ณัฐวรรณณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่ใช่แฟนแต่เป็นเมีย ชัดไหม?

ชื่อตอน : ไม่ใช่แฟนแต่เป็นเมีย ชัดไหม?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2560 13:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ใช่แฟนแต่เป็นเมีย ชัดไหม?
แบบอักษร

ตอนที่ 6 ไม่ใช่แฟนแต่เป็นเมีย ชัดไหม?

เสียงหัวเราะของเด็กปีสามดังไปทั่วโรงอาหารไม่ใช่แค่นั้นยังมีพี่ปีสี่ปีห้ามาร่วมสมทบด้วยอาจจะเพราะว่าช่วงนี้เป็นช่วงให้ปีหนึ่งขอลายเซ็นพี่ปีสูงเลยมารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมายความฮาและความแซวกันจึงเกิด โดยเฉพาะดาวคนสวยอย่างรวีรินที่หนีไม่พ้นจริงๆ

“ ได้ยินมาว่าน้องรินมีเด็กปีหนึ่งมาจีบหรอ?”

“ อย่าพูดเลยพี่กลัวว่ะ “

“ ทำไมวะ รุกหนักหรอ?”

“ ย้ำว่าหนักมาก “ เชอร์รี่เป็นคนตอบแทนพร้อมทำท่าหน้ากลัวออกมาด้วยก็จริงอย่างที่เพื่อนเธอว่า หลังจากหายป่วยกลับมามีเด็กปีหนึ่งคนหนึ่งเข้ามาขอลายเซ็นและสารภาพว่าชอบเธอ

หญิงสาวเลยปฏิเสธไปน้องแกก็ยังตามจีบไม่หยุดจนถึงทุกวันนี้บางครั้งเธอก็แทบจะไม่โผล่มาคณะเลยถ้าไม่จำเป็นเพราะกลัวว่าน้องเขาจะไม่หยุดตาม

“ ไม่ใช่ไม่หล่อนะพี่ แต่มันมาไม่ปกติ “

“ อย่างยัยเพราว่าเลยพี่ เป็นหนูหนูก็กลัวอ่ะ “

“ คนนั้นไงพี่ “ เด็กผู้ชายตัวสูงใหญ่หน้าตาดีผิวพรรณขาวเหมือนจะไม่มีอะไรพากลุ่มเด็กปีหนึ่งเดินมาขอลายเซ็นพี่ปีสูงที่นั่งรวมๆกันอยู่ รวีรินแทบจะพลิกแผ่นดินหนีไม่อยากอยู่ในสายตาไอ้เด็กเวรนี่จริงๆ

“ รายงานตัวสิ “

“ ผมชื่อสอง นายปกรณ์ บุญนิยม ปีหนึ่งเอกสถาปัตยกรรม ครับ “ พี่ปีห้าที่ถือว่าเฮดว้ากยืนจ้องหน้าเด็กคนนั้นอยู่แต่ไอ้เด็กนี่กลับไม่หลบสายตาแล้วก็หันมามองเธอที่นั่งอยู่

“ ขอลายเซ็นกูก็ต้องมองกูไม่มองก็ไม่ต้องเอา “

“ ขอโทษครับ “

“ คนต่อไป “ โดนเล่นแล้วไงพี่คนนั้นเป็นพี่สายของเธอเองไม่แปลกที่จะช่วยน้องแต่ไอ้เด็กนั้นยังไม่เลิกมองเลยอ่ะ ขนาดเธอให้ต้นตระการที่ว่าหนักๆมาจัดการแล้วยังไม่เป็นผลไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

“ พี่รินครับเย็นนี้พี่ว่างไหมครับ “

“ ไม่ว่างค่ะพี่มีนัดแล้ว “

“ ผมไม่เชื่อ “

“ เฮ้ย!น้องพวกพี่นัดกันแล้วมีปัญหาอะไรไหม “ พี่ปีสี่หันหน้ามาบอกไอ้เด็กเวรที่เดินหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

“ เปล่าครับ “

“ บ้ารึเปล่า “ เธอเห็นสายตาที่เด็กคนนั้นมองไม่ปกติจริงคนที่ไม่เคยหวาดกลัวอะไรมาก่อนเจอแบบนี้ก็ต้องหวั่นเหมือนกัน

วันที่สองหลังจากเด็กนั้นมาบอกชอบมีคนเอาตุ๊กตาดินปั้นเหมือนเล่นของมาใส่ไว้ในล็อคเกอร์ของเธอ

วันต่อมามีคนเอาหัวใจหมูใส่กล่องมาให้ แล้วก็มีมาเรื่อยๆจดหมายรักที่รอยเลือด ภาพกรีดข้อมือเพราะเธอปฏิเสธ จนเธอไปแจ้งตำรวจตำรวจสืบช่วยคนรู้จักช่วยกันสืบจนรู้ว่าเป็นน้องแก ทำให้เธอยิ่งกลัวไปใหญ่จะไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้อีกต่อไป

“ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้แจ้งทางมหาลัยจะได้เอามันไปตรวจสุขภาพจิต “

“ แต่นั้นมันอนาคตน้องแก “

“ มาเป็นคนดีอะไรตอนนี้ว่ะ ชีวิตเธอนะโว้ย!!! “ ต้นตระการด่าหลังจากขับรถมาส่งเธอที่บ้านหลังจากวันนั้นเธอแทบจะไม่นอนคอนโดเลยเพราะรู้ว่ามันไม่น่าจะปลอดภัยอีกต่อไป

“ แล้ววันนี้จะไปทำไมมันอันตราย “

“ ก็รุ่นพี่ชวน “

“ ฉันจะให้ไอ้ภูมารับนะตอนเย็น “ เธอได้ยินว่าภูผาไปติดต่องานที่ต่างประเทศเกือบสองอาทิตย์แล้วไม่รู้ว่ากลับมาตอนไหนเพราะไม่ได้ติดต่อกันเลย

รวีรินไม่เคยแต่งตัวเรียบร้อยขนาดนี้เลยมาก่อนตั้งแต่เข้าร้านเหล้ามาเธอใส่แค่เชิ้ตเว้านิดหน่อยซึ่งมีซับด้านในกางเกงยีนขายาวสีซีดและรองเท้าผ้าใบง่ายๆผมก็รวบตึงไว้ด้านหลัง

“ คุณหนูคะ คุณภูมาแล้วค่ะ “

“ ค่ะ “ หญิงสาวเดินลงจากบันไดอย่างรีบๆภูผานั่งคุยกับพ่อแม่เธออยู่ซึ่งพวกท่านมีหน้าตาค่อนข้างเครียดมาก

“ ทำไมรินไม่บอกพ่อ “

“ เรื่องอะไรคะ?”

“ ที่มีคนตามลูก “

“ รินเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ “

“ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ได้ยังไงแบบนี้ใช่ไหมที่ลูกไม่ยอมกลับคอนโดมานอนที่บ้าน “

“ โถ่แม่ขา น้องเขาอาจจะหลงผิดเฉยๆมั้งคะ “ เธอรีบดันภูผาให้ออกจากพ่อแม่เธอเร็วๆไม่อย่างนั้นมันจะเป็นเรื่องใหญ่ยิ่งพ่อเธอรู้นี่เรื่องใหญ่เลยไม่รู้ว่าท่านจะทำยังไงต่อแต่ไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

“ นี่นาย!!! “

“ ไม่ต้องมาบ่น “

“ นายทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ “

“ มันเป็นเรื่องใหญ่มีแต่เธอนี่แหละคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ เด็กนั้นมีปัญหาเรื่องสุขภาพจิต “

“ ยังไม่มีผลสรุปไม่ใช่หรอ?”

“ ฉันมีฉันเอาชื่อไปค้นประวัติมาแล้ว เด็กนั้นต้องรักษาโดยจิตแพทย์มียาควบคุมแต่นี่ขาดยามาเกือบสองเดือน หมอก็ไม่ไปหา มันเลยบ้าขึ้นมาไง “ รวีรินยอมนั่งเงียบไม่พูดอะไรเพราะไม่มีอะไรจะเถียงจริงๆ

ร้านประจำของพวกเขาคนเต็มทุกวันชั้นบนเป็นโซนวีไอพีไม่ใช่ใครก็เข้าได้แต่แต่พวกเขาเข้าได้เพราะเป็นเพื่อนเจ้าของ ภูผาแยกไปนั่งกับเพื่อนตัวเองส่วนเธอก็มานั่งกับรุ่นพี่และเพื่อน

“ อ้าวๆทำไมมาด้วยกันล่ะเปิดตัวหรอจ๊ะ “

“ เปล่าสักหน่อย “

“ ปกติไม่มีปฏิเสธนี่น้องริน”

“ วันนี้ไม่มีอารมณ์เล่นจริงๆพี่น้อยหน่า “ เสียงเพลงสนุกสนานไม่ได้ทำให้เธอสนุกเลยรวีรินแทบไม่แตะเหล้าใครมาชวนไปเต้นก็แค่ยิ้มให้แล้วก็ปฏิเสธไปเธอรู้สึกไม่ดีตั้งแต่เดินเข้ามาในร้านเหมือนมีคนจ้องอยู่ตลอดเวลา

“ ไอ้ภูกูว่าบรรยากาศมันไม่ปกติ “

“ กูเตรียมไว้แล้วมึงไม่ต้องห่วง “

กรี๊ด!!!!

