ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 18 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 18 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 161.8k

ความคิดเห็น : 830

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2560 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 18 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 18

Author :   (ยอนิม)


“เดี๋ยว ไหนมึงบอกว่าแค่ผ่านมาหาเหล้ากินไง” อิฐแกล้งถามคนรักกลับไป แต่แทนที่เดย์จะชะงัก ที่หลุดพูดว่าตามอิฐมา เดย์กลับยกยิ้มมุมปาก


“กูไม่คิดว่ามึงจะเชื่อที่กูบอกหรอกนะ” เดย์พูดกลับไป ทำให้อิฐอมยิ้มเล็กน้อย จริงๆแล้วอิฐไม่เชื่อว่าเดย์แค่ผ่านมา เพราะเดย์บอกว่าจะรอที่บ้าน แต่การที่เห็นเดย์ที่นี่ อิฐมั่นใจได้ทันที ว่าเดย์ตามเขามา


“ไหนว่าจะปล่อย” อิฐแกล้งถามต่อ เดย์จ้องหน้าอิฐนิ่งๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ


“เข้าไปข้างใน เดี๋ยวมึงกินเค้กไม่ทัน” เดย์ไม่ตอบ แต่ล็อคคออิฐพาเดินกลับไปที่โต๊ะในร้านทันที อิฐหัวเราะเบาๆ


“เฮีย มาเร็วค่ะ เนยจะเป่าเค้กแล้ว” พลอยกวักมือเรียกเดย์กับอิฐ ตอนนี้พลอยเปลี่ยนมานั่งที่ของออฟแทนแล้ว ออฟเองก็ไม่กล้ามองหน้าเดย์กับอิฐเท่าไรนัก เสียงดนตรีในร้านดังขึ้น นักร้องบนเวทีก็เริ่มร้องเพลงอวยพรวันเกิด เพื่อนๆของพลอยก็ร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้เนยเช่นเดียวกัน เดย์กับนันนั่งมองเงียบๆ พอเนยเป่าเทียนเรียบร้อย ก็ตัดแบ่งเค้กให้คนอื่นๆ และไม่ลืมส่งมาให้ เดย์ อิฐ นัน ด้วย แต่เดย์กับนัน เลื่อนจานเค้กมาให้อิฐ อิฐยิ้มกว้างด้วยความพอใจ

“เฮียอิฐ เหมาคนเดียว สามชิ้นเลยเหรอ” พลอยแกล้งแซวพี่ชายตนเอง เมื่อเห็นจานเค้กด้านหน้าอิฐ


“เดย์กับนันมันให้พี่เองนะ” อิฐพูดลอยหน้าลอยตา


“พี่อิฐชอบกินเค้กเหรอคะ” เนยถามขึ้น อิฐยิ้มเขินเล็กน้อย


“ระหว่างผัวกับเค้ก มึงเลือกไรวะอิฐ” นันแกล้งถามขึ้นมา ทำให้อิฐหุบยิ้มหันไปมองหน้านันทันที


“แล้วสนามแข่งกับเมียมึง มึงเลือกอะไรล่ะ” อิฐย้อนถามกลับไปบ้าง นันยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“สนาม” นันตอบกลับทันที อิฐเบะปากใส่นัน


“เดี๋ยวกูจะฟ้องไอ้แม็ค” อิฐแกล้งว่าออกไป


“หึหึ มันไม่โกรธกูหรอก เพราะถ้ากูไม่เลือกสนามแข่ง แล้วกูจะเอาเงินที่ไหนไปส่งมันเรียนวะ” นันว่ากลับมา ทำให้อิฐจิกตาใส่เพื่อนอย่างหมั่นไส้


“เลือกเถียงกับมันได้ละ รู้ก็รู้ว่าเถียงยังไงก็ไม่ชนะ กินเค้กไป” เดย์ดันหน้าอิฐให้หันมาสนใจเค้ก แล้วยกแขนไปพาดกับพนักโซฟาด้านหลังของอิฐ อิฐเลยทำได้แค่แยกเขี้ยวใส่เพื่อน แล้วยกจานใส่เค้กมานั่งพิงเดย์แล้วกินเค้กไปเรื่อยๆ


“กินป่ะ” อิฐหันไปถามเดย์ แต่เดย์ส่ายหน้าไปมา


“กินเหล้าแล้วมากินเค้ก เดี๋ยวได้อ้วกแตก” เดย์ว่าไม่จริงจังนัก


“ไม่เป็นไร เดี๋ยวมึงก็เช็ดให้ ใช่ป่ะ” อิฐถามขึ้นยิ้มๆ เขาอารมณ์ดีที่เดย์มาเฝ้าเขาแบบนี้ และก็อารมณ์ดีที่ได้กินเค้กที่ชอบ


“หึ คราวนี้กูจะปล่อยให้มึงนอนจมกองอ้วกนั่นแหละอิฐ” เดย์บอกกลับไป อิฐเลยเอาหลังตัวเองกระแทกแขนคนรักไม่แรงมากนัก


