Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 14 กำเริบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2560 00:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14 กำเริบ
แบบอักษร

​รถวิ่งมาจอดที่บ้านไม้หลังใหญ่ของเผ่าแวร์วูลฟ เอเตียงกลับมาแล้ว? ฉันชะโงกหน้าไปดู ... เร็วจัง หลังจากเอริคบอกว่าจะโทรบอกให้รู้ว่าฉันใกล้ก้าวสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านเป็นอมตะ ....

...... เกิดอะไรขึ้น!?

เอเตียงก้าวลงจากรถ หน้าเละ เต็มไปด้วยแผลครึ่งหน้า มือมีรอยไหม้ เสื้อผ้ามีแต่เลือด ถูกแวร์วูลฟสมาชิกฝูงพยุงเข้ามา สภาพสมาชิกฝูงตนอื่นยับเยิน หรือแย่กว่า

เอริคเดินหน้าเครียดเข้าไปคุย ฉันจะวิ่งไปดู แต่มิสต์ฉุดมือเอาไว้

"รอก่อนเถอะ น้องข้าคงไม่อยากให้ตัวเมียของตัวเองเห็นสภาพแย่ๆหรอก" มิสต์พูดเสียงเครียด ก่อนเดินไปสมทบกับสองพี่น้อง ทั้งสามหันมามองฉันกับพี่เบลล์ แล้วหายเข้าไปอีกห้อง 

ฉันมองหน้าพี่เบลล์ นางลูบหัวปลอบฉัน ฉันหมดความอยากอาหารแล้ว


สองชั่วโมงถัดมา มิสต์เดินมาบอกฉันให้เข้าไปหาเอเตียงได้แล้ว ฉันเห็นมิสต์หน้าเครียด ก้มลงจูบพี่เบลล์นานมากแล้วเดินออกไปโทรศัพท์ข้างนอก ท่าทางเกรี้ยวกราด โกรธจัด

อะไร? ... ฉันงง พี่ฉันก็ทำหน้างงกับท่าทีนี้  

มิสต์คุยนานมาก ฉันนั่งเป็นเพื่อนพี่เบลล์ จนกระทั่งมิสต์คุยเสร็จ เดินผ่านพวกฉันโดยไม่มองหน้า พี่เบลล์จับมือฉันเบาๆ บอกให้ไปหาเอเตียง ส่วนตัวเองเดินตามมิสต์เข้าไปในห้องทำงาน


สภาพเอเตียงอยู่ในช่วงฟื้นฟู ดูดีขึ้นหลังอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า เอริคช่วยร่ายเวทย์เร่งเยียวยาแผลที่หลัง พอเห็นฉันเข้ามา มันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ตาแดง น้ำตาคลอ

​ฉันกลอกตา เดินเข้าไปให้เอเตียงกอด มันบ่นหงุงหงิงโอดโอยว่าเจ็บแผล เอริคตบหัวน้องชายจนคะมำ

"ข้ากลับมาแล้ว ไม่เป็นไรหรอกนะ อย่าห่วงเลย" เอเตียงกอดฉันแน่น จูบ ถูจมูกไล้ไปทั่วใบหน้า โยกตัวฉันไปมา พูดเบาๆ

ห่วงเกินกว่าเหตุหรือเปล่านะ? ฉันมองตาเอเตียงกับเอริค รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ

​​ค่ำวันนั้นสามพี่น้องบอกฉันกับพี่เบลล์ว่าที่นี่ไม่ปลอดภัยพอที่จะให้พวกฉันหลบภัย เราต้องย้ายไปในอาณาเขตของครอบครัวแวร์วูลฟเผ่าพ่อแม่ของสามพี่น้อง

​พวกฉันรู้เพียงเผ่าของมิสต์เสียแวร์วูลฟ์ไปสิบตนในคืนเดียว ถูกระเบิดกับลอบสังหาร ฉันกับพี่เบลล์พยายามถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทั้งหมดพร้อมใจกันปิดปากเงียบ

.... รวมทั้งพ่อกับแม่ฉันด้วย 

แม่บอกแค่ให้ยอมซ่อนตัวกับเผ่าแวร์วูลฟจะดีกับพวกฉันที่สุด

เผ่าซัคคิวบัสเสียสมาชิกเพศผู้ไปเหมือนกัน มีตัวเมียเผ่าอื่นถูกลักพาตัวเมื่อคืน ... เรายังไม่รู้ชะตากรรมของนางและไม่รู้ว่าใครหรือเผ่าพันธุ์ไหนเป็นคนร้าย

ฉันมองหน้าพี่เบลล์ นางนั่งก้มหน้า ทำหน้าเย็นชาเฉยเมยเหมือนทุกครั้งที่เครียดจัด เราจับมือกัน นั่งเงียบในรถ มุ่งหน้าสู่บ้านพักแห่งใหม่

......

......

เผ่าของแม่สามพี่น้องอยู่อีกหุบเขา ลึกเข้าไปใกล้อุทยานแห่งชาติ สมาชิกมากกว่า แวร์วูลฟอาวุโสมีเยอะกว่า และทุกตนพกอาวุธ


พ่อแวร์วูลฟของเอริคและเอเตียงมาต้อนรับเราที่ปากทางเข้า ฉันยังคงรู้สึกแปลกๆที่เห็นชายหนุ่มหน้าตาคล้ายเจ้าสองพี่น้องมากอดรัดฟัดเหวี่ยงฉันกับพี่เบลล์

... และสองพี่น้องไม่โวยวายอะไร ... แปลก 

ที่จริงแวร์วูลฟสามตนนั่นเงียบมาก ความเครียดแผ่กระจายเหมือนกำลังรอการระเบิดของอะไรบางอย่าง


แล้วระเบิดก็มาจริงๆ ในคืนนั้น


เรากำลังกินอาหารค่ำที่บ้านพัก ชายคนหนึ่งวาร์ปปรากฏตัวเข้ามาที่ห้องอาหาร

ทั้งสามพี่น้องคู่คำราม แต่เหมือนมีอะไรกดให้ตัวฉันและแวร์วูลฟกระแทก กดลงกับพื้น 

ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องของพี่เบลล์ นางล้มลง เลือดไหลออกมาจากตา จมูก ปาก หู ชักเกร็ง ดิ้น อยู่ข้างฉัน

ผู้หญิงผมทอง ตัวเล็กบางอีกคนหนึ่งกระโดดเข้ามาจากหน้าต่าง นางตบผู้ชายคนแรกเต็มแรง แล้วเดินเข้าไปหาพี่เบลล์ วาดมือทำท่าแปลกๆ


.... แล้วพี่เบลล์ก็นิ่งสนิท ตาเบิกกว้าง ม่านตาขยาย ปากอ้าค้าง หน้าอกไม่กระเพื่อม ลมหายใจหยุดนิ่ง...


ผู้หญิงคนนั้นฉุดพี่เบลล์ด้วยมือเดียว อุ้มพาดบ่าเล็กๆของนาง จับมือชายคนนั้นแล้ววาร์ปหายไป

...

...


_____________________________________________

​ภาพเบลล์ตอนอาการกำเริบจะแนวๆนี้ล่ะ เป็นอาการเดียวกับที่มิสต์เคยเห็นบทที่ไปเจอกันที่บ้านเก่าชายทะเลน่ะ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}