ณัฐวรรณณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพราะเมาเป็นเหตุ NC

ชื่อตอน : เพราะเมาเป็นเหตุ NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2560 12:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพราะเมาเป็นเหตุ NC
แบบอักษร

ตอนที่ 4 เพราะเมาเป็นเหตุ 18+

เสียงเพลงในผับดังอย่างสนุกสนานรวมถึงคนที่เต้นอยู่ด้านล่างเพราะส่งงานเสร็จเรียบร้อยจึงว่างในสัปดาห์นี้รวีรินและบรรดาเพื่อนทั้งหลายจึงมาปลดปล่อยกันอย่างเมามันรวมถึงหนุ่มอย่างต้นตระการและตฤณที่มาร่วมด้วย

“ ภูผาไม่มาหรอ?”

“ พาหญิงกลับไปนอนที่ห้องตั้งแต่หัวค่ำแล้วคงไม่ออกจากห้องแล้วแหละ”

“ ไอ้คนทุเรศ” เธอฉุนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดทีกับเธอนี่รังเกียจจังแต่กับคนอื่นดันให้เข้าห้องง่ายๆซะงั้น

ติ๊ด ติ๊ด

“ ว่าไงวะ กำลังพูดถึงมึงพอดี “

(“ กูหิวข้าวซื้อข้าวมาให้หน่อย “)

“ ไอ้สัดกูเมาขับรถไม่ไหวหรอก “

(“ ก็กูหิว “)

“ รินไอ้ภูมันหิวซื้ออะไรไปให้มันหน่อย “ ภูผาตัดสายทันทีเมื่อเพื่อนรักตะโกนบอกหญิงสาวอย่างนั้นเขาไม่รู้ว่าวันนี้รวีรินไปเที่ยวกับพวกต้นตระการด้วยไม่อย่างนั้นคงไม่โทรหาแน่นอน

ร่างสูงในร่างเปลือยเปล่าก้าวลงอ่างหินอ่อนเพื่อผ่อนคลายตัวเพราะเมื่อกี้กับผู้หญิงที่พามามันไม่สุดจริงๆเขาถึงกลับต้องเอ่ยปากไล่ให้เจ้าหล่อนรีบออกไปจากห้องซะก่อนเขาจะหงุดหงิด

ภายนอกเหมือนจะเรียบร้อยแต่ภาพในไม่รู้เจอศึกมากี่ร้อยศึกแล้วกันแน่

ติ๊งน๋อง

เสียงกดอ๊อดหน้าห้องทำให้คนที่กำลังนอนผ่อนคลายอยู่หันมองที่หน้าจอข้างอ่างรวีรินยืนอยู่หน้าห้องทำให้เขารีบปิดกล้องของตัวเองทันทีแม้มันจะไม่เห็นอะไรก็ตามเถอะ

“ มาทำไม “

“ ก็นายบอกให้ซื้อข้าวมาให้ “

“ ฉันบอกให้ต้นไม่ใช่เธอ “

“ ห้อยไว้หน้าห้องนะ “

“ เดี๋ยว! ทำไมหน้าแดง “

“ เมาไงว่ะ “ คนตัวเล็กหน้าแดงอย่างผิดปกติเขาไม่เคยเห็นรวีรินเมาสักครั้งเดียวเลยในชีวิตปกติเธอกินก็สามารถขับรถกลับบ้านได้อยู่ดีเพ้อๆส่งคนอื่นได้ด้วย

ชายหนุ่มกดเปิดประตูห้องให้เธอเข้ามาในห้องเรียกความงงให้อีกคนไม่ใช่น้อยแต่ก็ยอมเดินเข้ามาอยู่ดี ภูผาเดินออกมาจากห้องนอนโดยมีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวรอบเอวและเสื้อคลุมอาบน้ำ

ภูผามองหญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีดำแนบเนื้อโชว์เรียวขาขาวและทรวดทรงอกเอวได้เป็นอย่างดีนึกแปลกใจที่ต้นตระการไม่ได้ห้ามซึ่งปกติต้องโดนอยู่แล้วเมื่อใส่อะไรแบบนี้

รวีรินนอนไปกับโต๊ะหินอ่อนเพราะไม่มีแรงแล้วจริงๆก่อนจะมาถึงก็อ้วกไปแล้วรอบหนึ่งขับรถมาได้ถือว่าเก่งมาก

“ นี่อย่ามานอนนะ ทำไมไม่กลับบ้าน “

“ แล้วนายเปิดประตูหาสวรรค์วิมานอะไรว่ะ!!! “

“ เมาแล้วอย่าพูดมากสิ “

“ ไอ้คนงี่เง่า “ เธอลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าเขาก่อนจะลงนอนอีกครั้งทิ้งให้คนโดนด่ามองอย่างขำๆน่าจะอัดคลิปไว้นะ

ติ๊ด ติ๊ด

(“ เชี่ยภูยัยรินอยู่กับมึงไหม”)

“ อยู่เมาหลับไปแล้ว “

(“ ฝากดูด้วยนะ “)

“ มึงอ่ะ “

(“ กูนอนอยู่ร้านขับรถกลับไม่ได้ “)

“ เออๆ” ยังไงก็ไม่ให้ขับรถกลับบ้านอยู่แล้วไหมล่ะไม่บอกก็ทำอยู่แล้ว ภูผาเอาข้าวต้มไปใส่ถ้วยแล้วเดินมานั่งใกล้คนเมาที่นอนหลับอยู่

“ อาบน้ำได้ไหม?ไปอาบน้ำไป “

“ ไม่เอาจะนอน!!! “

“ ฉันกินข้าวเสร็จก่อนเถอะ “ ก็คนมาหิวไม่ได้กินอะไรตั้งแต่หัวค่ำของที่เธอซื้อมาให้ก็หมดแล้วไม่มีอะไรจะทำกินจริงๆเขาเดินไปเก็บจานออกมาอีกทีดันไปนอนที่โซฟาแล้วเรียบร้อย

“ นี่ไปนอนในห้อง “

“ ไม่!ฉันไม่อยากนอนเตียงนายแล้ว!!! “

“ ทำไมล่ะ “

“ นายพาผู้หญิงมานอนในห้อง!!! ไอ้คนนิสัยไม่ดีทีฉันไม่อยากให้เข้าห้อง ทำไมคนอื่นให้เข้าห้องว่ะ!!! “ ไม่พูดเปล่ามือก็ยังตีไม่หยุดจนเขาต้องรวบมือของเธอเอาไว้ก่อนจะโวยวายมากกว่านี้

“ งอนรึไง “

“ ไอ้คนงี่เง่า ฉันจะเลิกตามนายแล้ว! “

“ ทำไมล่ะ “

“ เดี๋ยวชอบนายขึ้นมาจริงๆมันเสียใจเอา ฉันไม่อยากเสียใจให้กับไอ้คนงี่เง่าหน้านิ่ง “ เธอพูดออกมาเบาๆเหมือนพึมพำกับตัวเองดวงตาคู่สวยมองผ่านมาที่ชายหนุ่มที่นั่งยองๆอยู่ข้างโซฟา มือเล็กรูปใบหน้าหล่อเบาๆ

“ ทำไมต้องมาเข้าฝันด้วยว่ะตายแล้วรึไง “

“ ไม่ได้ฝันสักหน่อยยัยบ๊อง “ ภูผามองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเธอยังไม่ละสายตาจากเขาเลยใบหน้าของเธอตอนนี้ดูหวานและดูสวยมากกว่าทุกวัน ผิวพรรณขาวเนียนกับแสงอ่อนๆของห้องทำให้เธอดูดีขึ้นเป็นเท่าตัว

“ ฉันสู้ผู้หญิงพวกนั้นของนายไม่ได้ตรงไหน”

“ เลิกพูด! “ ภูผาเสียงเริ่มสั่นเมื่อใบหน้าสวยเริ่มโน้มเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆจนได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของเธอ

“ ฉันมันน่ารังเกียจรึไง “

“ เปล่า…ถ้าเธอไม่หยุดฉันไม่รับประกันนะ “

“ นายถึงอยากอยู่ไกลๆฉันน่ะ “ จมูกของเขาสัมผัสเบาๆที่แก้มเนียนได้กลิ่นหอมจากตัวของเธอมาเพิ่มความสั่นในตัวของเขาเอง ตั้งแต่รู้จักกันมาครั้งนี้คงเป็นครั้งที่เขายอมให้เธอเข้าใกล้มากขนาดนี้

“ ฉันเกลียดตัวเองฉะมัดเลยว่ะ  เรียกแท็กซี่ให้ด้วยจะกลับบ้าน “ อยู่ดีๆเธอก็ผละตัวเองออกจากเขาทิ้งให้คนที่กำลังหลงกับกลิ่นหอมหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างบางก้มเก็บกระเป๋าที่พื้นและเตรียมตัวจะกลับบ้านเหมือนจะได้สติแต่เปล่าเลยเธอจับของใส่กระเป๋าผิดไปทั่วรวมถึงรีโมททีวีด้วย

“ เธอไม่ได้กลับง่ายๆหรอก “

“ ฉันจะกลับบ้านไม่อยากอยู่กับคนแบบนาย “

“ เมาแล้วจะไปแท็กซี่ได้ไง ฉันถามกลับหน่อยฉันน่ารังเกียจรึไงถึงไม่อยากอยู่กับฉัน “

“ ไม่อยากอยู่ใกล้นายมากกว่านี้แล้ว!!! “ เสียงของรวีรินหายไปทันทีเมื่อเธอพูดประโยคนั้นตบ ริมฝีปากบางถูกครอบด้วยริมฝีปากหนา ลิ้นสากส่งเข้าไปในหาความหวานในโพรงปากหญิงสาว

เธอจูบไม่ได้เรื่องกว่าจะสอนกันได้ก็พอสมควรแต่พอเธอจูบเป็นทุกอย่างก็ทำให้เขาแทบบ้าหญิงสาวเป็นนักเรียนที่ดีลิ้นสองลิ้นตวัดรับกันอย่างช่ำชองและดูสนิทสนมกลมกลืนกันอย่างมาก

ใบหน้าหล่อหันมาคลอเคลียซอกคอหอมๆจนได้ยินเสียงครางหวานๆมือเล็กพยายามจะดึงดันให้เขาออกไปแต่มันก็ไร้ผลเพราะมันอ่อนแรงมากเลยทีเดียว

ร่างบางนอนราบไปกับโซฟาภาพตรงหน้าเรือนลางเหลือเกินในหัวมีแต่ความว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น

มือใหญ่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนของหญิงสาวก่อนจะดึงเดรสสีดำสั้นของเธอลงชุดชั้นลูกไม้สีดำเพิ่มความเซ็กซี่ให้กับคนด้านล่างทรวงอกโผล่พ้นชุดชั้นในทำให้อารมณ์ของชายหนุ่มอยู่ไม่สุขเคยได้ยินพวกผู้ชายคุยกันว่าหุ่นเธอเซ็กซี่แต่ไม่เคยได้สนใจมองเลยไม่คิดว่ามันจะขนาดนี้

ชุดชั้นในราคาแพงถูกถอดและโยนออกไปไกลอย่างไร้ค่าเพราะของที่มันปกปิดอยู่มันมีค่ามากกว่าประทุมคู่สวยเด่นอยู่ตรงหน้ามือใหญ่ลูบไล้มันอย่างหลงใหล่ก่อนที่ยอดประทุมสีหวานจะถูกปากหนาครอบคลุม

“ อื้อออ….” เสียงครางหวานๆยิ่งทำให้คนที่กำลังสนุกสนานกับทรวงอกได้ใจมากยิ่งขึ้นมืออีกข้างทำหน้าที่กับทรวงอกอีกข้างได้ดีเข้าสลับไปมาจนพอใจก่อนจะลากริมฝีปากต่ำลงมาเรื่อยๆ เดรสราคาแพงหูฉีกหลังจากดูป้ายแบรนด์ไม่ได้ทำให้เขานึกเสียดายเท่าไหร่ถอดมันทิ้งแล้วโยนมันไกลซะยิ่งกว่าชุดชั้นในเมื่อกี้ซะอีก

