by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

15/ เพราะความสุขหมายถึงความรัก (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 15/ เพราะความสุขหมายถึงความรัก (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 15

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.6k

ความคิดเห็น : 134

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2560 12:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
15/ เพราะความสุขหมายถึงความรัก (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​โปรดP...

วันนี้วันเกิดไอ้โย ไอ้ตุลย์มันพามินมาด้วยแถมยังพากันขึ้นไปชั้นบนเร่าร้อนกันใหญ่ ผมเหลือบตามองไอ้ดิวน้องรหัสที่สุดแสนจะน่าเวทนากับรักข้างเดียวของมัน แล้วต้องหันไปมองไอ้โยเพื่อนสนิทที่เริ่มจะน่าสงสารของตัวเอง พวกผมทุกคนรู้ว่าไอ้โยเริ่มจะมีใจให้ไอ้ดิวแล้ว และพวกผมทุกคนก็รู้ดีเหมือนกันว่าไอ้ดิวยังคงปักใจอยู่กับมิน ไม่รู้ว่าคิดผิดหรือคิดถูกเรื่องของมันทั้งคู่ แต่ลึกๆแล้วผมก็ยังเชื่อมั่นอยู่นะว่าไอ้โยจะเป็นคนที่ไอ้ดิวรักอย่างสุดหัวใจในสักวันหนึ่ง หวังว่าวันนั้นคงจะยังไม่สายเกินไป เห็นไอ้โยมันบ้าๆบอๆแต่มันก็เป็นคนที่จริงจังมาก ความจริงจังของมันอาจจะมากกว่าทุกคนในกลุ่มก็ได้ ถ้ามันตัดสินใจทำอะไรแล้วมันจะทำโดยไม่ฟังคำทัดทานของใครทั้งนั้น อืม..ดูๆไปแล้วตรงนี้ผมน่าจะมีมากกว่ามันเยอะ

"กูกลับก่อนวันนี้มีธุระ ไอ้โยมีความสุขมากๆนะ รักมึงว่ะเพื่อน" เป่าเค้กวันเกิดไอ้โยสักพักผมก็ขอตัวกลับก่อน วันนี้ไอ้ปอเพิ่งสอบเสร็จวันแรกผมต้องไปให้กำลังใจเด็กนักเรียนหน่อย เมื่อเย็นโทรไปได้ยินมันโอดครวญใหญ่ว่ายากกว่าที่คิดเยอะ


ก๊อกๆ ไอ้ปอแหวกม่านดูก่อนจะเปิดประตูให้ มันเคยโดนผมดุเรื่องเปิดประตูสุ่มสี่สุ่มห้าไปไง ตอนนี้ทุกครั้งจะเปิดประตูต้องแหวกม่านดูก่อนประจำ

"ซื้ออะไรมาเยอะแยะครับเนี่ย ตู้เย็นจะไม่มีที่ไว้แล้วนะพี่โปรด" มันรับถุงที่ผมส่งให้ไปวางบนโต๊ะกินข้าวขนาดสองคนนั่ง โต๊ะกินข้าวชุดนี้ผมอุตส่าห์หาพื้นที่จับยัดวางจนได้

"มึงก็เอาออกมากินมั่งดิ ซื้อมาให้กินไม่ได้ซื้อมาให้เก็บบำรุงสมองบ้างนะมึงน่ะเวลาทำข้อสอบจะได้ทำได้" พอทักเรื่องข้อสอบมันก็ทำหน้าจ๋อยไปนั่งคอตกบนเก้าอี้จนผมอดไม่ได้ต้องอุ้มมันเข้าเอวไปอาบน้ำด้วยกัน อาบน้ำเฉยๆไม่ได้ทำอะไรกันมันเครียดกับเรื่องสอบมากแล้วยังไม่อยากทำอะไรมันเยอะ

หมับ "ถ้าคะแนนเค้าออกมาไม่ดี ตัวจะพาเค้าไปเที่ยวภูเก็ตมั้ยอ่ะ" ปากมันยังห่วงเรื่องเที่ยว สงสัยไอ้ที่เครียดนี่คงจะเครียดเพราะกลัวไม่ได้ไป แต่มือนี่ทั้งบีบทั้งคลึงจับลูกชายผมทั้งพวง ผมว่าไอ้ปอมันคงติดจับไข่ผมจริงๆแล้วแหละ

"ซี๊ด กูเสียวเดี๋ยวจับเอาแม่งเลย" ผมซี๊ดปากเบาๆมือก็จับก้นกลมๆที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าของมัน นอกจากติดจับไข่แล้วมันยังติดนอนแก้ผ้าเหมือนผมอีกด้วยนะ

"อื้อ ตอบเค้ามาก่อนถ้าคะแนนเค้าไม่ดีตัวจะพาเค้าไปเที่ยวมั้ย ไม่ต้องถึงภูเก็ตก็ได้แค่ตลาดนัดเรียบทางด่วนรามอินทราได้มั้ยอ่ะ" จากที่เสียวๆอยู่แทบจะคออ่อนคอพับทันที อะไรจะมักน้อยขนาดนี้วะ ไอ้ปอกระตุกลูกชายผมเบาๆเมื่อเห็นผมหัวเราะขำมันน่ะสิ

"เออน่ะ ถ้ามึงทำเต็มที่แล้วคะแนนออกมาดีไม่ดียังไงก็จะพาไป สบายใจรึยังจะได้นอน" ไอ้ปอพยักหน้ารัวๆยิ้มแป้นจนผมอยากเปลี่ยนใจ จับมันกินตอนนี้ได้ไหมวะเนี่ย


ปอรักP...

