มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 บทพิศวาสที่แท้จริงของหนุ่มสาว Part 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 บทพิศวาสที่แท้จริงของหนุ่มสาว Part 1

คำค้น : เด็กฝึกงาน, บอส, เจ้านาย, นักศึกษา, กินเด็ก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2560 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 บทพิศวาสที่แท้จริงของหนุ่มสาว Part 1
แบบอักษร

Chapter 8  บทพิศวาสที่แท้จริงของหนุ่มสาว

      “อ้าว... คุณชาร์ลไปทานข้าวกับดรีมมาเหรอคะ” อรอนงค์ทักเมื่อเห็นชลาทิศและดลลดาเดินเข้ามาพร้อมกัน

      “ครับ พอดีผมเห็นน้องดรีมไม่มีเพื่อนทานข้าว ก็เลยลงไปทานเป็นเพื่อน”

      “เฮ้อ... ค่อยโล่งใจหน่อย อรกำลังเป็นห่วงอยู่เหมือนกันที่ปล่อยให้ดรีมไปทานข้าวคนเดียว ยิ่งไม่ค่อยสบายอยู่ด้วย”

      “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผมดูแลน้องดรีมให้อย่างดี” ชลาทิศบอก และก่อนที่ประโยคสนทนาต่อไปจะเริ่มขึ้น

      “อ้าว... พี่ชาร์ลไปทานข้าวมาแล้วเหรอคะ” เสียงหวานใสของชัชรินทร์ก็ดังขึ้น

      ทั้งสามคนหันไปตามเสียงทักทายนั้น ดลลดาสบตาคู่คมกริบของชวนนท์โดยบังเอิญ ดวงตาวาววามคู่นั้นกำลังจ้องมองหล่อนเหมือนต้องการจะจับผิด สาวน้อยวหลบตาคมคู่นั้นด้วยความหวั่นไหว

      “จ้ะ พี่เห็นว่าน้องดรีมทานข้าวคนเดียว ก็เลยลงไปทานเป็นเพื่อน” ชลาทิศตอบ พลางเบนสายตาไปยังผู้เป็นพี่ชายของตัวเอง เขาเห็นแววตาคมกริบของชวนนท์กำลังมองมาที่สาวน้อยข้างกายเขา

      “แหม... ทีเชอรี่ชวนพี่ชาร์ลกลับไม่ไป แต่พอเห็นสาวน้อยหน้าตาน่ารักไม่มีเพื่อนทานข้าว กลับออกไปทานเป็นเพื่อนด้วยซะนี่ อย่างนี้เชอรี่น้อยใจแล้วนะคะ” ชัชรินทร์แกล้งทำหน้างอปากยื่นใส่พี่ชายคนรอง

      “ก็เชอรี่มีพี่ฌอห์นไปเป็นเพื่อนแล้วนี่นา” ชลาทิศบอก

      “ช่างเถอะค่ะ เชอรี่ก็จะจำไว้ว่าพี่ชาร์ลเห็นสาวอื่นสำคัญกว่าน้องสาวตัวเอง” ชัชรินทร์อดประชดไม่ได้

      “พอเถอะเชอรี่ ถ้านายชาร์ลจะเห็น...” ชวนนท์กวาดสายตาไล่ไปทั่วร่างบางของดลลดา “ผู้หญิงอื่นสำคัญกว่าเรา ก็คงเป็นเพราะว่ากลิ่นกายของหล่อนมันยั่วยวนมากเกินกว่าจะปฏิเสธได้ อย่าไปโทษนายชาร์ลเลย ผู้ชายก็ต้องมีบ้างที่เผลอตัวเผลอใจไป แต่พอเบื่อก็เลิกราไปเอง” ชวนนท์ยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนจะเดินเข้าห้องไป

      ทุกคนในที่นั้นเงียบกริบ เพราะคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินวาจาที่เชือดเฉือนเช่นนี้จากปากท่านประธาน

      “เอ่อ... เชอรี่ขอโทษแทนพี่ฌอห์นด้วยนะคะ พักนี้พี่ฌอห์นคงงานยุ่งมาก จนอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ชัชรินทร์เอ่ยขอโทษทุกคนแทนชวนนท์

      ชลาทิศมองใบหน้าที่ซีดเผือดของดลลดาแล้วยิ่งสงสาร แต่เขาเองยังไม่รู้ว่าเรื่องราวที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร ก็เลยไม่สามารถทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้

      “ดรีม... ขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ” ดลลดาบอกเสียงสั่น ก่อนจะพาร่างบางไปที่ห้องน้ำ

