TAEHYUNGCHIE

ไรท์เป็นโรคจิตรค่ะ อ่านเม้นแล้วมีแรงอัพต่อ555 รักพี่วีโหดหื่น รักมะนาวคนcute ก็เปย์นิยายเรื่องนี้ซะเถอะค่ะ55555

ชื่อตอน : BAD : EPISODE 8 (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2560 11:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD : EPISODE 8 (100%)
แบบอักษร

​              






                วีเป็นคนขี้หงุดหงิด...

                วีเป็นคนชอบโมโห...

               งี่เง่า! เอาแต่ใจ! เผด็จการ! ชอบสั่ง! ปากเสีย! 

               นั้นคือส่งที่สมองประมวณคนตรงหน้าออกมา สังเกตุได้จากการออกคำสั่งตั้งแต่ตื่นนอนว่าให้หาเสื้อผ้าให้ใส่ย้ำว่าต้องรีด มื้อเช้าต้องเสร็จทันในตอนไหนก็ได้ที่จะอยากกิน โดยที่ฉันต้องอาบน้ำแต่งตัวเก็บข้าวของที่จำเป็นในตอนไปอยู่กับวีแล้วถึงจะมากินข้าวกับหมอนั้นได้ภายในเวลาก่อนเจ็ดโมงครึ่ง!

               แล้วก็ให้เหตุผลแสนหยาบคายเสียจน_ีนแถบจะหลุดออกจากขามาตั้งถิ่นฐานอยู่บนใบหน้าหล่อนั่นแทน...

               ​'ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างบนตัวเธอ เพราะฉะนั้นการที่ฉันออกคำสั่ง เธอก็ต้องทำทุกอย่างที่ฉันต้องการโดยไม่มีข้อยกเว้นหรือการผ่อนผันใดๆทั้งสิ้น...'

​              ​'อ่าาา...ฉันจะถือว่านี่เป็นกฏข้อแรกระหว่างฉันกับเธอนะ และมันจะมีข้อสองสามสี่ตามมาแน่นอน'

​               ​'...ยืนบ้าอยู่ทำไม? ไปทำงานสิ่ยัยขี้ค่า'

​               จบประโยคระคายหูเจ้าตัวก็เดินไปนั้งเปิดทีวีทำลายเวลา จนฉันอาบน้ำเสร็จคนตัวสูงก็เอ่ยปากจะกินข้าว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะพูดทำไมว่ารสชาติแย่แต่สุดท้ายก็กินซะจนหมดถ้วย



               "จะเสร็จได้รึ?"

               "รีบหรอ?"

               ตอบออกไปส่งๆพลางใส่นาฬิกาข้อมือเดินมาหาเจ้าของรถ วีขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปมซึ่งมันเป็นสิ่งที่จะแสดงออกมาประจำเมื่อเจ้าตัวสงสัยไม่เข้าใจและกำลังหงุดหงิด

               "ไม่เข้าใจคำว่าของที่จำเป็นหรอ"

               "แล้วเสื้อผ้าไม่จำเป็นตรงไหน!?"

               "เก่าจนน่าเกลียดแบบนี้ฉันไม่ใส่"

               "นายคงรวยเกินกว่าจะเข้าใจคำว่าใส่ๆไปเถอะถ้ามันใส่ได้"

               "งั้นฉันจะไม่ให้เธอใส่เอามันไปเก็บไว้แล้วเอามาแค่หนังสือเรียนให้เวลาหนึ่งนาที"

               "อย่ามาออกคำสั่งชวนประสาทแดกแบบนี้นะ! แล้วฉันจะเอาเสื้อผ้าน่ะ..."

               "หมดไปแล้วสิบห้าวิ"

               "บ้าชิบ!!"

.

.

.

.

​               ​"แล้วฉันจะเอาเสื้อไหนใส่ นายไม่ให้เอามาแบบนี้อ่ะ" หันหน้าไปถามคนสูงกว่าข้างกายสองมือกำพวงมาลัยแน่นขึ้น

               "ก็ไม่ต้องใส่สิ่"

               "มันใช่เรื่องเล่นมั้ย?!"