“เวลาพี่อิฐอยู่กับพี่เดย์ ดูต่างจากตอนแรกเลยนะครับ” เสียงของเก้าทักขึ้น ทำให้เดย์กับอิฐหันไปมองเก้าทันที


“ต่างยังไง” อิฐถามขึ้นอย่างสงสัย


“ก็ตอนแรกพี่อิฐดูเท่ห์ๆ แบบแบดบอยเลยล่ะครับ แต่พออยู่กับพี่เดย์แล้ว...เอ่อ..มันเรียกว่าอะไรวะ” เก้าหันไปถามเพื่อนๆ เพราะนึกคำไม่ออก


“ดูมุ้งมิ้ง ตะมุตะมิ น่าร๊ากกก” เนยพูดขึ้น เพื่อนๆก็เห็นดีด้วย ทำเอาอิฐชะงัก ส่วนเดย์นั่งยกยิ้มมุมปากนิด


“ตะมุตะมิอะไร พี่ไม่ใช่หน้ากากทุเรียน” อิฐเล่นมุกกลับไป ทำเอาเพื่อนๆของพลอยหัวเราะขำออกมา ออฟเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจและปรับตัวได้แล้วเช่นเดียวกันเมื่อเห็นถึงความเหมาะสมของอิฐกับเดย์


“นี่ถ้ามึงไปออกรายการ The Mask Singer  กูว่ามึงคงเลือกเป็นหน้ากากเค้กแน่นอนเลยว่ะ” นันแซวขึ้นมาอย่างขำๆ อิฐนึกภาพตามก็ขำไปด้วย ก่อนจะนั่งกินเค้กและนั่งคุยกับน้องๆไปเรื่อยๆ จนเดย์เห็นว่าสมควรได้เวลากลับแล้ว จึงบอกให้อิฐชวนพลอยกลับบ้าน พลอยก็ยอมกลับอย่างว่าง่าย พอพลอยจะกลับ ทุกคนก็เลยได้โอกาสแยกย้ายกลับเช่นเดียวกัน


“เจอกันที่โรงเรียนนะพลอย” เนยพูดกับพลอยเมื่อเดินมาส่งที่รถของอิฐที่จอดอยู่ ส่วนเดย์แยกไปคุยกับนันเล็กน้อย แล้วนันก็แยกตัวกลับไปคนเดียว เพราะเดย์กลับพร้อมกับอิฐเลย เดย์เป็นคนขับ อิฐนั่งประจำที่ข้างคนขับ ส่วนพลอยก็นั่งทางด้านหลัง


“เป็นไงบ้าง เข้าผับครั้งแรก” อิฐถามน้องสาวขณะพาไปส่งที่บ้าน


“ก็แปลกดีค่ะ แต่พลอยมึนหัวกับแสงไฟ” เด็กสาวตอบกลับ


“หึหึ ตอนนี้มึน ไม่ใช่พอเข้ามหาลัยแล้วชอบล่ะ” อิฐแกล้งแซวน้องสาวตนเองอย่างขำๆ


“อันนั้นมันก็เป็นเรื่องของอนาคตค่ะเฮีย” พลอยตอบกลับอย่างขำๆเช่นเดียวกัน


“เที่ยวได้ แต่อย่าให้เสียการเรียน รู้มั้ย” เดย์พูดขึ้นมาเสียงนิ่ง พลอยยิ้มรับคำสอนของเดย์ทันที


“รับรองเลยค่ะ” พลอยตอบกลับเสียงมั่นใจ อิฐเลยรู้สึกสบายใจ ว่าน้องสาวจะไม่เกเรเหมือนกับเขาก่อนหน้าที่จะเจอเดย์ เมื่อส่งพลอยเรียบร้อยแล้ว เดย์ก็พาอิฐตรงกลับบ้านทันที วันนี้อิฐดื่มไปไม่เยอะมากนัก แค่รู้สึกกรึ่มๆเท่านั้นเอง


“พรุ่งนี้กูว่าจะเข้าไปดูรถ” เดย์พูดขึ้นเมื่อขึ้นมาบนห้องนอน กำลังจะถอดเสื้อเพื่ออาบน้ำอีกรอบ


“เลือกแล้วเหรอ” อิฐถามด้วยความสนใจ


“อืม” เดย์ตอบกลับ จริงๆแล้วเขาไม่ได้เลือกอะไรมากมาย แค่ใช้ยี่ห้อเดิม


“เอารุ่นไหนอ่ะ” อิฐถามต่อ


“ฟอร์จูนเนอร์เหมือนเดิม” เดย์ตอบกลับ แล้วเดินเอาเสื้อที่ถอดไปใส่ตะกร้า


“ไม่คิดจะเปลี่ยนบ้างเหรอ แบบรถสปอร์ตเท่ห์ๆสักคัน” อิฐแกล้งยุ เดย์หันมามองหน้าอิฐนิ่งๆ