      “อรก็ต้องขอตัวทำงานก่อนนะคะ” อรอนงค์บอก

      ชลาทิศหันมาสบตากับชัชรินทร์ ก่อนจะเดินตามกันเข้าไปในห้องทำงานของชลาทิศ

      “พี่ชาร์ลว่ามันมีอะไรแปลกๆ มั้ยคะ” ชัชรินทร์ถามขึ้นก่อน

      “ไม่รู้สิ”

      ชัชรินทร์เดินไปหย่อนสะโพกงามลงบนโซฟาหรูที่ตั้งอยู่ริมห้อง เพื่อรับแขก และเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้าจากการทำงาน

      “แต่เชอรี่ว่าพี่ฌอห์นดูแปลกๆ นะคะพักนี้ ตอนที่ไปทานข้าวด้วยกัน เชอรี่สังเกตว่าพี่ฌอห์นดูท่าทางเหม่อลอยชอบกล แล้วไอ้คำพูดที่เชือดเฉือนใจคนฟังเมื่อตะกี้นี้ มันไม่น่าออกมาจากปากของพี่ฌอห์นเลย ถึงแม้ว่าพี่ฌอห์นจะอารมณ์ร้ายแค่ไหนก็เถอะ”

      “แต่พี่ว่าเราอย่าไปยุ่งกับเรื่องของเขาเลยดีกว่า” เขาตอบ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้มองมาที่น้องสาวคนสวย “ว่าแต่เราน่ะ ช่วงนี้ว่างรึไง ไม่ทำงานที่ไหนเหรอ”

      “ช่วงนี้เชอรี่ไม่มีงานที่ไหนค่ะ ก็เลยมีเวลาลอยไปลอยมากวนใจพี่ๆ ได้”

      “เหรอ งั้นงานแสดงเครื่องเพชรที่บริษัทจะจัดขึ้นในไม่ช้านี้ เราจะมาเป็นนางแบบให้ได้รึเปล่า” ชลาทิศถาม

      “ได้สิคะ งานของครอบครัวเราเองแท้ๆ เชอรี่จะปฏิเสธได้ยังไงกัน แล้วตอนทานข้าวน่ะ พี่ฌอห์นก็บอกเชอรี่แล้วด้วย” ชัชรินทร์ตอบ

      “ถ้างั้นนะ เราไปหาเพื่อนที่เป็นนางแบบสวยๆ มาให้พี่สัก 7 คน เรื่องค่าตัวพี่ไม่อั้น เราก็ดูที่ความเหมาะสมในเรื่องนี้ด้วยแล้วกัน รวมทั้งเรื่องเครื่องแต่งกายด้วย งานนี้พี่ฌอห์นจัดขึ้นเพื่อเปิดตัวคอลเล็คชั่นใหม่ จะมีพวกเศรษฐี และนักธุรกิจมาร่วมงานมากมาย และก็จะมีการประมูลเครื่องเพชรของเราด้วย”

      “ว้าววว... พี่ชาร์ลนี่ไฟแรงดีจัง” ชัชรินทร์ชม “โอเคค่ะ เรื่องนี้เชอรี่จัดการเอง แล้วจะจัดงานนี้ขึ้นเมื่อไหร่คะ”

      “ก็คงอีกสักประมาณ 15 วันมั้ง”

      “ทำไมเร็วจังเลยคะ เพิ่งจะมีงานเลี้ยงพนักงานไปไม่นานนี้เอง”

      “พอดีตอนนี้ชุดเครื่องเพชรที่เป็นคอลเล็คชั่นใหม่น่ะ เราผลิตเสร็จมาหลายแบบแล้ว และในช่วงที่เราจัดงาน จะมีนักธุรกิจค้าเพชรจากต่างประเทศ ที่เคยเป็นคู่ค้ากับเรา เดินทางมาดูสินค้าของเราด้วย ก็เลยจัดงานนี้พร้อมกันเลย และถือเป็นการโปรโมทบริษัทของเราด้วยในตัว”

      “อืม... เข้าใจแล้วค่ะ ตกลงเชอรี่จะรีบจัดการให้แล้วกันนะคะ ช่วงนี้ถ้ามีงานไหนติดต่อเชอรี่เข้ามา คงต้องปฏิเสธไปก่อน เพื่อทุ่มเทให้กับงานของเราเลยดีไหมคะ” สาวน้อยยิ้มใส่ตาคมหวานของพี่ชาย

      “ดีสิ เอ่อ... พี่คงต้องทำงานต่อ”

      “ค่ะ คุณพี่ น้องสาวคนนี้ไม่อยู่รบกวนแล้วก็ได้ เชอะ พอมีเรื่องจะให้ช่วย ก็ทำเป็นพูดดี พอเสร็จเรื่องก็ไล่ส่ง งั้นเชอรี่ลาล่ะนะคะ” ชัชรินทร์ตวัดค้อนคมให้พี่ชาย ก่อนจะเดินย้ายสะโพกงอนงามออกไป

