น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 22 ยากูซ่าพ่อลูกอ่อน

ชื่อตอน : บทที่ 22 ยากูซ่าพ่อลูกอ่อน

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.2k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2560 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 22 ยากูซ่าพ่อลูกอ่อน
แบบอักษร

ทุกวันหลังเลิกเรียนคนในแก๊งจะรู้กันว่าคุณหนูกลับมาจากโรงเรียนพวกเขาจะต้องค่อยผลัดกันมาเล่นกับคุณหนูไม่ว่าจะติดธุระอะไรอยู่ก็ตาม คุณหนูต้องมาก่อนเสมอ

อะกิกลับจากเรียนหนังสือก็ตรงไปที่คาสิโนทันที หนูน้อยกลับจากโรงเรียนในเวลาเดิมทุกวันพวกเขารู้ดี อะกิวิ่งขึ้นไปที่ห้องทำงานของพ่อทันทีที่มาถึงคาสิโน

“คุณพ่อค่ะ”  เสียงใสของหนูน้อยอะกิวิ่งเข้ามาในห้องก่อนที่จะพุ่งตรงไปหาซาโต้ที่โต๊ะทำงาน เขาอุ้มลูกสาวขึ้นมาหอม

“คิดถึงจังเลย เป็นไงตั้งใจเรียนหรือเปล่าครับคนเก่ง”  ซาโต้จะอ่อนโยนกับลูกสาวเสมอใครๆในแก๊งรู้ดี ถ้านายใหญ่โกรธต้องให้คุณหนูเข้าไปอ้อนซาโต้ก็จะอารมณ์เย็นขึ้นเอง

“ตั้งใจเรียนค่ะ”  หนูน้อยยิ้มหวานให้กับซาโต้ ลูกค้าที่เข้ามาติดต่องานกับซาโต้มองดูก็อดยิ้มตามไม่ได้

“น่ารักดีนะครับ”  ชายหนุ่มที่นั่งนิ่งๆอยู่ในห้อง ยิ้มนิดหน่อยพูดกับซาโต้

“ครับ สุดที่รักของผมเลยและคนนี้ ฟอด . . . ”  ซาโต้ไม่พูดเปล่าหอมบนแก้มของลูกสาวไปฟอกใหญ่  ซาโต้วางลูกสาวลงกับพื้นปล่อยให้ไปเล่น แล้วเขาก็นั่งคุยงานกับลูกค้าต่อ

นานะนอนอยู่อีกห้องนึงเป็นห้องที่เตรียมไว้ให้เธอโดยเฉพาะ มีแม่บ้านคอยอยู่กับเธอเสมอเพื่อเธอเป็นอะไรจะได้มีคนช่วยทัน  อะกิวิ่งตรงไปจะไปหาแม่ที่นอนอยู่ในห้องนั้น ตุบ!! “โอ้ย!!” อะกิวิ่งชนกับเด็กหนุ่มคนนึงที่วิ่งเล่นอยู่ในคาสิโนเหมือนกัน

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณหนู”  การ์ดของอะกิวิ่งเข้ามาอุ้มคุณหนูของพวกเขาขึ้นก่อนที่จะดูว่าที่ตัวของเธอนั้นมีแผลหรือเปล่าแล้วหันไปจ้องหน้าของเด็กหนุ่มที่ล้มอยู่เหมือนกัน

“เดินทำไมไม่ระวังเลยห่ะ!!”  การ์ดเข้าไปจับคอเสื้อของเด็กหนุ่มที่ล้มอยู่แล้วตะคอกใส่หน้า  แต่หนุ่มน้อยไม่มีท่าทีที่จะกลัวเลยแม้แต่นิดเดียวแถมยังยิ้มมุมปากให้กับการ์ด หนุ่มน้อยในวัย 10 ขวบเดินเข้าไปดูอะกิ