               "แล้วสีหน้าฉันบอกว่าเล่นหรอ?"

             สูดหายใจเข้าลึกๆสงสติอารมณ์ไว้...อดที่จะหัวร้อนไม่ได้จริงๆที่วีตีหน้าซึนๆไม่แคร์โลกแบบนี้  คือมันบ้าเว้ยมนุษย์เหี้ยไรมีหน้าเดียวได้ในทุกสถาณการณ์ 

               "ฉันจะไปอาบน้ำที่คอนโดอีกรอบเสร็จจะพาไปซื้อของ"

               "ซื้ออะไรอ่ะ"

               "ก็ของใช้ส่วนตัวเธอ ทุกๆอย่างที่เธอต้องการใช้"



(ต่อ)

               "ของทุกอย่างที่ฉันต้องการใช้?"

               "อืม"

               "ฉันอยากใช้ไอโฟน7สีแดงที่เผาไม่ไหม้ อยากได้นาฬิกาโรเรกซ์ อยากใส่สร้อยคอgucci อยากได้รถของนาย อยากใช้เงินเดือนละสี่หมื่น"

               "แล้วฉันจะได้อะไรเป็นค่าตอบแทน"

               " ก็นายบอกจะซื้อให้แล้วมันเกี่ยวอะไรกันอ่ะ"

               ที่แท้ก็หวังผลประโยชน์  โถ่เอ้ยยย! จะมาเอาอะไรจากมะนาวไม่มีอะไรให้หรอกนะไม่มีปัญญาหามาคืนด้วยของแพงๆพวกนั้นน่ะไม่เห็นจะอยากได้ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใส่มันเลยสักนิดประชดไปงั้นแหละ จะใส่ไปทำไมกุชชงกุชชี่งทนเท่าสร้อยเส้นละยี่สิบบาทตามตลาดรึป่าวเหอะ มันหรูเกินไปเกิดทำพังหรือทำหายขึ้นมาเลือดตาจะไม่พุ่งออกทางตูดเลยหรอ

               "ก็ถ้าอยากได้จริงๆจะซื้อให้"

               "ไม่ต้องเลยฉันไม่เอา"

               "แต่ฉันจะหยัดเหยียดมันให้"

               เบื่อ...

               รู้จ้ะว่ารวย ของแค่นี้ไม่สะเทือนขนในรูจมูกนายหรอก แต่ไม่ต้องเปย์ ไม่ต้องโชว์ป๋า ไม่ต้องๆๆๆ 🚫 



               รถคันหรูจอดลงที่รานจอดรถส่วนตัวที่ทำให้หมอนี่โดยเฉพาะ(หมั่นไส้¶∆¶) เจ้าตัวปิดประตูกระแทกหน้าจนลมพัดหวืด อันที่จริงก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ...แต่นี่จะไม่ช่วยแล้วเดินหนีแบบนี้จริงๆใช่ป่ะ!?

              "ไม่คิดจะช่วยกันถือหน่อยหรอ!...เดินช้าๆหน่อยสิ่ฉันหอบหนังสือวิ่งตามนายอยู่นะ นี่! ฟังกันบ้างดิ้รอด้วย!...นาวี!!"

               ร่างสูงยังคงสาวเท้าเดินนำเรื่อยๆ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากใจร้ายขนาดนั่นถ้าเป็นคนอื่นจะช่วยถือสักเล่ม(?)อยู่ แต่ติดตรงที่เป็นไอ้เด็กกระโปกจอมโวยวายนี่แหละเขาจึงไม่ช่วยแถมยังแกล้งเดินไปให้เร็วอีก ไม่รู้สิอะไรที่เป็นยัยนี้แม่งน่าแกล้งไปหมด

