ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“ไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพยาบาล”

ชื่อตอน : “ไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพยาบาล”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2560 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“ไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพยาบาล”
แบบอักษร

“ไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพยาบาล”

ญาณรู้สึกมือชื้นเหงื่อเล็กน้อย เธอหันกลับไปมองเด็กหนุ่ม ครั้นสบตากับดวงตาคมกริบคู่นั้นเธอก็พลันกลืนน้ำลายอึกใหญ่


...จะพูดยังไงดีวะ ?


“เอ่อ... นักเรียน” ญาณเอ่ยขึ้นก่อนจำท่าทางทางเป็นนัยว่าให้เขานั่งเฉยๆเพราะเห็นท่าทางเงอะงะของคนที่พยายามจะทำแผลให้ตัวเอง แล้วขาเรียวนั้นก็ก้าวฉับๆมาที่เตียงทำแผล มือเรียวใช้คีมเหล็กคีบสำลีกก้อนสะอาดแล้วชุบน้ำยาแอลกอฮอล์บางๆจากนั้นก็ซับลงที่บริเวณใกล้ๆมุมปากของเขา


“คือเรื่องเมื่อเช้าน่ะ...” เธอเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบและอึมครึม


ดวงตาสีนิลคู่นั้นมองเธออย่างไร้อารมณ์


ครูห้องพยาบาลสาวถอนหายใจออกมายาวๆก่อนจะพูดออกมาอย่างแผ่วเบาราวกับกระซิบ “ที่ครูเปิดกระโปรง แล้วเธอบังเอิญมาเจอ...”


“ครูพูดเรื่องอะไรเหรอครับ ?” ร่างสูงที่นั่งบนเตียงทำแผลนั้นกระพริบตาปริบๆ


นี่มันแกล้งไม่รู้เรื่องหรือมันตอแหลเก่งกันแน่วะ ?!


ว่าแล้วร่างบางก็ต้องรีบทำแผลให้มันเพราะสายตาที่บอกว่ากำลังรำคาญของเขาทำให้เธอหงุดหงิด


ถ้ารำคาญแล้วไปต่อยตีให้มีแผลทำเผือกไรล่ะ...


“อาจารย์ชื่อ... ‘มนัส’ หรอครับ?” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยถามขึ้นมา


เธอจะไปด่าเขาว่าลามกมองหน้าอกแบนๆของเธอก็ไม่ได้หรอก ก็เข็มกลัดชื่อมันต้องติดตรงนั้นพอดีไง


เฮ้อ... โหมดพยาบาลแสนดีทำงาน...


“ค่า ครูชื่อมนัส” หญิงสาวฉีกยิ้มก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบพาสเตอร์สีใสแล้วแกะพลาสติกด้านติดปิดกาวออกทิ้งลงถังขยะเล็กๆวางในรถเข็นชั้นล่าง เลยต้องก้มหน้าลงมาต่ำ


“มีแต่ผู้ชายเขาใช้ชื่อนี้นะครับ” เสียงทุ้มนั้นยังเอ่ยขึ้นแถมหันมาทางหน้าของเธอพอดี


ญาณชะงักค้างแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะทิ้งเศษขยะลงแล้วเงยหน้าขึ้นมาคลี่ยิ้มบางๆราวกับนางงามไม่ถือสาเด็กน้อย พร้อมทั้งแปะพลาสเตอร์ที่หน้าผากของเด็กเวรหน้าหล่อจอมเสือกและตอแหลเก่งในสายตาของเธอ


ถึงเขาจะพูดทำนองเหมือนจีบเธอก็ตามที ทว่าหน้าที่นิ่งไร้อารมณ์เหมือนหุ่นยนต์ แถมตาที่ออกสีนิลจ้องเธอนิ่ง แต่ใบหน้าหล่อนั้นเรียบเฉยแบบไร้อารมณ์