เสียงกรี๊ดของผู้หญิงทำให้ทั้งร้านหันไปมองเด็กผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับข้อมือที่มีแต่เลือดก่อนจะเดินตรงมาที่ตัวเธอเพื่อนคนอื่นถึงกับลุกและเดินเข้ามากันไว้

“ พี่ริน! ผมชอบพี่ทำไมพี่ต้องปฏิเสธผม “

“ พะพี่ไม่ได้ชอบน้องนะ พี่คงคบกับน้องไม่ได้หรอก “

“ ทำไม!!!! ทำไมพี่ต้องโกหกว่าพี่เป็นแฟนกับพี่วิศวะคนนั้น!!!“

“ ไอ้เหี้ย มึงไปไกลๆเลยนะ “

“ ไม่!กูไม่ไป ถ้าพี่รินไม่ยอมตกลงกับผมผมจะฆ่าตัวตายตรงนี้แหละ “ ร่างสูงเดินเข้ามาผ่านหน้าไอ้เด็กเวรคนนั้นและเดินผ่านเพื่อนของเธอเข้าไปหาผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งสั่นอยู่

ข้อมือเล็กถูกดึงให้ลุกขึ้นก่อนที่เธอจะอยู่ในอ้อมแขนของภูผาเขารับรู้ได้ว่าเธอตัวสั่นมาก

“ ยัยนี้ไม่ได้เป็นแฟนกูแต่เป็นเมียกู ชัดเจนไหม? “ ทันทีที่ภูผาพูดจบเจ้าหน้าที่จากโรงพยาบาลก็เข้ามาล็อคตัวเด็กคนนั้นพร้อมเปาะยาสลบแล้วนำตัวส่งโรงพยาบาลทันทีคนที่อยู่ในเหตุการณ์แตกตื่นกันทั้งหมดรวมถึงตัวของเธอด้วย

“ ฉันจะพาเธอกลับ “ รวีรินไม่ตอบและไม่ขัดขืนยอมเดินออกไปตามแรงดึงของมือใหญ่ที่กุมมือเธอแล้วจูงออกไป

ภูผาไม่มีทางเลือกพาเธอกลับมาที่ห้องเพราะรวีรินยังสั่นไม่หายเจอเหตุการณ์แบบนี้ไม่สั่นก็แปลก เขาได้ยินเรื่องหลังจากลงจากเครื่องแค่ไม่กี่นาทีเพราะต้นตระการไปรับและเล่าให้ฟังทั้งหมด เขาจึงให้แม่หาประวัติเด็กคนนี้ให้ในทุกโรงพยาบาลจนได้รู้ว่าเป็นอะไร แม่ติดต่อหาโรงพยาบาลที่เป็นเจ้าของไข้ให้มารวบตัวได้ที่ร้านเพราะเขาคิดไว้อยู่แล้วว่ามันต้องมา

“ น้ำอุ่น “

“ ขอบคุณ “ เสียงหนังเรื่องโปรดไม่ได้ทำให้เธอดีขึ้นจริงๆภาพเลือดที่ข้อมือยังติดตาอยู่จนถึงตอนนี้

“ เป็นไงบ้าง “

“ ฉันกลัว กลัวมากจริงๆ “  ความรู้สึกพรั่งพรูออกมาเป็นน้ำตาและอาการตัวสั่นที่ไม่ยอมหายสักที ภูผาเห็นยังตกใจตั้งแต่รู้จักกันมาน้ำตาสักหยดก็ยังไม่ได้เห็นพอเห็นสภาพแบบนี้เขายิ่งไปไม่ถูกเลยไม่รู้จะทำยังไง

“ มานี่มา “  คนตัวเล็กถูกดึงให้มาอยู่บนตกแกร่งก่อนที่มือใหญ่จะกดให้เธอซบที่อกแกร่งและโอบกอดเธอเอาไว้

“ ชู่วว ไม่ร้อง “ ไม่พูดเปล่าเขาเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆพร้อมกับลูบหัวเป็นการปลอบโยนให้เธอคลายความเครียดลงบ้าง

“ อื้อ….”

“ นอนนะ “ เสียงทุ้มนุ่มๆทำให้เธอหลับอีกครั้งหลังจากรู้สึกตัวเมื่อถูกอุ้มมานอนบนเตียง ภูผาลูบศีรษะให้เธอเบาๆจนรู้สึกได้ว่าหญิงสาวหลับไปอีกครั้งแล้ว

“ อื้อหลับแล้ว “

(“ อยู่ไหน ?”)

“ ห้องกู “

(“ เหี้ยทำไมให้นอนห้องมึง “)

“ จะโวยวายทำไม “

(“ เชี่ยภูที่มึงบอกในร้านเรื่องจริงใช่ไหม? “)

“ เรื่องอะไร?”

(“ ที่บอกว่าเป็นเมียมึง “) ภูผาเงียบเสียงลงเพราะรู้สึกต้นตระการจะถามด้วยความจริงจัง

“ เมียกู ชัดเจนไหมไอ้สัด “

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น