               แต่มันก็พ่วงมาด้วยความสงสารหลังจากที่ได้อ่านประวัติส่วนตัวมะนาวก่อนหน้านี้ พอมาสบตากับใบหน้าซื่อๆแล้วใจอ่อนยวบทุกที ยิ่งร่างบางทำหน้าเชิงน้อยใจชีวิตแล้วนาวีรู้สึกหน่วงแปลกๆ ทั้งที่มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดกับคุณชายน้ำแข็งเลยสักครั้งเพราะถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้สิ่งแรกที่คนอย่างนาวีจะทำคือเหยียบซ้ำและดูถูก

               แต่พอกับผู้หญิงคนนี้แล้ว เขาถึงกับเอ่ยปากจะส่งเรียนทั้งทีไม่จำเป็นเลยสักนิด  จะซื้อเสื้อผ้าให้เพียงเพราะที่ร่างบางใส่อยู่มันเก่าเกินไป แต่เขาไม่จำเป็นต้องทำมันก็ได้ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรถึงพูดออกไปแบบไม่ต้องคิด...เงินแค่นี้ไม่ทำเขาล้มละลายแต่นั่นมันไม่สำคัญ สิ่งที่ความรู้สึกในตอนนั้นบอกออกมาคือ อยากทำให้รู้สึกดีอยากดูแล อยากทำให้มีความสุข

               ​จนลืมไปสนิทว่าเหตุผลที่แท้จริงแล้วเขาต้องพังชีวิตคนนี้เล่นสิ่...

​               ​ไม่ใช่มาหยิบยื่นความสะดวกสบายแบบนี้ให้...

​               ​มันไม่ใช่...

​               รึบางทีเขาก็แค่เอ็นดู? เอ็นดูเด็กไงมันตั้งใจเรียนเกรดดีก็ควรส่งเสริมสิ่ ใช่... ​แค่เอ็นดู

​               "วีอ่า เหนื่อยแล้วนะ นายไม่ช่วยแถมไม่รอฉันเลยอ่ะ"

               คนตัวสูงกว่าเพียงแค่ชายตามอง ก่อนจะประตูเปิดห้อง เมื่อประตูเปิดออกมะนาวก็รีบแทรกตัวเข้าไปข้างในห้องทันทีเพราะขืนชักช้าคงไม่ได้เข้าห้องและถ้าจะให้คนอย่างนาวีมาเปิดประตูให้เด็กกระโปกอย่างมะนาวเขาไม่ทำแน่ 

               อนาถแท้ชีวิต...

               "เอาไว้ตรงไหนอ่ะ"

               ถามพลางกวดสายตามองไปทั่วห้อง เพิ่งสังเกตห้องวีจริงๆก็ครั้งนี้...และก็ให้คำตอบเกินความคาดหมายจริงๆ เพราะมันโคตรที่จะสกปรกข้าวของเครื่องใช้วางไม่เป็นที่  อันเดอร์แวร์ไม่ควรไปอยู่ตรงโซฟา หนังสือเรียนไม่ควรวางอยู่บนถังขยะ นี่มันห้องคนจริงๆใช่ป่ะโสโครก

               "เอาไปวางกับชั้นวางหนังสือของฉัน แต่ถ้าพอใจที่จะแบกมันไว้แบบนี้ก็ตามสบาย"

(ต่อ)


               มะนาวเดินถือหนังสือไปไว้ที่ชั้นหนังสือในห้องของร่างสูง เท้าก็เขี่ยขนะชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปเพื่อให้มีทางเดิน นี่อยู่ไปได้ยังไงกันอ่ะ ของทุกอย่างมันวางไม่เป็นที่เหมือนประมาณว่าใช้เสร็จแล้วก็วางแม่งมันไว้ตรงนั้นแหละขี้เกียจเก็บ... 

               เฮ้อ...

               วางหนังสือเสร็จจัดการแยกหนังสือของแค่ละคนเอาไว้ หนังสือของนาวีแต่ละเล่มมีร่องลอยการอ่านแต่ละหน้าล้วนแต่มีปากกาแต่งแต้มหมึกลงไป นาวีเป็นผู้ชายโคตรพ่อโคตรแม่เก่งคนนึงที่ประเทศชาติควรอนุรักษ์ไว้ วีสามารถสร้างธุรกิจพันล้านได้ทั้งที่ยังเรียนไม่จบ ข้อนี้ฉันรู้ดีเพราะอาจารย์วิชาสังคมสั่งให้ทำรายงานเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้มาก่อนหน้าที่ฉันจะเจอเขาแล้ว  ก็แอบสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงขี้หน้าอีตาบ้านี่ไม่ได้ คงเป็นเพราะลักษณะนิสัยที่ฉันศึกษามามันต่างกันลิบลับกับที่เจออยู่ในตอนนี้! โพรไฟลล์บอกว่า 'เป็นคนมีมารยาท คุณชาย ยิ้มง่าย ใจดี' แว่ะไม่จริงอ่ะ! นาวีนะเถื่อนที่สุดที่เคยเจอมาแล้ว!

               ฉันเดินไปหาถุงดำเก็บุกสิ่งที่คิดว่าเป็นขยะลงไป เสียงคนตัวสูงฮัมเพลงในห้องน้ำดังเล็ดลอดออกมา อยากจะแหมมมมมไปถึงเกาหลี อารมณ์ดีเกินไปมั้ยล่ะ อีขยะนี่ก็เกลือนไปทั่วทุกมุมห้องเลยสกปรก ฉันเดินเอาถุงดำไปเก็บ แล้วหยิบตะกร้าเสื้อผ้ามาในวงแขนแทน เดินไปเก็บเสื้อตามพื้นจนมาถึงประตูหน้าห้องน้ำ

แกร่ก`

เออดีออกมาพอดี เดี๋ยวแม่จะเทศนาเรื่องความสะอาดให้! ฉันเงยหน้าขึ้นแล้ว...

               "นี่! ทำไมห้องนายมันสกปรกยิ่งกว่าลังหมะ..."

               "....."

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

               O.O!!

               เลือดกำดาวอีแม่จะพุ่ง! ร่างสูงผิวแทนสว่างที่มีหยดน้ำเกาะตามลำตัวในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวพันท่อนล่างวงแขนแกร่งข้างนึงกำลังเช็ดศีรษะเปียกชื้น เผยให้เห็นลอนหน้าท้องหนา...ชวนลูบไล้

               ระบบทำลายตัวเองจะเริ่มใน

               3

               2

               1

               "อนุญาตให้สัมผัสได้"

               ตู้มมมม!!!!!

               หน้าร้อนผ่าวแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหงื่อแตกพลั่กเมื่อมองลึกเข้าไปในแววตาเจ้าเล่ห์ราวกับุนัขจิ้งจอกที่กำลังจะตะครุบเหยื่อข้างหน้า ฉันรีบเบือนหน้านี้ไปทางอื่นทันที

                "หึ"

               "หึบ้าอะไรไปแต่งตัวเดี๋ยวนี้เลยนะ นายจะมาแก้ผ้าต่อหน้าผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้!"

               "มากกว่านี้ก็เคยเห็นมาแล้วนิ"

                "ก็ ก็..."

               "แล้วนี่มันก็ห้องฉัน ฉันจะทำอะไรตอนไหนก็ได้"

                "....."

               "จะป่ามป๋ามเธอตอนนี้ก็ได้"

                "นาวี!!!!"