“เป็นอะไรหรือเปล่า พี่ขอโทษนะที่ชนน้องล้ม”  เขาเอ่ยของโทษกับอะกิ พร้อมกับยิ้มให้กับน้องสาวตัวน้อยที่เขาพึ่งชนล้มไปเมื่อกี้

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ชายเจ็บมั้ยค่ะ”  หนูน้อยทั้งสองพูดอังกฤษใส่กันการ์ดก็ได้แต่มองหนูน้อยทั้งสองคุยกัน ขนมีคนกลุ่มใหญ่อีกกลุ่มกำลังเดินเข้ามา

“นายน้อยครับ!!”  พวกเขาเหล่านั้นเรียกเด็กหนุ่มเป็นภาษาไทยซึ่งอะกิฟังออกว่าแปลว่าอะไร

“พี่ชายเป็นคนไทยหรอคะ?”  อะกิพูดไทยกับหนุ่มน้อย

“ใช่พี่เป็นคนไทย น้องพูดไทยได้ด้วยหรอ”  เขาแปลกใจมากที่น้องสาวคนนี้พูดไทยได้

“น้องเคยอยู่ไทยค่ะ”  อะกิยิ้มให้กับพี่ชาย  “น้องขอตัวก่อนนะคะ”  อะกิวิ่งออกไปเลย เธอรีบวิ่งไปที่ห้องของแม่ ปล่อยให้หนุ่มน้อยมองตามหลังของเธอไป

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”  การ์ดของเด็กหนุ่มเอ่ยถามกับลูกน้องของซาโต้ที่วิ่งตามอะกิ

“ก็หนุ่มน้อยคนนี้เดินไม่ดูทาง วิ่งชนคุณหนูของพวกผมจนล้ม”  พวกการ์ดของเด็กหนุ่มหันไปหาหนุ่มน้อย เขาพยักหน้าให้กับการ์ดว่าทำอย่างนั้นจริง

“พวกผมขอโทษแทนนายน้อยของพวกผมด้วย”  การ์ดก้มหัวขอโทษแทนนายน้อยแต่เด็กหนุ่มห้ามไว้เขาก้มหัวขอโทษพวกการ์ดเองโดยไม่สนใจสักศรีของตัวเองคิดซะว่าเด็กก้มหัวขอโทษผู้ใหญ่แสดงความเป็นลูกผู้ชายออกมาก่อนที่จะเดินจากไป

“พ่อครับ”  หนุ่มน้อยเดินเข้าไปในห้องที่มีซาโต้อยู่

“มาหาพ่อหน่อยสิ ตะวัน” หนุ่มน้อยตะวันเดินเข้าไปหาพ่อพร้อมกับลูกน้อง

“มาสวัสดีคุณซาโต้เค้าหน่อยสิลูก”  หนุ่มหน้านิ่งพ่อของตะวันเอ่ยบอกให้ลูกชายเข้าไปสวัสดีและทำความรู้จักกับซาโต้

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีหนุ่มน้อย หล่อดีนะครับ คุณชีวานนท์”  ซาโต้พูดกับนนท์ลูกค้าชาวไทยของเขาเขาพยักหน้ารับ   แกร๊ก!! เสียงเปิดประตูวิ่งเข้ามาของลูกน้องด้วยความตื่นเต้นจนเสียมารยาท

“นายครับนายหญิงจะคลอดแล้วครับ”  ซาโต้รีบวิ่งออกไปทันทีพร้อมกับพานานะและลูกมุ่งตรงไปที่โรงพยาบาลทันที หลังจากที่พวกเขาสองคนไปตรวจครรภ์ครั้งล่าสดคุยกันไว้ว่าจะรอจนกว่าลูกจะคลอดค่อยรู้เพศที่เดียว ลุ้นเอาว่าลูกจะเป็นเพศไหนแต่ซาโต้อยากได้ลูกชายมาก