"พี่โปรด เค้าขอโทษ" ผมก้มหน้าไม่ยอมสบตาพี่โปรด ที่มาจอดรถรับข้างโรงเรียนวันรับผลสอบ

"ทำไม สอบไม่ผ่านกี่ตัว" ผมกลั้นใจยื่นสมุดพกให้พี่โปรดดู

"ฮ่าๆๆ เค้าสอบผ่านทุกวิชาแหละ มีแต่สี่ติดสามมาแค่สองวิชาเอง เป็นไงล่ะดีใจล่ะสิมีเด็กในปกครองฉลาดๆแบบเค้าอยู่ด้วยจงภูมิใจซะนะโปรดปราณ พัฒธณปราโมทย์" พี่โปรดชะงักนิดๆตอนที่ผมพูด ก่อนจะบีบปากผมเบาๆท่าทางคันไม้คันมือเหมือนอยากจะดีดเหม่งผมด้วยซ้ำ

"แล้วมาเสือกทำหน้าจ๋อยใส่กูเพื่อ?" พี่โปรดล็อกคอผมแล้วขยี้จนหัวผมฟูอ่ะ

"เค้าแค่อยากรู้ว่าตัวทำหน้าเงิบแล้วจะตลกแค่ไหนน่ะสิฮ่าๆๆ อย่าลืมนะโปรดปราณสัญญากับอะไรกับเค้าไว้" พี่โปรดจ้องหน้านิ่งๆจนผมรู้สึกอึดอัด พูดอะไรผิดไปหรือเปล่าวะ ก่อนจะทันได้ขอโทษพี่โปรดก็รั้งคอผมไปจูบดูดทั้งลิ้นทั้งปาก ดีนะที่รถของพี่โปรดติดฟิล์มดำสนิททั้งคันไม่งั้นผมได้เอาหน้ามุดแผ่นดินแน่ๆก็เพื่อนๆหลายคนยังเดินผ่านไปผ่านมาอยู่นี่นา

ก๊อกๆๆ ก่อนที่เราสองคนจะเคลิ้มไปมากกว่านี้เสียงเคาะกระจกก็ดังขึ้นจากฝั่งคนขับ

"สวัสดีครับพี่โปรดไม่ได้เจอกันตั้งนานสบายดีนะครับดีใจจังที่วันนี้ได้เจอพี่โปรด สวัสดีน้องปอยินดีด้วยนะที่ติดท็อปทรีในชั้น" พี่โปรดเปิดกระจกให้พี่เปาได้เอ่ยปากเจื้อยแจ้วทักทาย

"เก่งขนาดนั้นเชียว หึหึ ไม่เสียแรงที่กูเติมโปรตีนวิตามินให้เกือบทุกวัน"

ฉ่าา ผมได้ยินเสียงหน้าตัวเองร้อนฉ่า เพราะในหัวมันดันคิดถึงโปรตีนที่พี่โปรดป้อนให้ทุกคืนก่อนจะมีสอบวันต่อไป แถมมาบอกผมว่าเป็นเคล็ดลับทำให้ความจำดีอีกต่างหาก ผมได้แต่เบือนหน้าหนีไปอีกทางโดยยอมเสียมารยาทไม่ตอบรับอะไรในคำทักทายของพี่เปา อีกอย่างหนึ่งผมก็ยังเคืองพี่เปาเรื่องข่าวลือนั่นไม่หาย ไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยหรอกนะแต่มันยังพ่วงไปถึงเรื่องตอนที่ผมเสียซิงให้พี่โปรดครั้งแรกแล้วพี่เขาหายเงียบไปมาเจออีกทีก็ตอนพาพี่เปามาซื้อกับข้าวร้านลุงเลิศ เช้าต่อมาที่โรงเรียนนั่นแหละพี่เปากับเพื่อนๆพากันมาเยาะเย้ยผมถึงในห้อง เรียนนั่นทำให้ผมรำคาญใจมากเถอะ

"พี่โปรดกำลังจะไปไหนเหรอครับ มีธุระอะไรต่อรึเปล่า"

"จะพาไอ้ปอไปกินข้าวน่ะ"

"เปาขอไปด้วยคนได้มั้ยครับ เปาจะไม่ได้เจอพี่โปรดอีกแล้วนะเปาไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยxxxที่ชลบุรีน่ะครับ คงไม่ค่อยได้เข้ากรุงเทพมาเจอพี่โปรดบ่อยๆ น้องปอพี่ขอเสียมารยาทไปด้วยได้มั้ยพี่อยากกินข้าวกับพี่โปรดเป็นครั้งสุดท้ายน่ะครับ" ผมแอบเบ้ปากมองบนกับเสียงเล็กเสียงน้อยที่พี่เปาพูดจริงๆ เหอะ! ครั้งสุดท้ายนะครับ แหวะจะอ้วก

"ว่าไงปอ กูยังไงก็ได้แล้วแต่มึง" พี่โปรดถามเสียงเรียบๆเหมือนไม่มีอะไร แต่เป็นเพราะว่าผู้ชายคนนี้คือความสุขของผมทำไมผมจะไม่รู้ว่าภายใต้น้ำเสียงเรียบๆนั้นมันมีอะไรซ่อนอยู่ พี่โปรดกำลังลองใจว่าผมจะแสดงอาการอะไรเกินตัวออกมามั้ง

"ไปด้วยกันสิครับพี่เปา" ผมบอกพี่เปาแต่สายตามองสบพี่โปรดตรงๆพยายามบอกให้พี่เขารู้ว่าผมไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น พี่โปรดเองก็ยักไหล่นิดๆ กวน...ว่ะ

"ขอบใจมากนะครับน้องปอ พี่โปรดนี่โชคดีจริงๆมีแฟนเรียนเก่งน่ารักแถมใจกว้างแบบน้องปออย่างนี้ น้องปอก็โชคดีนะที่มีแฟนแบบพี่โปรดเพราะพี่เขาน่ะใจดีมาก" พี่เปาครับพี่จะเว่อร์ไปไหม พอขึ้นรถมาได้ก็พูดขอบอกขอบใจยกยอจนผมแทบจะเป็นเทวดาลอยได้อยู่แล้ว ผมไม่ได้ภูมิใจกับคำของพี่เปาเลยเพราะเหมือนพี่เขาจะเจตนาพูดเพื่อให้พี่โปรดเข้าใจว่าในความคิดของพี่เปานั้นผมคือเจ้าของพี่โปรด แต่ที่ทำให้ผมแอบยิ้มได้ก็เพราะพี่โปรดไม่ได้ปฏิเสธอะไรนั่นแหละ

