ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP. 6 ใช่แต่ยังไม่ได้

ชื่อตอน : EP. 6 ใช่แต่ยังไม่ได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 124.2k

ความคิดเห็น : 276

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2560 09:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,300
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 6 ใช่แต่ยังไม่ได้
แบบอักษร

EP. 6 ใช่แต่ยังไม่ได้


เวลาผ่านไปสักพัก


อั่งเปาแกล้งหลับจนจะหลับจริงๆแล้ว เด็กหนุ่มนอนฟังเสียงฝนตกเพลินๆก็เคลิ้มๆจะหลับทุกที


Rrrrrrr

"เออ ว่า!" เสียงเติ๊ดลุกขึ้นมาคุยโทรศัพท์ทำอั่งเปาผวาอีกรอบ เด็กหนุ่มหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เพียงแต่ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมา

"ไม่ว่ะ มึงเอากันเลย....สัด!มึงก็รู้ว่าเปามันอยู่กับกู" เติ๊ดยังคงคุยโทรศัพท์อยู่ อั่งเปาก็เนียนๆแอบฟัง


"กูรู้ว่าอยู่กับมันแล้วไม่ได้เอาอ่ะ แต่กูไม่ไป แค่นี้แหละ เออ เช้าแวะมาเก็บขวดเหล้าไปด้วย" เติ๊ดพูดแค่นั้นก็วางสาย อั่งเปาพอจะรู้ละว่าพวกนี้คุยอะไรกัน เด็กหนุ่มคิ้วขมวดโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ


"เห็นหน้าโง่ๆแม่งดื้อชิบหาย" เติ๊ดดีดปลายจมูกอั่งเปาเบาๆแล้วลุกไป อั่งเปาก็เนียนทำเป็นหลับต่อ จนชั่วครู่อั่งเปาก็ค่อยๆลืมตาทีละข้างเพื่อดูว่าเติ๊ดไปไหนแล้ว


แปะ

ไฟในห้องเปิดขึ้น อั่งเปาสะดุ้งนิดๆ เติ๊ดมองมาทางนี้แล้ว อั่งเปาเนียนหลับไม่ได้แล้ว มันไม่ทันแล้ว


"อะไร" เติ๊ดถามขึ้น อั่งเปาไม่ตอบแต่พลิกตัวหันหน้าเข้าหาพนักพิงแล้วหลับต่อ เติ๊ดไม่ได้อะไรเหมือนกัน เขาเดินไปเข้าห้องน้ำ กลับออกมาก็เห็นอั่งเปาพลิกตัวมาอีกด้านแล้ว


"พลิกไปพลิกมา เป็นไร!" เติ๊ดเดินมาถาม อั่งเปารีบลุกนั่งทันที


"มันแคบอ่ะ ไปส่งผมที่หอหน่อย นอนไม่หลับ" อั่งเปาพูดหน้านิ่วคิ้วขมวด โซฟามันก็ไม่ได้แคบขนาดนั้นหรอก แต่เหมือนเด็กนี่จะเรื่องมาก


"งั้นลงมานอนข้างล่าง กูนอนข้างบนเอง" เติ๊ดพูดบอกแค่นั้นก็เดินไปหยิบหมอนในตู้กับเสื้อคลุมออกมา เขาส่งให้อั่งเปาทั้งสองอย่าง อั่งเปาก็รับมา


"ไม่ปิดไฟนะ" อั่งเปาขยับลงมานอนที่ผ้าห่มข้างล่างแทน เติ๊ดก็พยักหน้ารับ แต่เขาไม่ขึ้นไปนอนบนโซฟา นอนลงข้างๆอั่งเปานี่แหละ


"อ้าว!" อั่งเปาโวยวายทันที เติ๊ดนอนตะแคงมาทางอั่งเปา เขาเอาขาพาดโซฟากันไว้ไม่ให้อั่งเปาลุกได้ อั่งเปาถอนหายใจทันที


"นอน ก่อนที่มึงจะไม่ได้นอน" เติ๊ดพูดแค่นั้นก็หลับตาลง อั่งเปาเงียบกริบทันที เด็กหนุ่มจะพลิกหันหลังให้ก็อันตราย จะหันหน้าก็อันตราย งั้นนอนหงายนิ่งๆไปละกัน แล้วพ่อเมื่อไหร่จะตอบไลน์ก็ไม่รู้เนี่ย


เวลาผ่านไปอีกเรื่อยๆ อั่งเปานอนหลับตาแบบเกร็งมาก แต่เหมือนเติ๊ดจะทรมานกว่า มันไม่ง่ายเลยที่จะนอนข้างๆเด็กนี่โดยไม่คิดอะไร