 ซาโต้เข้าไปในห้องคลอดกับนานะด้วยนี้จะเป็นครั้งแรกของเขาที่เขาอยู่กับคนรักตอนคลอดเพราะอะกิเขาก็ไม่ได้อยู่ดูแลลูกกับเมีย วันนี้เขาจะได้ทำหน้าที่พ่อได้เต็มตัวสักที นานะบีบมือของซาโต้ไว้แน่นเธอมองหน้าของซาโต้ น้ำตาของเธอไหลออกมาเพราะความเจ็บปวด  ซาโต้จ้องหน้าคนรักเขาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ซาโต้บีบมือของนานะพร้อมกับยิ้มให้เธอ

“เบ่งอีกนิดครับ เด็กใกล้คลอดแล้ว”  นานะพยายามเบ่งลูกครั้งสุดท้ายเธอหายใจเข้าแล้วเบ่งเอาเจ้าตัวน้อยออกมา เสียงร้องของชีวิตใหม่ที่เกิดขึ้นมาบนโลกดังไปทั่วห้องคลอด

“เป็นเด็กผู้ชายนะครับ”  หมอบอกกับซาโต้ เขาหันไปยิ้มให้กับคนรักที่นอนเหนื่อยอยู่บนเตียง หมอให้ยานอนหลับกับนานะเพื่อที่เธอจะได้พักผ่อน ซาโต้เดินไปดูลูกชายอาบน้ำเค้ามองลูกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข หนึ่งชีวิตที่เขาเฝ้ารอมานานตอนนี้มาอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว พยาบาลอาบน้ำให้หนูน้อยเสร็จเธอหันไปพูดกับซาโต้คุณพ่อลูกอ่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ

“จะอุ้มหรือเปล่าคะ?”

“อุ้มได้หรอครับ!!”  น้ำเสียงตื่นเต้นของซาโต้ทำให้คุณพยาบาลยิ้มออกมา ก่อนที่เธอจะสอนวิธีอุ้มลูกให้กับซาโต้พร้อมกับสงลูกให้กับซาโต้  เขารับลูกมาอยู่ในอ้อมกอด ซาโต้ยืนแข็งเป็นหุ่นเลยกลัวลูกตก ให้เขาไปจับปืนยิงคนยังง่ายกว่านี้เลย

ซาโต้ค่อยๆเดินช้าเอนตัวไปมาเล่นกับลูก เขายิ้มมีความสุขเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขา ซาโต้ส่งลูกชายให้กับพยาบาลเพื่อที่จะได้เอาไปเข้าตู้อบ

ซาโต้เดินไปที่ห้องของนานะหลังจากส่งลูกให้พยาบาลเรียบร้อยแล้วนานะนอนหลับอยู่ยังไม่ฟื้นมีแต่ลูกสาวที่นั่งทำการบ้านอยู่ในห้อง

“มาๆ พ่อสอน”  ซาโต้เดินไปนั่งข้างๆลูกสาวช่วยอะกิทำการบ้าน

นานะนอนหลับไปจนเช้าของอีกวันพยาบาลเอาลูกของเธอมาส่งให้ที่ห้องเพราะเด็กแข็งแรงดี เลยเอามาให้นานะให้นมลูก ซาโต้นั่งมองนานะให้นมลูก เขาจ้องไปที่เต้าของคนรักที่มันดูเต่งตึงซะเหลือเกิน

“จ้องอะไรคะ?”

“นมค่ะ”  ซาโต้ยิ้ม และตอบแบบไม่อายเพราะมีแค่เขากับนานะสองคนลูกสาวไปเรียนตั้งแต่เช้าแล้ว

“ทะลึ่ง”  นานะดุซาโต้ เพราะเธอเขินอยู่ดีๆมาพูดอะไรก็ไม่รู้

ซาโต้อยู่กับคนรักจนเย็นวันนี้เขาไม่เข้าไปที่คาสิโน จนลูกสาวกลับมาจากโรงเรียนก็มานั่งรวมกันอยู่ในห้องของนานะทั้งครอบครัวซาโต้อุ้มลูกไม่วาง หลังจากที่เขาอุ้มเป็นแล้ว ตายายและสองหนุ่มก็มาเยี่ยมก่อนที่จะกลับไปเพราะต้องไปทำงานต่อ

