น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 23 บทสรุป 20 ปีต่อมา ( THE END )

ชื่อตอน : บทที่ 23 บทสรุป 20 ปีต่อมา ( THE END )

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.5k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2560 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23 บทสรุป 20 ปีต่อมา ( THE END )
แบบอักษร

คุณพ่อลูกอ่อนซาโต้ใส่เป้อุ้มเด็กไว้ข้างหลังโดยมีหนูน้อยเรียวลูกชายสุดที่รักหลับอยู่ในเป้ ซาโต้ออกไปดูงานนอกสถานที่ เขาไม่ได้ให้ลูกชายอยู่กับนานะ ปล่อยให้นานะไปคลินิกส่วนเขาแบกลูกไปที่หน้างานด้วย

ร้านอาหารสุดหรูที่ถูกจัดเตรียมไว้ต้อนรับซาโต้ยากูซ่าเชื้อดังที่จะมาร่วมประชุมด้วยกับเหล่านักธุรกิจหนุ่มสาวหลายๆคน เขาถูกเชิญให้มาในฐานะผู้คุมอำนาจที่อยู่เหนือตำรวจทุกคนในญี่ปุ่น

ซาโต้เดินเข้าไปในงานที่มีผู้คนมากมาย ลูกน้องของซาโต้หลาย 10 คนเดินตามเขาเข้ามาในงานทุกคนที่กำลังคุยกันอยู่หยุดพูดและเงียบกันทั้งงาน เพราะซาโต้ถึงแล้ว

ยากูซ่าที่มองจากเบื้องหน้าจะดูดุเอามากๆแต่ถ้าใครหลายๆคนได้เห็นด้านหลังที่มีหนูน้อยหลับอยู่จะยิ้มออกทันที

“เชิญครับ คุณซาโต้”  เจ้าของงานเอ่ยเชิญซาโต้ให้เข้าไปนั่งที่โต๊ะที่พวกเขาเตรียมไว้ให้

“เด็กๆ”  พวกเขาเรียกพริตตี้ให้มานั่งเป็นเพื่อนซาโต้

“หยุด! ไม่ต้อง เก้าอี้ตัวนี้ยกออกไปด้วย”  ซาโต้สั่งด้วยเสียงนิ่งๆเรียบทำให้เจ้าของงานใจไม่ดี

“ทำ . . . ทำไม หรอครับ คุณซาโต้ไม่ชอบอะไรหรือเปล่า”  เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“ผมจะเอาที่นอนลูกมาวาง พวกคุณยกออกไป”  ซาโต้หันไปยิ้มให้กับเจ้าของงาน เขาถอนหายใจโล่งออกมาทันทีนึกว่าจะเกิดเรื่องอะไรซะแล้ว เขารีบสั่งให้ลูกน้องมายกเก้าอี้ออกไป  ซาโต้สั่งให้คนเอาที่นอนของนายน้อยตัวเล็กมาวางเพราะดูท่าจะหิวนมแล้ว

“หม่ำๆๆ นะครับ”  ซาโต้หันไปเล่นกับลูกพร้อมกับยื่นนมให้หนูน้อยเรียว เด็กน้อยน่ารักดูดกินอย่างว่าง่ายไม่ร้องไม่งอแงให้ซาโต้ต้องเหนื่อยใจ คนในงานมองกันด้วยสายตาที่อึ้งและตะลึงเอามากๆ ยากูซ่าป้อนนมลูก

บรรยากาศในงานก็เริ่มกันไปส่วนซาโต้ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แค่มานั่งในงานเพื่อไม่ให้ตำรวจกล้าเข้ามาในงานก็เท่านั้น เขาเอาแต่นั่งเล่นกับลูกไม่สนใจนักธุรกิจหมื่นล้านท่านอื่นๆเลย พวกเขาคุยกันเงียบๆเพราะกลัวหนูน้อยเรียวจะร้องแล้วซาโต้จะโกรธพวกเขาเอา จนงานเลี้ยงเลิกซาโต้ก็กลับ แล้วให้คนขับรถตรงไปที่คลินิกของนานะ

บรรยากาศในคลินิกก็ยุ่งๆหน่อยเพราะวันนี้มีเหตุทะเลาะกันของพวกวัยรุ่น คนไข้หลายๆคนก็มีแผลถูกต่อยแผลถูกแทงที่แขนก็รอเย็บ แต่ในคลินิกนี้มีแค่หมอนานะคนเดียวกับพยาบาลสองคน คนไข้หลายสิบคนก็ต้องนั่งรอ แต่วัยรุ่นเลือดร้อนใจร้อนอยากกับบ้านเร็วก็มายืนเร่งหมอให้รีบทำแผลให้เสร็จเร็วๆ