“กูซื้อรถ คิดถึงเรื่องการใช้งาน ไม่ได้คิดเรื่องโชว์ เอาเงินที่ซื้อรถสปอร์ตแพงๆ มาเลี้ยงมึงดีกว่ามั้ย หรือว่ามึงจะยอมอดๆอยากๆ” เดย์ถามกลับ เขาไม่ได้โกรธคนรัก เพราะรู้ว่าอิฐแค่ถามเล่นๆ


“กูไม่ยอมอดหรอก แค่ถามเล่นเท่านั้นเอง บ่นออกมายาวเหยียด” อิฐว่ากลับเสียงงุ้งงิ้งตามประสา ก่อนจะเดินเข้าไปกอดเดย์เอาไว้ เดย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย


“อะไร” เดย์ถามขึ้น อยู่ดีๆ อิฐก็เดินมากอดเขาเฉยเลย อิฐยิ้มเผล่


“ดีใจ” อิฐตอบกลับ


“ดีใจอะไรของมึง” เดย์ถามต่อ


“ก็ดีใจที่วันนี้มึงตามกูไปที่ผับไง ไปด้วยกันตั้งแต่ตอนแรกก็จบเรื่องแล้ว มาเก๊กอยู่ได้” อิฐว่ากลับอย่างขำๆ เดย์ยกแขนไปโอบรอบตัวคนรักเอาไว้


“กูไม่ได้เก๊ก แต่กูกำลังอดทนเพื่อมึง ไม่ดีรึไง” เดย์ถามกลับไป


“ก็ดี แต่มึงใจดีเกินไป” อิฐตอบกลับ


“หึ ชอบให้กูโหดใส่ มากกว่าใจดีใช่มั้ย เป็นพวกชอบความเจ็บปวดเหรอวะ” เดย์ถามกลับพร้อมกับหัวเราะขำในลำคอเบาๆ


“เวลามึงใจดี กูก็ชอบ แต่มันไม่ชินนี่หว่า” อิฐว่ากลับมาเสียงกระเง้ากระงอด เดย์เลยยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบหัวคนรักเบาๆ


“งั้นกูจะไม่ปล่อยมากเกินไปก็แล้วกัน ตกลงมั้ย เวลามึงอยากออกไปเดินเที่ยวห้าง กินข้าวดูหนังกับเพื่อนมึง ถ้ากูไม่ว่าง กูก็จะให้มึงไป ไม่บังคับให้มึงอยู่กับกูเหมือนเมื่อก่อน แต่ถ้าเที่ยวกลางคืน กูก็จะไปเป็นเพื่อนถ้ามึงอยากให้ไป” เดย์พูดออกมาเสียงจริงจัง เขาจะพยายามปรับไปทีละนิด ไม่หักดิบมากเกินไปเหมือนกับที่นันบอก อิฐทำหน้าคิดอยู่สักพัก


“ก็ได้ แต่เอาจริงๆ มึงบังคับกูก็ได้นะ กูชอบให้มึงบังคับอ่ะ มันรู้สึกว่ามึงรักกูดีอ่ะ เวลามึงปล่อยๆกู ถึงรู้ว่ามึงทำเพื่อกู แต่กูก็อดคิดไม่ได้ทุกที ว่ามึงรักกูน้อยลง” อิฐบอกกลับเสียงอ้อมแอ้ม เขารู้ว่าเดย์ไม่มีทางทิ้งเขา แต่มันก็มีวูบหนึ่งที่อดคิดไม่ได้ว่า เดย์รักเขาน้อยลงกว่าเดิมหรือไม่


“มึงนี่โรคจิตขนานแท้เลยนะ” เดย์พูดพร้อมกับหัวเราะขำเบาๆ อิฐเลยยื่นหน้าไปกัดไหล่คนรักอย่างหมั่นไส้ แล้วผละออกมา เดย์ไม่ได้ร้องหรือสะดุ้งแต่อย่างไร กลับยกยิ้มมุมปากซะงั้น


“ก็มึงนั่นแหละ ทำให้กูเป็นคนโรคจิต” อิฐโวยใส่เดย์ไม่จริงจังนัก มือของเดย์ทั้งสองข้างเลื่อนไปบีบบั้นท้ายของอิฐ


“นั่นสินะ ไหนลองหน่อยสิ ว่ามึงจะโรคจิตถึงขั้นไหน” เดย์พูดเสียงทุ้ม ก่อนจะพลิกตัวคนรัก แล้วดันล้มลงไปบนเตียงทันที


“ดะ..เดย์...มึงเพิ่งทำเมื่อช่วงบ่ายเองนะ...อื๊อออ” อิฐร้องประท้วงในลำคอ และดูเหมือนว่าเดย์จะไม่ฟังอะไร เรื่องอื่นเดย์ยอมปล่อยไปได้ แต่เรื่องบนเตียง เดย์ก็ยังคงบทบาทเดิมอยู่ดี