ป๊อก! "เค้าเจ็บนะ ชอบดีดหน้าผากเค้าจริงๆเลย" ผมลูบหน้าผากตัวเองแล้วหันไปหยิกแก้มพี่โปรดแรงๆ อันนี้ไม่ได้จงใจทำใส่พี่เปานะแต่ถ้าพี่โปรดทำร้ายร่างกายผมเมื่อไหร่ผมก็จะหยิกพี่เขากลับเมื่อนั้นแหละมันเป็นปฏิกิริยาตอบกลับโดยอัตโนมัติน่ะครับ

"กูรู้นะ" พี่โปรดคว้าคอผมเข้าไปใกล้ๆก่อนจะกระซิบเบาๆ

"จะไฟเขียวแล้วครับพี่โปรด" พี่เปาส่งเสียงมาจากเบาะด้านหลัง ผมแอบจิ๊ปากแล้วโน้มคอพี่โปรดลงมาฟังที่ผมพูดเลียนแบบเสียงพี่เปาเบาๆจนพี่โปรดถึงกับหัวเราะออกมาดังๆ ผมมองตามเสียงหัวเราะของพี่โปรด นี่เป็นครั้งแรกมั้งที่ผมได้ยินพี่โปรดหัวเราะออกมาเต็มเสียงแบบนี้ อืม พี่โปรดนี่หล่อเนอะตอนหัวเราะนี่หน้ายิ่งเด็กลงและหล่อขึ้นเป็นกอง

"น้ำลายไหลน่ะเค็ม" ผมเผลอยกมือเช็ดน้ำลายที่ปากด้วยความเคยชิน ถูกหลอกว่าน้ำลายไหลที่ไรผมต้องตกหลุมพรางยกมือเช็ดน้ำลายทุกทีสิน่าและนั่นยิ่งทำให้พี่โปรดหัวเราะเสียงดังขึ้นไปอีก

"พี่โปรดไปกินร้านxxxที่เราเคยไปกินด้วยกันดีมั้ยครับ" ผมเหลือบตามองพี่เปาที่เอามือจับเบาะด้านหลังคนขับแล้วชะโงกหน้าคางเกือบจะเกยไหล่พี่โปรดอยู่แล้ว นั่นแน่ะมีการเอาเรื่องเก่าเรื่องหลังมาข่มผมด้วย

"วันนี้พี่จะพาไอ้ปอไปกินข้าวแถวบางปูน่ะ เปามีธุระอะไรรึเปล่าพี่ไปส่งที่ห้องก่อนก็ได้เพราะกว่าจะกลับคงดึก"

"เปาไม่รีบหรอกครับดีซะอีกเปาจะได้อยู่กับพี่โปรดนานๆ ว่าแต่วันนี้น้องปอไม่ไปทำงานร้านลาบเหรอ" พี่เปาตอบเสียงใสมีการเอียงคอถามผมด้วย 

"ไม่ได้ทำครับ" ผมก็ตอบไปนิ่งๆ จากนั้นตลอดการเดินทางก็มีแต่เสียงพี่เปาชวนคุย พี่โปรดก็รับคำบ้างหันมาบีบปากผมบ้าง จนกระทั่งถึงร้านxxxพี่เปาก็ยังน้ำลายไม่แห้งสักที ผมคงต้องสั่งน้ำให้พี่เปาดื่มเยอะๆแล้วล่ะสงสารพูดเก่งแบบนี้ดูท่าคอจะแห้ง

"พี่โปรดคบกับน้องปอนานรึยังครับ" ผมอยากจะเอาส้อมจิ้มปากพี่เปาสักทีอะไรเจาะปากมาพูดนะถึงได้พูดเก่งแบบนี้ พอพูดเรื่องตัวเองจบก็หันมากินเผือกเรื่องผมต่อแถมชงให้พี่โปรดตบผมซะงั้น

"เปาได้ยินมาจากไหนล่ะว่าพี่กับไอ้ปอคบกัน ปอปลากะพง" เฮ้อ พ่อคนนี้ขนาดมีบุคคลที่สามนั่งอยู่ด้วยก็ยังให้ผมตักอาหารใส่ช้อนให้ นี่ยังถือว่าเกรงใจที่เป็นร้านอาหารนะเพราะเดี๋ยวนี้อยู่กันสองคนพี่โปรดเขาพัฒนาบางครั้งถึงกับให้ผมป้อนข้าวให้เลยก็มี

"อ่าว แล้วไม่ได้คบกันเหรอครับ แหม เห็นแบบนี้เป็นใครเขาก็คิดกันทั้งนั้น แต่ก็นั่นแหละเปายังสงสัยว่าคนอย่างพี่โปรดน่ะเหรอจะยอมมาคบกับเด็กๆแบบน้องปอดูก็รู้ว่าไม่ใช่สเปคพี่โปรดด้วยซ้ำ"

"ว่าไงปอ มึงอยากคบกับกูมั้ย" เคร้ง! ช้อนส้อมที่ผมกำลังพยายามแงะเนื้อปลากะพงทอดน้ำปลาให้พี่โปรดถึงกับหลุดมือ เมื่อคำถามนั้นถูกส่งตรงมาให้ผม

"เอ่อ เปาว่าน้องปอคงยังไม่พร้อมคบกับใครมั้ง น้องยังเด็กอยู่เลยนะครับเพิ่งจะจบม.ห้าเองวุฒิภาวะอะไรคงจะยังไม่พร้อม พี่โปรดอย่าอำอะไรให้น้องเขาดีใจเล่นเลยนะครับเดี๋ยวน้องปอคิดจริงจังขึ้นมาจะน่าสงสารแย่ ต้มยำครับของชอบพี่โปรดนี่" พี่เปาตักต้มยำกุ้งใส่ถ้วยแบ่งให้พี่โปรดปากก็ท้วงติงเรื่องอายุผมไปด้วย คือผมกับพี่เปาก็อายุห่างกันแค่ปีเดียวปะวะแล้วพี่เปาเอาอะไรมาตัดสินว่าผมมีวุฒิภาวะไม่พอ?