ชั้นในตัวจิ๋วปกปิดความสวยงามของเธอได้ไม่หมดลิ้นสากลากไปทั่วหน้าท้องเนียนเรียบของเธอที่มีกล้ามเนื้อขึ้นมาเห็นได้ชัดทำให้หญิงสาวดูเซ็กซี่ขึ้นมาเท่าตัว

กางเกงในสีดำลายเดียวกันถูกโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เสียงครางหวานๆยังไม่หยุดแต่เขากลับหยุดทำทุกอย่างเพียงเพราะจ้องมองความงามตรงหน้าแค่ได้มองรูปร่างเธอตรงนี้เขาก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วอยู่ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเข้าไปอยู่ในตัวเธอจริงๆจะเป็นยังไง

ร่างสูงอุ้มร่างเล็กขึ้นก่อนจะเข้าห้องนอนไปอย่างรวดเร็วเขาคงไม่ทำอะไรแบบนี้ที่โซฟาแน่เพราะมันคงสนุกไม่พอ

เมื่อวางร่างบางลงบนเตียงร่างใหญ่รีบตามไปทันทีเขาจูบหญิงสาวตั้งแต่หัวลงไปจนถึงจุดกึ่งกลางความสาว มือใหญ่จับเรียวขาสวยที่เห็นบ่อยๆแยกออกจากกันก่อนจะจูบเบาๆที่ตัวเธอ

“ อื้อ…พะพอแล้ว “ ลิ้นหนาเข้าไปหาความหวานเหมือนคนอดยากมาหลายปีทั้งๆที่เขาพึ่งได้มาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว มือใหญ่ทำหน้าที่ด้านบนได้เป็นอย่างดีเขาไม่ปล่อยให้ทรวงอกของเธอวางสักวินาทีเดียวเลย

“ อ๊ะ…ภู…”

“ ชู่วแปปเดียว “ นิ้วเรียวยาวแทรกเข้าไปในตัวหญิงสาวเขารับรูปถึงความแน่นและกล้ามเนื้อที่ตอดเขาตุบๆ ชายหนุ่มขึ้นจูบหญิงสาวที่ครางอย่างหนักเมื่อเขาชักนิ้วเข้าออกเพิ่มจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้วเรื่อยๆ

“ กรี๊ด!!! “ ร่างบางกระตุกพร้อมกับน้ำหวานที่ไหลออกมาใส่มือใหญ่ชายหนุ่มรีบตักตวงน้ำหวานที่ออกมาจากหญิงสาวจนไม่เหลือสักหยดเธอหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้าที่เขาว่าหวานนักหวานหนา

ร่างสูงขึ้นไปทับอยู่ด้านบนหญิงสาวคงไม่ต้องให้เธอช่วยความแข็งแกร่งให้มันมากกว่าเดิมเพราะแค่นี้มันก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วความยิ่งใหญ่ของมันต้องทำให้เขาใช้มือแหวกทางช่วยก่อนจะค่อยๆดันตัวเองเข้าในตัวเธอ

“ ภู…มันเจ็บ “

“ ชู่วว…แปปเดียวไม่เจ็บ “ เขาจูบเบาๆที่แก้วเนียนของเธอไม่ใช่แค่เธอที่เจ็บเขาก็เจ็บไม่ต่างกันผ่านผู้หญิงมาตั้งเยอะยังไม่มีใครคับแน่นเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต

“ กรี๊ด!!มันเจ็บ “ ภูผาผ่านจุดที่ยากที่สุดมาได้เมื่อเขาเข้ามาในตัวเธอได้จนสุดรับรู้ว่าหญิงสาวคนนี้มันขี้โกหกเธอไม่เคยเป็นของใครทำตัวเก่งเข้าหาผู้ชายทั้งที่ตัวเองบริสุทธิ์

“ ไม่เป็นไร…อย่าร้องไห้ “ เขาจูบซับน้ำตาให้หญิงสาวจนเธอเริ่มผ่อนคลายและค่อยๆถอนแก่นกายออกเพื่อป้องกันไม่ใช่ว่ารังเกียจอะไรหรอกนะแต่เพราะเขาและเธอยังเรียนไม่จบอะไรก็เกิดขึ้นได้

