Papai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : โรจน์xกริช 1

ชื่อตอน : ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : โรจน์xกริช 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 731

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2560 06:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : โรจน์xกริช 1
แบบอักษร

** **

ทิ้งไว้กลา์งเรื่อง พิษรักพี่เขย (โรจน์xกริช)

“พี่กรีชคะ น้องจีคนส่งของของเราเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ ขอลาสองวันคะ”เสียงหวานพนักงานในร้านเอ่ยบอกเจ้าของร้าน กรีช เจ้าของร้านเพชรชื่อดังระดับต้นๆของวงการ มันเป็นมรดกของที่บ้านเขาทิ้งไว้ให้และมันก็เป็นสิ่งที่เขารักมากเสียด้วย

“อ้าว แล้วเป็นยังไงบ้างหล่ะ”กรีชเอ่ยถามพนักงานสาว เขามีลูกน้องที่ไว้ใจได้มากอย่างจีเมื่อต้องส่งของไปให้ลูกค้าที่บ้าน กรณีลูกค้าไม่มารับเอง

“ไม่เป็นอะไรมากคะ แต่ก็เจ็บไปหลายวันเลย”

“งั้นพรุ่งนี้คุณไปเยี่ยมเขาหน่อยนะ”เขาห่วงทุกคนเสมอ

“ได้คะ ว่าแต่พรุ่งนี้เราต้องมีส่งแหวนเพชรให้คุณรังสิโรจน์ คุณกรีชจะให้ใครไปส่งคะ”กรีชทำท่าคิดสักพัก เขาคงไว้ใจใครไม่ได้มาก ถ้าไม่ใช่จี

“ผมไปเอง คุณรังสิโรจน์เขาสั่งแหวนอะไรไปหล่ะ แหวนหมั้น แหวนแต่งหรือว่าแหวนใส่เอง”กรีชถามขึ้น พนักงานสาวก้มมองไปยังออเดอร์ของลูกค้ารายนี้ คุณรังสิโรจน์ กิตติ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เจ้าใหญ่ของประเทศ เพียงแค่โทรมาสั่งแหวนเพชร แปดกะรัตเพื่อขอคนรักแต่งงาน แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วว่ารวยขนาดไหน

“แหวนคู่รัก แปดกะรัตคะ ไปส่งที่XXX เวลาสองทุ่มตรง เขาจะเซอร์ไพรส์แฟนเพื่อขิแต่งงานคะ”

“อื้ม...งั้นส่งที่อยู่มา เดี๋ยวฉันจัดการเอง”กรีชเอ่ยบอกลูกน้องก่อนจะเดินออกไป

หลังจากที่ภาคินบอกเขาว่าจะแต่งงานกับน้องเมียอย่างจินตรัย เขาก็ไม่ได้ติดต่อกับภาคินอีกเลยและก็ไม่ได้ไปวอแวกับทั้งคู่ บางครั้งเขาเองเหมาะกับการอยู่คนเดียวมากกว่า

“อ่า...”เสียงปลดปล่อยออกมาเมื่อเขาล้มตัวลงนอนบนโซฟายาว สายตามองไปยังความมืดด้านนอก ความเดียวดายที่มีตอนนี้คือ เขาอยู่เพียงลำพังมานานแสนนานแล้ว

ระหว่างที่นอนเล่นอยู่เสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้น ปลายสายบ่งบอกว่าคนที่บ้านโทรหาเขา ซึ่งเขาก็ไม่ได้กลับบ้านมานานแสนนานแล้ว  เพราะกลับไปก็ไม่มีใคร นอกจากคนดูแลบ้านอย่างคุณนมพิสมัย

“ครับ นม..”

(“คุณหนูคะ ช่วงนี้ไม่ค่อยกลับบ้านเลย พรุ่งนี้จะกลับไหมคะ”)

“ไม่รู้เลยอ่ะ นมมีอะไรหรือเปล่าครับ”

(“นมคิดถึงคุณหนูคะ”)

“แหม นมก็ให้คนขับรถพามาหากริชทุกอาทิตย์นะ”

(“ไม่เหมือนกันนี่คะ ถึงไปหานมก็ไม่ได้ทำอาหารให้คุณหนูทานอย่างเต็มที่ ศุกร์นี้มาหานมนะคะ”)

“ครับๆ เอาไว้กริชจะแวะไปหานะครับ รักนมนะ”

(“แหม ถ้ารักต้องมาหาบ่อยๆ รู้ไหมคะ”)

“ครับผม...ว่าแต่...”กริชเอ่ยทิ้งไว้ ซึ่งปลายสายก็รู้ดีว่าหมายถึงอะไร

(“ถามหาคุณตั้มหรอคะ เขายังมาอยู่คะ มาถามหาคุณหนูทุกวัน มาทุกวันสองปีแล้ว ก็มาเหมือนเดิม มาจนนมนึกสงสารแก นมคิดว่าคุณตั้มรักคุณหนูนะคะ”)

“หึ! รักหรอ ถ้ารักเขาจะไม่ไปมีคนอื่นหรอกครับ”

(“คุณหนูคะ นมรู้ว่าคุณหนูเจ็บมาก แต่คุณตั้มก็สำนึกแล้วนะคะ”)

“ดึกแล้ว นมพักนะครับแล้วเอาไว้เจอกัน”กริชเอ่ยตัดบท ก่อนจะกดวางสาย

ทำไมเขาจะไม่เจ็บหล่ะเจ็บมากกว่าสิ่งใด เมื่อรู้ว่าแฟนของตัวเองมีคนอื่นเพียงแค่สองวันเท่านั้นที่เขาทั้งสองจะแต่งงานกัน