"ผมว่าวุฒิภาวะไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุนะครับแต่มันขึ้นอยู่กับมันสมองมากกว่า อย่าเอาเรื่องอายุมาข่มกันเลยมันล้าสมัยไปแล้ว นี่มันปี2017เอาเรื่องความคิดเรื่องมันสมองมาข่มกันดีกว่ามันเท่กว่ากันเยอะครับ" ผมวางช้อนในมือจ้องพี่เปาที่นั่งข้างพี่โปรดอย่างจงใจ อย่าสงสัยเลยว่าทำไมลักษณะการนั่งถึงเป็นสองต่อหนึ่ง คือผมนั่งคนเดียวแล้วเขาสองคนนั่งคู่กันแบบนี้ ก็มาจากพี่เปาทั้งนั้นจะว่าพี่เปาหมดก็ไม่ได้ในเมื่อพี่โปรดเองก็เต็มใจนั่งข้างพี่เปาด้วย

"พูดแบบนี้หมายความว่าอะไรครับน้องปอพี่ไม่ได้ข่มอะไรเลยนะ พี่แค่ออกความคิดเห็นในฐานะคนที่รู้จักพี่โปรดดีคนนึงเหมือนกัน"

"ก็แล้วแต่พี่เปาจะคิดครับ ปอเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ผมพูดกับพี่เปาเรียบๆแล้วหันบอกพี่โปรดก่อนจะลุกจากตรงนั้นไปห้องน้ำ ทำไมเหมือนในละครน้ำเน่าเลยวะเนี่ย

"พี่แค่ออกความคิดเห็นในฐานะคนที่รู้จักพี่โปรดดีคนนึง เหอะจะบอกว่าคนที่รู้จักกันดีถึงไก่ถึงไข่เลยล่ะสิ เฮ้ย! ตกใจหมดมาทำไมเงียบๆเนี่ย" ผมมัวแต่ก้มหน้าก้มตาใจจ่ออยู่กับการพูดเลียนแบบพี่เปาเลยไม่ทันได้ยินเสียงพี่โปรดเดินเข้ามาห้องน้ำ

"หึหึ ชอบล้อเลียนคำพูดของคนอื่นเขานะมึงเนี่ย เด็กนิสัยไม่ดีต้องถูกทำโทษ" พี่โปรดลากผมเข้าห้องน้ำห้องสุดท้ายก่อนล็อกประตูก้มหน้าแนบปากมาดูดเบาๆที่ริมฝีปากล่างของผม จากนั้นก็สอดลิ้นเข้ามาเกี่ยวพันจูบกระชากวิญญาณตามสไตล์พี่โปรดเขาล่ะ

จ๊วบบ "รีบกลับห้องกันดีกว่า ไม่งั้นมึงได้เสียตัวที่นี่แน่ๆ" พี่โปรดกระซิบเบาๆหูผมได้ยินเสียงคนเข้าห้องน้ำข้างๆ ความคิดอุตริอยากแกล้งพี่โปรดทำให้ผมคว้าหมับไอ้หนูที่ไม่หนูตามชื่อมาบีบเบาๆ เรื่องอายน่ะไม่มีหรอกจับบ่อยจนชินมือครับ

"ซี๊ดด ปออย่า" พี่โปรดกระซิบที่ซอกคอผมด้วยเสียงกระเส่าปากก็ดูดเม้มคอผมไปด้วย ยิ่งได้ยินเสียงครางเบาๆของพี่โปรดผมก็ยิ่งได้ใจ เสียงพูดคุยด้านนอกมันทำให้หัวใจผมเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นขึ้นไปอีก

"เค้าอยากกินไอติมของตัวอ่ะ" ผมกระซิบบอก พี่โปรดก็ยังวุ่นวายดูดเม้มที่ซอกคอผมไม่หยุด มือผมรูดซิบกางเกงพี่โปรดออกก่อนจะคุกเข่างัดมันออกมาแล้วคว้าไอติมแท่งโปรดเข้าปากดูดกินอย่างเอร็ดอร่อยจนพี่โปรดตัวสั่นจับหัวผมขยับเข้าออกตามจังหวะ ใช้เวลาไม่นานพี่โปรดก็ป้อนโปรตีนนอกสถานที่ให้ผมกินจนอิ่มท้องไปอีกรอบ

"แม่งยั่วกูฉิบหายคืนนี้กลับห้องไปมึงโดนหนักแน่ๆ ไปนอนคอนโดดีกว่าเดี๋ยวเพื่อนข้างห้องมึงจะตกใจกับเสียง หึหึ" พี่โปรดเช็ดมุมปากให้ผมก่อนจะพาออกมาบ้วนปากตอนที่เสียงพูดคุยข้างนอกเงียบหมดแล้ว

ภายในห้องโดยสารขากลับแตกต่างจากขาไปนิดหน่อย ตรงที่พี่เปาไม่พูดคุยเป็นนกแก้วนกขุนทองให้ได้ยินอีก แต่พี่เขาใช้สายตามองผมแทน แถมจ้องแต่ที่คอตั้งแต่ออกมาจากห้องน้ำแล้วไม่รู้ว่ามองอะไรกันนักกันหนา ใบหน้าน่ารักนั้นมันก็บูดบึ้งจนเห็นชัด

"ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะครับพี่โปรด มีโอกาสหวังว่าเราสองคนคงจะได้...กันอีกนะครับ จุ๊บ" ผมอ้าปากค้างกับการกระทำของพี่เปา ก็พี่เปารั้งคอพี่โปรดไปจุ๊บปากเฉยเลยอะไรวะเนี่ย! อิพี่โปรดนี่ก็นิ่งปล่อยให้เขาลวนลามทำมิดีมิร้ายอยู่ได้ใจง่ายซะจริง

"เป็นอะไรหน้าหงิกหน้างอระวังหน้ามึงจะเป็นตะคริวแล้วมันจะเป็นแบบนั้นตลอดนะ" ผมรีบคลายสีหน้าตัวเองอย่างไว กลัวเป็นไปตามคำพูดของพี่โปรดอ่ะ

"สวัสดีค่ะคุณโปรด สวัสดีค่ะน้องปอ" ผมมาค้างที่คอนโดพี่โปรดบ่อยแล้วจนพี่แก้วใจที่อยู่ล็อบบี้ด้านล่างจำได้หมดกันทุกคน

"สวัสดีครับพี่แก้วใจ" พอยกมือไหว้พี่แก้วใจเสร็จก็รีบวิ่งตามพี่โปรดที่เดินลิ่วๆเหมือนรีบหนีหนี้เข้าลิฟท์ จะรีบอะไรนักหนาครับพี่

"พี่โปรดปวดห้องน้ำเหรอ"

"อะไร?" พี่โปรดทำหน้างงๆในคำถามจนผมเกือบจะหัวเราะดังๆแน่ะ

"เปล่าา ก็เค้าเห็นเดินลิ่วๆนึกว่าปวดท้องอึ๊ ฮ่าๆๆ"

"หึหึ กูน่ะไม่ปวดหรอก แต่มึงน่ะพรุ่งนี้เช้าคงไม่ต้องเบ่ง" พี่โปรดกระตุกมุมปาก ส่งสายตาที่ทำให้ผมถึงกับถอยร่นไปจนชิดอีกฝั่งของลิฟท์

ติ๊ง "มานี่เลยไอ้ตัวดีคืนนี้มึงโดนกูเอาทั้งคืนแน่ ไม่มีข้ออ้างเรื่องโรงเรียนแล้วด้วย" พอลิฟท์ถึงชั้นที่พี่โปรดอยู่ พี่เขาก็แบกผมเข้าห้องอย่างไว ใช้คำว่าแบกได้เลยในเมื่อพี่โปรดอุ้มแบกผมขึ้นบนบ่าของตัวเองเลยนี่นา

"ไม่อาววว" ปัง! ประตูห้องปิดลงพร้อมๆกับรอยยิ้มอย่างหื่นกระหายของพี่โปรด และอิสรภาพของผมในคืนนี้ที่หมดลงอย่างย่อยยับแล้วเจอกันนะความแสบของตูดไอ้ปอ

"พี่โปรด เอาน้ำให้เค้าหน่อย" ผมผงกหัวแทบจะไม่ขึ้น ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดร่างกายจะพังเสียให้ได้

"พี่โปรด โปรดปราณครับอยู่ไหน" ผมพยายามยันตัวเองลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างสายตาสอดส่องมองรอบห้อง ความทรงจำครั้งที่นอนกับพี่โปรดครั้งแรกแวบเข้ามาในหัว วันนั้นผมตื่นมาก็ไม่เจอพี่โปรดเจอแค่เศษซากถุงยางอนามัยใช้แล้วกับเงินจำนวนหนึ่งแค่นั้นเอง แล้ววันนี้มันจะเป็นอย่างนั้นอีกเหรอ

"เป็นอะไรของมึง นั่งหน้าซีดเหมือนไก่ต้มค้างคืน"

"พี่โปรดตัวไปไหนมาเค้าหิวน้ำ ฮึกก" ผมพยายามกลั้นสะอื้นไว้ไม่อยากทำตัวงี่เง่าให้พี่โปรดรำคาญหรือหงุดหงิด

"แค่หิวน้ำมึงจะร้องไห้ทำไมวะไอ้ปอ" พี่โปรดเดินกลับไปเอาน้ำข้างนอกมาให้ก่อนจะนั่งขอบเตียงจ้องหน้าผมนิ่งๆ

"ตกลงมึงร้องไห้ทำไม" ผมสะอื้นไปด้วยดื่มน้ำไปด้วยจนสำลักน้ำหกไหลไปหมด พี่โปรดคว้าขวดน้ำวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงคิ้วเข้มๆขมวดเป็นปมใบหน้าเริ่มดุขึ้นทันที

"หยุดร้องเดี๋ยวนี้เลยนะแล้วบอกกูมาว่าเป็นอะไร ถ้ามึงไม่หยุดกูจะจับมึงเอาอีกคราวนี้จะเอาข้ามวันข้ามคืนแม่งเลย"

"ฮึกก เค้าหิวน้ำ ปวดเนื้อปวดตัว เจ็บตูดไปหมดเลย ฮึก ปวดฉี่ด้วยอ่ะ ฮืออ" ผมรีบตอบก่อนจะโดนเอาอีก บอกทุกเหตุผลยกเว้นเรื่องที่ตื่นมาแล้วไม่เจอพี่โปรด เรื่องนั้นผมจะหยิบยกขึ้นมาพูดไม่ได้

"เออๆโอเคเดี๋ยวกูพาไปฉี่ แล้วก็เงียบเลยนะไม่ต้องร้องอีก"

"ฮึกก ใส่เสื้อให้เค้าด้วย" พี่โปรดอุ้มผมแบบอุ้มเด็กเข้าห้องน้ำโดยไม่ฟังคำร้องขอของผม เสื้อผ้าก็ไม่ยอมใส่ให้จนผมเนื้อตัวล่อนจ้อนเป็นชีเปลือยแบบที่พี่เขาชอบว่าบ่อยๆ ฮึก ตูดก็เจ็บแสบไปหมด

