ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“ก็ไม่แย่เท่าไหร่นะ”

ชื่อตอน : “ก็ไม่แย่เท่าไหร่นะ”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 714

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2560 22:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“ก็ไม่แย่เท่าไหร่นะ”
แบบอักษร

๑๕

“ก็ไม่แย่เท่าไหร่นะ”


“ค่ายพัฒนาบุคลิกภาพ ต่อต้านยาเสพติด...”


ญาณยืนอ่านป้ายที่ติดหน้าหอประชุมภายในโรงเรียนออกมา อันที่จริงก็ไม่ได้ไปจัดค่ายที่ไหนไกลเพราะด้วยงบประมาณอย่างจำกัดเลยจำเป็นต้องจัดที่โรงเรียนในวันหยุดเสาร์กับอาทิตย์ เด็กที่มาทำกิจกรรมจะได้นอนค้างที่โรงเรียนในคืนวันเสาร์ และกลับบ้านในเวลาบ่ายของวันอาทิตย์


ญาณยกยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังกลับมามองเด็กหนุ่มทั้งสองที่อยู่ในชุดลำลอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแสนจะร่าเริง “...ก็ไม่แย่เท่าไหร่นะ”

ครั้นเมื่อมือของเธอล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงยีนแล้วหมุนตัวหันหลังกลับ สองมือของสองเด็กหนุ่มก็คว้าเอาไว้คนละข้าง พูดออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “...จะหนีไปไหนครับ”







ญาณแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นว่าดาวเหนือนั้นมาเข้าค่ายด้วย ต่างจากเมื่อเธอมองเห็นขุนกับแผนที่ก็ไม่ต้องอธิบายอะไรอีกให้มาก


เป็นคู่หูกันก็มักจะต้องเป็นเหมือนกัน


ระยำเหมือนกัน...


ส่วนพริ้มนั้นเป็นหนึ่งในสภานักเรียนที่ได้รับหน้าที่ให้มาคอยช่วยงาน อีกอย่างพอเด็กสาวหันมาเจอญาณก็รีบวิ่งแจ้นมาขอให้เธอช่วยอยู่เฝ้าซุ้มของหน่วยให้ความรู้ด้านยาเสพติด


ญาณเลยต้องอยู่ในค่ายด้วยกับพวกเขาไปโดยปริยาย...


กิจกรรมแรกก่อนพิธีเปิดนั้นคือให้จับคู่บัดดี้ทำกิจกรรม


เธอไม่ต้องเดาเลยว่าขุนจะกับคู่กับใคร เธอมองหากุมภ์ด้วยความเป็นห่วงหน่อยๆเพราะเขานั้นเพิ่งย้ายเข้ามา แต่พอเห็นแล้วทุกอย่างก็ดูราบรื่นดีนี่ เขาจับคู่กับดาวเหนือเพราะคงมาจากห้องเดียวกัน ก็ต้องรู้จักกันบ้างแหละ


ครูห้องพยาบาลสาวนั้นนั่งหาวออกมาอ้าปากเหวอ หลับตาแล้วบิดขี้เกียจ แต่พอเธอลืมตาขึ้นมาก็พบว่ารองผอ.หนุ่มนั้นเดินตรงมาที่ซุ้มของเธอ


“ลำบากคุณแย่เลยนะครับ วันหยุดก็ต้องมาช่วยงานโรงเรียน” ศาสตร์พูดขึ้นพร้อมหยิบใบโปรชัวร์ให้ความรู้มาเปิด


ญาณไม่ตอบอะไร เธอแค่ยิ้มเจื่อนให้เขา


“คุณเรียนจบพยาบาลหรอครับ...” เขาถามขึ้นมาก่อนจะสบตากับหญิงสาวที่ขมวดคิ้วสงสัยว่าเขาไปรู้มาจากไหน เขาเลยอธิบาย “...คือ ผมเห็นในใบสมัคร”


มีไปสืบข้อมูลมาซะด้วย หึ ปลากินเหยื่อแล้วสินะ...

“ค่ะ...” เธอพูดพลางใช้นิ้วเกลี่ยผมเหน็บหู ยิ่งเธอทำแบบนี้หัวใจของเขายิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะ


“คุณแม่ของผม ท่านอยากได้ลูกสะใภ้เป็นพยาบาล” เขาพูดออกพร้อมรอยยิ้ม “อันที่จริง... แค่เรียนจบพยาบาลมาท่านก็คงจะชอบไม่น้อย”


ร่างบางเลิกคิ้วสูง ส่ายหน้าเอือมกับมุขจีบสาวของเขา


ก่อนที่จะมองเห็นว่าเนคไทเบี้ยวจึงเอื้อมมือมาจัดให้เข้าที่ ทำให้ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะ หญิงสาวนั้นพูดออกมาว่า “พูดแบบนี้จะจีบญาณหรอคะ ?”


“คือผม...” ศาสตร์อ้ำอึ้ง ใบหูของเขาออกสีระเรื่อ ก่อนที่ญาณจะขอตัวเขาไปเข้าห้องน้ำปัดความรับผิดชอบที่ทำให้ชายหนุ่มนั้นหน้าแดง











หญิงสาวหันกลับมาเลื่อนปิดประตูห้องน้ำ พอหันหลังกลับมาอีกทีก็ถูกเด็กหนุ่มนั้นเข้ามาประชิดตัวจนเธอต้องผงะชนกับแผงอกของเขา


ญาณผลักเขาออกแล้วเงยหน้าสบตากับร่างสูง “กุมภัณฑ์...”


“มีคนตามหาตัวครูอยู่น่ะครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นมา ก่อนจะขยับมาใกล้เธอมากขึ้น แต่หญิงสาวไม่ได้มีทีท่ากลัวถอยหลังหนี ทำให้ร่างสูงนั้นเบียดเสียดกับหน้าอกของเธออย่างแนบแน่น


“ใครตามหาครูหรอคะ ?” ญาณสวมบทบาทครูสาวแสนสุภาพ เธอยิ้มแล้วเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย


ร่างกายที่แนบชิดห่างกันเพียงเสื้อผ้าที่กั้นเอาไว้นั้น กลับมีแต่เสียงหัวใจของเด็กหนุ่มที่เต้นระรัวอยู่ภายใจ เขาโน้มใบหน้าลงมาพูดกับเธอ “...ผมไง”


“ตามหาครูทำไมหรอคะ ?” ญาณที่เริ่มรู้สึกไม่อยากเล่นด้วยแล้วนั้นยกมือขึ้นมาดันเขาให้ออกไป แต่มือหนานั้นจับที่สะโพกของเธอให้ขยับตัวเข้ามาแนบชิดกับส่วนล่างของเขาจนเธอรู้สึกถึงความอึดอัดของมัน


นัยน์ตาสีนิลนั้นจ้องมองเธออย่างมีความหมายแอบแฝง


กุมภัณฑ์ที่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงหงุดหงิดแล้วอย่างทำอะไรสักอย่างกับเธอนั้นกัดฟันพูดออกมา “ผมอยากใช้สิทธิ... คืนนี้”


ดวงตาสีน้ำผึ้งนั้นเบิกกว้าง “แต่ที่นี่เป็นโรงเรียนนะ !”


“งั้นครูกับผมก็ต้องเบาๆเสียงกันหน่อย”




______________________


ตอนมันสั้นก็เลยเอามาลงให้อีกตอน

55555555

ไม่ได้จะมาให้อยากแล้วจากไปจริงๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น