สายตาของญาณเหลือบมองลงต่ำบนอกข้างขวาของเสื้อนักเรียน


“เสร็จแล้วค่ะ เชิญ...” ร่างบางผละออกแล้วเก็บสำลีเช็ดแผลนั้นลงถังขยะพลางเดินไปล้างมือ ก่อนจะพูดขึ้นมาก่อนที่เด็กหนุ่มนั้นกำลังจะออกไป “อย่าลืมเซ็นต์ชื่อว่ามาทำแผลด้วยล่ะกุมภัณฑ์


ร่างสูงนั้นหยุดชะงักแล้วหันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย


“ครูรู้ชื่อผมได้ไง” เขาถามด้วยสีหน้าเหม่อๆ


หญิงสาวชี้ไปที่เสื้อนักเรียนของเขา พลางยกยิ้มให้กับเด็กน้อย


กุมภ์ก้มลงมองเสื้อทีเปื้อนยับยู่ยี่ของเขา ก่อนจะยกมือขึ้นมาไขว่กัน เงยหน้ามองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยขัดกับคำพูดที่ราวกับท่องบทอาขยานอ่านยานคาง


“ครูมนัสมองนมผม ครูลามก...”







เวลา ๒๐.๑๒ น. ของวันนั้น

“แม่งเอ้ย!” ร่างบางนั้นเตะขาเข้าที่กระสอบทรายนับครั้งไม่ถ้วน เสียงดัง ปึก ปึกนั้นทำเอาครูของโรงเรียนสอนต่อสู้อย่างอิฐ เพื่อนสนิทของเธอถึงกลับเสียวว่ากระสอบทรายเขาจะรั่วเอาสักวัน


แต่เขาก็เลือกที่จะปล่อยให้เธอระบายมันออกมาเสียบ้าง


เธอต้องแบบรับหลายอย่างในชีวิตถึงขั้นเปลี่ยนวิถีชีวิตของตัวเอง


แม้เขาจะรู้สึกเศร้าใจในบางครั้งที่เขาเคยแอบเห็นเธอเอาหน้ากากนั้นมาสวมเอาไว้เพื่อระลึกถึงใครบางคนและตัวตนของเธอที่ซ่อนอยู่....


“บางทีมึงควรจะไปปลดปล่อยบางนะ” อิฐยืนพิงกำแพงพลางแก้ผ้าพันมือของเขาออกมา “แอบลงไปลานประลองกับกูมั้ย ?”


“ไม่” ร่างบางเอ่ยเสียงแข็ง พักหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยก่อนจะเดินไปหยิบกระโปรงทรงเอของเธอที่ถอดเอาไว้ขึ้นมาสวมทับกางเกงวอร์มที่ยืมชายหนุ่มมาใส่


ก่อนจะล้วงมือใต้กระโปรงแล้วปลดเชือกผูกกางเกงพลันดึงกางเกงลงมากางที่พื้นในทันใด


“เฮ้อ... ก็เป็นเพื่อนมึงก็จริง แต่มึงก็ควรสำเนียกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงด้วย” อิฐหลับตาลงพลางส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา


“พูดอย่างจะจับกูทำเมีย” ร่างบางม้วนกางเกงวอร์มแล้วโยนไปให้ชายหนุ่มรับ ก่อนจะเดินไปคว้าหยิบกระเป๋าของเธอแล้วนั่งลงใส่รองเท้าคัชชูหน้าประตู


ชายหนุ่มร่างสูงผิวสีแทนนั้นมองแผ่นหลังบางที่สวมชุดเรียบร้อยเหมาะสมกับงานราชการที่โบกมือลาเขาแล้วเปลี่ยนเป็นนิ้วกลางก่อนจะออกไป


ครูสอนต่อสู้หนุ่มนั้นยกยิ้มมุมปากบางๆ “...ถึงตอนนั้นมึงจะพูดไม่ออกแน่ ญาณ”







วันรุ่งขึ้นของเวลา ๐๗.๕๔ น.

“ชื่อเล่นญาณนี่.... นมยานใช่มั้ยครับ ?” ขุนพูดขึ้นมาพร้อมเสียงหัวเราะชอบใจกับมุขล้อชื่อของครูห้องพยาบาลสาวคนใหม่


เธอก็มายืนอยู่ที่เดิม โดนคำสั่งให้มาเรียกตัวพวกเด็กเวรเหล่านี้ให้ไปเข้าแถว


ญาณคิ้วกระตุกเล็กน้อย มุมปากของเธอก็กระตุกยิ้มอย่างเหลืออดก่อนจะสะบัดหน้าหนีเดินออกมาโดยมีเสียงผิวปากไล่หลังพูดแซวบั้นท้ายของเธอ


เวรตะไล จัญไรจริงนะพวกมัน!


เธอกัดฟันกรอดพลางกลับไปทำหน้าที่ของเธอต่อ ไล่ตะเพิดนักเรียนชายที่แอบซุกในห้องน้ำไม่ยอมเข้าแถว และหากพบใครสูบบุหรี่ก็จะยึดและจดชื่อเอาไว้


“เฮ้อ...” ร่างบางเอาหัวเขกกับประตูห้องน้ำที่ล็อคอยู่ เธอโยกหัวไปข้างหลังแล้วโยกกลับมาเขกกับประตูห้องน้ำ หญิงสาวหลับตาลงบ่นงึมงำ


เธอพยายามทำจิตใจให้ร่มๆ ความอดทนมาเกือบตลอดสิบปีนั้นจะไร้ความหมายหากเธอมาสติแตกแล้วไล่กระทืบคนเหมือนแต่ก่อน


...ต่อให้อยากทำแค่ไหนก็ตาม


และในจังหวะที่หัวของเธอโยกไปข้างหลัง ประตูห้องน้ำนั้นก็เปิดออก กลายเป็นแผงอกของใครบางคนที่เธอเอาหัวเขกแทน


ญาณเบิกตากว้างก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของแผงอกนั้น


ซึ่งเสื้อนักเรียนก็ชัดเจนอยู่แล้ว แต่บังเอิญไปมั้ยที่จะเจอกันที่เดิม เวลาเดิม ในช่วงเวลาสองวันติด


ที่บ้านไม่มีห้องน้ำรึไงถึงต้องมาเข้าที่โรงเรียน !


“นี่...” เสียงทุ้มต่ำนั้นเอ่ยขึ้น ตอนแรกเธอคิดว่าเขาเป็นใบ้เสียด้วยซ้ำเห็นคราวก่อนไม่พูดไม่จา เจ้าของดวงตาคมนั้นมองลงมาที่เธอ  “ครูเป็นโรคจิตแอบดูนักเรียนชายเข้าห้องน้ำหรอครับ ?”

“ไม่ใช่นะ คือครู...”


แชะ


ระหว่างที่เธอกำลังอธิบายนั้น ร่างสูงก็กดถ่ายภาพเธอเอาไว้ แล้วเดินออกไปหน้าตาเฉยไม่พูดไม่จาว่าเขาจะถ่ายรูปเธอเอาไปทำอะไร


วอท เดอะ ฟัค ?






พักเที่ยงของโรงเรียนมัธยมขัตติยะ

“ครูห้องพยาบาลคนใหม่แม่งน่าจัดฉิบหาย” ขุนเอ่ยขึ้นมาขณะที่ถือจานข้าวมาที่โต๊ะรับประทานอาหารโต๊ะประจำของเขาที่ตั้งอยู่ภายในโรงอาหาร


ก่อนที่สายตาเจ้าเล่ห์ของหัวโจกกลุ่มอย่างขุนจะหันไปสะดุดกับชายร่างสูงผมสีดำสนิทหนาฟูกว่าเด็กนักเรียนคนอื่นเล็กน้อย ไหนจะแววตาเรียบเฉย ใบหน้าไร้อารมณ์แต่กลับกวนโมโหเขาได้อย่างดี


แผนมองหน้าชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างรู้ใจเมื่อร่างสูงนั่งลงที่โต๊ะรับประทานอาหารตรงข้ามกับเด็กผู้หญิงสวมแว่นหนาเตอะคนหนึ่ง “จัดไอ้นี่แม่งก่อนเหอะ”


