ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“ครั้งเดียวพอมั้ย ?”

ชื่อตอน : “ครั้งเดียวพอมั้ย ?”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 860

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2560 21:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“ครั้งเดียวพอมั้ย ?”
แบบอักษร

“ครั้งเดียวพอมั้ย ?”


“ยังดีนะครับที่ครูไม่ใส่กางเกงในของผมด้วย” กุมภัณฑ์เอ่ยขึ้นพลางเดินตามร่างบางเข้ามาในห้องของเธอ


“นั่งก่อนสิจ้ะ” เธอผายมือไปที่โซฟา ครั้นเด็กหนุ่มนั่งลงปุ๊บเธอก็รีบเข้าห้องนอนแล้วถกเสื้อพละของเขาถอดออกพร้อมถอดกางเกงวอร์มของเด็กหนุ่ม ก่อนจะพบว่าตัวเองไม่ได้ปิดประตู เธอจึงกลับมาปิดประตูห้องนอนที่คนข้างนอกนั้นจ้องภาพที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อกี้ด้วยดวงตากลมโตเป็นไข่ห่าน


เธอควานหาเสื้อที่ใส่ได้ทันทีเลยได้ชุดนอนตัวใหญ่โคร่งเหมือนเสื้อฮิพฮอพคลุมหัวเข่าเอามาใส่ไว้ก่อน


ร่างบางเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมถุงผ้าบรรจุชุดของเขา


เธอกระแอมไอแล้วยื่นถุงผ้าให้เด็กหนุ่ม


กุมภ์รับมันมาพลางเปิดดูว่าเธอคืนเสื้อผ้าเขาครบจริงรึเปล่า


“เอ่อ... แล้วมาห้องครูได้ไงจ้ะ ?”


เธอกระดากปากทุกทีที่ต้องมีหางเสียงให้พวกเด็กกะโปกแมวทั้งหลาย ทั้งไอ้ขุน ไอ้แผน และไอ้กุมภ์


“ผมไปหาครูที่ห้องพยาบาลตอนเลิกเรียนแต่ว่าครูไม่อยู่แล้ว” ดวงตาคมนั้นเงยขึ้นมาสบตากับเธอ


กูถามว่ามาได้ไงไอ้เด็กเวร !


ร่างบางกัดฟันแย้มยิ้ม เหลือกตาใส่ ก่อนที่เธอหุบยิ้มแล้วทำสีหน้าบึ้งตึง


“พอที ฉันจะไม่พูดจาดีๆกับนายแล้วนะ” ร่างบางเปลี่ยนโทรเสียงที่ใช้พูด เธอยกมือขึ้นมากอดอกข้างหนึ่ง อีกข้างแบออกมาตรงหน้าเด็กหนุ่ม


“ส่งโทรศัพท์มา” เธอส่งน้ำเสียงเชิงดุ


“ครูจะเอาไปทำไมครับ ?” เด็กหนุ่มนั้นตีหน้าซื่อใส่เธอ ซึ่งมันทำให้ญาณหมดความอดทน


“ส่งมือถือมาให้ฉัน กุมภ์!” หญิงสาวที่อายุมากกว่าเขาถึงหกปีนั้นตะโกนใส่หน้าเขา เด็กหนุ่มส่งมันให้เธออย่างที่ขอ


เขาไม่ได้ตั้งรหัส เธอจึงสไลด์หน้าจอเปิดมันอย่างง่ายดาย ครั้นเข้าไปในดูอัลบั้มรูปก็มีแต่ภาพถ่ายชีทการเรียน เฉลยข้อสอบหลังเรียน แล้วก็ภาพวิว


“เป็นไปได้ยังไง” เธอพูดออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนจะส่งมันคืนให้เด็กหนุ่ม แล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเขา “ฉันจำได้ว่านายถ่ายรูป...”


“รูปนี้รึเปล่าครับ ?” คนที่ซุกซ่อนภาพถ่ายนั้นเปิดภาพที่หญิงสาวกำลังถกกระโปรงขึ้นแล้วสอดมือเข้าไปใต้กระโปรง


“ลบมันซะ !” เธอโวยวาย เอื้อมมือจะคว้าโทรศัพท์แต่เด็กหนุ่มนั้นมือไวกว่า เอามันซุกเข้าไว้ใต้สาบเสื้อของเขา


“ผมจะลบได้ยังไง นั้นหลักฐานแสดงว่าครูเป็นโรคจิต”


“ฉันไม่ใช่ !”


“แล้วคนโรคจิตที่ไหนจะยอมรับว่าตัวเองมีอาการป่วยทางจิตล่ะครับ”


ญาณคำรามออกมาอย่างหมดความอดทน ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นมากอดอก หรี่ตามองเด็กหนุ่มหน้าใสที่ไร้ซึ่งสีหน้าทางอารมณ์ใดๆสื่อออกมา


“จะแบล็คเมล์สินะ ? อยากได้อะไรล่ะ ?”


“หา ?” ร่างสูงนั้นร้องเสียงหลงอย่างตกใจก่อนที่ญาณจะใช้ความเร็วล้วงมือเข้าไปใต้สาบเสื้อเขาแล้วปัดหน้าจอเปิดพบกับภาพที่เขาเปิดทิ้งไว้แล้วลบมันออก ทว่าเด็กหนุ่มนั้นไม่ได้เดือดร้อนอะไรพูดออกมาหน้าตาเฉย “ผมมีเก็บสำรองไว้ในคอม”


“บ้าเอ้ย !” หญิงสาวโวยวายก่อนจะปาโทรศัพท์ใส่กุมภ์ เธอถอนหายใจออกมายาวๆอย่างเหลืออด “ต้องการอะไรจากฉันว่ามา !”


เด็กหนุ่มที่ไม่เข้าใจความหมายที่เธอต้องการจะสื่อนั้นเลยถามคำถามย้อนเธอกลับ “แล้วครูให้อะไรผมได้บ้างล่ะครับ ?”


ดวงตาสีน้ำผึ้งนั้นหรี่ตามอง... มุมปากสีนู้ดยกยิ้มอย่างรู้ทัน


“เหอะ... ผู้ชายแม่งก็คิดอยู่เรื่องเดียว” เธอพึมพำออกมา


เมื่อกี้ตอนที่เห็นเธออยู่ในชุดชั้นในก็จ้องตาลุกวาวเชียว


ว่าแล้วญาณก็ลุกขึ้นข้ามขาของเด็กหนุ่มที่นั่งอ้าถ่างแล้วนั่งลงระหว่างขาของเขา มือของเธอเอาผมยาวสีน้ำตาลนั้นเหน็บหูแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา “ครั้งเดียวพอมั้ย ?”

“ครั้งเดียว ?” กุมภัณฑ์นั้นพูดทวนคำของเธอพลางเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ หากแต่มือเรียวนั้นวางแหมะลงบนเป้ากางเกงของเขาจนเด็กหนุ่มนั้นสะดุ้งโหยง “ครูจะทำอะไร !?”


ร่างบางเห็นท่าทางหวงเนื้อหวงตัวของเขาก็พลันนึกครุ่นคิด


ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาซิง ก็คงจะเป็นพวกเก้งกวาง...

ร่างบางนั้นคลี่ยิ้มออกมาพลางพูดแถกลบเกลื่อน “ครูแค่จะตรวจร่างกายให้ ก็ครูเป็นครูห้องพยาบาลนี่คะ”


ใบหน้าของเด็กหนุ่มนั้นอึ้งไปเล็กน้อยราวกับคนที่ตามไม่ทัน


“เอาล่ะ... ถ้านายไม่ต้องการอะไร ฉันก็ต้องขอให้ออกไป ถ้าไม่อยากลบรูปฉันก็ช่าง แต่ช่วยเก็บรูปของฉันเอาไว้เป็นความลับ” ร่างบางลุกขึ้นยื่นตรงหน้าเด็กหนุ่ม มือข้างซ้ายของเธอผายออกไปทางประตูห้องของเธอ “...เชิญ”


“แสดงว่าครูยอมรับว่าครูเป็นโรคจิตสินะครับ...”


ญาณถอนหายใจแล้วยกเท้าขึ้นมาหยาบบนโซฟาของเธอ ปลายเท้านั้นห่างจากจุดยุทธศาสตร์ของเด็กหนุ่มไปอย่างฉิวเฉียด


กุมภ์เหลือบมองเท้าของเธอที่ยกขึ้นมาทำให้เสื้อตัวใหญ่ของเธอนั้นเลิกขึ้นจากหัวเข่า ทำให้เขามันเห็นอะไรวับๆแวบๆใต้สาบเสื้อ ก่อนที่สายตาของเด็กหนุ่มจะไปสบสายตากับร่างบาง


“นายต่างหากที่เป็นโรคจิต... ถ่ายรูปหลุดของฉันเก็บเอาไว้”


“ผมไม่ได้เป็นโรคจิต...” ดวงตาคมหรี่ตามองเธออย่างไม่ไว้ใจ ครั้นเขาจะลุกหนีแต่เท้าของญาณก็ถีบเข้าที่ท้องน้อยของเด็กหนุ่มอย่างเต็มแรงแล้วกดทับที่ใจกลางของเด็กหนุ่ม


กุมภ์ที่งอตัวด้วยความเจ็บจุกนั้นมองที่เท้าของเธอที่ถูกไถตัวตนของเขาผ่านเป้ากางเกง ความรู้สึกปวดหน่วงอย่างประหลาดทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว ก่อนจะร้องครางออกมาเมื่อเท้าของเธอออกแรงขยี้มันแรงขึ้น


ญาณนั้นยกเท้าของเธอออกมาก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูของเด็กหนุ่ม “ใครกันแน่ที่เป็นโรคจิต...”




______________________

มาเชียร์ให้ญาณได้กินตับเด็กเร็วๆนี้กันน > <

555555555555

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ lee soo hyuk gif

ยิ้มแบบนี้... ไม่น่ารอดจากเงื้อมือมารแน่หนูกุมภ์ 5555555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น