          "55555555555555555"



                °


               นั้งรอคนชอบเผด็จการแต่งตัวอยู่ที่โซฟา ก่อนหน้านี้วีบอกว่าจะพาไปซื้อของฉันก็จัดการสำรวจตัวห้องว่างจาดเหลืออะไรรึป่าวไหนๆก็ได้ไปแล้วจะได้ซื้อมาทีเดียว

     แกร่ก~

                 "ไปได้แล้ว"

               "อือ"

               เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มเดินตามคนตัวสูงไปที่ประตูที่หน้าตาไม่สบอารมณ์นัก

                "อ่ะ"

                "ให้ทำไมอ่ะ"

                นาวยังคงไม่รับกุณแจมาตากมือนาวี คนตัวโตเริ่มขมวดคิ้วรวมกันอีกครั้ง

               "เผื่อเธอจะเข้าห้องก่อนจะได้ไม่ต้องรอฉัน"

               "อ๋ออออ"

               "ชอบโง่จริงๆ"

ปึก!

               "โอ้ย! มันเจ็บมั้ยเนี่ย"

                หลังจากเอากุณแจสบัดให้โดนหน้าผากฉันเจ็บนาวีก็สาวเท้าเดินไป ข้างหน้านำไปลิ่วไม่รอกันเหมือนเดิมอ่ะ




               "เลือกมา"

               "ไม่ มันแพง"

              ".........."

               "มันแพงนะเว้ยยย!"

               เราสองคนยืนเถียงกันแบบนี้ทุกร้านที่นาวีลากฉันเข้าไป แต่ละร้านดูหรูหราสมกับคนอย่างเขาที่เสื้อผ้าแต่ละชิ้นต้องเป็นยี่ห้อแพงๆเท่านั้น แล้วก็บังคับกันให้ใส่แต่แบบนี้ไง ไอ้ที่แพงหูฉีกน่ะ!

               "บอกว่าให้เลือกมาตัวนึง"

               "นาวี..."

               "....."

               "......"

                "...."

              "โว้ยยยย!! เอาตัวนี้เอ้า"

              หลับหูหลับตาเลือกไปแบบส่งๆ เมื่อโดนบังคับ! มันก็ยังคงเป็นแบบนี้เสมอไม่เคยเถียงเขาชนะ มันจำใจต้องเลือกเพราะถ้าฉันไม่เลือก หมอนี้ก็จะเหมามันแม่งมันทั้งร้านเลยแบบที่ผ่านๆมา พอได้ยินแบบนั้นแทบจะทรุด ของแต่ละอย่างแค่ละชิ้นราคาไม่เคยต่ำกว่าสองพัน 

               มะนาวๆไม่เคยสัมผัสอะไรที่มันหรูแบบนี้แม้คนตัวสูงจะบอกว่ามันถูกที่สุดแล้วแต่มะนาวก็ยังคิดว่ามันแพงหูชีกอยู่ดี

               "ไม่ผ่าน"

               "อะไรอ่ะ นี่มันก็สวยดีดอก"

               "มันสั้นไป หรือชอบโชว?์"

               "นิ่! ฉันไม่เคยใส่ชุดกระโปรงฉันไม่รู้หรอกว่าอยู่ในไม้แขวนมันสั้นแบบนี้แล้วพอใส่เข้าไปในตัวมันจะสั่นแค่ไหน ทุกวันนี้ฉันใส่แต่กางเกงยีนส์เสื้อยืดนะ"

               "....."

               "โอเครฉันจะเลือกใหม่"



ครั้งก่อนเคยถามว่าจะแต่งนิยายวายช่วยเลือกหน่อยว่าจะแต่งคู่ไหนระหว่างkookmin หรือ kookv.

​   แล้วคำตอบที่ได้มาคืือ...ไม่มีสักคำตอบนี่แทบจะเอากะแป๋งทุบหัวตัวเองเลยนะ อุส่าห์วางพลอตเรื่องไว้ดิบดีแต่ไม่มีใครตอบเลยTT

  ไม่รู้จักกันหรอ?Y_Y โอเครๆไรท์เอารูปแต่ละคู่มากฝาก ช่วยเลือกกันหน่อยนะคะ

Kookmin



Kookv


ช่วยเลือกกันหน่อยได้ป้ะล่ะถ้าไม่มีไรท์จะอายมากๆเลยค่ะไม่ทีอะไรมากหรอก555 แต่อยากได้คำตอบ...





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น