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



“อิฐ..ตื่นได้แล้ว” เดย์ปลุกคนรักที่นอนหลับคว่ำหน้าอยู่บนเตียง โดยที่ท่อนบนเปลือยเปล่า แต่ท่อนล่างใส่บ็อคเซอร์ตัวเดียวนอน เมื่อคืนกว่าจะเสร็จภารกิจก็ปาเข้าไปตีสาม อิฐเลยนอนหลับสนิทจนถึงช่วง 9 โมงเช้าแบบนี้


“อื้อออ” อิฐส่งเสียงออกมาจากลำคอ เดย์ยกยิ้มนิดๆ เมื่อเห็นท่าทางหงุดหงิดของคนรักที่โดนปลุก


“ตกลงจะเอาไง จะนอนอยู่บ้าน หรือว่าจะไปดูรถกับกู” เดย์ถามอีก อิฐพลิกหน้าหันมามองเดย์ที่ยืนอยู่อีกด้านของเตียง


“จะไปด้วย!” อิฐพูดกระแทกเสียง


“ไป ก็ลุกอาบน้ำ” เดย์บอกออกมาอีก เขารู้ดีว่าคนรักหงุดหงิดเรื่องอะไร


“มึง แม่ง!” อิฐโวยอะไรไม่ออก เพราะรู้ตัวดีว่าตอนที่ปล่อยให้เดย์ทำ เขาเองก็มีอารมณ์ร่วมไปด้วยเหมือนกัน โดยลืมคิดไปว่าตื่นมาร่างกายจะเป็นยังไง ตอนนี้อิฐปวดยอกไปทั่วร่างกาย แต่ก็ใช่ว่าจะลุกไม่ไหว เขาค่อยๆลุกนั่ง แล้วมองเดย์ด้วยสายตาขุ่นๆ


“งั้นนอนอยู่บ้าน” เดย์บอกเสียงนิ่ง


“ไม่เอา จะไปด้วย” อิฐยืนยันคำเดิม เดย์ก็ไม่พูดอะไร ยืนมองหน้าอิฐอย่างเดียว

“มึงต้องพากูไปกินเค้กด้วย” อิฐบอกเสียงแผ่วลง


“เมื่อคืนก็กิน” เดย์ยืนกอดอกกพูดกับอิฐ


“ก็อยากกินอีกนี่ ไม่รู้ล่ะ มึงสูบพลังชีวิตกูไป มึงต้องเติมพลังชีวิตให้กูใหม่” อิฐโวยขึ้นมา จริงๆเขาก็แค่หาเรื่องอยากจะกินเค้กอีกเท่านั้นเอง


จุ๊บ..

เดย์โน้มไปจูบที่หน้าผากของอิฐแล้วผละออกมา

“กูเติมให้ละ ทีนี้คงมีพลังชีวิตลุกเข้าห้องน้ำ อาบน้ำ แต่งตัว ก่อนที่กูจะทิ้งมึงไว้ที่บ้านแล้วไปคนเดียวนะอิฐ” เดย์แกล้งขู่ อิฐร้อนหน้าวูบที่จู่ๆเดย์ก็จูบหน้าผากของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว แต่ใบหน้าก็ยังงอง้ำอยู่


“ไหนว่าจะตามใจ จะใจดีกับกูไง” อิฐแกล้งถามย้อนกลับไป


“แล้วกูบอกรึยัง ว่าจะไม่พาไปกินเค้ก” เดย์ถามกลับ ทำให้อิฐยิ้มกว้างขึ้นมาทันที แล้วรีบลงจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าจะเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวอยู่บ้างก็ตามที



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++



“มึงจะซื้อสดหรือว่าผ่อนน่ะ” อิฐถามขึ้น ขณะนั่งรถไปศูนย์รถ


“อาจจะผ่อน เดี๋ยวดูก่อน” เดย์ตอบกลับ ถึงแม้ว่าจริงๆแล้วเขาจะซื้อสดเลยก็ได้ จะได้ไม่เสียดอกเบี้ยในการผ่อน แต่เขาก็อยากจะเก็บเงินที่ซื้อสดไว้หมุนในคราวจำเป็นก่อนเหมือนกัน

“เออ โทรบอกป๊าด้วย ว่าให้ไปเจอที่ศูนย์รถเลย” เดย์บอกอิฐเมื่อนึกได้ อิฐทำหน้างง


“ป๊าจะไปทำไมเหรอ” อิฐถามกลับอย่างสงสัย


“เห็นว่าจะเอารถมาเข้าศูนย์ล่ะมั้ง” เดย์ตอบกลับ อิฐเลยโทรไปหาพ่อตนเอง และบอกว่ากำลังจะไปที่ศูนย์รถ ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็มาถึง มีพนักงานสาวมาต้อนรับอย่างรวดเร็ว และพาเข้าไปชมรถด้านใน เซลล์สาวทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี คอยตอบคำถามและให้คำแนะนำกับเดย์หลายอย่าง พร้อมกับยื่นข้อเสนอมากมาย เดย์


“เดย์ มึงจะถอดอะไหล่เค้ามาดูเลยมั้ย” อิฐแกล้งแซวคนรักตนเอง ขณะที่เดย์ดูให้เซลล์เปิดกระโปรงด้านหน้ารถ เพื่อดูตัวเครื่อง ทั้งๆที่มีใบรายละเอียดให้ดูแล้วก็ตาม เดย์หันไปมองหน้าอิฐนิ่งๆ อิฐก็ยิ้มแหยๆส่งไปให้ ไม่นานนักพ่อของอิฐก็มาถึง อิฐเดินไปรับแล้วฟ้องเรื่องที่คนรักซักถามเซลล์เสียละเอียดยิบอย่างขำๆ


“ไง จะเลือกอะไรนักหนา ไหนบอกว่าจะเอาเหมือนเดิมไง” พ่อของอิฐแซวเดย์ขึ้นมา


“ก็เอาเหมือนเดิมนี่แหละครับ แต่มันเป็นรุ่นใหม่ ผมเลยอยากรู้ว่ามันมีอะไรเพิ่มเข้ามาบ้าง” เดย์ตอบกลับ พ่อของอิฐหันไปหาเซลล์สาว


“ทำใจหน่อยนะหนู เจ้านี่มันเป็นคนละเอียด” พ่อของอิฐพูดกับเซลล์อย่างขำๆ


“ป๊าเอารถมาทำอะไรเหรอครับ” อิฐถามด้วยความอยากรู้


“ก็เอามาให้ช่างเค้าเช็ค แล้วก็ถ่ายน้ำมันเครื่องสักหน่อย แล้วนี่ตกลงว่าไง” พ่อของอิฐถามต่อ


“ก็คงเอารุ่นใหม่นี้แหละครับ มึงอยากได้สีอะไรอิฐ” เดย์หันมาถามคนรัก


“สีขาว” อิฐตอบกลับทันที เดย์พยักหน้ารับ เพราะเขาตามใจอิฐอยู่แล้ว


“งั้นผมจองรถไว้ก่อนนะครับ แล้วพรุ่งนี้จะมาทำเรื่องสัญญาอีกที” เดย์บอกกับอีกฝ่าย เพราะวันนี้เขาแค่ต้องการเข้ามาดูก่อน เซลล์สาวยิ้มรับ พร้อมกับให้นามบัตรไว้ติดต่อสอบถามข้อมูล เดย์ก็ถามเรื่องเอกสารอีกนิดหน่อย ก่อนจะพากันเดินออกมาที่รถ


“ป๊าไปกินข้าวกับพวกผมก่อนมั้ยครับ แล้วเดี๋ยวผมกับเดย์มาส่งเอารถอีกที” อิฐถามขึ้น แต่พ่อของอิฐส่ายหน้าไปมา


“แกสองคนไปกันเถอะ ป๊าเพิ่งกินก่อนออกมานี่เอง อ่อ แล้วนี่จะเข้าไปที่ร้านมั้ย” พ่อของอิฐถามกลับมา


“คงจะเข้าบ่ายหน่อยน่ะครับ” เดย์ตอบกลับ พ่อของอิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่จะแยกเดินไปนั่งด้านใน ส่วนเดย์ก็พาอิฐออกจากศูนย์รถเพื่อไปหาข้าวกิน


“เดย์” อิฐเรียกคนรักเสียงอ่อยๆ อ้อนๆ


“ว่าไง” เดย์ขานรับ


“เค้ก” อิฐทวงถามเรื่องเค้กทันที


“เออ ก็จะพาไปนี่ไง ไปที่ร้านน้ำละกัน” เดย์บอกกลับไปอีก อิฐอึกอักเล็กน้อย จนเดย์หันมามองหน้าคนรักสลับกับมองทาง

“มีอะไร” เดย์ถามกลับไป


“คือ...กูดูรีวิว เค้าว่าที่พารากอนมีร้านเค้กเยอะแยะเลย กูอยากไปลองชิมดูบ้างอ่ะ” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม เพราะรู้ว่าเดย์ไม่ค่อยอยากไปที่คนพลุกพล่านเยอะๆสักเท่าไร


“เบื่อเค้กร้านน้ำแล้วรึไง” เดย์แกล้งถามกลับไป


“ไม่ได้เบื่อ แค่อยากลองไปชิมที่นั่นบ้างก็เท่านั้นเอง” อิฐรีบแก้ตัว เขาไม่ได้เบื่อเค้กร้านของน้ำเลยสักนิด แต่รีวิวในเวปมันช่างยั่วยวนใจจนทนไม่ได้

“นะ นะ กูไม่กินที่ร้านหรอก เราไปหาข้าวกินที่สแควร์วัน แล้วค่อยไปเดินดูเค้ก กูไม่นั่งกินที่ร้านหรอก ซื้อกลับมากินบ้าน นะมึงนะ” อิฐอ้อนขึ้นมาทันที


“เออๆ” เดย์ตอบรับ เพราะถือว่าไถ่โทษที่เขาเอาแต่ใจเมื่อคืนมากไปหน่อย เลยทำให้อิฐสูญเสียพลังงานจนต้องเรียกร้องหาเค้กขนาดนี้