กุมภ์ไม่ใช่คนที่เข้าหายาก เขาเองก็มีเพื่อนใหม่แม้จะเพิ่งผ่านไป ๒ วันของการย้ายโรงเรียนมาอย่างกะทันหัน แม้ว่าจะมีเพียงแค่คนเดียวก็ตาม แถมยังเป็นเด็กผู้หญิง


เธอชื่อแก้วเกล้า

เธอออกจะคล้ายๆเขาเลยเพียงแต่เป็นผู้หญิง เธอสวมแว่นทรงกลมไม่ค่อยพูดค่อยจา สิ่งที่ทำให้เธอปริปากได้ก็มีแต่เรื่องเรียน


เขามาขอเธอเป็นเพื่อนได้ยังไงน่ะเหรอ... ก็แค่ตรงเข้าไปแล้วบอกว่าขอนั่งด้วยก่อนจะวางหนังสือตรีโกณมิติเล่มหนาแล้วเริ่มฝอยด้านวิชาการกับเธอ


แม้เกล้าจะแปลกใจว่าเด็กเรียนเก่งดีกรีเหรียญทองโอลิมปิกวิชาการอย่างเขาทำไมต้องย้ายโรงเรียนกะทันหัน


ครั้นเด็กหนุ่มนั้นนั่งลงได้ไม่ทันเท่าไหร่ จานข้าวของเขาที่เพิ่งพาวางบนโต๊ะนั้นก็ถูกคว้าขึ้นมากลางอากาศแล้วคว่ำแหมะลงบนผมสีดำหนาของเขา


โชคดีที่วันนี้เขาใส่ชุดพละ ถึงมันจะเปื้อนก็คงจะไม่ซักยากเท่าชุดนักเรียน


“โทษทีว่ะ... มือมันลื่น” ขุนพูดพลางกระตุกยิ้มก่อนจะนั่งลงข้างๆเด็กใหม่ ขุนปรายตามองมาที่แก้วเกล้าเชิงบอกว่าให้เธอไสหัวไป เด็กสาวนั้นรีบลุกจากเก้าอี้แล้วเดินหนีไปทันที


แผนมองตามเธอที่วิ่งออกไปก่อนจะหันกลับมามองเด็กหนุ่มที่ถูกอุบัติเหตุมือลื่นอย่างจงใจ


“มึงคบเพื่อนผู้หญิงเนี่ย...” ขุนหรี่ตามองกุมภัณฑ์ที่จ้องมองไปที่ทางข้างหน้าไม่สนใจแม้จะหันมามองเด็กหนุ่มที่มาคุกคามเขา ใบหน้าเรียบเฉยต่อคำปรามาสดังกล่าว “...มึงเป็นตุ๊ดสินะ”


ญาณที่เพิ่งได้โอกาสพักเที่ยงสักทีนั้นก้าวขาออกมาพ้นประตูห้องพยาบาล เดินไปพลางคิดว่าเที่ยงนี้เธอจะทานอะไร ก่อนจะถูกกระตุกแขนด้วยเด็กสาวคนหนึ่งที่วิ่งเข้ามาหาเธออย่างร้อนรน


“อาจารย์ว่างอยู่ใช่มั้ยคะ ?” ดวงตากลมโตใต้แว่นทรงกลมนั้นเบิกกว้าง


ญาณกัดริมฝีปากพลางกรอกตาไปมาอย่างครุ่นคิด หากแต่เธอก็ถอนหายใจออกมาพร้อมตอบในสิ่งที่ตรงข้ามกับเสียงร้องในกระเพาะของเธอ


“ว่างจ้ะ นักเรียนมี---”


“งั้นไปช่วยห้ามนักเรียนตีกันหน่อยค่ะ !”







