ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 4

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 4

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.9k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2560 17:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 4
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 4

ก็อกๆๆ

“นนท์…นนท์..นอนอยู่หรือเปล่า? รุจเองนะ”

“…”

ก็อกๆๆ

“นนท์..”

ผมลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตาเบาๆก่อนลุกเดินไปเปิดประตู เลิกงานแล้วหรอเนี่ย..ไม่รู้เลยแฮะ

“ว่าไงรุจ..”

“ขอเข้าไปหน่อยนะ”

ผมพยักหน้าแล้วหลบให้รุจเข้ามาข้างในก่อนปิดประตู ผมกลับมาที่เตียงแล้วมองรุจที่จัดแจงเทโจ๊กใส่ถ้วย ใส่ไข่อีก มายั่วคนกำลังนอนได้ยังไง

“ลงมากินสิ รุจซื้อมาให้นนท์แล้วก็ยา”

ผมขมวดคิ้วนิดๆแล้วมองหน้ารุจ ผมไม่ได้บอกรุจนะว่าเป็นอะไรแล้วทำไมรุจถึงรู้ล่ะ?

“ลงมากินก่อน..แล้วรุจบอกทุกอย่าง”

ผมพยักหน้าแล้วลงมานั่งกินโจ๊กกับรุจแต่ก้นผมน่ะ..มันเจ็บอยู่เลยนั่งไม่ค่อยลงแต่ก็ต้องทำตัวปกติเข้าไว้

“จะบอกอะไรนนท์หรอ”

“ขอโทษนะ..รุจขอโทษที่ช่วยนนท์ไม่ได้”

“หมายความว่าไงรุจ”

ผมวางช้อนลง ใจผมเต้นแรงมาก..ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน มันเต้นแรงแปลกๆ

“เรื่องที่เกิดขึ้น..มันคือแผนของบอสและพวกพี่หวาน”

“..!!!”

ผมตัวชาวาบทันทีที่ได้ยิน เหมือนถูกหักหลังทั้งที่..เหมือนเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน อะไรเนี่ย…ชีวิตผมมันเป็นอะไรมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเรื่องแย่ๆต้องเกิดกับผม?

“รุจและพวกพี่หวานมักโดนบอสเรียกไปทำเรื่องอย่างว่าตลอดมีเพียงแค่พี่ยักษ์เพราะพี่ยักษ์ความจริงแล้วเป็นเพื่อนบอสน่ะ..”

“ร เรื่องอย่างว่าหรอ? หมายถึง..เซ็กส์?”

“อื้อ..แต่จะเรียกแบบนั้นได้หรือเปล่าไม่รู้สิเพราะบอสไม่เคยใส่ เอ่อ ของบอสเข้ามา มีแค่นิ้ว ปากกาหรืออะไรก็ตามแต่ที่สอดเข้าได้ บอสจะใช้มัน”

ไม่ใช้..ของของตัวเองงั้นหรอ? แล้วทำไมผม..ผมถึงโดนล่ะ

“นนท์คงจะกลัวมากสินะ”

“อืม..แต่นนท์ เอ่อ บอสใส่ของบอสเข้ามานะ”

“จริงดิ!? ว้าว…หรือบอสจะชอบนนท์?”

ผมส่ายหัวแล้วตักโจ๊กเข้าปาก

“แล้ว..ทำไมพี่หวานถึงทำนนท์ล่ะ?”

“…เพื่อแลกกับอิสระน่ะ ไม่มีใครอยากโดนหรอก บอสยื่นข้อเสนอมาว่าให้นนท์ทำเหล้าที่แพงที่สุดแตก…นนท์..รุจขอโทษนะ”

รุจก้มหน้ามองจักตัวเองแล้วร้องไห้ออกมา ผมไม่โกรธรุจนะแต่ผมไมาพอใจพวกพี่หวาน ผมเกี่ยวอะไรทำไมต้องลากผมไป? เห็นแก่ตัวกันที่สุดเลย

“นนท์ไม่โกรธรุจหรอก ไม่ต้องร้องนะ…ถ้านนท์ไม่มีรุจ นนท์ไปแล้วล่ะ”

รุจเงยหน้ามองผมแล้วเบะปากเหมือนเด็กน้อยก่อนโผเข้ากแดผมแล้วสะอื้นราวกับเด็ก ผมกอดรุจและลูบหลังปลอบประโลม กว่ารุจจะหยุดร้องก็นานเหมือนกัน

“กินเถอะ เย็นหมดแล้ว”

ผมกับรุจลงมือกินโจ๊กด้วยกัน พอหมดผมก็กินยาที่รุจซื้อมา รุจขอตัวกลับห้องไปผมเลยได้นอนพักผ่อนแต่ผมนอนไม่หลับ ผมคิดตลอดว่าแค่อิสระแค่นี้ถึงกับยอมทำเรื่องกับคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่แบบผมน่ะหรอ? เห็นแก่ตัวกันมากๆ มากไปจริงๆ

เช้า

ปังๆๆๆๆ!

