ณัฐวรรณณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

การกลับมาของตัวแสบ

ชื่อตอน : การกลับมาของตัวแสบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2560 15:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การกลับมาของตัวแสบ
แบบอักษร

ตอนที่1 การกลับมาของตัวแสบ

มหาวิทยาลัย G

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์มีนักศึกษาเดินถืองานเข้าออกกันให้วุ่นในเวลาสายของวัน ทั้งใต้ตึกที่เต็มไปด้วยบรรดานักศึกษาที่กำลังนั่งปั่นงานจับกลุ่มคุยกันหรือแม้กระทั่งอ่านหนังสือ

เสียงดังที่เกิดจากคนหมู่มากมารวมตัวกันเกิดเงียบพร้อมๆกันอย่างไม่ทราบสาเหตุทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวหันไปมอง

หญิงสาวรูปร่างเพรียวในชุดนักศึกษาเรียบร้อยเดินเข้ามาภายใต้ตัวอาคารเก่าแก่ของคณะ ใบหน้าเรียวหวานไร้ซึ่งเครื่องสำอางใดๆทั้งสิ้นแต่ไม่ได้ทำให้เธอด้อยลงไปเลย

รวีรินเดินผ่านบรรดารุ่นน้องไปถึงโต๊ะแถวๆตรงกลางที่บรรดาเพื่อนรักของเธอนั่งรวมกลุ่มกันอยู่ด้วยใบหน้าบึ้งๆเหมือนโกรธใครมา

“ ไม่ต้องมายิ้ม!!! แกจะไปไม่ลา มาก็ไม่บอกแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนวะ “

“ โทษทีตอนจะไปมันเร่งๆ จะกลับก็เร่งๆ “

“ ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยยัยตัวดี “

“ อย่างอนเลยนะเพรา “ รวีรินกอดเพื่อนรักอย่างกระเพราหรือพิรญา เพื่อนรักที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมและเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่เดียวกัน

เมื่อหกเดือนก่อนอาจารย์ที่ปรึกษาเรียกเธอเข้าไปพบเรื่องทุนใหม่ที่น่าสนใจไปเรียนที่อังกฤษหกเดือนเหมือนไปหาประสบการณ์แลกเปลี่ยนเธอไม่ต้องรอถามใครตอบตกลงทันทีเพราะที่บ้านยิ่งเห็นดีเห็นงามด้วย 

“ ไหนของฝาก “ กวินตาหรือแก้มสาวน่ารักตัวเล็กๆอวบๆแก้มเยอะเป็นเพื่อนที่รู้จักตอนเข้าปีหนึ่งมาใหม่ๆ

“ ไม่มี “

“ แบบนี้มันน่าเกลียดนะยะหล่อน “ เชอร์รี่หรือชยางกูรชื่อเก่าคือเชนสาวประเภทสองหน้าสวยที่พึ่งรู้จักตอนเข้าปีหนึ่ง

“ เปิดเทอมใหม่ตารางเป็นไง “

“ นี่ตารางแก่ฉันเข้าระบบไปเอามาให้แล้ว “

“ เป็นเพื่อนที่น่ารักที่สุดในโลกเลย ขอจุ๊บหน่อย “

“ ไปไกลๆ เลย “

“ อะไรอ่ะเพราใจร้ายจัง นี่เพื่อนนะ “

“ ตอนแกไปยัยเพราโดนพวกต้นรุมถามเรื่องเธอแทบทุกวัน “

“ ปกติแกก็จัดการมันได้นี่ “

“ แกก็รู้ว่ามันน่ารำคาญแค่ไหน “

“ แหมๆน้อยๆหน่อยยัยทอมจะด่าใครก็ดูด้วยว่าเขาอยู่แถวนี้ไหม” เสียงทุ้มดังจากด้านหลังทำให้พวกเธอหันไปมองต้นตระการชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยืนหน้าบูดบึ้งบอกบุญไม่รับอยู่ด้านหลัง

โป๊ก!!