“เร็วๆหน่อยสิวะ!! ช้าจังเลย”  พวกเขามายืนพูดยืนกดดันนานะ พยาบาลสองคนก็กลัวเพราะพวกนี้เป็นนักเลงกลัวโดนทำร้ายแต่นานะไม่กลัวเธอชินแล้ว อยู่กับยากูว่าจนมีลูกด้วยกันแล้ว ไม่มีทางกลัวอะไรอีกแล้ว

“รอหน่อยนะคะ มันต้องใช้เวลาในการเย็บแผล”  นานะพยายามพูดสุภาพกับกลุ่มวัยรุ่น แต่พวกนี้เห็นว่าเป็นผู้หญิงก็เลยไม่ได้สนใจอะไร ยังคงเสียงดังไม่เกรงใจใคร

กริ๊งๆ เสียงกระดิ่งที่แขนอยู่หน้าประตูดังเมื่อมีคนเปิด ชายในชุดสุดที่มาพร้อมกับเป้เด็กน้อยไม่ใช้ใครอื่นไกล ซาโต้เดินเข้าไปในห้องทำแผล เสียงดังของกลุ่มวัยรุ่นดังออกมาให้ซาโต้ได้ยินเขาเดินเข้าไปพร้อมกับลูกน้องหลายคน

“มีเรื่องอะไรกัน!!”  เสียงตะคอกเสียงดังของซาโต้ทำให้วัยรุ่นในห้องทำแผลเงียบลงแล้วหันกลับไปมองต้นเสียง ซาโต้ยืนอยู่หน้าประตูมองพวกเขาด้วยดวงตาของนักฆ่าที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเวลา

“ขะ . . . ขะ . . . คุณซาโต้!!”  น้ำเสียงตกใจของกลุ่มวัยรุ่นเมื่อได้เห็นยากูซ่าตัวเป็นๆมายืนตรงหน้า พวกเขาถึงกับไปไม่เป็นจากที่เสียงดังอยู่ก็เงียบในทันที

“มาเสียงดังอะไรแถวนี้!!”  ซาโต้กวาดสายตามองกลุ่มวัยรุ่นที่ยืนนิ่งไอคนที่ถูกเย็บก็นิ่งเหมือนกัน แม้นานะจะเย็บสดก็ไม่กล้าร้องออกมาสักแอะ เพราะกลัวซาโต้

“เป็นไงบ้างที่รัก ไอพวกนี้ทำอะไรหือเปล่า”  ซาโต้เดินผ่านเข้าไปหานานะที่เย็บแผลอยู่กลุ่มวัยรุ่นยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่คนที่พวกเขาวีนไปเมื่อกี้ดันเป็นคนรักของซาโต้ซะอีก

พวกเขาหันไปมองหน้านานะด้วยสายตาอ้อนวาน พวกเขากลัวตายถ้าซาโต้รู้พวกเขาได้ตายแน่ๆ

“ไม่มีอะไรค่ะ น้องๆ เขาแค่คุยกันเสียงดังไปหน่อย”

“หรอครับ”  ซาโต้หอมแก้มนานะก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องแค่ยังมีการ์ดของซาโต้ยืนเฝ้าอยู่ พวกกลุ่มวัยรุ่นเมื่อรู้ว่านานะเป็นคนรักของซาโต้พวกเขาแถบจะไม่กล้าแสดงท่าทีต่ำๆออกมาเลย

“เออ . . . คุณหมอเป็นภรรยาคุณซาโต้หรอครับ”  พวกเขาพูดเพราะขึ้นมาเลยทีเดียว

“ใช่ นี้คือนายหญิงของพวกกู กูรู้นะว่าพวกมึงพูดอะไรกับนายหญิง”  การ์ดที่อยู่ในห้องพูดขึ้นแทนนานะ เธอยืนนิ่งแล้วเย็บแผลให้กับคนไข้รายต่อไป

“ไม่ต้องไปว่าเขาหลอก”

“นายหญิงก็ชอบใจดีให้กับไอพวกนี้จังเลยครับ” 

“เอาน่า อย่ามีเรื่องเลย ฉันไม่อยากให้ซาโต้ฆ่าคนอีก” 