“นนท์! นนท์! มึงตื่นสักทีสิวะ!”

ผมสะดุ้งแล้วมองประตูห้องที่ถูกทุบ เสียงนี้..บอสหรอ? ผมเม้มปากแน่นแล้วก้าวขาลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันก่อนออกมาเปิดประตู

“ม มีอะไรครับบอส?”

“อาบน้ำแต่งตัวแล้วไปหากูที่รถ กูให้เวลาสิบห้านาที”

“ต แต่..”

“หนึ่ง..สอง..”

ผมหันหลังเดินเข้ามาในห้องแล้วรีบแต่งตัว เสื้อผ้าผมไม่ค่อยมีด้วยเพราะผมไม่ใช่คนเที่ยว ผมทำงานอย่างเดียว ผมต้องการเงินซื้อยา ผมใส่เสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงขาสั้นสีฟ้า รวบผมขึ้นลวกๆคว้าเสื้อคลุมมาใส่ทับแล้วเดินออกจากห้องปิดล็อกให้เรียบร้อยก่อนมาหาบอสที่รถ

“เร็วนี่ ขึ้นรถ”

“บอสจะพาผมไปไหนครับ”

หมับ!

“อื้ออ!”

บอสบีบแก้มผมด้วยแรงทั้งหมดของเขา ผมเจ็บร้าวไปหมดทั้งแก้มและสันกราม..บอสเป็นอะไร? ผมแค่ถามเองนะ

“ต่อไปพูดกับกูให้แทนตัวด้วยชื่อ หน้าสวยๆอย่างมึงพูดผมไม่เหมาะว่ะ”

“….”

บอสยิ้มมุมปากแล้วปล่อยมือออก ผมลูบแก้มเบาๆแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ผมต้องทน..ผมทำเหล้าแตก ผมต้องรับผิดชอบ..แม้มันจะเป็นแผนของพวกเขาก็ตาม

“กูจะพาไปไหนก็เรื่องของกู นั่งเงียบๆเป็นตุ๊กตาหน้ารถก็พอ”

บอสเดินอ้อมไปอีกฝั่งแล้วใช้สายตากดดันผม ผมเม้มปากแน่นก่อนเปิดประตูขึ้นไปนั่งและทันทีที่ผมปิดประตู บอสก็ออกตวทันที

ภายในรถมันเงียบมาก..เงียบจนผมได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองและเสียงหัวใจเต้นที่แทบจะทะลุออกมา ผมกลัวมาก..ไม่รู้สิ จากเหตุการณ์เมื่อคืน บอสเป็นคนอารมณ์ร้อน ขี้หงุดหงิด อยากได้อะไรต้องได้ เหมือนที่เขาอยากได้ผม..เขาก็ได้จริงๆ

เป็นเวลาสามสิบกว่านาทีที่บอสขับรถ รถหรูสีขาวเลี้ยวจอดที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำ ผมพอรู้จักอยู่แต่ไม่กล้าเข้าไปข้างใน ผมไม่เหมาะกับที่แบบนี้

“ลงสิวะ จะนั่งบื้อทำไม?”

“ผม เอ่อ นนท์ไม่เข้าใจว่าบอสพานนท์มาที่นี่ทำไม”

“ไม่ต้องถามมาก ลงซะ”

บอสลงจากรถไปผมเลยต้องลงด้วย บอสกดล็อกรถแล้วลากผมเข้ามาข้างใน แอร์มันเย็นฉ่ำจนผมหนาวแต่ถึงอย่างนั้นความร้อนจากคนที่ลากผมอยู่มันช่วยให้ผมหายหนาว เอ่อ บอสนี่เหมือนไฟเลยนะ…

เดินมาค่อนห้างบอสก็เลี้ยวเข้าร้านเสริมสวยร้านหนึ่งซึ่งการตกแต่งร้านมันดูหรูหรามากๆ ผมทำตัวไม่ถูกทันทีที่เข้ามา

“ว่าไงหลุยส์ ไม่เจอนานนะยะแล้วพาสาวที่ไหนมาวะแก สวยชิบ”

ผู้หญิงที่ดูแล้วน่าจะเป็นเจ้าของร้านเดินตรงเข้ามาหาบอสแล้วมองเลยมาที่ผม ผมยิ้มให้แล้วกลืนน้ำลายลคออึกใหญ่ ผม..แปลกๆแฮะ เหมือนจะเกิดเรื่องเลย

“อัน มึงช่วยกูหน่อย”

“ว่ามา”

“แต่งมันให้สวยที”

แล้วบอสก็ดันผมไปด้านหน้า ผมหันมองบอสอย่างไม่เข้าใจ

“ม หมายความว่าไงครับบอส? นนท์..ไม่..”