รวีรินหันขวับไปมองต้นเหตุที่ทำให้เธอเจ็บตัวต้นตระการเขกหัวเธอหนึ่งครั้งเป็นการคาดโทษที่จะไปไม่บอกกันก่อนทำให้เขาวุ่นวายใจว่าเพื่อนรักหายหัวไปไหนตั้งนาน

“ มันเป็นการพิสูจน์ไงว่าเพื่อนรักฉันจริงๆฉันหายตัวเพื่อนก็ตาม “

“ ใช่เวลาเล่นไหมยัยตัวป่วน “

“ มาทำอะไรคณะฉัน “

“ เอาของมาให้ยัยทอม “

“ โอ๊ยไอ้หน้าหมาหุบปาก ฉันไม่ใช่ทอมโว้ย! “

“ แล้วเมื่อไหร่เธอจะมีแฟนล่ะเห็นแต่ผู้หญิงมาติด “

“ ไม่เสือกสิ “ ต้นตระการหันขวับไปมองพิรญาที่ตอบกลับได้อย่างกวนประสาททำให้รวีรินต้องมายืนแทรกกลางระหว่างสองคนไม่ให้ตีกันไปมากกว่านี้

“ เย็นนี้ที่ร้านมีปาร์ตี้เปิดเรียนนะถ้าจะไปก็บอกจะได้จองโต๊ะไว้ให้ “

“ ไป! “

“ ฉันไปด้วย “

“ พวกแกสองคนนี่มัน….”

“ นานๆทีจะกินหรอกน่า “ เชอร์รี่หันมาว่ารวีรินที่กำลังจะบ่นให้

“ เอาโต๊ะหนึ่งละกัน ลงบิลฉันไว้ “

“ แต่งตัวสวยๆไปด้วยล่ะ ไอ้ภูก็ไปนะ “

“ อยากเจอตายแหละ “ รวีรินแลบลิ้นให้เพื่อนรักถ้าถามว่าทั้งชีวิตเธอสนิทกับผู้ชายคนในมากที่สุดก็คงเป็นต้นตระการเพราะอยู่ด้วยกันตั้งแต่จำความได้เลยรู้ใจกันไปซะทุกอย่าง

รวีรินก้าวลงจากรถหรูมองนาฬิกาเวลาสามทุ่มกว่าๆเธอโดนเพื่อนโทรตามเป็นครั้งที่สามแล้วเพราะเสียเวลากับการจัดคอนโดใหม่หลังจากไล่พี่ชายให้ไปซื้อคอนโดใหม่อยู่เลยมาสายกว่าเวลานัดหลายนาทีเลย

สาวสวยอยู่ในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีโอรสกับกางเกงขาสั้นสีดำและรองเท้าผ้าใบง่ายๆผมยาวปล่อยลงไปถึงกลางหลังใบหน้าสวยแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางจนทำให้เธอสวยเด่นขึ้นมาจากเมื่อกลางวันอย่างมาก

พนักงานเดินเข้ามาทักทายอย่างสนิทสนมก็แน่ล่ะต้นตระการเป็นเจ้าของเธอก็เหมือนเจ้าของด้วยมาแทบจะทุกวันตอนเปิดร้านใหม่ๆ

“ อ้าวมาแล้วหรอสายนะ “

“ โทษทีทำธุระอยู่ ฉันบอกนายจองโต๊ะหนึ่งสำหรับพวกฉันไม่ใช่ทั้งหมดแบบนี้ฉันเสียเปรียบนะ “

“ ลงบิลไอ้ภูหรอกน่า “ ดวงตาคู่สวยหันมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเล็กอยู่คนเดียวเขาไม่ได้ให้ความสนใจกับเธอเท่าไหร่แถมหันลงไปมองด้านล่างที่มีคนเต็มแน่นไปหมด

คนโดนเมินมีหรือจะยอมร่างบางเดินผ่านบรรดาเพื่อนๆที่ยิ้มแซวๆเธอยื่นกระเป๋าถือใบแพงให้พิรญาถือไว้ให้

ร่างเล็กนั่งลงที่ตักแกร่งของชายหนุ่มที่ทำเป็นไม่สนใจเธอทำเอาเขาตกใจไม่ใช่น้อยที่อยู่ดีๆก็มีคนมานั่งตัก

“ ไม่เจอหกเดือนคิดถึงป่ะ?”

