ณัฐวรรณณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทำอาหาร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2560 09:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำอาหาร
แบบอักษร

ร้านกาแฟเล็กๆใกล้ๆมหาวิทยาลัยเป็นร้านประจำหลังอาหารกลางวันที่พวกเขาจะมาสิงสถิตเพราะแอร์เย็นคนไม่เยอะแถมเจ้าของร้านใจดีให้นั่งนานได้อาจจะเพราะเป็นร้านเล็กๆคนเลยไม่ค่อยให้ความสนใจเท่าไหร่นอกจากจะเป็นคนรู้จริงๆที่มากินกันเป็นประจำเช่นสามหนุ่มนี่

“ เอาคาปูชิโน่เย็นแก้วหนึ่งครับ “

“ มึงสั่งให้ใคร “

“ แม่กูเองพึ่งเลิกเรียน อยากได้กาแฟ “ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครพูดยังไม่ทันขาดคำเจ้าตัวก็เดินเข้ามาในสภาพที่ดูแทบจะไม่ได้ผมมวยขึ้นหน้าไม่ได้แต่งแถมชุดที่ใส่ก็ไม่ใช่ชุดนักศึกษาด้วย

มาถึงก็นั่งลงโซฟาข้างกับภูผาทันทีแต่เธอไม่ได้สนใจเขาเอาแต่ถอนหายใจแล้วนอนหลับไปซะอย่างนั้น

“ ดูไม่ได้เลยนะริน “

“ ไว้นายมาเรียนสถาปัตย์เดี๋ยวก็รู้ “

“ แล้วยัยทอมล่ะ “

“ แยกกันไปนอนแล้ว “

“ แล้วเธอไม่ไปนอนล่ะ “

“ ฉันขับรถกลับบ้านได้ที่ไหนล่ะนี่ให้รุ่นพี่มาส่ง แกต้องขับรถให้ฉัน”

“ มีเรียนโว้ย! ไอ้ภูเลยมึงว่างบ่าย “

“ อย่ามายุ่งกับกู “ ภูผาทำท่าเก็บของจะได้รีบหนีทันทีที่ถูกโยนขี้มาให้

“ จะไปไหนก็ไปเลยไป “

“ อ้าว…ไหงเป็นงั้นไปได้ว่ะเนี่ยไม่ง้อด้วย “

“ คาปูชิโน่ได้แล้วค่ะ “

“ ขอเค้กพุดดิ้งด้วยนะคะ “

“ ได้ค่ะ “ 

“ จริงจังนะโว้ย แกไม่ให้ไอ้ภูไปส่งกลับยังไง “

“ เดี๋ยวฉันนอนรอแกอยู่นี่แหละเรียนเสร็จค่อยมารับ ตกลงตามนี้นะ “ รวีรินนับจานพุดดิ้งมาอย่างอารมณ์ดีผิดกับเมื่อกี้แต่เธอกลับไม่สนใจภูผาซะงั้น ชายหนุ่มเก็บของแล้วเดินออกจากร้านไปอย่างเงียบๆแต่เธอกลับไม่สนใจมองตามซะงั้น

“ ไม่ง้อแล้วหรอหรือว่าไง “

“ ฉันเหนื่อยวันนี้ไม่มีแรงปล่อยเขาไปเถอะตามมากๆฉันตายเอา “

“ งั้นพี่นุฝากยัยนี่ด้วยนะ “

“ ได้ๆ รินนอนที่โซฟานั้นได้เลยนะ “

“ ค่ะๆขอบคุณมากค่ะ “ เธอหันไปตอบรุ่นพี่สมัยเรียนมัธยมอีกสองหนุ่มก็ลาออกไปเรียนก่อนเธอเลยเดินไปนั่งโซฟาแถวๆเคาร์เตอร์ซึ่งเป็นโซฟายาวล้มตัวลงนอนเพื่อพักผ่อนไม่นานนักก็เข้าสู่ห่วงนิทรา

“ อ้าวภูผาลืมของหรอ?”