“กรี๊ดดด ผู้ชายหรอเนี่ย สวยมาก! โอเค ชั้นจะจัดการให้เริศเลย! นนท์ดูหุ่นเท่าพี่เลยเพราะงั้น..ใส่ชุดพี่ได้ชัว! อ้อ พี่ชื่ออันนะ เพื่อนสนิทหลุยส์มัน”

พูดจบพี่อันก็ลากผมมานั่งที่หน้ากระจก เธอจัดการละเลงทั้งหัวทั้งหน้าผมเต็มที่ ผมห้ามพี่อันที่ดูเหมือนจะทำอะไรกับผมผมแต่แล้วเธอก็แค่ดัดลอนที่ปลาย หน้าผมถูกแต่งแต้มโทนสีชมพู พอจัดการหน้าผมเสร็จ พี่อันก็ลากผมเข้าไปข้างใน

“พ พี่อันครับ..คือ..ไม่แต่งได้มั้ย? นนท์ไม่อยากแต่ง”

“ไม่จ้ะ! นนท์แต่งแล้วสวยมากๆเลยนะ หลุยส์ต้องชอบแน่ๆ นี่นนท์เป็นคนแรกเลยนะที่หลุยส์พามาและจ่ายเงินให้ขนาดนี้”

“…ถ้าเกิดบอสไม่จ่าย นนท์ก็ไม่รู้จะหาเงินจากไหนนะพี่อัน นนท์พึ่งเข้าทำงานกับบอสเองนะครับ”

“โนๆจ้ะ ถ้ามันไม่จ่าย พี่จะจิกหัวมันให้ดู”

พี่อันยิ้มหวานแล้วส่งชุดเดรสแขนยาวสีขาวมาให้ ผมส่ายหัวรัวแต่สุดท้ายก็โดนจับใส่อยู่ดี.. รองเท้าส้นสูงสีขาวถูกสวมบนเท้าผม เครื่องประดับต่างๆพี่อันจัดการให้หมด

“เรียบร้อย! สวยมากค่ะ!”

แล้วพี่อันก็พาผมออกมาข้างนอก ผมไม่กล้าสบตากับบอสเลย..ผมอายนะ อายมากๆ

“สวยมั้ยล่ะยะ! ตาถึงนะแกน่ะ”

“หึ เท่าไหร่?”

“ไม่คิดเงินย่ะ กูชอบน้องเขา แต่งให้ฟรี”

พี่อันผลักผมไปหาบอส ผมถลาเข้าไปปะทะกับอกแกร่งและแขนแข็งแรงของเขาโอบเอวผมไว้ ผมใจเต้นแรงมากๆ..มากจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน ผมดันตัวออกแล้วก้มหน้ามองเท้าตัวเอง บ้าที่สุดเลย..ผม..ไม่อยากเป็นของเล่นของบอสนะ

“ไปได้แล้ว”

บอสลากผมออกจากร้าน ผมหันไปพยักหน้าขอบคุณพี่อันก่อนหันมองบอส เขากำลังคิดจะทำอะไรนะ? บอสพาผมเข้าห้องน้ำ เขาเข้าห้องริมสุด ผมยืนตัวลีบติดกับผนังห้อง อึดอัดชะมัด..

“ถึงเวลาใช้ร่างกายชดใช้หนี้ของมึงแล้วนนท์”

ผมมองหน้าเขาทันที บอสยิ้มนิดๆก่อนล้วงของในกระเป๋าออกมา ผมมองของในมือบอสอึ้งๆ มันคือ..เซ็กส์ทอย! ไวเบรเตอร์แบบไร้สาย ย อย่าบอกนะ..

“ใช่~ อย่างที่มึงคิด”

บอสใช้สายตาบังคับผม ผมจำต้องหันหลังให้ สองมือยันกำแพงไว้ บอสถกชายเดรสขึ้นและดึงชั้นในลงก่อนสิ่งนั้นจะถูกสอดเข้ามาข้างใน

“อ๊ะ อื้อออ..”

ผมกัดปากแน่น..มันเจ็บนะ จากที่โดนเมื่อวานมันยังไม่หายดีเลย พอเขาใส่มันเข้ามาเรียบร้อยก็ดึงชั้นในขึ้นให้แล้วดึงชายเดรสลง ผมรีบหันหลังติดผนังแล้วหอบหายใจหนักๆ

“ถ้าขัดขืนกูแม้แต่นิดเดียว มึงได้อายคนทั้งห้างแน่นนท์”

::

::

เราเดินห้างกันนานมาก บอสเหมือนจะหงุดหงิดที่ผมไม่ขัดเขาเลย ผมทำตามเขาทุกอย่าง แม้แต่เขาสั่งฝห้ผมจูบเขาที่ร้านหลังทางของหวาน ผมก็ทำหรือให้ผมเต้นยั่ว..ผมก็ทำ ผมทำไม่เป็นแต่ผมก็จะทำ ผมยอมอายแบบนี้ดีกว่าอายเพราะครางเสียงดัง..อายเพราะมีเซ็กส์ทอยอยู่ข้างใน

“เวรเอ้ย! มึงนี่มัน…!”

บอสหันมาตะคอกใส่ผมและพอเรามาถึงรถบอสก็กดรีโมทมันทันที

“อ่ะ อ๊ะ อื้ออ บอส อึก ไม่นะครับ นนท์ขอโทษ อ๊ะ บอส..ได้โปรดเถอะ”

ผมหนีบขาเข้าหากันแล้วกำมือแน่น ไวเบรเตอร์มันสั่นแรงมากๆและมันดันอยู่ในจุดที่โดนจุดเสียวพอดี

“ถ้าไม่ได้ใช้ก็แย่สิวะ”

ผมมองหน้าบอสด้วยความผิดหวังก่อนนั่งลงกับพื้นสองมือค้ำยัน ลมหายใจหอบถี่และแรงขึ้นเรื่อยๆ ผมรู้สึกว่าส่วนนั้นของผมเริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมา มันต้องเยิ้มแล้วแน่ๆเลย

“อึก อื้้ออ”

ผมกัดปากกั้นเสียงแล้วพยายามลุกแต่ผมลุกไม่ขึ้น ขาผมสั่นตามเรียวขาเหมือนมีน้ำใสๆไหลลงมา ผม..ร้องไห้ได้หรือเปล่า…

“สนุกชิบแต่มันยังไม่จบแค่นี้นนท์”

สิ้นคำบอสก็ลากผมขึ้นรถ ผมปรับเบาะเอนลงเล็กน้อยแล้วหอบหายใจแรงๆ ไม่ไหวแล้วนะ..ผมรู้สึก..เหมือนมันจะเสร็จเลย

“อึก อ๊าาา!”

“หืม นี่มึงเสร็จเพราะมันหรอ? หึๆ กูเริ่มสนุกแล้วว่ะนนท์”

บอสขับรถเร็วขึ้นแต่ที่ผมสนใจคือผมจะเอามันออกมายังไง ผมไม่กล้าสอดนิ้วเข้าไปหรอกนะ..หรือผมต้องเบ่งมัน..แล้วถ้าเอาออกมาผมจะโดนบอสด่าหรือตบมั้ย

“อึก อื้อออ อ่ะ แฮ่ก แฮ่ก”

ผมเสร็จไปรอบสองรอบแล้วแต่บอสก็ยังขับรถอยู่ ผมไม่รู้ว่าเขาจะพาไปไหน ผมไม่ได้สนใจเลย

“เอาล่ะ ถึงสักที”

บอสเปิดประตูลงไปแล้วอ้อมมาเปิดประตูดึงผมให้ลงจากรถ เขาพาผมเข้ามาในห้องซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นคอนโดและลานจอดรถคงเชื่อมกับห้องเขาพอดี คนรวยนี่ดีจังนะ..

ตุบ!

“อึก..”

บอสเหวี่ยงผมลงบนเตียงแล้วยืนมองด้วยแววตาสมเพชเวทนา ผมหันหน้าหนีก่อนจิกผ้าปูที่นอน สองขาขยับเสียดสีกันไปมา มันยังสั่นไม่หยุดเลย

“เสียดายที่กูต้องปล่อยมึงไว้คนเดียวที่นี่..เสร็จงานกูจะกลับมา”

บอสเดินมาหัวเตียง เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของผมมัดติดกับหัวเตียง ยิ่งขยับมันยิ่งแน่น ผมร้องไห้ออมาด้วยความกลัว ผมไม่อยากอยู่ที่นี่ ผมไม่อยากอยู่…

“อ่า จริงสิ..นี่น่ะ..”

ตุบ..แกร๊บ..

“พังแล้วว่ะ ทนไปแล้วกัน”

รีโมทของไวเบรเตอร์ถูกบอสเหยียบจนพังแต่ทำไมมันถึงยังสั่นอยู่ ผมไม่เข้าใจ

“บ บอส ฮึก อื้ออ ไดโปรดเถอะ เอามันออกไป ฮึก นนท์ยอมทุกอย่าง อ เอามันออกเถอะนะ”

“เป็นแค่ขี้ข้าอย่ามาขอร้องกับกู!”

สิ้นคำบอสก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้ผมทรมานกับความเสียวกระสันนี้ ผมปวดหนึบแกนกายก่อนปลดปล่อยมันออกมา ผมจะไมไหวแล้วนะ…มันเริ่มเจ็บแล้วนะ พอสักที…พอสักทีเถอะ..บอส..

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}