ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 10 แค่ของเล่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2560 16:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10 แค่ของเล่น
แบบอักษร

มื้อเย็นผ่านไปอย่างราบรื่น รินเองก็ไม่ได้เอะใจอะไร ไอออฟมันบอกว่าล้มแล้วปากกระแทก น้องผมก็เชื่อคนง่ายจริงๆ

"เป็นอะไรหรอลูก อาหารไม่อร่อยหรอ" แม่ผมถามขึ้นหลังจากเห็นว่าผมทานได้น้อยมาก

"ผมอิ่มครับ เผอิญหาอะไรกินก่อนแม่กับพ่อจะกลับมา ขืนรอนะ ผมหิวแย่" ผมยิ้มน้อยๆก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

"แล้วแม่กับพ่อเป็นไงบ้าง ไปดูที่ที่ชลบุรีมาอะ"

"ก็ดีนะ แต่พ่อยังไม่แน่ใจ ไว้จะชวนเราทั้ง 4 คนไปดูด้วยกัน พ่อจะยกให้ 4 คนช่วยกันดูถือว่าเป็นของขวัญแต่งงานให้แกกับน้อง"

"เมื่อไหร่จะได้แต่งก็ไม่รู้นะคะพ่อ รีสอร์ตพ่ออาจจะกลายเป็นรีสอร์ตร้างเลยก็ได้นะคะ" ผมเขกกะโหลกยัยรินทันที

"พ่อดูดิ พี่กันแกล้ง" รินฟ้องพ่อแล้วรีบโผกอดทั้งๆที่ยังนั่งที่โต๊ะอาหาร

"นั้นสิ ผมจะเตรียมสินสอดเก้อไหมนะ" ไอออฟพูด ผมหันขวับก่อนจะยิ้มอ่อนๆ

"ได้ใช้สิ แต่กับใครอันนี้มากกว่านะที่จะไม่แน่นอน" ผมหัวเราะกลบเกลื่อนหลังพูดจบ ผมมองสีหน้ามันออกว่ามันโมโหขนาดไหน

"แหมมม พี่กันเล่นแบบนี้รินไม่โอเคนะคะ ถ้ารินจับได้ว่าออฟมีใครนอกจากรินอีนั้นตายแน่!" ผมนิ่งแล้วมองโอบ โอบเอื้อมมือมาจับมือผมไว้เป็นการให้กำลังใจ

"พี่ไม่มีวันนอกใจรินหรอก พี่รักรินคนเดียวจริงๆนะคะ" ไอออฟลูบหัวริน ผมมองภาพสองคนนั้นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันเจ็บ มันงง มันอยากให้ที่ตรงนั้นเป็นตัวผมเอง

"ให้มันจริงเหอะพี่ออฟ อย่านึกว่ารินไม่รู้นะ รินไม่สนใจและไม่อยากเอามาทะเลาะด้วย" ผมหน้าเจื่อนเลย ยอมรับว่ากลัวคำพูดรินจริงๆ

"มันก็แค่ของเล่น ทางผ่าน รินคนเดียวที่เป็นคนที่พี่อยากแต่งงานด้วย" ผมช็อกกับคำพูดของมัน ผมแทบอยากจะลุกออกจากตรงนี้เลย ผมไม่เคยรู้สึกเฟลอะไรขนาดนี้จริงๆ

"พ่อครับ แม่ครับ วันนี้ผมขอพาลูกชายคุณพ่อกับคุณแม่ไปนอนที่บ้านผมนะครับ" โอบจับมือผมแน่นและหันไปคุยกับพ่อและแม่ผม

"เอาสิ! ตามใจเจ้ากันมัน พ่อแม่ไม่ขัดหรอก " พ่อหันมาพูดกับโอบ ผมยิ้มบางๆให้ท่านทั้งสอง ขอบคุณโอบมากที่ช่วยผมทุกเรื่องจริงๆ

"งั้นกันไปเก็บของก่อนนะครับ โอบรอกันข้างล่างนะ เดี๋ยวกันมา" ผมเดินออกจากตรงนั้นมันที เหมือนความอดทนผมจะหมดให้ได้เลย แต่ผมต้องเข้มแข็งนั้นคือสิ่งที่ผมต้องทำ

"จะไปไหน!" ผมหันมองตามเสียงก็พบกับคนที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว

"ตามมาทำไม เดี๋ยวรินสงสัย!" ผมพูดพลางจะเดินเข้าห้อง แต่มันก็ยังตามมาอยู่จนถึงประตูหน้าห้อง

"จะตามเข้ามาให้ได้ใช่มะ" ผมถามนิ่งๆ มันพยักหน้าตอบ ผมก็เลยให้เข้ามา ผมเหนื่อยกับการที่จะต้องมาต่อสู้กับมันและความรู้สึกบ้าๆที่เกิดขึ้นอีก ผมต้องหนีไปตั้งหลัก