“อ๊ากกก รักมึงที่สุด” อิฐตะโกนออกมาอย่างดีใจ เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วขับรถตรงไปยังพารากอนทันที ยังดีที่เป็นวันธรรมดา นักเรียนนักศึกษายังไม่เยอะมากเท่าไร เดย์จอดรถไว้ที่พารากอน แล้วพาอิฐเดินข้ามบีทีเอสไปหาข้าวกินอีกฝั่งก่อน

“พอมาถึงสยามแล้ว ก็อยากไปเดินช็อปเสื้อผ้าเหมือนกันแหะ” อิฐพูดขึ้น ขณะนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่กับเดย์ในร้าน เดย์เหลือบมองคนรักเล็กน้อย


“ตกลงจะเอาเค้ก หรือจะช็อปเสื้อผ้า” เดย์ถามกลับ


“แหะแหะ เอาเค้กดีกว่า เสื้อผ้ามีเยอะแล้ว” อิฐรีบตอบกลับทันที เดย์ส่ายหน้าไปมายิ้มๆ เมื่อกินอิ่ม อิฐก็รีบดึงเดย์ให้ข้ามกลับไปที่พารากอนทันที อิฐเดินดูชั้นที่อ่านตามรีวิวด้วยสายตาลุกวาว


“เช็ดน้ำลายสักหน่อยดีมั้ย” เดย์แกล้งแซวคนรัก อิฐหันมามองค้อนเล็กน้อย


“บ้า กูไม่ได้น้ำลายไหลสักหน่อย” อิฐว่ากลับอย่างไม่จริงจังนัก


“แต่กูเห็นมึงนี่แทบจะเอาหน้าทะลุตู้กระจกเข้าไปแล้วนะอิฐ” เดย์บอกกลับมาอีก เพราะอิฐยืนจ้องเค้กที่วางโชว์ตรงตู้หน้าร้านตาลุกวาว


“มึงก็เว่อร์” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม อย่างขัดเขินพนักงานที่ยืนยิ้มอยู่

“เดินดูหลายๆร้านก่อนนะ” อิฐหันมาบอกกับเดย์ แล้วพากันเดินดูเค้กตามร้านที่อิฐอ่านรีวิวมา

“มึง กูอยากชิมแม่งทุกร้านเลยอ่ะ” อิฐโอดครวญออกมาอย่างลำบากใจ


“ให้เลือกได้แค่ 2 ร้าน ร้านละ 2 อย่าง” เดย์จำกัดขึ้นมาทันที


“ไหนบอกว่าจะใจดีกับกูไง” อิฐรีบทวงถามเรื่องที่เดย์เคยบอกก่อนหน้านี้


“ใจดีเรื่องอื่น ไม่ใช่เรื่องนี้ สงสัยกูต้องพามึงไปตรวจน้ำตาลในเลือดบ้างแล้วล่ะมั้งอิฐ” เดย์พูดขึ้น อิฐย่นจมูกเล็กน้อย แล้วมองร้านเค้กตรงหน้าอย่างชั่งใจ


“คุณเดย์” เสียงทักทายของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้อิฐกับเดย์หันไปมอง อิฐทำหน้าเซ็งเล็กน้อย เมื่อเจอกับเข็ม ทั้งๆที่เจอกันเมื่อวานนี้เอง


“สวัสดีครับ” เดย์ทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง


“สวัสดีค่ะ เจอกันอีกแล้ว มาทำอะไรกันเหรอคะ” หญิงสาวถามกลับ


“พาอิฐเค้ามาซื้อเค้กน่ะครับ” เดย์ตอบกลับไปตามมารยาท พร้อมกับมองไปที่อิฐ หญิงสาวหันไปมองอิฐบ้าง แล้วส่งยิ้มไปให้


“พอดีเลยค่ะ เข็มเปิดร้านเบเกอรี่อยู่ที่นี่ด้วย ไปลองชิมมั้ยคะ” หญิงสาวชักชวนขึ้นมาทันที ทำให้อิฐมองหญิงสาวด้วยความแปลกใจ เพราะจริงๆแล้ว หญิงสาวควรจะถามก่อนว่าอิฐคือใคร แต่หญิงสาวก็ไม่คิดจะถาม เหมือนกับว่าไม่ได้ใส่ใจอะไรอิฐมากนัก


“ฟรีรึเปล่าครับ” อิฐแกล้งถามกลับไป


“แน่นอนค่ะ” หญิงสาวตอบรับทันที


“ผมว่าอย่าดีกว่าครับ ให้พวกผมจ่ายเงินดีกว่า แล้ว ตกลงว่าไงอิฐ จะซื้อเค้กร้านไหน” เดย์พูดกับหญิงสาวเพราะไม่อยากติดหนี้อะไร แล้วหันมาถามอิฐ เผื่อว่าอิฐไม่อยากไปยุ่งกับหญิงสาว