"เค้าจะยืนฉี่ ฮึก ไม่อยากนั่งมันแสบ ฮึกก" ผมท้วงขึ้นเมื่อพี่โปรดจะหย่อนผมนั่งกับชักโครก

"เออๆให้กูจับหนอนชาเขียวให้ด้วยมั้ย" ปากถามมือก็คว้าจู๋ผมไปจ่อที่ชักโครกให้เรียบร้อย ผมยืนฉี่ไปมือก็ปาดน้ำตา ตัวก็สะอื้นโยนไปด้วย พี่โปรดจับผมนั่งบนฝาชักโครกก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาชุบน้ำเช็ดตัวให้

"ฮืออออ"

"มึงจะร้องอีกทำไมเนี่ย ไม่สบายแล้วงอแงนะไอ้ปอ" พี่โปรดเท้าเอวยืนค้ำหัวถามผมด้วยเสียงที่เริ่มจะหงุดหงิดในระดับสูงแล้วล่ะสิ

"ฮึกก ก็ตัวเอาผ้าขนหนูเช็ดจู๋แล้วมาเช็ดหน้าให้เค้าอ่ะ ฮืออ จู๋เปื้อนหน้าเค้าหมดเลย" 

"หึหึ กูไม่รู้จะด่ามึงหรือหัวเราะมึงดีไอ้ปอ" ผมเงยหน้าไปมองก็เห็นพี่โปรดกลั้นหัวเราะจนหน้าแดงก่ำ ฮึกก หัวเราะเยาะผมแน่ๆเลยคนขี้แกล้งแบบนั้นต้องหาเรื่องมาแกล้งผมอีกแน่ๆ

"โฮฮฮฮ"

"เฮ้ย! เออๆเงียบ ชู่ๆไม่เอาไม่ร้องดิวะ โอ๋ๆๆไม่งอแงนะครับออกไปกินข้าวแล้วกินยาเนอะเมื่อกี้พี่ลงไปซื้อยามาให้แล้วเดี๋ยวก็หาย ถ้าน้องปอหายแล้วพี่จะพาไปเที่ยวนะครับ" พี่โปรดรีบเดินมาคว้าตัวผมไปซุกหน้ากับท้องพี่เขามืออุ่นๆกำลังลูบหัวผม เสียงที่เคยเฉยชาบางครั้งก็ดุดันแต่ตอนนี้มันกลับอบอุ่นและอ่อนโยนจนผมอดยิ้มไม่ได้

"โปรดปราณตัวอุ้มเค้า ฮึกก นะ"

"ครับผม" พี่โปรดปะแป้งให้ผมเสร็จแล้วก็อุ้มมานั่งที่เตียง จากนั้นพี่เขาก็เอาเสื้อยืดตัวใหญ่ๆของตัวเองมาใส่ให้ ฮืออ เอาบ๊อกเซอร์มาให้ด้วย ไม่อยากใส่อ่ะมันแสบตูด

"เค้าไม่ใส่กางเกง ใส่แต่เสื้อก็พอแล้ว ฮึกก"

"ทำไมไม่ใส่กางเกงด้วยล่ะ เดี๋ยวหนอนน้อยมันก็ห้อยโตงเตงหรอก" พี่โปรดยืนถือบ๊อกเซอร์เตรียมพร้อมจะใส่ให้ผมทุกนาที

"เค้าแสบตูด เดี๋ยวมันบาดร่องตูดเค้า" ผมอ้อมแอ้มตอบเบาๆกลัวโดนหัวเราะใส่อีกหนิ

"....." ต่างคนต่างเงียบเกือบนาทีจากนั้นพี่โปรดก็เดินออกไปนอกห้อง ผมได้ยินเสียงหัวเราะลอดเข้ามาในห้องแล้วต้องล้มตัวนอนร้องไห้อีกครั้ง พี่โปรดไอ้พี่บ้าไอ้ขี้หื่น ฮือ เอาจนผมแสบตูดไปหมดเลยแล้วยังจะมีหน้ามาหัวเราะเยาะใส่ผมอีก ขอให้ท้องผูกทีเถอะ!

วันนั้นทั้งวันผมก็ได้แต่นอนเป็นผักอยู่บนเตียง ถึงจะมีอะไรกันบ่อยๆแต่พี่โปรดก็ไม่เคยตะบี้ตะบันเอาทั้งคืนเหมือนเมื่อคืน ผมนึกว่าตัวเองจะตายแล้วจริงๆ

"เอา เลือกดูว่าอยากพักแถวไหน" พี่โปรดจับผมมาพิงอกตัวเองแล้วเปิดไอแพดเลื่อนดูโรงแรมที่ภูเก็ต ความรู้สึกที่ปวดเนื้อปวดตัวมาทั้งวันมันปลิวหายไปกับแสงแดดข้างนอกที่เริ่มเบาบางลง อ่าา ภูเก็ตจ๋า ทะเลจ๋า รอพี่ก่อนนะเดี๋ยวพี่จะอ้อนป๋าให้พาไปเที่ยว

"เค้าอยากพักในเมืองอ่ะ เค้าลองหาดูแล้วนะมีร้านอาหารพื้นบ้านเยอะแยะเลย เค้าอยากไปกินน้ำพริกกุ้งเสียบ แกงคั่วหอยขม ปลามงทอดน้ำปลา แล้วตัวจะพาเค้าไปกี่วันถ้าเราพักในเมืองมันจะเห็นทะเลมั้ยอ่ะ เค้าเคยหาในเน็ตถ้าจะไปดูทะเลสวยๆต้องไปแถวหาดกะตะ กะรน ไม่รู้ว่าไกลรึเปล่า" ผมเลื่อนดูรายชื่อโรงแรมไปด้วยบ่นไปด้วย ใจหนึ่งก็ห่วงกินอีกใจก็ห่วงทะเลเอาไงดีอ่ะ