แกร๊ก!!  เสียงเปิดประตูเข้ามาชีวานนท์ลูกค้าของซาโต้เข้ามาในห้องพร้อมกับลูกชายหนุ่มน้อยตะวัน พวกเขาสองคนมาพร้อมกับตะกร้าผลไม้ หนุ่มน้อยตะวันวางตะกร้าบนโต๊ะก่อนที่จะเดินเข้าไปหาน้องสาวคนสวยอะกิ

“ยินดีด้วยนะครับ”  ชีวานนท์พูดด้วยใบหน้านิ่งๆเป็นปกติของเขาอยู่แล้ว

“ครับขอบคุณมากครับ”  ซาโต้ยิ้มตอบ

“วันนี้ผมมาเยี่ยมแล้วก็จะมาลาเลยครับ ต้องกลับไปไทยแล้ว”

“ครับขอบคุณมากนะครับ”  ซาโต้เดินออกไปส่งชีวานนท์ก่อนที่จะเดินกลับเข้ามาหาคนรัก

“คุณนนท์ทำไมเขาถึงไม่ยิ้มเลยคะ?”  นานะถามขึ้นหลังจากที่ซาโต้เดินกลับเข้ามาในห้อง

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เห็นเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกที่รู้จักกันแล้ว”  ซาโต้เดินไปหยอกล้อกับลูกชายที่นอนลืมตาอยู่บนเตียงเด็ก

“ที่รักจะให้ชื่อลูกว่าอะไรคะ?” 

“อืม . . . . . . . .”  ซาโต้ยืนนึกคิดอยู่นาน “เรียวแล้วกัน เพราะดี”  ซาโต้หันไปยิ้มให้กับนานะ

“เรียว . . . ดีเหมือนกันค่ะ  เรียวลูกรักของแม่”  นานะจูบลงบนหน้าผากของลูกที่ถูกซาโต้อุ้มอยู่

นานะนอนพักฟื้นอีกหนึ่งคืน หมอก็อนุญาตให้เธอกลับบ้านได้ หลังจากที่กลับมาถึงบ้าน ซาโต้เอาลูกชายสุดที่รักไปที่คาสิโนด้วยทุกวันไม่ยอมให้ห่างตัวเลยแม้ว่าเวลาคุยงาน นานะปั้มนมใส่ขวดไว้ให้ เวลาคุยงานกับลูกค้าก็ให้นมลูกไปด้วย ถ้าคนที่ไม่รู้จักซาโต้เห็นก็คิดว่าเป็นแค่คุณพ่อลูกอ่อนธรรมดาแต่นี้เขาเป็นถึงหัวหน้ายากูซ่าผู้ยิ่งใหญ่ของญี่ปุ่น ลูกน้องหลายๆคนลืมภาพเจ้านายที่ดูดุดันไปเลยเมื่อเห็นซาโต้ให้นมลูกชาย ที่ซาโต้ทำแบบนี้เพราะว่าเขาอยากจะรับเอาความลำบากนี้ไว้แทนนานะเพราะเธอต้องอยู่เลี้ยงลูกคนเดียวมาหลายปี ลูกคนนี้เขาจะเลี้ยงเอง  ยากูซ่าก็เปลี่ยนแพมเพิสได้น๊าจะบอกให้ ยิ่งอาบน้ำให้ลูกนี้ชำนาญเลยทีเดียว ปืนไม้ได้พก พกแต่ขวดนมลูกชาย


______________________________________________________________________________

พรุ่งนี้เป็นตอนจบแล้วน๊าทุกคน

นิยายเรื่องใหม่จะลงมะรืนนี้เลยเด้อ ถ้าใครอยากอ่านกดติดตามเค้าไว้น๊า

อ่านจบแล้วถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจ และคอมเม้นกันไว้ด้วยน๊า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น