“ ครับ ของชิ้นใหญ่เลยด้วย “ ภูผาเดินมาเก็บของของเธอใส่กระเป๋าแล้วสะพายไว้ก่อนจะช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นอย่างเบามือเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกตัวโชคดีที่รวีรินเป็นคนหลับลึกกว่าจะตื่นคงต้องปลุกแรงๆ

“ กูรับเพื่อนมึงมาแล้วนะ อยู่คอนโดกู “

“ อ้าวหรอ?ขอบใจ ฝากดูด้วยคงเหนื่อยมาก “ ภูผาวางสายก่อนจะหันมองคนที่หลับอยู่บนเตียงนอนของเขา รวีรินเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขารู้จักและสนิทพอสมควรที่ไม่เคยเข้าห้องเขาเพราะไม่เคยได้รับการอนุญาตเลยขนาดพิรญาที่ไม่ได้สนิทเท่ายังเคยมาหาต้นตระการที่ห้องเขาเลย

ภูผานั่งมองคนที่หลับไปเพลินๆก่อนจะได้สติว่าควรไปทำงานของตัวเองได้แล้วเพราะงานของเขาก็เยอะไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่เพียงแต่งานเขามันไม่ได้ส่งทุกวันเหมือนงานของเธอ

เกือบเย็นที่รวีรินได้สติตื่นขึ้นมาอย่างแรงที่มองคือเสื้อผ้าที่อยู่กับคืออยู่ครบและมองว่าห้องใครจนได้เห็นหนังสือเกี่ยวการบินทั้งชีวิตเธอรู้จักอยู่คนเดียวที่บ้าเครื่องบินคือ ภูผา

“ ห้องบ้าอะไรไม่มีรูปตัวเอง “

“ ทำไมต้องวิจารณ์ห้องคนอื่น “

“ โอ๊ยมาเหมือนคนปกติได้ไหมหัวใจวายขึ้นมาทำยังไง “

“ นี่มันห้องของฉัน “

“ โทรศัพท์ฉันล่ะ “

“ ชาร์ตแบตอยู่ข้างนอก “ รวีรินลงจากเตียงพร้อมจัดเตียงให้เรียบร้อยเพราะเคยได้ยินมาว่าเขาเป็นคุณชายเจ้าระเบียบ

“ ไอ้ต้นบอกติดฝนน้ำท่วมหน้าม.ออกมาไม่ได้ “

“ เข้าใจแล้ว ห้องนายมีอะไรกินไหม?”

“ หาดูเอง “ รวีรินทำเสียงขัดใจเธอไม่ชอบเลยเวลาภูผาทำเสียงนิ่งๆและไม่สนใจเธอเนี่ย  ตู้เย็นขนาดใหญ่ที่เธอคิดว่าจะมีของอยู่เต็มตู้เปล่าเลยมีแค่น้ำเปล่าสองสามขวดนอกนั้นเป็นเครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์ทั้งหมด

“ นายกินเหล้าแทนข้าวรึไง “

“ ยุ่ง “

“ อ้าวเฮ้ย ถามดีตอบกวนจังว่ะ “

“ ก็เธอยุ่ง “

“ แถวนี้มีซุปเปอร์ใกล้ๆไหม?”

“ มีอยู่ด้านล่างติดคอนโดเธอจะไปทำอะไร “

“ ซื้อของมาทำไง "

“ ร่มอยู่ไหน?”

“ ไม่มี “ รวีรินแทบจะกุมขมับถามอะไรก็ไม่มีแล้วใช้ชีวิตอยู่ได้ยังไงว่ะเนี่ยซื้อคอนโดมาซะแพงเสียเงินตกแต่งครัวไปเท่าไหร่ก็ไม่รู้แต่ไม่มีอะไรสักอย่างเลย

“ นี่ นายมีรถกี่คันยืมสักคันหน่อย “

“ จะเอาไปทำอะไร “

“ ไปซื้อของไงย่ะ จะให้ฉันตากฝนไปรึไงในเมื่อนายไม่มีร่มให้ฉันอ่ะ! “

“ กุญแจอยู่ด้านหน้าเลือกเอา “

“ จะเอาอะไรไหม? “

“ ซื้อของตัวเองมานั้นแหละ เธออาจจะต้องนอนที่นี่ “

“ ฉันฝันอยู่รึไงว่ะเนี่ย ได้รับอนุญาตเข้าห้องด้วย “

“ ถ้าพูดมากก็กลับไปเลย “

“ ชิ ไอ้คนนิสัยไม่ดี “ รวีรินเดินออกไปหยิบกุญแจรถเพื่อออกไปซื้อของห้างใกล้ๆเธอซื้อของสดและของอย่างอื่นที่คิดว่าห้องของภูผาต้องการจะได้ใช้มาเต็มรถเข็นเธอมั่นใจว่าถ้าซื้อไปหมดต้องโดนบ่นแน่แต่มันก็ไม่สำคัญหรอกเพราะเธอโดนมาตลอดเวลาที่รู้จักกันมาเกือบจะสามปี

ภูผามองนาฬิกาเธอไปเกือบจะสองชั่วโมงนี่เกือบจะสองทุ่มแล้วแต่ยังไม่ยอมกลับมาสักทีไม่ใช่ว่าเขาหิวข้าวหรอกนะแต่แค่แปลกใจว่าทำไมไปนานขนาดนั้นสงสัยได้ไม่นานประตูห้องก็ถูกเคาะพอดี เขาเดินไปเปิดประตูห้องหญิงสาวที่ถามหาเดินเข้ามาด้วยถุงเต็มสองมือแถมมีรปภ.ถือขึ้นมาช่วยอีกด้วย เขารับถึงจากรปภ.ก่อนจะขอบคุณเล็กๆน้อย

“ ซื้อมาขายรึไง “

“ ว่าแล้วว่านายต้องพูดคำนี้ “

“ รู้ว่าฉันจะพูดแล้วก็ยังซื้อมา “

“ ไปนั่งอยู่เฉยๆเถอะ “

“ ถ้าเธอทำครัวฉันพังล่ะ “

“ งั้นมาลองดูว่าฉันจะทำครัวนายพังหรือนายจะทำครัวตัวเองพังกันแน่”

“ นี่เธอ! “

" หุบปากแล้วนั่งรอกิน “ ภูผาไม่เคยเห็นสายตานิ่งๆแบบนั้นของเธอเลยปกติรวีรินจะเป็นคนขี้เล่นเล่นไปทั่วอารมณ์ดีเวลาอารมณ์เสียเขาก็ไม่เคยโดนใส่สักครั้งวีนนี่ก็ไม่เคยเลยมีแต่ได้ยืนคนอื่นพูดถึง

ภูผามองหญิงสาวที่กำลังทำครัวอย่างเพลินๆคุณหนูที่คิดว่าทำอะไรไม่เป็นกลับทำทุกอย่างคล่องมือคล่องแคล่วดูเหมือนว่าเธอกำลังจะอยู่ในโลกของตัวเองมีความเป็นตัวเองมากขึ้น

เขามองอาหารที่อยู่บนโต๊ะอยากอึ้งๆมีไม่กี่อย่างก็จริงแต่หน้าตาของอาหารไม่ต้องชิมก็รู้ว่าอร่อยและไม่คิดว่าเธอจะทำกับข้าวเป็น

“ ทำกับข้าวเป็น? “

“ ไม่เป็นจะทำหรอ?”

“ ถ้าเธอไม่หยุดพูดกวนฉันเธอก็ออกไปเลย “

“ ไม่ต้องไล่กินข้าวเสร็จเดี๋ยวก็ไป “ ภูผาไม่ได้ตอบอะไรกลับสนใจอาหารที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าไม่นานเขาก็กินข้าวจนหมดจานต้องขอเพิ่มอีกหนึ่งจานเขาไม่ค่อยเจริญอาหารเย็นเท่าไหร่สงสัยวันนี้อาหารจะถูกปาก

ภูผาไม่ได้สนใจว่าเธอจะทำอะไรต่อเขาเข้าไปอาบน้ำสำหรับเตรียมพร้อมจะนอนและเตรียมชุดเครื่องนอนออกมานอนที่โซฟาเพราะคิดว่าอีกคนจะมานอนด้วยแต่เปล่าเลยเขาออกจากห้องน้ำมาไม่มีใครอยู่ในห้องแล้วเพียงโน้ตที่ติดไว้

‘ ขอบคุณที่พามานอน ฉันกลับบ้านก่อนยืมรถด้วยพรุ่งนี้จะมารับตอนเช้า ‘

‘ ฉันว่าตู้เย็นนายว่างไปนะ ขนมปังอยู่ตู้ชั้นบนนะ นมข้นกับเนยจืดอยู่ในตู้เย็นไว้เป็นอาหารเช้า ‘

‘ ฉันซื้อนมมาให้นายสองสามขวดอย่าลืมดูวันหมดอายุด้วยนะ ‘

‘  มีอกไก่ที่ต้มไว้แล้วอยู่ช่องแช่นะจะทำก็เอาออกมาทำได้เลย ‘

‘ ฉันทำอาหารไว้ให้บางส่วนถ้าไม่กินก็ทิ้งได้เลยพอดีมันเหลือจากที่ซื้อมา ‘

ภูผาเดินไปเปิดดูทุกอย่างตามที่เธอเขียนบอกซึ่งมันถูกจัดเป็นระเบียบเรียบร้อยและไม่ได้ขยับเขยื้อนของที่เขาวางไว้เลย จากตู้เย็นว่างๆมีของเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

***‘ ฉันไม่เห็นว่าห้องนายมีกล่องปฐมพยาบาลนะเลยซื้อมาให้กล่องหนึ่งเผื่อฉุกเฉิน ‘*** “ เธอนี่มันจุ้นจานจริงๆเลยนะ “ ซึ่งเขาก็ไม่มีมันจริงๆนั้นแหละตามที่เธอว่ามา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น