เมื่อสองปีที่แล้ว

กริชกับตั้มที่กำลังมองความเรียบร้อยของออร์แกนไนที่รับจัดงานแต่งของทั้งคู่ รอยยิ้มของคนที่กำลังจะเป็นคู่บ่าวสาวมันช่างมีความสุขนักในสายตาทุกคน

“ผ้าม่านด้านหลังสีนี้ก็สวยดีนะ ตั้มว่าไง”เสียงหวานของกริชเอ่ยขึ้น

“อื้ม กริชว่าไงตั้มว่างั้นหล่ะ”ตั้มเอ่ย เขาตามใจกริชมาก นี่คือสิ่งหนึ่งทำให้กริชรักตั้มมากและตัดสินใจแต่งงานกับตั้ม

“น่ารักที่สุด...”กริชเอ่ยพร้อมยกยิ้มจนตาหยี๋ กริชเป็นผู้ชายสูงโปร่ง ใบหน้าค่อนไปทางสวยมากกว่า ผมที่ปล่อยระย้าออกมาเล็กน้อยยิ่งส่งผลให้กริชหน้าหวานไปอีก

“อ้าว นี่ยังไม่รักอีกหรอเนี้ย”ตั้มเอ่ยแซวก่อนจะหัวเราะออกมา

ระหว่างที่กำลังดูรายละเอียดการจัดงานแต่งอยู่นั้น เสียงมือถือของตั้มก็ดังขึ้น กริชเองก็ปรายสายตามองแต่ตั้มกลับรีบขอตัวไปรับโทรศัพท์ทันที

“เดี๋ยวมานะ...”กริชพยักหน้า เพราะยังไงก็มารยาทในการสนทนาอยู่แล้วที่จะต้องออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก กริชเองก็มองตามแต่ก็ไม่ได้สนใจนักเพราะยังไงตั้มก็รักเขา

ก่อนวันแต่งงานสองวัน

กริชที่ซื้อของสดเข้ามาก่อนจะแวะคอนโดของตั้ม เป็นแบบนี้เสมอเมื่อเขามาหาแฟนหนุ่ม แต่วันนี้เขาไม่ได้บอกตั้มไว้ว่าจะแวะมาหา เพราะอยากเซอร์ไพรส์ตั้มมากกว่า

“จะตื่นหรือยังนะ ยิ่งขี้เซาอยู่ด้วยสิ”กริชสบถกับตัวเองเบาๆ เมื่อมาถึงหน้าห้องด้วยรอยยิ้ม

กริ๊ก...

กริชย่างก้าวเข้าไปในห้องของแฟนหนุ่ม เขามีคีย์การ์ดของห้องอยู่แล้ว ไม่ต้องเคาะเรียกให้เสียเวลา กริชวางถุงวัตถุดิบที่ครัวก่อนจะเดินยิ้มหวานเพื่อไปปลุกแฟนหนุ่มที่ห้องนอน

“ยังไม่ตื่นชัวร์...”กริชเอ่ยพร้อมเดินไปที่ห้องนอน ด้วยรอยยิ้ม

แกร๊ก...

“ตะ...ตั้ม"

ทันทีที่กริชเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน ยังไม่ทันจะเอ่ยอะไรมาก เพราะสิ่งที่เขาเห็นตอนนี้คือร่างเปลือยของผู้ชายสองคนภายใต้ผ้าห่มผืนหนา กำลังนอนหลับซุกกายเข้าหากันอยู่

“กริช...! ไม่ใช่แบบนั้นนะ”เสียงเอ่ยของชายหนุ่มบนเตียงที่ตกใจลุกขึ้น เมื่อรู้ว่าคนที่เข้ามาใหม่เป็นใคร

“ฮึก...”น้ำเสียงสะอื้น ลอดออกมาจากฝ่ามือที่กำลังปิดปากอยู่ตอนนี้ ร่างเปลือยของชายหนุ่มทั้งสองรีบลุกขึ้นอย่างตกใจ

กริชรีบวิ่งออกจากห้องทันที เขาไม่รอฟังเสียงของตั้มเลยสักนิด ขึ้นรถได้ก็รีบเหยียบออกมาให้เร็วที่สุด ให้พ้นๆคอนโดของไอ้คนเลว

“ฮึกๆ ฮื่อๆๆ”เสียงปล่อยโฮออกมาทันทีที่ติดไฟแดง ใบหน้าหวานฟุบลงกับพวงมาลับรถ หมดแล้วกับความรักที่มี เขาไม่เคยคิดว่าคนที่เขารักจะหักหลังกันได้

ปริ๊นนนนน...

“ฮึกๆๆ ฮื่อๆๆ จะบีบแตรหาพ่อมึงหรอไง คนกำลังเศร้าอยู่”เสียงบ่นด่ารถคันหลังที่บีบแตรไล่เขา เมื่อไฟเขียวแล้ว

“ไอ้บ้า ไปสักทีสิว่ะ”เสียงตะโกนด่าจากด้านหลังยิ่งทำให้กริชโมโห ยิ่งเศร้า ยิ่งเจ็บ ยังจะโดนด่าอีก

“เอ้อ*!...ไอ้ไม่มีน้ำใจ ไม่รู้หรอไงว่ากูกำลังอกหัก ไอ้...!”กริชตะโกนกลับ ก่อนจะหันไปทางรถที่จอดด้านข้างที่ยกยิ้มให้เขาอยู่*

“โว้ยยยยย”เขาสบถออกมาดังๆก่อนจะเร่งเครื่องกลับ และนับจากนั้นเขาก็ย้ายออกมาอยู่ข้างนอก โดยไม่บอกให้ใครรู้นอกจาก นมพิสมัยของเขาคนเดียว เพราะหลังจากวันนั้นตั้มเองก็ตามมาง้อเขาตลอด

2be>>>>>>>>>>>>>>>>>>

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น