"มึงอยากไปกี่วันล่ะสี่คืนห้าวันพอมั้ยกูต้องกลับมาทำงาน ไว้วันหลังกูจะพาไปสตูลจะพาไปเที่ยวเกาะหลีเป๊ะ ไปนอนโรงแรมโฟโต้มั้ยล่ะอยู่หาดกะตะอาหารเช้าที่นี่อร่อยสระว่ายน้ำก็สวยตื่นมามึงจะได้เห็นทะเลสวยๆด้วย กูกับเพื่อนไปนอนบ่อยๆเดี๋ยวจะแนะนำน้องหมีให้รู้จัก" พี่โปรดจิ้มนิ้วให้ดูโรงแรมที่เคยไปพัก ผมสองจิตสองใจดูจากแผนที่แล้วมันไกลจากในเมืองมากพอสมควร แล้วตลาดนัดนาคาที่ผมอยากเดินอ่ะ อาหารพื้นบ้านที่ผมเล็งไว้หลายที่อีกด้วยมันจะไปได้ไหม แต่ถ้าไปห้าวันแล้วต้องขับรถไปกลับกี่วันเนี่ย

"เราขับรถไปกลับกี่วันอ่ะ" ผมกำลังคำนวนโปรแกรมการเที่ยวครั้งแรกอย่างเคร่งเครียด กลัวไปเที่ยวไม่ทั่วน่ะไหนๆก็ไปแล้วไม่รู้ว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้ไปอีกไหม

"ใครบอกเอารถไปเสียเวลาเที่ยวหมด กูจะพามึงเหาะไปต่างหากล่ะ" ผมรีบสั่นหน้ารัวๆเพราะเข้าใจคำว่าเหาะของพี่โปรด

"ไม่เอาเค้าไม่นั่งเครื่องบิน เค้ากลัว"

"กลัวอะไรของมึง กลัวความสูงหรือกลัวเครื่องบินตก"

"กลัวหมดแหละ ไม่เอาไม่ไปเค้าไม่เคยนั่ง" ผมเงยหน้าบอกอย่างจริงจัง ผมไม่เคยนั่งผมกลัวตัวเองจะหายใจไม่ออกน่ะสิ

"กูนั่งข้างมึงตลอดเวลามึงจะกลัวทำไม อีกอย่างถ้าขับรถไปกูต้องเหนื่อยต้องเพลีย กว่าจะถึงเสียเวลาเที่ยวกันพอดี" พอคิดตามที่พี่โปรดพูดก็ทำให้ผมชักลังเลใจ ไม่ได้กลัวเสียเวลาเที่ยวหรอกแต่กลัวพี่โปรดเหนื่อยกับการขับรถมากกว่า

"ตกลงนั่งเครื่องไป แล้วทริปนี้กูจะให้มึงเป็นคนจัดทริปเองทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นที่กินที่เที่ยวที่พักกูตามใจมึงทุกอย่าง โอเคมั้ย" ข้อเสนอของพี่โปรดน่าสนใจขึ้นมาหน่อย ผมอมยิ้มพยักหน้าตอบรับทันที ตั้งแต่ก่อนที่พี่โปรดจะพาไปพัทยาพี่เขาก็บอกว่าจะพาไปเที่ยวภูเก็ตผมเลยหาข้อมูลศึกษามาตลอด เพราะมันเป็นครั้งแรกที่จะได้ไปเที่ยวไกลๆกับคนที่เป็นความสุขของผม มันทำให้ผมตื่นเต้นจนอยากจะลืมตาตื่นมาก็เป็นวันนั้นเลย

"งั้นพักในเมืองนะแล้วค่อยแว้นไปเที่ยวทะเลก็ได้เนอะ เค้าอยากไปดูพระอาทิตย์ตกที่แหลมพรหมเทพด้วย"

"แว้น?"

"ช่ายย แว้นๆไงถามจริงๆตัวเคยไปพักแถวในเมืองมั้ย" ผมพลิกตัวเอาคางเกยกับอกพี่โปรดเอ่ยถามอย่างจริงจัง ต้องเก็บข้อมูลไว้ก่อนถ้าพี่โปรดไม่เคยพักแถวในเมืองผมจะได้ทำตัวเป็นผู้รู้แบบสง่างามหน่อย

"ไม่เคยว่ะ แต่กูเคยไปเที่ยวร้านเหล้าแถวในเมืองแล้วกลับมาพักโรงแรมที่บอก"

"หึหึ งั้นครั้งนี้เค้าจะเป็นไกด์ให้ รับรองว่าตัวต้องชอบแน่ๆ" ผมเชิดหน้าบอกอย่างภาคภูมิใจกับข้อมูลที่เตรียมไว้ หมี่ฮกเกี้ยนอ่าวเกเอ๋ย ติ่มซำบุญรัตน์เอ๋ย แล้วเราจะได้เจอกันแน่นอน

"จุ๊บ ขอบคุณนะครับความสุขของเค้า" ผมยืดตัวไปจุ๊บที่ปากของพี่โปรด พี่เขาก็เลิกคิ้วถามคงจะงงว่าอะไรคือความสุข

"หลวงพ่อบอกว่า ความสุขหมายถึงความรักพี่โปรดเป็นความสุขของเค้านะ อ้อ ไม่ต้องมาดักอะไรเค้าอีกล่ะเค้าแค่คิดของเค้าเฉยๆ ตัวไม่คิดบ้างเหรอว่าชีวิตคนเราก็เป็นแบบนี้ บางครั้งเราก็รักคนถูกในเวลาที่ถูก บางทีเราก็รักคนผิดในเวลาที่ผิด ไม่ว่าเราจะรักคนที่ถูกหรือผิด แต่ทุกอย่างมันก็เริ่มต้นด้วยการที่เรารักใครซักคนไม่ใช่เหรอ ถ้าหากเราไม่เริ่มที่จะรักใคร แล้วเราจะเจอความรักดีๆได้ไง" ผมสบตาบอกคนตรงหน้าด้วยความมั่นใจ แม้ว่าสายตาที่ได้รับกลับมามันจะมีแต่ความว่างเปล่าก็ตาม...