"อั่งเปา" เติ๊ดเรียกเบาๆ อั่งเปาเกร็งปลายเท้านิดๆแล้ว เด็กหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร เติ๊ดก็ไม่ได้เรียกต่อ เขาเอื้อมมือมาใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มอั่งเปาเบาๆแล้วปล่อยออก ตอนนี้เขาเอาขาลงมาดีๆแล้วเช่นกัน เอาจริงๆมันก็เมื่อยนั่นแหละ


เติ๊ดไม่รู้ว่าเด็กนี่คุยกับใครอยู่ แต่เขาก็จะไม่ยอมให้คุยอีก หรือถ้าอั่งเปายังดื้อ เขาก็ไม่รู้จะห้ามตัวเองได้อีกสักแค่ไหนเหมือนกัน


เติ๊ดไม่ใช่แค่เพิ่งชอบอั่งเปา เขาชอบเด็กนี่มาหลายเดือนแล้ว ชอบเวลายิ้ม เวลาอ้อนพ่อแม่เป็นภาษาเหนือ เวลาทำหน้ามึนๆตอนเดินกลับหอ ชอบทุกอย่างเลยก็ว่าได้ และตอนนี้ มันมากกว่าชอบไปแล้วด้วยซ้ำ


เติ๊ดนอนตะแคงมองหน้าอั่งเปาอยู่แบบนั้น แต่ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอลเขาก็เคลิ้มหลับลึกไปจนได้ อั่งเปาเองก็เช่นกัน เด็กหนุ่มเผลอหลับไปแล้วจริงๆเช่นกัน


03.24 น.

ช่วงตีสามกว่าๆ อั่งเปารู้สึกหิวน้ำขึ้นมา เด็กหนุ่มสะลึมสะลือพลิกตัวมาฝั่งเติ๊ด แต่เพราะเติ๊ดนอนอยู่ใกล้มาก ปากอั่งเปาเลยไปชนปากเติ๊ดพอดี เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นทันที


พรึบ

อั่งเปารีบพลิกตัวกลับมา เด็กหนุ่มใจเต้นแรงมาก ดีที่เติ๊ดหลับอยู่ ไม่อย่างนั้นอั่งเปาได้มองหน้าพี่มันไม่ติดแน่ อั่งเปาใจยังสั่นไม่หายเลย ลืมไปแล้วด้วยว่าเมื่อกี้หิวน้ำอยู่


ทำอะไรของมึงเนี่ยเปา เด็กหนุ่มต่อว่าตัวเองในใจ มันแค่ปากแนบกันก็จริง แต่นี่มันเติ๊ดไง เด็กหนุ่มรีบหลับตาอีกรอบ มันบังเอิญ และพรุ่งนี้อั่งเปาจะต้องลืม


เช้าวันต่อมา

เด็กหนุ่มตื่นขึ้นมาในช่วงเช้า อั่งเปาตั้งใจว่าจะหนีเติ๊ดกลับเลย แต่พอตื่นมาก็ไม่เห็นเติ๊ดอยู่แล้วนี่สิ แถมหาโทรศัพท์ตัวเองไม่เจออีกต่างหาก


"หายไปไหนวะ" เด็กหนุ่มบ่นอุบ ลุกหาทั้งบนโซฟาและใต้ผ้าห่มก็ไม่เจอ


"ชิบหายละ พี่มันขโมยไปขายแน่เลย!" อั่งเปาตาโตขึ้นทันทีที่คิดขึ้นได้ ว่าแล้วเชียว พวกนี้มันโจรจริงๆด้วย 


แกร่ก~

"หาอะไร" ยังพูดไม่ทันขาดคำ เติ๊ดก็เปิดประตูเข้ามาก่อน เขาใส่กางเกงยีนส์แต่ถอดเสื้ออยู่


"เอาไปเปลี่ยนฟิล์มให้แล้ว แพงชิบหาย" เติ๊ดบ่นเสียงขุ่น เขาเดินมาส่งโทรศัพท์ให้ อั่งเปาก็รับมา เด็กหนุ่มทำหน้านิ่งๆเนียนๆ จะให้เติ๊ดรู้ไม่ได้ว่าเมื่อกี้คิดไปถึงไหน แถมเมื่อคืนก็แอบไปจูบพี่มันอีก


"ขนมจีน" เขาส่งถุงขนมจีนให้อีกอย่าง อั่งเปาก็รับมา จริงๆหายอยากไปแล้วล่ะ แต่เดี๋ยวจะเสียน้ำใจ


"จะกลับหอเลยไหม" เติ๊ดถามต่อ อั่งเปาพยักหน้ารับ แต่ก็ไม่ยอมพูด เอาจริงๆขนาดเติ๊ดไม่รู้ อั่งเปาก็เริ่มมองหน้าพี่มันไม่ติดแล้วเนี่ย


"ไปสิ!"


