไหนน่ะ

ติ๊ง! เสียงโทรศัพท์ในมือทำให้รวีรินหยิบขึ้นมาดูเป็นการแจ้งเตือนจะแอปพลิเคชั่นไลน์แต่เธอไม่ได้เปิดอ่านเพราะรู้ว่าเป็นใครจึงคว่ำหน้าโทรศัพท์ลงแต่ภูผาเร็วกว่าเพราะเขาเห็นว่ามันเป็นใคร

“ เอาโทรศัพท์มาสิ “

“ ทำไมอ่ะ ของนายก็วางอยู่นั้นไง “

“ เอามา “

“ อยากได้ก็เอาเองดิ “

“ เธอคิดว่าฉันไม่กล้าหยิบรึไง “ ก็โทรศัพท์เธอมันอยู่ในกระเป๋าเสื้อนอกที่ตอนนี้ตรงกระเป๋ามันอยู่ระหว่างขาพอดี ถ้าเขาหยิบมันต้องไม่ดีแน่ๆ

มือใหญ่ล้วงเข้าไปในกระเป๋าทันทีทำให้มือใหญ่โดนเนินสวาทที่เขาเคยสัมผัสแค่นั้นก็ทำให้เขาแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว ภูผาไม่ต้องถามรหัสเพราะเขารู้อยู่แล้วก่อนจะกดเข้าไปอ่านข้อความในไลน์

“ พิมพ์อะไร!!! “

“ อยู่เฉยๆ “ เขาสั่งเสียงแข็งรวีรินเริ่มอยู่ไม่สุขก็ดูคำที่เขาพิมพ์สิ

‘ ยัยนี่เป็นเมียกูอย่ามายุ่ง ภูผา ‘ แล้วเขาก็กดส่งไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านจากเธอเลย

“ ต้นมึงเอาเบอร์ไอ้นนท์คณะแพทย์มาสิ “

“ เอาไปทำไมว่ะ “

“ กูมีเรื่องต้องคุยกับมัน “ ภูผารับเบอร์มาก่อนจะจัดที่ให้รวีรินนั่งใหม่ส่วนตัวเองก็ลุกออกไปคุยโทรศัพท์อยู่อีกฝั่ง

“ บอกแล้วว่ามีหึงแน่ๆ “

“ เหอะ! “ เจนจิราทำเสียงไม่พอใจก็ไม่มีใครสนใจเธอเลยรวมถึงภูผาที่ทำท่าทางหึงหวงเด็กนี่จนเห็นได้ชัดยังให้นั่งตักแบบไม่ขัดอีกด้วยทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยจะเป็นด้วยซ้ำ

“ สรุปคือรวีรินเป็นของกูถ้ามึงไม่อยากมีปัญหาอย่ายุ่งกับยัยนี่ “ ภูผาได้ยินเสียงตอบรับที่น่าพอใจก่อนจะกดตัดสายแล้วกลับเข้ามาเหมือนเดิมเป็นเวลาที่อาหารและเครื่องดื่มที่สั่งไว้มาเสิร์ฟพอดี

“ ไม่กินเบียร์อ่ะริน “

“ ฉันไม่กินแอลกอฮอล์ “ ภูผาหัวเราะในลำคอก็พอจะรู้ว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมกินกลัวจะเมาไม่ได้สติแล้วเจอเหมือนวันนั้นอีกล่ะสิ

“ กินไปเถอะมีสติไม่มีสติถ้ามันอยากได้ก็ไม่มีโอกาสปฏิเสธหรอก “

“ พูดมากแล้วมึง “ ภูผาปาถั่วใส่ต้นตระการที่ไม่รู้ถอดเสื้อให้พิรญาใส่ตั้งแต่เมื่อไหร่อะไรจะหวงกันขนาดนั้น

“ อ้าวน้องภู ไม่เจอกันนานเลยนะ “

“ โห่!ชะนีตัวเดียวก็ว่าเหนื่อยแล้วพาเพื่อนมาด้วย “ เชอร์รี่เบะปากมองไปทางเพื่อนสนิทของเจนจิราที่เคยจีบต้นตระการอีกพักหนึ่งแต่เจ้าตัวไม่เล่นด้วย

“ ต้นเป็นยังไงบ้างจ๊ะ “

“ สบายดีครับ “ ต้นตระการตอบไปทั้งอย่างนั้นแต่มือกำลังกวนพิรญาที่กำลังเล่นเกมในโทรศัพท์ไม่ได้สนใจคนมาใหม่เลย

“ หนุ่มๆมีแพลนจะไปไหนกันหรอ พี่ไปด้วยได้ไหม?”