“ไปลองชิมร้านคุณเข็มหน่อยก็ดีนะเดย์ ถ้าอร่อย กูจะได้เอาไปรีวิวในเวป ว่าร้านนี้ขนมอร่อยแค่ไหน” อิฐตอบกลับ เขาอยากรู้ว่าหญิงสาวจะคิดทำอะไรต่อ ตอนนี้อิฐไม่คิดระแวงอะไรเดย์อีกแล้ว เขาเชื่อมั่นในตัวคนรัก และอยากเรียนรู้คนอื่นๆด้วย


“ตามใจ” เดย์ตอบกลับ


“งั้นตามเข็มมาเลยค่ะ” หญิงสาวพูดชักชวน แล้วพาเดย์กับอิฐเดินตรงไปที่ร้านตนเอง ซึ่งเป็นร้านที่อิฐเล็งไว้เหมือนกัน


//แน่ใจนะว่าจะไม่กลับเลย// เดย์ถามอิฐเบาๆ


//ไม่ เค้าอุตส่าห์ชวนมานี่ แต่ว่านะ กูจะเลิกกินเค้กเพราะยัยคุณเข็มนี่แหละ// อิฐบ่นออกมาอย่างนึกหมั่นไส้หญิงสาว ที่มองเดย์ตาหวานฉ่ำ และส่งสายตาให้เดย์เป็นระยะ ยังดีที่เดย์ตีหน้านิ่งใส่อย่างเดียว หญิงสาวพามานั่งที่โต๊ะค่อนข้างส่วนตัวเล็กน้อย พร้อมกับส่งเมนูให้อิฐ ที่ตอนนี้นั่งอยู่ข้างๆเดย์ ส่วนหญิงสาวก็นั่งตรงกันข้าม


“สั่งได้เลยค่ะ อร่อยทุกอย่าง” หญิงสาวพูดขึ้นยิ้มๆ และมองแค่เดย์คนเดียว


“น่ากินหลายอย่างมากเลยเดย์” อิฐหันมาพูดกับเดย์ พร้อมกับเปิดเมนูรูปภาพให้เดย์ดู


“สั่งมาลองชิมสัก 2 อย่างก็พอ เผื่อจะซื้อกลับไปกินที่บ้าน” เดย์บอกกลับ อิฐเลยนั่งเลือกเค้กในเมนู ส่วนเดย์ก็สั่งกาแฟมานั่งดื่มรออิฐเลือกไปด้วย จนอิฐตัดสินใจเลือกไปสองอย่าง หญิงสาวก็เรียกพนักงานมารับออเดอร์ทันที


“คุณเดย์ไม่ลองชิมบ้างเหรอคะ” หญิงสาวถามขึ้น เพราะเห็นเดย์สั่งแค่กาแฟ


“ไม่ล่ะครับ ผมไม่ค่อยชอบของหวาน” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะหันไปหาอิฐ

“แต่อิฐเค้าชอบมาก ผมเลยพามาซื้อ” เดย์ตอบกลับไปอีก หญิงสาวชะงักไปนิด อิฐรอโอกาสว่าหญิงสาวจะถามเมื่อไร ว่าเดย์กับอิฐเป็นอะไรกัน แต่หญิงสาวก็ไม่คิดจะถามออกมา ทำเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่เดย์สื่อให้รู้ ไม่นานเค้กก็ถูกนำมาเสริฟ อิฐตาลุกวาวทันที ลืมเสียสนิทว่าเป็นเค้กจากร้านของหญิงสาวที่เขาไม่ชอบหน้าสักเท่าไร อิฐหันมามองเดย์


“กูกินเลยนะ” อิฐพูดขึ้น เดย์ก็พยักหน้ารับ อิฐเลยตักเค้กขึ้นมาชิมทันที อิฐไม่อยากจะยอมรับเลยจริงๆว่าเค้กร้านของเข็ม อร่อยถูกใจเขา เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ เมื่อเห็นสีหน้าของคนรักยามกินเค้กที่ชอบ หญิงสาวเองก็นั่งมองอิฐกับเดย์สลับไปมา ก่อนจะชวนเดย์คุยเรื่องสินค้า เพราะเป็นเรื่องเดียวที่เดย์พูดคุยอย่างต่อเนื่องกับหญิงสาวได้ ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว เดย์ตอบหญิงสาวสั้นๆเท่านั้น อิฐเหลือบมองหญิงสาว ก็รู้สึกเหมือนว่าหญิงสาวพยายามกันอิฐออกจากบทสนทนา ถึงแม้ว่าอิฐกำลังฟินกับเค้ก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่สังเกตอะไร

(นี่เราติดนิสัยช่างสังเกตจากเดย์มารึเปล่าวะ) อิฐแอบคิดในใจอย่างนึกขำ ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างได้

“เดย์ๆๆ” อิฐเรียกคนรักที่กำลังนั่งคุยกับหญิงสาวอยู่ เดย์หันมามองอิฐ พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นว่าอิฐใช้ช้อนตักเค้กจ่อมาที่ริมฝีปากของเขา