“ครับ”  การ์ดขัดใจอะไรนานะไม่ได้อยู่แล้ว เขาเลยยืนนิ่งๆจ้องหน้าพวกวัยรุ่นจนทุกคนทำแผลเสร็จก็ออกไปกันหมด นานะเดินไปหาลูกชายที่อยู่กับซาโต้

เธออุ้มเรียวขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอด หอมลูกจนหายคิดถึง ซาโต้อยู่เฝ้านานะจนเธอเลิกงานก็พากันกลับบ้าน ซาโต้พานานะและลูกไปที่เกาะส่วนตัว

บรรยากาศบนเกาะเต็มไปด้วยความอบอุ่นซาโต้เคยให้ณิชามาอยู่ที่นี้แต่ตอนนี้น้องสาวของเขาไปอยู่ที่ไทยแล้ว เขาเลยจะพาทั้งครอบครัวย้ายมาอยู่ที่นี้ถาวรเลย หนูน้อนอะกิเมื่อลงจากเรือก็วิ่งเล่นน้ำทะเลเลย ซาโต้เดินเข้าไปในบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะออกมาเล่นกับลูกสาวส่วนนานะเธอนั่งมองสองพ่อลูกว่ายน้ำเล่นกัน ส่วนเธอนั่งอ่านหนังสือเล่นกับลูกชายไป จนถึงเวลาทานข้าว

ซาโต้นั่งอยู่หัวโต๊ะมองลูกกับนานะทานข้าวมันเป็นภาพที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดที่จะได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเหมือนกับคนอื่นในวันนี้เขาทำมันได้ได้ เขามีทุกอย่างเขามีลูกที่น่ารัก เขามีภรรยาที่รักเขามากๆ ชีวิตของผู้ชายคนนึงทำมันจนสําเร็จได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งมากๆแล้ว

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จก็เดินออกมานั่งดูทีวีกันที่โซฟา อะกิเดินมานอนหนุนตักซาโต้นานะนั่งข้างๆพร้อมกับกล่อมเรียวให้หลับมือหนาของซาโต้ลูบหัวของหัวของลูกสาวเบาๆจนหนูน้อยอะกิหลับไป

“มีความสุขจังเลยเนาะ ที่รัก”  ซาโต้ดึงนานะให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

“ค่ะ”  นานะหันไปยิ้มให้กับซาโต้ พร้อมกับนอนพิงซาโต้ดูทีวีไปจนเริ่มง่วง ซาโต้อุ้มลูกสาว นานะอุ้มลูกชายตัวน้อยเดินขึ้นไปที่ห้องนอน ลูกสาวลูกชายสองคนนอนตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ ใครๆก็อยากจะมีโมเม้นแบบนี้กันทั้งนั้น ทั้งสองกอดลูกน้อยไว้ในอ้อมกอดอะกิจะติดพ่อมากต้องกอดไม่งั้นนอนไม่หลับ ซาโต้กอดลูกสาวจนหลับไป


20ปีต่อมา

ซาโต้นั่งอยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหารดื่มกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์ส่วนนานะเธอทำกับข้าวรอสองแสบของบ้านลงมาจากห้องนอน หนูน้อยอะกิ ที่ตอนนี้เรียนปีสุดท้ายแล้วเธอใกล้จะได้เป็นคุณหมอเต็มตัวเหมือนกับแม่ของเธอแล้ว อะกิมีแพลนที่จะไปเรียนต่อที่เยอรมันอีก แต่ติดที่ว่าคุณพ่อที่หวงลูกสาวเอามากๆแบบซาโต้ยังไม่ยอมให้ไป เพราะกลัวลูกจะลำบาก

“ทำอะไรอยู่คะแม่?”  อะกิเดินมากอดจากด้านหลังของนานะ

“ทำกับข้าวให้กับตัวแสบอย่างเราไงละ” 

“รักแม่ที่สุดเลย”  อะกิเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารรอทานข้าว ซาโต้วางหนังสือพิมพ์ลงแล้วก็นั่งคุยเล่นกับลูกสาวจนนานะกับแม่บ้านยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟ ซาโต้ยังไม่เห็นลูกชายตัวแสบของเขาเลย

“แล้วเรียวไปไหนละที่รัก”  ซาโต้หันไปถามหาลูกชายจากคนรัก นานะสายหน้าบอก จนได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน เรียว เดินเข้ามาในบ้านด้วยอาการเหมือนคนพึ่งตื่นก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก

“ไปไหนมาเรียว”  ซาโต้หันไปมองลูกชายแล้วยิ้มให้ เขาดูออกว่าลูกชายไปไหนมา

อะกิเดินไปนั่งกับน้องบนโซฟาก่อนที่จะเอนตัวไปใกล้ๆหูน้องชาย “พี่รู้นะว่าเมื่อคืนไปไหนมา เพื่อนพี่เห็นแกพาผู้หญิงเข้าโรงแรม พี่จะบอกแม่”

“อย่านะพี่”  เรียวเอามือปิดปากอะกิพร้อมกับขอร้องพี่สาว อะกิพยักหน้า เรียวเลยปล่อยมือจากปากของอะกิ “แม่!!”  อะกิตะโกนเรียกแม่ทันทีที่มือของน้องหลุดจากปาก

“มีอะไรลูก”  นานะวางกับข้าวแล้วหันไปมองหน้าของลูกๆ เรียวเอามือสะกิดหลังของอะกิ เธอหันมายิ้มให้น้องแล้วก็หันไปคุยกับแม่ต่อ  “ไม่มีอะไร หนูแค่จะบอกว่าหิวข้าวแล้ว”

“หิวข้าวก็มากินสิลูก”  นานะเดินกลับเข้าไปในห้องครัว เรียวเอาหน้าไปถูแขนอะกิ “ขอบคุณนะพี่”  เรียวยิ้มหวานให้กับอะกิ “พี่ไม่ได้ช่วยแกฟรีๆนะ เรียว”

“พี่สาวผมอยากได้อะไรบอกมาเลย ผมจะช่วยพี่ทุกอย่าง”  เรียวรอดตัวจากการที่จะถูกแม่ดุเลยยอมจะช่วยอะกิ

“พี่อยากไปเรียนเยอรมัน แกช่วยพี่ขอพ่อให้หน่อยสิ”  เรียวมองหน้าพี่สาวก่อนที่จะเดินเข้าไปนั่งข้างๆพ่อของตัวเอง

“พ่อครับ”

“มีอะไรเรียว”  ซาโต้วางแก้วกาแฟลงแล้วหันไปมองหน้าลูกชาย

“พ่ออย่าให้พี่อะกิไปเยอรมันนะ เพราะพี่ตะวันก็อยู่ที่นั้น!!!”  เรียวพูดเร็วๆก่อนที่จะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ได้เอาคืนพี่สาว

“ไอเรียว!! ไอน้องเวร”  อะกิด่าน้องเสร็จก็หันมามองหน้าพ่อ “แหะๆๆ พี่ตะวันเขาไม่ได้อยู่เยอรมันนะพ่อ”  อะกิเดินเข้าไปอ่อนซาโต้

“อยู่ไม่อยู่ พ่อก็ไม่ให้ไป”  ซาโต้เดินถือกระเป๋าเอกสารเดินไปขึ้นรถออกไปทำงานเลยปล่อยให้ลูกสาวนั่งหงอยอยู่คนเดียว

“ขอบ่อยๆ เดี๋ยวพ่อก็ใจอ่อนเองและลูก เชื่อแม่ พ่อรักหนูจะตาย”  อะกิก่อนนานะแล้วหอมแก้มแม่ของตัวเอง ก่อนที่จะเดินไปนั่งกินข้าวพร้อมกับแม่และจะได้ออกไปทำงานที่คลินิกด้วยกัน

เรื่องวุ่นๆของครอบครัวนี้มันช่วยเติมสีสันให้กับชีวิตคนในบ้าน การที่เราจะสุขสมหวังกับอะไรบางสิ่งมันต้องแรกมาด้วยความยากลำบาก อยากรวยต้องขยันทำงาน อยากมีรักแท้ ต้องมีรักเดียวและจริงใจกับความรัก อยากได้ความจริงใจกับใคร เราควรมอบความจริงใจนั้นให้กับเขาไปก่อน

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของเค้าน๊าทุกคน รักนักอ่านทุกท่านเสมอ


________________________________________________________________________________________

แหะๆ ขอบอกกับทุกคนที่เข้ามาอ่านน๊า นิยายเรื่องใหม่จะลงพรุ่งนี้ ชื่อเรื่อง MF 5 คุณชายเถื่อน . . .  เป็นนิยาย 5 ภาค มีอย่างน้อยก็ภาคละ 10 ตอน รวมๆอย่างน้อยก็ 50 ตอนได้ 