“ เรือเต็มค่ะชะนี!!! ลุกเร็วจ้า!!! “ เชอร์รี่ตบมือเรียกให้เพื่อนๆลุกทำเป็นไม่สนใจชะนีสองคนที่ยืนมองหน้าเธออย่างเอาเรื่องอยู่แต่มีหรือคนอย่างเธอจะสนใจ

ภูผารอให้รวีรินลุกก่อนแล้วค่อยลุกตามมือใหญ่หยิบหมวกของตัวเองแล้ววางไว้บนหัวเธอก่อนจะเดินนำออกไปที่รถซึ่งจอดรออยู่แล้ว คนที่โดนใส่หมวกให้อยู่ดีๆก็หน้าแดงจัดขึ้นมาทั้งๆที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนเท่าไหร่

“ ตายๆแบบนี้ก็เขินตายพอดี หน้าแดงเป็นมะเขือเทศแล้วเพื่อน “

“ เงียบไปเถอะ “ กวินตาหัวเราะเพื่อนรักที่ยังทำอะไรไม่ถูกได้แต่เดินก้มหน้าขึ้นไปบนรถที่ทางรีสอร์ตจอดรอไว้แล้ว

หนุ่มๆสาวๆมาถึงท่าเรือยอร์ชของพัทยาที่มีเรือหลายประเภทและหลายลำจอดอยู่โดยมีตฤณที่มาถึงแล้วยืนรออยู่และติดต่อจ่ายค่าต่างๆให้เรียบร้อยแล้ว ข้างกายหนุ่มหล่อแสนดีอย่างตฤณมีสาวน้อยน่าตาน่ารักประกบข้างอยู่เรียกคำถามจากเพื่อนๆได้เป็นอย่างดี

" น้องบ้านติดกันพึ่งกลับมาจากฝรั่งเศส “

“ น้อง?! “

“ แค่น้อง “ ตฤณย้ำอีกครั้งเมื่อต้นตระการทำสายตาแซวๆมาทางเขา เจ้าที่เรือนำไปที่เรือยอร์ชขนาดบรรจุคนมากสุดสิบสองคนมีห้องพักในตัวถึงสองห้องนอนแต่พวกเขามาเอาบรรยากาศไม่ได้อยากจะมานอน

เรือหยุดให้สามารถเล่นน้ำกลางทะเลหลังจากไปชมเกาะต่างๆเรียบร้อยแล้วได้เวลาลงเล่นน้ำสักทีคนที่ดูจะมีความสุขสุดๆคือสาวน้อยที่มากับตฤณที่ไปอยู่ฝรั่งเศสตั้งแต่เด็กไม่ได้กลับไทยเลยพอกลับเลยขอพี่ชายข้างบ้านมาด้วย

“ ลูกพีชอายุเท่าไหร่จ๊ะ “

“ สิบแปดค่ะเข้ามหาลัยปีหน้า “

“ แล้วเข้าที่ไหนล่ะจ๊ะ “

“ มหาลัยเดียวกันกับเรานี่แหละ เรียนศิลปกรรม”

“ ดีเลยคณะใกล้ๆกันมาๆเจ๊พาไปเล่นน้ำ “ เชอร์รี่พาเด็กสาวไปกระโดดเล่นน้ำอย่างมีความสุขเพราะทุกคนมีทักษะในการว่ายน้ำที่ดีอยู่แล้ว

“ กันแดดอยู่ไหนว่ะไอ้ต้น “

“ ถามยัยรินสิ ปกติมันต้องเอามานะ “

“ กันแดดอยู่ไหน! “

“ อยู่ในถุงที่แวะซื้อเมื่อกี้ “ รวีรินเดินออกมาจากตัวเรือหลังจากเข้าไปจัดการเรือผลไม้เรียบร้อยและของที่จะเอาเซอร์ไพร์สพิรญาตามที่ต้นตระการสั่งเรียบร้อยแล้ว

ภูผาหยิบสเปร์ยกันแดดออกมามองอยู่สักเพราะไม่รู้จะใช้มันยังไงจนคนที่มองอยู่ต้องเดินหยิบมาจัดการเอง

“ ทำไมโง่?”

“ ยัยนี่! “

“ หันหลังมาสิโว้ย “ ภูผาหันหลังไปอย่างว่าง่ายและเธอก็ฉีดสเปร์ยเข้าที่หลังเขาก่อนจะหันมาฉีดด้านหน้า

“ เสร็จแล้ว “

“ อย่าบังอาจถอดกางเกงเชียวนะ “

“ ทำไม?หวงหรอ? “ ชายหนุ่มหันกลับมามองที่พูดจาท้าทายเขา ภูผาหันมองซ้ายขวาไม่มีคนพนักงานเรืออยู่ชั้นสอง ต้นตระการกับพิรญาและคนอื่นๆลงไปเล่นน้ำแล้ว มือใหญ่กระชากแขนหญิงสาวเข้าไปในห้องนอนซึ่งอยู่ติดกันก่อนจะดันหญิงสาวชิดประตู

“ ภู…!หยุด “ รวีรินร้องห้ามเมื่อชายหนุ่มเอาหน้าเข้ามาคลอเคลียกับใบหน้าสวยของเธอจนรู้สึกถึงลมหายใจของเขาเธอหลับตาแน่นก่อนจะใช้มือดันอกแกร่งของเขาไว้

“ อยากฟังไม่ใช่หรอว่าหวงหรือไม่หวง “

“ ไม่ฟังก็รู้ว่านายหวง “

“ เก่งจริงก็ลืมตาดิ “

“ ไม่!! “

“ หึ ดี!ไม่ลืมก็ดีเหมือนกัน “ ภูผาอมยิ้มให้กับหญิงสาวตรงหน้าเขาไม่ทำอะไรเกินเลยขนาดนั้นหรอกนี่มันบนเรือมีคนอยู่เยอะกลัวเธอจะเสียเปล่าๆแม้ใจอยากจะทำก็เถอะ

ริมฝีปากหนาประทับจูบเบาๆที่ปากเล็กสีแดงธรรมชาติของเธอเบาๆก่อนจะหอมหนักๆที่แก้มเนียนหอมนั้น

“ ฉันหวง “

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น