“อะไร” เดย์ถามขึ้น


“ชิมๆ อร่อยนะ” อิฐพยักหน้าคะยั้นคะยอคนรัก เดย์ยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นสายตาของอิฐเหลือบมองหญิงสาวไปด้วย เดย์เลยอ้าปากรับเค้กที่อิฐป้อนมา ทั้งๆที่เขาไม่ค่อยชอบกินเท่าไร หญิงสาวนิ่งไปนิด เมื่อเห็นเดย์กินเค้กที่อิฐป้อน


“ไหนคุณเดย์บอกว่าไม่ชอบกินของหวานไงคะ” หญิงสาวถามขึ้นยิ้มๆ


“ก็ไม่ชอบหรอกครับ” เดย์ตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ต่างจากตอนที่คุยกับอิฐ

“แต่เพราะว่าแฟนผมป้อน ผมเลยต้องกิน” เดย์บอกกลับไปอีก ทำเอาอิฐที่กำลังจะตักเค้กเข้าปาก เกือบจะทำช้อนหลุดมือ เพราะไม่คิดว่าเดย์จะบอกหญิงสาวแบบปุบปับอย่างนี้ ถึงแม้ว่าในใจของอิฐจะพอใจก็ตามที


“เอ่อ...แฟนเหรอคะ” หญิงสาวถามกลับอีกครั้ง ความจริง หญิงสาวก็พอจะสงสัยเหมือนกัน แต่ไม่คิดจะถาม และไม่คิดว่าเดย์จะพูดออกมาเองแบบนี้


“ครับ นี่ผมยังไม่ได้แนะนำให้คุณเข็มรู้จักเหรอครับ” เดย์ถามกลับทั้งๆที่รู้ดีอยู่แล้วว่าตนเองยังไม่ได้แนะนำ

“ขอโทษที่แนะนำช้าไปนะครับ นี่อิฐ ลูกชายคุณอาทิตย์ครับ” เดย์พูดถึงพ่อของอิฐให้หญิงสาวรับรู้ด้วย หญิงสาวทำหน้างง


“ถ้าคุณอิฐเป็นลูกคุณอาทิตย์ แล้วคุณเดย์ละคะ” หญิงสาวถามอย่างงงๆ เพราะเห็นว่าเดย์กับอาทิตย์มาติดต่อเรื่องงานด้วยกัน และเดย์ก็เรียกอาทิตย์ว่าป๊า ทำให้หญิงสาวเข้าใจว่าเดย์เป็นลูกชายของอาทิตย์


“ผมเป็นลูกเขยครับ” เดย์ตอบกลับด้วยสีหน้านิ่งๆ เหมือนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป หญิงสาวหน้าเจื่อนไปนิด อิฐเองก็เอาปากงับช้อนค้างอยู่ พร้อมกับมองเดย์กับหญิงสาวสลับไปมา โดยที่ใบหน้าของอิฐก็ขึ้นสีนิดๆ


“อ่อ...ค่ะ..” หญิงสาวตอบรับเสียงแผ่ว


“กินหมดยัง” เดย์หันมาถามอิฐ โดยไม่สนใจหญิงสาวสักเท่าไร อิฐพยักหน้ารับทันที เพราะเขากินหมดพอดี

“งั้นเดี๋ยวจ่ายเงินแล้วกลับร้านกัน อ่อ ถ้าจะซื้อกลับไปด้วยก็ซื้อร้านคุณเข็มไปเลยละกัน” เดย์เสนอขึ้น อิฐก็พยักหน้ารับทันที ก่อนที่เดย์จะให้อิฐเลือกเค้กกลับบ้าน แล้วจ่ายเงิน หญิงสาวก็ไม่ได้ชวนเดย์คุยอะไรอีก ได้แต่ขอบคุณที่อุดหนุนเท่านั้น แล้วเดย์ก็ขอตัวกลับ เดย์กับอิฐเดินมาที่ลานจอดรถ อิฐหันซ้ายหันขวา ไม่เห็นใคร


ฟอด..

อิฐกระโดดหอมแก้มคนรัก แล้วผละออกมายิ้มๆ ทำให้เดย์หันไปมองอย่างงงๆ


“คึกอะไร” เดย์ถามกลับ อิฐยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินมากอดแขนเดย์เอาไว้ข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างของอิฐถือถุงใส่กล่องเค้กอยู่


“วันนี้กูรักมึงโคตรๆเลยเดย์” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เดย์หัวเราะขำในลำคอ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่อิฐพูดแบบนี้ มันเพราะอะไร



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพแล้วจร้า

ช่วงนี้ยอนิมวุ่นหน่อย

พอดีหนังสือโปรเจค 7 รอบ 2  3  จะมาส่งพรุ่งนี้ เลยเตรียมซื้ออุปกรณ์ เตรียมสถานที่แพ็ค



ตอนนี้เป็นความงุ้งงิ้ง มุ้งมิ้ง ตะมุตะมิ ของทั้งสองคน

 ฮ่าๆ เอาหวานๆกันบ้างเนอะ โหดใส่กันมาตั้งสามภาคละ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น