เอาเรื่องย่อตัวละครไปอ่านก่อนแล้วกัน


เรื่องนี้จะมีทั้งหมด 5 ภาคเป็นเรื่องราวของพี่น้องทั้งห้าที่ถูกส่งให้ไปคุมธุรกิจในแต่ละด้านของครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นด้านค้าอาวุธ ด้านโรงแรม ด้านสายการบิน ด้านสื่อ และโรงพยาบาล

พี่ชายคนโต ชีวานนท์ หรือ นนท์ นิสัยเป็นคนนิ่งๆเงียบขรึม ไม่ค่อยมีคนกล้าเข้าใกล้เพราะนิสัยเป็นคนนิ่งๆ ไม่สนโลกสนแต่การค้าขายและการต่อสู้ชอบปืนเอามากๆไม่ว่าหยิบปืนชนิดไหนขึ้นมาสามารถบอกชื่อและที่ผลิตได้เลย จึงถูกพ่อสั่งให้มาทำการค้าด้านอาวุธให้กับหลายประเทศทั่วโลก

พี่ชายคนรอง ชลธี หรือ ชล นิสัยเป็นคนเข้ากับคนง่ายมีอัธยาศัยดี พูดกับใครคนก็เชื่อคนก็ฟังเป็นคนมีเพื่อเยอะ และชอบในการบริการเอามากๆซึ่งต่างกับพี่ชายคนโตโดยสิ้นเชิง จึงถูกสั่งให้มาเป็นผู้บริหารโรงแรมชื่อดังในประเทศ

พี่ชายคนกลาง ชโนทัย หรือ ทัย นิสัยเป็นคนชอบความเร็ว ไม่กลัวความสูงกล้าได้กล้าเสี่ยงและเป็นคนชอบเที่ยวเอามากๆ ในโลกนี้เขาไปเที่ยวมาเกือบทุกประเทศแล้ว เป็นนักสะสมเครื่องบินไม่ว่าจะเป็นรุ่นไหนๆเขาก็มีหมด ด้วยความที่ชอบเครื่องบินมากก็คงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำธุรกิจอื่นนอกจาก ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงของสายการบิน MF

น้องชายคนรอง ชนัต หรือ นัต นิสัยเป็นคนใจดีเอามากๆชอบช่วยเหลือคน เห็นคนเจ็บคนป่วยไม่ได้เขาต้องเข้าไปช่วยตลอด จนพี่ๆเรียกว่า (ไอนักบุญ) ไม่กลัวเลือด เขาสามารถสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังของอเมริกาได้ และจบหมอจากอเมริกามา จึงกลับมาทำงานที่บ้านเกิด ประเทศไทยในฐานะ เจ้าของโรงบาลและเป็นอาจารย์หมอให้กับนักศึกษาแพทย์ด้วย

น้องคนสุดท้อง จินดา หรือ จิน ฟังดูอาจเหมือนชื่อผู้หญิงแต่ไม่ใช่ เขาเป็นผู้ชายด้วยความที่ว่าแม่อยากได้ลูกสาวเลยตั้งชื่อลูกตั้งแต่ยังไม่รู้เพศพอรู้เพศแล้วก็ยังไม่ยอมเปลี่ยนอยากใช้ชื่อนี้ ถ้าลูกคนนี้จะเป็นกระเทยแม่ก็ไม่ว่า แต่ผิดทุกอย่างที่พูดมา จินเป็นเสือตัวพ่อ บรรดา ดาราในประเทศที่ทำงานอยู่ในสังกัดของเขา ถูกเขาฟันมาหมดแล้ว นางแบบระดับต้นๆของประเทศก็แทบจะทุกคน ซนเป็นที่หนี่งเพราะถูกเอาใจมาตั้งแต่เด็กๆ พ่อแม่พี่ๆทุกคนตามใจหมดจนเป็นคนไม่ยอมคนเที่ยวสนุกไปวันๆ ธุรกิจด้านสื่อคงจะเหมาะที่สุดกับคนชอบความสนุกอย่าง จิน

ถ้ายังอยากจะติดตามนักเขียนไร้ชื่อคนนี้อยู่ ฝากกดติดตามไว้ด้วยน๊า

อ่านจบแล้วถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันไว้ด้วยน๊า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน 

by น้ำหมึกหยดเดียว


 ถ้าอยากอ่านเรื่องของตะวันกับอะกิ จะแต่งลงให้อ่านเป็นตอนพิเศษให้หนึ่งบทแล้วกันน๊า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น