      ดลลดาออกมาจากห้องน้ำ ด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว คำพูดที่เป็นการตอกย้ำความคิดของชวนนท์ ดังก้องอยู่ในหู แต่เธอก็ต้องทน อีกไม่นานหญิงสาวก็ไม่ต้องเจอหน้าเขาอีก สาวน้อยพาตัวเองมานั่งทำงานดังเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตลอดเวลาสาวน้อยพยายามไม่สนใจสิ่งใด นอกจากงานที่อรอนงค์มอบหมายให้ทำเท่านั้น  อรอนงค์เมื่อเห็นสาวน้อยไม่พูด เธอก็เลือกจะเงียบเช่นเดียวกัน

      ร่างบางแต่อวบอิ่มไปทุกสัดส่วน เดินทอดน่องไปตามฟุตบาทภายในมหาวิทยาลัยที่เรียนอยู่เงียบๆ หลายวันแล้วสินะ ที่ชลาทิศไม่ได้ติดต่อกลับมาหาศศิวิมลเลย  ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาเป็นยังไงบ้าง จะยังโกรธเธออยู่หรือเปล่านะ จะคิดถึงเธออย่างที่เธอคิดถึงเขาบ้างรึเปล่า แต่ผู้ชายที่เพียบพร้อมไปซะทุกอย่างแบบเขา คงจะมีสาวสวยรายล้อมอยู่ข้างกาย คงไม่มีเวลามาคิดถึงเธอหรอก สาวน้อยคิด และผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนทั้งกายและใจ

      เท้าบางๆ หันออกไปยังทิศทางที่ตั้งใจไป ดวงหน้าสวยหวานยังคงก้มหน้านิดๆ ด้วยอาการเหม่อลอย โดยที่ไม่ทันสังเกตว่า ทางที่เธอกำลังจะเดินผ่านไปนั้น มีรถยนต์คันหนึ่งกำลังแล่นใกล้เข้ามา และคนขับรถคันนั้นก็ได้บีบแตรใส่เธอแล้ว แต่ร่างบางกลับไม่ได้ยิน เท้าบางๆ นั้นยังพาร่างบางเดินต่อไปอีก

      “เอี๊ยด!” เสียงล้อรถบดถนนดังแหลมปี๊ด พร้อมกับร่างบางของศศิวิมลปลิวหวือไปตามแรงกระชากจากมือใหญ่ หนังสือและกระเป๋าสะพายตกจากร่างบางตามแรงเหวี่ยงนั้นทันที

      สาวน้อยเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือใหญ่ที่ยังกำต้นแขนเรียวเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จนหล่อนรู้สึกเจ็บไปหมด

      ใบหน้าหล่อเหลาคมหวานของคนที่โอบหญิงสาวไว้กรายๆ นี้ ยิ่งทำให้ศศิวิมลตาค้าง หัวใจพองโตคับอก ใบหน้าที่ซีดเผือดกลับเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันใด

      “ยัยเด็กบ้า เดินภาษาอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือซะบ้าง อยากให้รถมันเฉี่ยวมันชนเข้าอีกงั้นเหรอ” เสียงทุ้มดังกระโชกใส่ร่างบางอย่างโมโห

      สาวน้อยกะพริบตาปริบๆ ดวงหน้าหวานบึ้งตึงขึ้นมา ศศิวิมลสะบัดแขนเรียวให้หลุดออกจากการเกาะกุมเต็มกำลัง ชลาทิศก็ยอมปล่อยมือใหญ่ออกแต่โดยดี

      “แล้วมันหนักส่วนไหนของพี่ชาร์ลด้วยไม่ทราบคะ หนูจันทร์จะถูกรถชนหรือจะโดนอะไรชนเข้า มันไม่ได้เกี่ยวกับพี่ชาร์ลเลยสักนิด” หญิงสาวสวนกลับไปอย่างโมโหที่ถูกเขาตะคอกใส่หน้า

      ศศิวิมลก้มลงไปเก็บหนังสือและกระเป๋าที่อยู่บนถนนขึ้นด้วยกิริยากระแทกกระทั้น สาวน้อยหันไปขว้างค้อนคมใส่ชายหนุ่มจังเบ้อเร้อ ก่อนจะสะบัดหน้าพาร่างบางเดินผ่านไปอย่างเย่อหยิ่ง

      “หยุดนะ หนูจันทร์” เขาตะโกนตามหลัง และสาวเท้าตามมาติดๆ แต่ศศิวิมลก็ไม่ได้สนใจ เธอยิ่งเดินเร็วขึ้นมากกว่าเดิม เพื่อหนีร่างสูงที่ตามมา

      “ถ้าหนูจันทร์ไม่หยุด รับรองว่าหนูจันทร์เรียนไม่จบแน่นอน”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}