“ อึก….อ๊ะ “ เสียงครางหวานๆเริ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มใส่แก่นกายลงไปในตัวเธออีกครั้งเขาค่อยๆเคลื่อนไหวช้าๆให้เธอปรับจังหวะได้เมื่อชายหนุ่มคิดว่าเธอพร้อมแล้วเขาเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้นและแรงขึ้น

“ เชี่ย…แน่นชิบ “

“ อ๊ะ…ภู…เสียว “

“ ฉันก็เสียวเหมือนกัน “

“ อ๊ะ…อ๊ะ…อ่าห์.!!!! “ ภูผารับรู้ถึงกล้ามเนื้อในตัวเธอที่รัดแน่นมากขึ้นบ่งบอกว่าเธอถึงสวรรค์ไปแล้วหนึ่งครั้งแม้เขาอยากจะตามไปติดๆแต่ก็อยากจะหาความสุขกับเธอให้นานกว่านี้

ร่างบางถูกพลิกให้คว่ำหน้าลงก่อนที่เขาจะตามมาประกบและสอดแก่นกายลงไปอีกครั้ง

“ โอ้วว ภู!!! “

“ ลึกฉิบหาย แน่นโคตร “ ภูผาลืมตัวไปชั่วขณะว่าเป็นครั้งแรกของเธอเขาใส่แบบไม่ยั้งจนได้ยินเสียงกรี๊ดหวานๆบ่งบอกว่าเธอถึงฝั่งฝันอีกครั้งแล้ว ชายหนุ่มนอนลงด้านข้างของเธอและจับเรียวขาสวยไว้ก่อนจะเคลื่อนตัวใส่อย่างเต็มแรงเพราะเขาก็ใกล้จะถึงแล้วเหมือนกัน

“ อ๊ะ … อ๊ะ “

“ พร้อมกันนะ อื้อ…โอ๊ย..ทำไมแน่นแบบนี้ว่ะ “

“ กรี๊ด !!! “ ภูผาเคลื่อนตัวช้าๆก่อนจะถอนแก่นกายออกจากร่างหญิงสาวที่นอนหอบอยู่ใกล้ๆเขาถอดเครื่องป้องกันออกและทิ้งมันไว้ในถึงขยะใกล้ๆหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างเริ่มจะหายใจคงที่ขึ้นคิดว่าจะเหนื่อยจะหลับไปแล้ว

ชายหนุ่มลุกออกจากเตียงเพื่อไปหาผ้าชุบน้ำมาทำความสะอาดร่างกายของเธอให้เพราะเหงื่อก็ออกหน้าก็ยังไม่ได้ล้างแถมเลือดที่เปอะเล็กน้อยตามขา

คนนอนหลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย ภูผามองนาฬิกาบอกเวลาเกือบจะตีสี่ของวันแล้วเขาก็เหนื่อยไม่ต่างกันเธอทำให้เขาเสียพลังงานมากกว่าครั้งไหนๆแถมแม่ตัวดียังตัวหอมกวนใจเขาอีกตลอดทั้งคืน

ภูผาตื่นมาตอนสายของวันเขารู้สึกถึงไอร้อนที่อยู่แถวอกแกร่งรวีรินมานอนซบอกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้แต่แขนของชายหนุ่มก็โอบกอดเธอไม่ต่างกัน

“ ไม่สบายหรอ?” ตัวเธออุ่นๆเหมือนจะไม่สบายชายหนุ่มรีบลุกขึ้นอาบน้ำและลงไปซื้อของใช้สำหรับเธอและอาหารและยาเกิดมาพึ่งเคยเดินไปเลือกซื้อชุดชั้นในให้ผู้หญิงอายก็อายแต่ก็ช่วยไม่ได้

รวีรินตื่นขึ้นมาบ่ายแก่ๆของวันเธอรู้สึกหนักหัวแถมยังรู้สึกปวดไปทั้งตัวเหมือนไปออกรบมาอย่างนั้นเมื่อพลิกตัวได้แค่ไม่กี่เซนก็ต้องร้องเสียงหลงเพราะความเจ็บจี๊ดกลางตัว