"พี่ไม่ใส่เสื้อก่อนหรอ" อั่งเปาทักขึ้นก่อน เติ๊ดเดินไปหยิบเสื้อกล้ามมาใส่ เขาเดินออกไปก่อน อั่งเปาก็ตามไปห่างๆ แต่พอมาถึงหน้าประตู อั่งเปากลับไม่กล้าออกไปนี่สิ


"พี่เติ๊ดควาย!" เติ๊ดหันขวับมาทันทีกับคำพูดอั่งเปา


"ควายมันจะกัด" อั่งเปาชี้สุนัขบางแก้วที่นอนอยู่หน้าประตู อั่งเปาไม่ได้ด่าสักหน่อย (ถึงจะแอบยิ้มๆในใจก็เถอะ)


"ไอ้ควายมันอยู่ในกรง อันนี้จอร์นนี่พี่ไอ้ควาย" เติ๊ดตอบมา อั่งเปากระพริบตาปริบๆ เติ๊ดก็ไม่ค่อยลำเอียงหรอกเนาะ ควาย กับ จอร์นนี่ ชื่อเหมือนกันเชียว


"มันกัดป่ะ" อั่งเปาถามก่อน


"ไม่.." เติ๊ดตอบมา อั่งเปาพยักหน้ารับ เด็กหนุ่มเดินผ่านหน้าจอร์นนี่มาข้างนอก


"แน่" เติ๊ดพูดต่อ  อั่งเปาตาโตทันที ดีนะเมื่อกี้มันไม่งับน่องอั่งเปาเข้าน่ะ เด็กหนุ่มกำลังจะต่อว่า แต่ก็มีฝรั่งผู้หญิงสองคนเข้ามาหาเติ๊ดก่อน


"Excuse me..."


"หยุด! กูพูดอังกฤษไม่ได้ ไปถามคนอื่น!" เติ๊ดชี้ไปที่อื่น เธอสองคนนิ่งไปทันที และด้วยน้ำเสียงและหน้าโหดๆนี่แหละ ที่ทำให้สองสาวไม่กล้าถามต่อ


"พี่ไม่พูดกับเขาดีๆเล่า" อั่งเปาใช้แขนชนแขนเติ๊ดแล้วต่อว่าเบาๆ เติ๊ดดูหน้าเครียดๆ แต่ก็ไม่น่าจะไปขึ้นเสียงใส่เขาขนาดนั้นนี่


"ก็กูพูดไม่ได้ เห็นหน้ากูฝรั่งหน่อยก็ถามกันจริง หน้ากูดูฉลาดมากหรอ ไม่คิดหรอว่าพ่อกูพูดไทยได้" เติ๊ดหันมาดุใส่อั่งเปานี่แหละ อั่งเปาเงียบกริบก่อน ตอนนี้เติ๊ดดุไอ้ควายอีก


"ไปถามคนอื่นไป! โก ทู ถาม พีเพิ้ลอื่นอ่ะ โว๊ะ!!" เติ๊ดพูดแค่นั้นก็เดินไปคร่อมมอเตอร์ไซค์เลย อั่งเปาหลุดยิ้มน้อยๆ เติ๊ดมุมนี้ก็....น่ารักดีเหมือนกัน


"ยิ้มอะไร" เติ๊ดถามทันทีที่อั่งเปาเดินมาใกล้


"เปล๊าา" เด็กหนุ่มไม่ตอบแต่ก้าวขาขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์เลย ในมือก็ยังคงถือถุงขนมจีนไว้ตลอด จริงๆอั่งเปาหายโกรธเติ๊ดตั้งแต่พี่มันซื้อขนมจีนมาให้แล้วล่ะ เพราะนอกจากพ่อแม่แล้ว อั่งเปาก็เห็นมีเติ๊ดนี่แหละ ที่ตามใจและใส่ใจอั่งเปาขนาดนี้


********************

เมื่อวานผิดคิว แฮร่ๆ อัพวันนี้แทนพรุ่งนี้นะคะ ><

​​

ความคิดเห็น