"มึงจะไปนอนที่ไหนไม่ได้ทั้งนั้น! กูบอกแล้วใช่ไหม! ว่าอย่ายุ่งกับมันกูไม่ชอบ"

"จะอะไรหนักหนาวะ! กูแค่ของเล่น มึงจะมาจริงจังอะไรมากวะ"

"ใช่! มึงเป็นของเล่นและกูมีสิทธิ์เล่นได้คนเดียว เข้าใจไหม" มันพูดพลางกระชากผมให้ชิดกับมัน

"งั้นคืนนี้มึงเลื่อนนัดรินแล้วไปนอนกับกูที่คอนโด มึงทำได้ไหมละ" ผมจ้องมันอย่างท้าทาย ผมรู้ว่ามันอาจจะดูบ้ามากที่ผมท้าอะไรแบบนี้ แต่ผมว่าบางทีผมก็อยากจะทำอะไรที่อยากทำให้มันสุดเพื่อตัวผมเองบ้าง ไม่ต้องโดนบังคับ ชีวิตผมมีอะไรอีกเยอะที่ไม่มีใครรับรู้

"มึงบ้าไปแล้วหรอไอกัน! กูจะเป็นผัวน้องมึงนะ!" มันมองผมด้วยสายตาที่มีอะไรมากมายที่อยากจะถามผม ผมจ้องตอบนิ่งๆก่อนจะพูดในสิ่งที่มันต้องงงและเดาความคิดผมไม่ออกแน่ๆ

"แต่ถ้ากูจำไม่ผิดคนตรงหน้านี้ก็ผัวกูเหมือนกัน เท่ากับว่ารินต่างหากที่มาแบ่งผัวกูไปใช้!" มันปล่อยมือผมและเดินไปจากห้องทันที ผมทรุดลงที่พื้นก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างไม่สนใจไม่มีเสียงสะอื้น มีเพียงน้ำใสๆที่ไหลไม่หยุดเท่านั้น

"กัน ไปเก็บของแล้วรีบลงไปข้างล่างกัน" โอบเดินเข้ามาก่อนจะปาดน้ำตาให้ผมและเก็บของของผม โอบดึงผมเข้ามากอดแล้วจูบที่หัวผมเบาๆ โอบจับทางผมได้ ผมเป็นเด็กขี้อ้อน โอบรู้ว่าควรดูแลผมยังไง

"เดี๋ยวโอบแวะห้องหนังสือก่อน" ผมมองโอบที่เดินเข้าไปแล้วก็เดินออกมา ใช้เวลาไม่ถึง 2 นาทีด้วยซ้ำ ผมสองคนเดินมาถึงชั้นล่างของบ้านก็เห็นรินเถียงอยู่กับไอออฟ

"รินมีอะไรหรือเปล่า ใจเย็นๆค่อยๆคุยกันสิ" ผมเดินไปโอบไหล่รินไว้ยังไงเธอก็คือน้องผม

"พี่กันดูสิ พี่ออฟเดินหายไปตั้งนานแล้วรินถามว่าไปทำอะไรก็ไม่บอก"

"อะหนังสือ มึงลืมไว้หน้าห้องน้ำ" โอบยื่นหนังสือให้ไอออฟ ผมยอมใจโอบจริงๆ เขาเป็นคนฉลาดแก้ปัญหา เข้าใจคน ถ้าผมมีโอบเป็นแฟนคงโชคดีมากๆ

"นี่ไงริน พี่ไปเอาหนังสือมา" ไอออฟรีบแก้ตัวจนปากสั่น โอบดึงผมออกจากบ้านทันทีไม่อยู่รอฟังทั้งคู่คุยอะไรทั้งนั้น

"โอบ กันขอไปอยู่บ้านสวนของโอบสักพักได้ไหม กันเหนื่อย กันอยากพัก แค่กินข้าวเมื่อกี้กันยังเหนื่อยเลย"

"ได้สิ แต่กันสัญญากับโอบนะว่ากันจะเล่าทุกเรื่องให้โอบฟัง รวมถึงความรู้สึกกันตอนนี้ด้วย" ผมพยักหน้ารับก่อนจะซบที่ไหล่โอบ ผมรู้ว่าโอบต้องขับรถ ผมอ้อนอะไรไม่ได้เยอะแต่โอบก็ยังเอามือข้างที่ไม่ได้ประคองพวงมาลัยจับมือผมไว้ตลอด ผมว่าผมควรนอนพักสักหน่อยแล้วละ





เป็นไงกันบ้าง เม้นบอกกันได้นะคะว่าอยากให้เป็นไปในแนวไหน ช่วงนี้ป่วยไม่หายเลย ขอโทษนะคะ ขอบคุณสำหรับการอ่านนะคะ มีคำถามอะไรถามทิ้งไว้ได้เลยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว