Mamymind

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายุ 12 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%

ชื่อตอน : พายุ 12 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%

คำค้น : ดินน้ำลมไฟ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 58.8k

ความคิดเห็น : 135

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2560 15:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายุ 12 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series) 100%
แบบอักษร




พายุ 12 (ดิน น้ำ ลม ไฟ The Series)



   แสงแดดยามเช้าที่ตกกระทบส่องเข้ามาภายในคอนโดหรูที่มีสองร่างนอนแนบชิดกันอยู่ ทำให้ใบข้าวที่หมดแรงเริ่มรู้สึกตัว เอวที่หนักอึ้งเพราะมีอ้อมแขนของลมที่กอดแน่นอยู่ แม้จะหลับสนิทก็ไม่ปล่อยเอวใบข้าวให้เป็นอิสระ ใบข้าวเลยค่อยๆยกแขนของลมออกและค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางการเดินแปลกๆ แม้จะเพลียมากกแต่ใบข้าวก็ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองเน่าไปมากกว่านี้ กว่าจะอาบน้ำเสร็จก็ปาไปครึ่งชั่วโมง เพราะลืมหยิบผ้าขนหนูออกมาทำให้ใบข้าวค่อยๆแง้มประตูห้องน้ำและชะโงกหน้ามาสำรวจพอเห็นว่าคุณลมหลับอยู่ก็เดินออกมาหยิบผ้าขนหนูด้วยทั้งๆที่ตัวเปลือยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าทั้งชั้นหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่ของลมและกางเกงยางยืดออกมา ใบข้าวไม่ใส่แค่เสื้อตัวเดียวหรอก มันหวิวข้างล่าง….


“ในห้องนี้จะมีหนังยางมั้ยนะ” ใบข้าวเดินกำกางเกงที่นุ่งแล้วออกมาจากห้องนอน แล้วตรงไปที่ห้องครัวที่เครื่องใช้ใหม่แทบไม่มีคนแตะ และเดินหาหนังยางสักเส้น กว่าจะเจอก็เห็นว่าอยู่ในซอกลิ้นชัก พอเจอก็หยิบมามัดขอบกางเกงไว้ แม้มันจะโดนเสื้อตัวใหญ่คลุมจนมิด แต่ก็ยังดีกว่าไม่ใส่อะไรเลย


“นี่มัน…..” ใบข้าวเห็นคราบๆตรงเคาท์เตอร์ครัวเป็นดวงๆ พอก้มไปมองใกล้ๆและภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ฉายเข้ามาในหัว คุณลมนั่นแหละที่พาใบข้าวมาตรงนี้ ฮื่อ….


“ต้องทำความสะอาดก่อนคุณลมตื่น” พึมพำกับตัวเองแล้วรีบหยิบผ้ามาเช็ดทำความสำอาดคราบอย่างเร็ว ใบหน้าก็เริ่มแดงเหมือนคนเป็นไข้ ใบข้าวเห็นแต่ภาพแบบนั้นเลย เพราะคุณลมนั่นแหละหื่น!!!


“หิวข้าว” พอทำความสะอาดเสร็จ น้ำเสียงทุ้มๆดุๆก็ดังขึ้น พอใบข้าวหันไปมองก็เจอคุณลมยืนกอดอกพิงขอบประตูแบบสภาพไร้เสื้อผ้าปกคลุมกาย


“คุณลม!!! ตื่นแล้วทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าครับ” ใบข้าวบอกเสียงดังพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างปิดตาแน่น หน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปใหญ่ คนโดนตวาดแทนที่จะรีบไปหาอะไรมาคลุมกายกลับยกยิ้มร้ายๆออกมา


“อายทำไม ทั้งเห็นทั้งจับมาแล้ว”


“ใบข้าวไม่ได้โรคจิตนะครับ ใบข้าวจำไม่ได้หรอก”


“งั้นจับดูอีกทีมั้ย”


“ไม่ครับ ใบข้าวไม่จับ คุณลม!! ปล่อยมือใบข้าวนะครับ” ใบข้าวร้องโวยวายเมื่อลมเดินเข้ามาดึงมือใบข้าวที่ปิดตาไว้ออก พอโดนดึงมือออกใบข้าวก็หลับตาอยู่แบบนั้น ไม่ยอมลืมตาขึ้นมา จนคนที่แกล้งหัวเราะในลำคอเบาๆ


“ลืมตาเดี๋ยวนี้”


“ไม่ครับ คุณลมอย่าแกล้งใบข้าว ใบข้าวขอโทษ!!”


“หึ!!! ไม่อยากทักทายมันยามเช้ารึไง”


“มะ ไม่ครับ ใบข้าวไม่อยาก”


“แต่ฉันอยาก” ลมรั้งเอวใบข้าวเข้ามาแนบจนชิด อะไรๆก็ดันที่เอวใบข้าวจนใบข้าวพยายามจะดันตัวเองออก แต่ไม่สำเร็จ อะไรของคุณลมมันทิ่มเอวใบข้าว


“คุณลม”


“หึหึ ฉันไม่แกล้งล่ะ ฉันหิวข้าว โทรสั่งอะไรขึ้นมาด้วย ฉันจะไปอาบน้ำ” ลมปล่อยใบข้าวเมื่อแกล้งจนสมใจ ก่อนจะเดินอารมณ์ดีเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำ ส่วนใบข้าวก็เดินไปหาใบโปรชัวร์ร้านอาหาร คอนโดแบบนี้น่าจะมีติดไว้ ไม่นานก็เจอก่อนจะกดโทรไปสั่งข้าวต้มกุ้งขึ้นมาสองที่ ส่วนกาแฟใบข้าวก็ไปชงเตรียมไว้ให้คุณลม ไม่นานข้าวต้มกุ้งก็มาส่งถึงห้อง ใบข้าวเลยจัดการเทใสชามไว้ ก่อนคุณลมจะเดินออกมาพอดี




“ข้าวต้มกุ้ง ไม่อยากกิน” ลมมองข้าวต้มกุ้งอย่างเบื่อหน่าย จนใบข้าวมองหน้าคนเอาแต่ใจแต่เช้า


“มันไม่มีของสดติดตู้ครับ คุณลมทานไปก่อนไม่ได้เหรอครับ”


“ฉันเกลียดที่มันแหยะ”


“แต่มันเบาท้องนะครับ ใบข้าวไม่อยากให้คุณลมทานอะไรหนักๆในยามเช้า”


“ฉันไม่อยากกิน”


“คุณลม ทานเถอะนะครับ นิดเดียวก็ยังดี” ใบข้าวลองชิมดุ รสชาติมันไม่ได้เลยนะ ทำไมคุณลมไม่กินล่ะ ใบข้าวเสียดาย


“ไม่ อยากให้ฉันกินก็ป้อนฉันสิ” เอามือเท้าคางอย่างไม่สนใจ มือก็หยิบกาแฟจิบไปเรื่อย ไม่สนใจข้าวต้มตรงหน้า จนใบข้าวยอมเลื่อนจานข้าวต้มของลมมาตรงหน้าตัวเองและตักขึ้นมาพอดีคำ เป่าเบาๆแล้วจ่อไปทางริมฝีปากของลม


“ใบข้าวป้อนครับ ทานเถอะนะครับ”


“หึ! ก็แค่นี้” ลมยกยิ้มก่อนจะรับข้าวเข้าปากไปเรื่อยๆ โดยมีใบข้าวป้อน กว่าจะหมดข้าวต้มใบข้าวก็เย็นหมดแล้ว


“คุณลมอิ่มแล้วใช่มั้ยครับ” พอหมดถ้วย ใบข้าวก็เงยหน้าถามลมที่กำลังดื่มน้ำเปล่าหลังกินเสร็จอยู่


“อืม”


“งั้นใบข้าวทานของตัวเองแล้วนะครับ” ใบข้าวคนข้าวต้มที่เริ่มเย็นแล้วอีกครั้งก่อนจะตักขึ้นมานแต่โดนดึงออกไปก่อน


“มานี่ ฉันจะป้อน”


“ใบข้าวทานเองได้ครับ”


“ฉันจะป้อน”


“ก็ได้ครับ ป้อนก็ป้อน ใบข้าวขัดใจคุณลมไม่ได้อยู่แล้ว” ใบข้าวหน้างอเล็กน้อยแต่ก็ยอมรับข้าวต้มจากคนหน้าดุที่ป้อนด้วยใบหน้าเรียบๆ คุณลมนี่เอาแต่ใจแต่เช้าจริงๆเลย…..




“คุณลมครับ เรากลับบ้านกันนะครับ ใบข้าวไม่อยากให้ป้าทำงานคนเดียว” ตอนนี้ก็จะเที่ยงแล้วแต่ลมไม่มีทีท่าว่าจะออกจากคอนโดเลยสักนิด ใบข้าวที่มองนาฬิกาตลอดเวลาก็หันมาบอกลม แต่ลมก็ยังนอนดูหนังเฉยๆไม่ตอบรับอะไร


“คุณลมครับ ตอบใบข้าวหน่อย”


“ขี้เกียจ ค่อยกลับ”


“คุณลม กลับเถอะครับ ใบข้าวขอร้องนะครับ”


“ถ้าฉันพากลับจะได้อะไรตอบแทน”


“ไม่มีครับ ใบข้าวไม่มีเงิน” ใบข้าวบอก ลมก็สบตากับใบข้าว ใบหน้าหล่อยังคงความดุเงียบเช่นเดิม แต่ใบข้าวคิดว่าแววตาคุณลมดูแปลกๆไปเล็กน้อย


“หึ! ฉันรวยอยู่แล้ว ไม่ต้องการเงิน แค่กลับไปต้องขึ้นไปนอนกับฉันที่ห้องทุกคืน เดี๋ยวฉันจะคุยกับแม่นมเอง”


“คุณลม ใบข้าวมีห้องนะครับ” ใบข้าวบอก ทำไมใบข้าวต้องไปนอนกับคุณลมทั้งๆที่ใบข้าวก็มีห้องนอนด้วย แถมนอนกับคุณลมก็ดูน่ากลัว


“เป็นเมียก็นอนกับผัว อย่าให้พูดมาก ถ้าไม่ตกลงก็ไม่ต้องกลับน็น” คนอย่างพายุ หัสบดินทร์ไม่ใช่แค่ขู่อยู่แล้ว ลมทำจริงเสมอ ถ้าไม่ตกลงก็นอนคอนโดต่อไปนี่แหละ


“ก็ได้ครับ ใบข้าวตกลง คุณลมเอาแต่ใจ” ใบข้าวหน้างอเล็กน้อย ไม่ปฏิเสธว่าคำว่าผัวเมียที่คุณลมพูดเล่นเอาใบข้าวใจสั่น แต่คุณลมอาจจะเผลอพูดออกมาเฉยๆก็ได้ สักวันคุณลมจะเจอคนที่เหมาะสมที่จะเป็นภรรยาจริงๆ และคนนั้นคงไม่มีวันเป็นใบข้าวอยู่แล้ว………..





.................................................40%................................................................



“เอาใบข้าวไปนอนไหนมา ทำไมทำตัวแบบนี้” พอเดินก้าวเท้าเข้ามาในบ้านลมก็โดนมือของพี่ชายฟาดเข้าที่ไหล่ คนกำลังท้องกำลังไส้ แน่นอนว่าอารมณ์ย่อมแปรปรวนเหมือนพี่ชายตนเองในตอนนี้


“อะไรกันครับคนดี มาตีลมทำไมเนี๊ย”


“เอาน้องไปไหนมา ทำตัวไม่ดี ใบข้าวยังเด็กอยู่เลยนะ” น้ำบอกน้องชาย เพราะตนเองก็ดูแลใบข้าวมาแต่เด็ก ลมกลับมาทำตัวเป็นตาแก่กินเด็ก แถมยังเป็นใบข้าวที่น้ำเฝ้าถนอมมาอีก


“เด็กอะไรมีผัว คนดีก็มีผัวแล้วน่าจะเข้าใจนะครับ”


“ลม!! พูดไม่เพราะเลย ผัวเผออะไร”


“ทำมาเป็นอาย ใบข้าวจะมีผัวบ้างจะเป็นไร คนดียังไปมีลูกกับไอ้อี้เฟิงเลย”


“ลมอ่ะ ห่ามจริงๆเลย แล้วอี้เฟิงเป็นพี่เขยนะ พูดดีๆหน่อยสิ”


“ลมยอมรับหลานนะครับ แต่ไอ้อี้เฟิงนี่ไม่อยากจะยอมรับ เหอะ!!”


“ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ว่าแต่ใบข้าวไปไหน ทำไมพี่ไม่เห็นเดินเข้ามาในบ้านเลย” น้ำเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นใบหน้าน้องชายเริ่มบึ้งตึง ทุกวันนี้ลมยังไม่กินเส้นกับอี้เฟิงเลย น้ำก็ทำได้แค่หายใจเวลาทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน ถึงจะมีเพียงลมพร้อมไฟว้คนเดียวก็เถอะ


“ไปห้องมั้ง คนดีเถอะมาทำอะไรวันนี้ ปกติก็ไม่ค่อยจะมา”


“พี่คิดถึงลมไง ลมไม่คิดถึงพี่เหรอ ตัวน้อยในท้องวันนี้ไม่แพ้แหละ พี่เลยพาออกมาเล่น” น้ำบอกพร้อมกอดแขนน้องชายเดินเข้าไปในบ้านพร้อมๆกัน ลมก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ชอบเวลาพี่ชายอ้อน น่ารักเหมือนเด็กตัวเล็กๆ แต่เวลาฮอร์โมนคนท้องพุ่งออกมาก็เหวี่ยงจนน่ากลัว บางครั้งก็นั่งร้องไห้ นี่เดาว่าหลานในท้องของลมนี่ไม่ธรรมดาแน่ๆ


“คนดีอยากกินอะไรมั้ยวันนี้ เดี๋ยวลมพาออกไป”


“ไม่ล่ะ เมื่อไรใบข้าวจะมาล่ะ พี่อยากคุยด้วย”


“คนดีเป็นอะไรกับเมียลมมากมั้ย”


“เมียอะไร ใบข้าวไม่เคยบอกพี่สักหน่อยว่าลมเป็นสามี แล้วน้องก็ยังเด็กมากด้วย อย่าไปพูดแบบนี้ข้างนอกนะลม น้องจะดูไม่ดี” น้ำบอกน้องชายโดยที่ไม่รู้เลยว่าน้องชายตนเองไปพูดข้างนอกต่อหน้าคนหลายคนมาแล้ว และใบข้าวก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยื่นนิ่งๆข้างกายลมเท่านั้น


“ลมจะพูด คนดีเลิกบ่นได้แล้วครับ แล้วนี่ยังไม่บอกลมเลยว่าจะกินอะไร”


“อะไรก็ได้ แต่พี่อยากไปกินข้างนอก เอาใบข้าวไปด้วยนะ”


“ก็ได้ เดี๋ยวคนดีนั่งรอลมไปนะ เดี๋ยวลมไปตามใบข้าวให้”


“อือ แต่อย่าไปแกล้งน้องนะ” ไม่ลืมย้ำน้องชาย ซึ่งลมก็ไม่รับปากเดินไปทางห้องใบข้าว พอไปถึงก็เห็นประตูไม่ได้ล็อกจึงถือวิสาสะเข้าไปไม่บอกเจ้าของห้อง ทำให้เห็นใบข้าวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ กำลังแต่งตัวอยู่






“คุณลมเข้ามาได้ไงครับ” ใบข้าวที่ได้ยินเสียงประตูเปิดก็หันหลับไปมอง พอเห็นลมจึงถามขึ้น ถึแม้ใบข้าวจะอาบน้ำมาจากคอนโดคุณลมแล้วก็ตาม แต่กลับมาก็ยังอยากที่จะอาบอีกครั้งเพราะรู้สึกไม่สบายตัวเท่าที่ควร แต่พอกำลังจะแต่งตัวคุณลมมกลับเข้ามาในห้อง สงสัยใบข้าวจะลืมล็อกประตู


“เดินเข้ามา อาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ดี แต่งตัวออกไปข้างนอกเลยนะ”


“ไปไหนครับ ใบข้าวจะช่วยงานป้า” ใบข้าวบอกพร้อมกับหยิบชุดที่จะอยู่บ้านออกมา เพิ่งกลับมาแท้ๆ คุณลมยังจะพาใบข้าวออกไปอีก ใบข้าวไม่ไปหรอก


“จะออกไปข้างนอก หรือจะออกกำลังกายกับฉันบนเตียง” น้ำเสียงที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความขู่ แต่เป็นเพียงน้ำเสียงเรียบๆต่างจากสายตาที่มองมาอย่างกดดัน ทำให้ใบข้าวถอนหายใจเล็กน้อย จับชุดที่หยิบออกมากลับเข้าไปในตู้ตามเดิมและหยิบชุดที่จะใส่ออกไปข้างนอกมาแทน เสื้อยืดสีขาวเรียบๆกับกางเกงขนาดเข่าถูกหยิบออกมา ไม่ได้ดูน่าเกลียดเกินที่จะใส่ออกไปไหน ทำให้ลมยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ใบข้าวที่จะเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำก็โดนลมพูดดักไว้ก่อน


“เปลี่ยนตรงนี้แหละ จะไปเปลี่ยนในห้องน้ำทำไม”


“ก็คุณลมอยู่ในห้องจะให้ใบข้าวเปลี่ยนตรงนี้เหรอครับ”


“ใช่ จะอายทำไม ฉันเห็นมาหมดแล้ว แถมยังเล็กเท่านิ้วก้อย”


“คุณลม!!! พูดจาน่าเกลียด ใบข้าวเปลี่ยนตรงนี้ก็ได้ครับ แต่คุณลมหันไปสิครับ”


“ไม่.. รีบๆเปลี่ยนเร็วๆ” ลมบอกพร้อมกับจ้องไปที่ใบข้าวอย่างกดดัน ทำให้ใบข้าวเป็นคนหันหลังให้ลมเองและรีบถอดชุดคลุมของตนเองออกสวมใส่ชุดอย่างอายๆ ใบข้าวรับรู้ถึงสายตาคุณลมที่มองดูอยู่ ฮื่อ!!!


ลมมองร่างขาวๆของใบข้าวที่หันหลังให้ตนเอง ร่างบางที่ก้มตัวเล็กน้อยสวมชั้นในสีขาวตามนิสัยเรียบๆของคนใส่ สะโพกขาวๆที่เมื่อคืนโดนลมรังแกมาทั้งคืนมีรอยช้ำจากลมที่ทำเล็กน้อย แต่ก็เรียกเลือดในกายได้เหมือนเดิมจนลมรู้สึกหงุดหงิดที่จับใบข้าวมาทำตามใจนึกคิดไม่ได้ เดี๋ยวคนดีอาละวาดถ้าหากนานจนผิดสังเกต


“สะ เสร็จแล้วครับ” ใบข้าวที่แต่งตัวละเก็บของเข้าที่เสร็จก็เดินมาหาลม และบอกเบาๆ รู้สึกอายยังไงก็ไม่รู้ที่มาแต่งตัวต่อหน้าคุณลมแบบนี้ แล้วใบข้าวก็รับรู้ถึงลมหายใจของคุณลมที่ดูหายใจแรงกว่าปกติ เพราะตอนนี้ใบข้าวยืนใกล้จนรู้สึกได้

“อืม”


“คุณลมไม่สบายรึเปล่าครับ ใบข้าวรู้สึกว่าคุณลมหายใจแรง” ใบข้าวเงยหน้าถามด้วยความเป็นหวง แต่พอสบตากับลมที่มองมา ใบข้าวก็รู้สึกคิดผิด คุณลมมองใบข้าวแบบตอนหลังกินไก่เสร็จเมื่อวานเลย


“ใช่ฉันไม่สบาย และนายก็ต้องรักษาฉัน”


“งั้นใบข้าวเอายาให้นะครับ อื้อ!!!” ใบข้าวที่กำลังจะเดินไปหยิบยาให้ ก็โดนลมกระชากมือแล้วดันใบข้าวให้ไปแนบชิดกับประตูที่ปิดอยู่ ลมก็ก้มจูบใบข้าวส่งลิ้นเข้าไปข้างใน ใบข้าวก็ตอบรับสัมผัสจากลม มือของลมก็ล้วงเข้าไปในเอวและลูบมันไปด้วย ก่อนลมจะผละตัวออกมาและซุกไซร้ไปตรงซอกคอและขบเม้มเต็มแรงจนใบข้าวร้องออกมา


“โอ๊ย!! คุณลม ใบข้าวเจ็บ…..” ร้องบอกคนที่ทั้งขบและกัดเข้ามาเต็มแรง ใบข้าวคิดว่ามันอาจจะมีเลือดไหลออกมาถ้าคุณลมยังรุนแรงอยู่แบบนี้



ก๊อก ก็อก*!!*


 “ใบข้าว ลม นานจังเลย พี่อยากออกไปแล้วนะ” เสียงเคาะประตูและร้องเรียกของน้ำ ก็ยังไม่ทำให้ลมผละตัวออกจนใบข้าวเอามือทุบหลังคนไม่สนใจอะไรเลยเบาๆ


“คุณลม พอได้แล้วครับ”


“หึ! กล้าตีฉัน” เมื่อขบเม้มจนพอใจก็ผละออกมา ยังไม่วายมองใบข้าวเหมือนใบข้าวทำผิดร้ายแรงที่ทุบหลังตนเอง

“ก็…ก็คุณลมนั่นแหละเป็นอะไรก็ไม่รู้ ใบข้าวเจ็บนะครับ”


“หึ!! ปากดี เดี๋ยวจะไม่ได้ออกจากห้อง”


“ใบข้าวขอโทษครับ แต่พี่น้ำมาแล้ว คุณลมทำอะไรไม่ได้แล้วแหละครับ” ใบข้าวบอกพร้อมทั้งเป็นฝ่ายพลิกตัวเปิดประตูออกไปแล้วเดินไปหาน้ำ ทำให้ลมแอบคาดโทษใบข้าวในใจ ปากดีจริงๆ คืนนี้โดนแน่!!


“ทำไมนานจัง แล้วใบข้าวทำไมหัวยุ่งแบบนี้ล่ะ ลมแกล้งเหรอ” น้ำถามขึ้นก่อนจะลูบผมใบข้าวให้เข้าทรง ก่อนจะสังเกตเห็นรอยตรงคอใบข้าวอย่างชัดเจนสองรอยก็พอจะเข้าใจ พอจัดทรงผมให้ใบข้าวเสร็จ ก็เดินเข้าไปตีน้องชายเต็มแรง


“พี่ให้มาตามใบข้าว ไม่ใช่ให้มารังแกน้องนะ”


“ตามแบบประสาผัวเมียน่ะคนดี”


“น้องยังเด็ก ถ้าลมยังไม่เลิกรังแก พี่จะพาใบข้าวไอยู่ด้วย”


“ฝันไปเถอะ ไปๆๆ ไปกันได้แล้ว ง้องแง้งกันอยู่ได้” ดันตัวพี่ชายให้เดินไปเบาๆ ก่อนจะรั้งตัวใบข้าวให้เดินพร้อมตนเอง แต่ก่อนจะขึ้นรถยังไม่วายกระซิบขู่



“คืนนี้เจอดีแน่!!” ลมไม่ใช่คนขู่อย่างเดียว ลมทำจริงเสมอ หึ!!



..........................................................100%................................................................

ชีวิตคุณลมไม่ค่อยมีอะไรหรอกค่ะ วันๆมีแต่เมีย ไล่ผู้ชายที่มาเข้าใกล้เมีย ตามติดเมีย  รังแกเมีย แค่นั้นแหละค่ะชีวิตคุณลม 55555 

ปล.ยังไม่เช็คคำผิดนะคะ

ปล2. เล่มน้ำเลื่อนจองถึง 30 มิ.ย นะคะ แต่การจัดส่งภายในกลางเดือนกรกฎาคมเหมือนเดิม ^^



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}