“ ลุกออกไปจากตักของฉัน “

“ ไม่เห็นตอบคำถามเลย “

“ ฉันสบายหูขึ้นเยอะเลย “ ภูผาหันหน้ามองหญิงสาวเต็มๆตาอีกครั้งไม่เจอหกเดือนไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงเท่าไหร่นอกจากรู้สึกว่าเธอเบาลงแขนก็เล็กลงไปเยอะเหมือนกัน

“ ลุกออกไปได้แล้ว ฉันหนัก “

“ ไม่ลุกนายทำให้ฉันลุกได้ด้วยหรอ?” ภูผามองอย่างเอือมๆเขาเถียงไม่ค่อยได้เพราะไม่อยากเถียงเถียงไปก็แพ้เธออยู่ดี

ร่างสูงทำท่าลุกออกจากเก้าอี้ทำให้คนที่นั่งอยู่บนตกเกือบตกดีที่คว้าคอของเขาไว้ทันไม่อย่างนั้นก้นเธอกระแทกพื้นและอายคนไปทั้งร้านแน่ๆ

“ จะลุกได้ยัง?”

“ นายนี่มัน…จะเย็นชาไปไหนว่ะเนี่ย “

“ เรื่องของฉัน “ รวีรินเดินหนีออกไปนั่งโซฟากับต้นตระการที่หัวเราะอย่างสะใจเมื่อเธอโดนทำแบบนั้นก็ใครบอกให้ไปเล่นกับภูผาล่ะก็ต้องโดนกันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

เสียงเพลงดังอย่างต่อเนื่องรวีรินหันมองเชอร์รี่ที่กำลังสนุกกับการเต้นกับผู้ชายอยู่ไม่ไกลนักแต่ที่หน้าโมโหสุดๆเห็นจะเป็นต้นตระการและบรรดาเพื่อนคนอื่นที่เอาผู้หญิงมานัวถึงโซฟาถ้าไม่เห็นว่าบนโต๊ะมีผู้หญิงอีกสามคนคงจะทำอะไรมากกว่านี้ซะแล้วแหละ

“ ไปเข้าห้องน้ำนะ “ หญิงสาวลุกขึ้นผ่านบรรดาคนเมาทั้งหลายที่กำลังได้ที่บางคู่กันนัวกันจนเกือบจะได้กันอยู่แล้วบางคู่ก็มากกว่านั้นจนเธอเริ่มเอือมกับสภาพแบบที่เห็น

“ แกเห็นยัยรินนั่งตักพี่ภูผาไหม หน้าด้านเนอะว่าไหม?”

“ เห็นว่าตามตื้อพี่แกมาตั้งนานก็ยังไม่ได้ไม่ใช่หรอ เห็นอ่อยผู้ชายเขาไปทั่ว “

“ ไม่น่าเกิดมาในตระกูลดังๆเลยเนอะ “

“ สงสารพ่อแม่จริงๆที่มีลูกแบบยัยนั้น “

ปึง!!!!

เสียงเปิดประตูดังจนทำให้คนที่อยู่ในห้องน้ำสะดุ้งกันไปตามๆกันโดยเฉพาะสองคนที่กำลังพูดอยู่ถึงกับหน้าชาและซีดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

“ เธอจะด่าอะไรฉันก็ด่าได้นะแต่อย่าลามมาถึงพ่อแม่ของฉัน มั่นใจแล้วใช่ไหมที่พูดแบบนั้น ฉันไม่ใช่คนใจดีมากหรอกนะ “ เธอหันมองสองคนด้วยท่าทางนิ่งๆก่อนเดินออกจากห้องน้ำที่ตอนนี้กำลังเงียบสนิทไม่มีใครกล้าปริปากอะไรทั้งนั้น

“ ต้นคุยอะไรด้วยดิ “

“ มีอะไรอ่ะทำไมขัดจังหวะว่ะ “

“ ฉันจริงจังจะรอข้างนอก ถ้าไม่ออกมาฉันจัดการเองไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนะ”นั้นแหละที่ทำให้ต้นตระการรีบผลักผู้หญิงออกจากตักแล้วเดินตามหญิงสาวออกไปทันที ปกติคนที่แสบๆแบบรวีรินไม่หน้านิ่งขนาดนี้แสดงว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่