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเธอจำได้ว่าจูบกับภูผาแต่หลังจากนั้นสมองมันก็โล่งไปเลยหญิงสาวมองสภาพตัวเองในกระจกรอยแดงที่คอและเนินอกบวกกับรอยเลือดบนเตียงก็พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

หญิงสาวทึ่งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิดและแบบนี้จะทำยังไงจะมองหน้ากันติดได้ยังไง

ก๊อก ก๊อก

“ เสื้อผ้าอยู่หน้าห้องนะ “

“ อื้อ “ เธอตอบกลับไปก่อนจะลงมืออาบน้ำเพราะไม่สบายตัวแถมยังปวดหัวหนักมากเธอเปิดประตูออกไปเอาเสื้อผ้าที่ซักมาเรียบร้อยพร้อมกับของใช้อย่างอื่น

ภูผามองหญิงสาวที่เดินออกจากห้องด้วยท่าทางอิดโรยเธอเดินมาแล้วก็นั่งลงที่เก้าอี้ทันทีมือเล็กเท้าคางตัวเองอย่างเหนื่อยล้า เขาจึงยกข้าวต้มไปให้เธอกินพร้อมยา

“ ไม่กินอ่ะ “

“ ฉันกินแล้ว “ ภูผารู้ว่าเธอกำลังจะพูดให้มันเหมือนเดิมแต่ตอนนี้เขากลับไม่เหมือนเดิมเขาทำผิดเพราะไม่ห้ามใจตัวเองทั้งๆที่รู้ว่าเธอเมาห้ามอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้วแต่เขาไม่ยอมหยุด

“ ฉันขอโทษ “

“ นายนอนกับใครแล้วขอโทษรึไง “

“ ก็เปล่า “

“ แล้วขอโทษหา?…” ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงโมโหแล้วสวนเธอก็กลับแต่ตอนนี้ไม่ในใจของรวีรินต้องไม่โอเคเหมือนกันแน่ๆแต่เธอพยายามจะกลบเกลือน

“ นี่นายจะทิ้งเสื้อผ้าฉันแบบนี้ไม่ได้นะมันแพงนะโว้ย “

“ เอาไปใส่ไว้ในตะกร้าแม่บ้านเขาจะได้ซัก “

“ ฉันจะเอากลับบ้านไปซักเองเรื่องอะไรจะให้แม่บ้านนายซัก แล้วกุญแจรถฉันอยู่ไหน “

“ กระเป๋ามั้ง  เอารีโมททีวีออกมาด้วยนะเมื่อคืนเธอเอาเข้าไป “

“ บ้าเถอะใครจะเอาเข้าไป “

“ เธอไง “ รวีรินถึงกับหน้าแดงเมื่อนึกถึงเรื่องอายๆที่เธอทำคิดได้ยังไงเอารีโมททีวีเข้ากระเป๋า เธอเก็บของให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปข้างนอก

“ ฝากรองเท้าไว้หน่อยล่ะกัน “ เธอหยิบรองเท้าส้นสูงของตัวเองใส่ตู้ไว้ก่อนจะใส่รองเท้าแตะที่เขาซื้อมาให้ใหม่ใส่กลับบ้าน

“ เห้ ขับกลับได้นะ “

“ ไม่ได้ขาขาดซักหน่อย “ หญิงสาวเดินออกจากห้องไปดวงตาคู่สวยตอนนี้มันร้อนผ่าวเพราะน้ำตาที่มันคลออยู่เต็มเบ้าเธอพยายามจะทำให้มันปกติแต่ดูเหมือนมันจะไม่ปกติจิตใจเธอตอนนี้มันไม่ปกติแล้ว

ทันทีที่ลิฟท์ปิดร่างบางทรุดลงกับพื้นเพราะไม่รู้จะไปพิงที่ไหนปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาอย่างนั้นเพราะรู้ว่าลิฟท์ตัวนี้มันลงไปอย่างไม่หยุดจึงไม่ต้องอายใคร 


คอมเม้นท์กันด้วยนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่งเลย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น