***"ช่วงเวลาที่ดีจะมาพร้อมกับเรื่องราวดีๆ ช่วงเวลาแย่ๆจะมาพร้อมกับบทเรียนที่ดี"

เอาความฟินเล็กๆน้อยๆมาแบ่งปันก่อนมาม่ายังไม่มี อยากให้น้องมีความสุขเยอะๆอยากให้ท่านมีความทรงจำแยะๆ สารภาพมาซะดีๆว่าตอนนี้ต้องมีคนแอบชอบท่านเขาบ้าง ขนาดฟางเขียนเองยังอมยิ้มไปด้วยเลยแพ้คนแบบท่านโปรดในเวอร์ชั่นดูแลเก่งๆแบบนี้ จำได้ไหมว่าท่านโปรดของเราน้าน ไม่ชอบให้ใครเรียกว่าโปรดปราณเต็มยศ แต่ทำไม๊น้องปอของเราถึงเรียกได้ โดยที่ท่านไม่ได้ทักท้วงอะไรสักคำ และน้องปอของเราน้านก็มีมุมแบบ แหวะ เบ้ปากใส่คนอื่นเหมือนกันเน้อ ไม่มีใครเป็นนางงามทุกเวลาทุกเรื่องหรอกเน๊อะ

ตอนนี้ฟางถือว่าฝึกมือลองเขียนน้องปอรักเป็นน้องหลงรักดูก่อน ตอนน้องปอรักไม่สบายดูคล้ายเวอร์ชั่นหลงรักโดยประมาณเน้อ

เม้นที่ถามว่าน้องได้เรียนมหาลัยมั้ย ตอบได้เรียนกะจ้าวแต่บ่าจบปี1เน้อ คือตัวเองก็เรียนได้แค่เทอมเดียวเพราะออกมาค้นหาชีวิตตัวเองก่อน หนูมินกับน้องปอเลยไม่จบตามฟาง555 ไม่ใช่มันมีเหตุการณ์ของมันจ้าว

อีกเม้น ถามมีกี่ตอน เรื่องนี้จะมี60+- ไม่เกิน3ตอน เรื่องมือที่3ในตอนหลงรักมีแน่แท้ น้อง(ปอ)กับหนู(มิน)แตกต่างกันที่สถานการณ์ ของน้องจัดว่าหนักกว่าหนูเพราะงั้นเลยต้องมีคนที่เป็นพระรอง(ในเรื่องนี้เพื่อเป็นพระเอกในเรื่องหน้าหรือเปล่าไว้ดูอีกที)ตามสไตล์ซีรี่ย์เกาหลีเข้ามา คู่นี้จะไปภูเก็ตในตอนหน้าเป็นช่วงก่อนสงกรานต์ เรื่องเปิดปิดของมหาลัยจำต้องตามเวลาเรื่อง"ก็แค่ตัวแทน" เพื่อความสัมพันธ์กันเพราะบางช่วงมีความเกี่ยวโยงกันเน้อ

****ตอนหน้าจะมาวันจันทร์ฟางขอเวลาตั้งใจทยอยอ่านและแก้คำผิดเรื่อง ก็แค่ตัวแทน ที่จัดหน้าสมบูรณ์แบบแล้วทุกอย่างเหลือแต่คำผิดที่จะให้ไปย้อนอ่านและแก้ไขนี่แหละ แก้ในเล่มไม่ได้แก้ในเว็บเน้อ แอบกระซิบใครจะเอาบ้านหมอ ก็แค่ตัวแทน ก็มาจองเสียดีๆเพราะมีจำนวน760หน้า คือเกินทะลุเพดานความยาวที่ฟางบอกไว้เลย555 แต่งและพิมพ์เพลินมือเกิ๊น

ขอบคุณทุกการติดตามทุกกำลังใจดีๆทุกคำแนะนำทุกการคล้อยตามนะคะ ไปภูเก็ตอาทิตย์หน้าของทั้งคู่จงมาเสพความหวานน้ำตาลหกพอให้กรุ่มกริ่มเสียดีๆเพราะเรื่องนี้ตอนท้ายๆไม่มีหวานเรี่ยราดแบบพี่หมอกับหนูมินคือฟางจะเก็บความเรี่ยราดนี้ไปอ่อยในตอนพิเศษในเล่ม แต่ช่วงท้ายๆมีฟินๆทุ่งลาเวนเดอร์กันอยู่บ้างถึงจะไม่เท่าคู่พ่อจ๋าแม่จ๋าก็เถอะจ้าว 

เจอคำผิดรบกวนทักท้วงด้วยเน้อจ้าว พบกันวันจันทร์อ่อๆภาพปลา-กรอบ สถานที่ตอนวันจันทร์หน้าฟางจะแปะไว้ให้ดูในเพจเผื่อจะเอาไปมโนกันได้ง่ายๆเน้อจ้าว กราบงามๆ

อีกนิด เว็บธัญมีการเซ็นเซอร์คำบางคำ แต่ไอ้คำว่าเหี่ยว ที่แปลว่าเฉา อ่อน กับคำว่าเหี้ยม ที่แปลว่า โหด ปราศจากความเมตาไม่ปรานี มันหยาบตรงไหนค๊าาาา นี่ต้องมานั่งแก้นั่งหาคำมาแทนกันให้วุ่นวายบางทีมันก็เยอะไปนิดนึง ครั้งก่อนก็คำว่าคลื่นเหียน ที่แปลว่าคลื่นไส้อยากอาเจียนพวกก็มาเซ็นเซอร์จนฟางหาคำมาแทนกันให้วุ่น ตกลงไอ้ที่มี สระเอ สระอี กับ ห นี่ไม่ได้ใช่ม้ายย 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น