“ ฉันมีเรื่อง “

“ แล้วยังไง?จะให้ฉันจัดการให้ “

“ นายก็รู้วิธีนี่แถมเด็กสองคนอายุยังไม่ถึงด้วยเข้ามาในร้านได้ไง “

“ เธอรู้ได้ไงว่าอายุไม่ถึง “

“ เด็กปีหนึ่งจะอายุถึงได้ไง ฉันจำได้ “ ต้นตระการรับฟังเหตุการณ์ที่เพื่อนเล่าให้ฟังก็พอเข้าใจคนอย่างรวีรินใครด่าตัวเองยังไงก็ไม่โมโหหรอกแต่ถ้าลามไปถึงพ่อแม่นั้นแหละเตรียมตัวได้เลย

“ ฉันจะจัดการให้ ว่าแต่โมโหเรื่องพ่อกับแม่หรือโมโหเรื่องไอ้ภูกันแน่ว่ะ “

“ หุบปากไปเถอะ “

“ ระวังนะเล่นบ่อยๆเดี๋ยวได้ตกหลุมเอง “

“ บอกตัวเองก่อนเถอะค่อยมาบอกฉัน “ เขาเกลียดความรู้มากของเพื่อนจริงๆรู้ใจกันไปซะหมด

รวีรินเดินกลับมาที่โต๊ะเด็กสองคนที่มีเรื่องกับเธอเมื่อกี้กำลังยืนร้องห่มร้องไห้อยู่ต่อหน้าภูผาที่หันมามองเธอพอดีคนอยู่แถวนั้นหันมองมาที่โต๊ะพวกเธอกันเป็นตาเดียวไปหมด

“ พี่ภูผาช่วยด้วยนะคะไม่อย่างนั้นพี่รินเอาเราตายแน่เลย “

“ เธอไปทำอะไรมา “

“ นี่แต่งเติมเรื่องไปเยอะเท่าไหร่กันเนี่ย “

“ พวกเราเปล่านะคะ “

“ จ่ะ เปล่าเลย  ทำไมทำหน้าตอแหลได้ขนาดนี้ว่ะนี่เริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะ “

“ เฮ้ยๆใจเย็น อย่ามีเรื่องในร้านเดี๋ยวคนไม่เข้า “ ตฤณเพื่อนสมัยมัธยมของเธออีกคนเขาเป็นหุ้นส่วนของร้านเหมือนกัน

“ พลาดแล้วน้องที่มาหาภูผา “

“ หมอนี้ช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก “  รวีรินสะพัดมือครั้งเดียวการ์ดก็เข้ามาดึงเด็กทั้งสองคนออกไปทันที

“ ฉันจะกลับก่อนนะ แกกลับไงแก้ม “

“ ขับรถมาไม่ได้เมาด้วยขับกลับได้ “

“ เพรา “

“ ฉันไปส่งให้ “ หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินไปหาคนที่นั่งนิ่งๆมองอยู่เธอนั่งลงที่ตักเขาเขาอีกครั้ง

“ กลับก่อนนะ “

“ จะกลับก็รีบกลับไปทำไมชอบให้คนอื่นเขาลำบากด้วย “

“ ฉันจะจัดการอยู่แล้วเด็กพวกนั้นมาหานายเอง “

“ กลับบ้านได้แล้ว “

“ เป็นห่วงหรอ?ไปส่งดิ “

“ มีขาก็กลับเองสิ “ หญิงสาวทำเสียงหงุดหงิดก่อนจะยิ้มหวานเมื่อเขาหันหน้าหนี จุ๊บ!!รวีรินหอมแก้มภูผาจนเห็นรอยลิปสติกก่อนจะรีบลุกหนีอย่างรวดเร็วสร้างเสียงหัวเราะให้เพื่อนคนอื่นได้อย่างดีเมื่อคุณชายจอมเย็นชาหน้าเหวอเมื่อโดนผู้หญิงหอมแก้ม

 “ เชี่ยภูหน้ามึงเหวอมากนะโว้ย “


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น