“มุงอะไรกัน !” ญาณตะโกนเสียงดังลั่น แหวกบรรดานักเรียนมุงดูเหตุการณ์บางอย่าง ก็พบเด็กนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งนั่งทำหน้าอ้อล้อ ล้อมเด็กนักเรียนหนุ่มอีกคน บนผมและเนื้อตัวของเธอก็เปื้อนเม็ดข้าวกับน้ำแกงด้วย


“เกิดอะไรขึ้น” เสียงแหบพร่าของครูสาวดังขึ้น หันไปมองคาดโทษที่ตัวการ เด็กหนุ่มหัวโจกคนนั้นที่ขยันสร้างชื่อเสียให้แก่โรงเรียน “...ขุน ?”


“ครูก็เห็นว่าผมนั่งอยู่เฉยๆนี่ครับครูยาน” เขาตอบอย่างยิ้มกระล่อน ถองศอกใส่กุมภัณฑ์ที่นั่งนิ่ง


“แล้วข้าวที่เปื้อนหัวเพื่อนหมายความว่าไง” ญาณเริ่มหงุดหงิดกับเขานั้นยกมือขึ้นมากอดอก


“ไม่รู้สิครับ เขาทำจานข้าวคว่ำใส่ตัวเองมั้ง” ขุนยักไหล่พร้อมเอ่ยปัดความรับผิดชอบ


“ไม่ใช่ว่านายรังแกเขาหรอ” ญาณที่รู้อยู่เต็มอกนั้นพยายามเค้นให้ไอ้ตัวดีมันตอบออกมาให้ได้


“ถามใครก็ได้ว่าผมนั่งอยู่เฉยๆ”


“ไม่จริง ฉันเห็นนายเอาจานคว่ำใส่หัวเขา” แก้วเกล้าโพลงขึ้นมาเสียงดัง เด็กหนุ่มนั้นคิ้วกระตุกทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจ


“เธอคนเดียวสินะที่เห็น...” ขุนชำเลืองมองไปที่เด็กนักเรียนคนอื่นๆ “มีใครเห็นนอกจากเธอคนเดียวมั้ย ?”


บรรดานักเรียนเหล่านั้นต่างหลบสายตาของเขา ไม่มีใครกล้าต่อกรเด็กที่มีผู้อำนวยการให้ท้ายอย่างเขาหรอก


“ผมซุ่มซ่ามเองครับ” กุมภ์พูดขึ้นมาหลังจากเงียบมานาน ก่อนจะลุกจากเก้าอี้นั่งแล้วถือเอาจานข้าวเปล่าไปเก็บ พร้อมเดินกลับมาคว้ากระเป๋านักเรียนแล้วเดินผ่านนักเรียนมาทางฝั่งของญาณ


เขาเหลือบมองเธอด้วยสายตาที่หวังจะเป็นที่พึ่งได้ ทำให้มือเรียวของครูสาวนั้นคว้าจับแขนของนักเรียนหนุ่มรั้งเขาไว้


“ไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพยาบาล...” เธอพูดกับเขาขณะที่สายตานั้นจ้องเขม็งไปที่นักเรียนชายกลุ่มนั้น






ยังดีหน่อยที่ห้องพยาบาลนั้นเคยเห็นห้องสภานักเรียนเก่า จึงมีเสื้อกีฬาสีเหลือตกค้างไว้ให้สำหรับเปลี่ยนยามฉุกเฉินแบบนี้


“ไปอาบน้ำซะ ใช้ห้องน้ำครูในห้องพยาบาลนี้แหละ แล้วก็เปลี่ยนชุดด้วย” เธอยื่นชุดคณะสีแดงพร้อมกางเกงวอร์มตัวใหม่ให้เขา กุมภ์รับมันมาแล้ววางกระเป๋านักเรียนกับพื้นห้อง ครั้นร่างสูงกำลังจะเดินเข้าไปในห้องน้ำญาณก็พูดต่อ “อ้อ แล้วเอาเสื้อพละให้ครู เดี๋ยวครูซักให้เอง”


กุมภ์พยักหน้าหงึกหงักแล้วก้าวขายาวนั้นเข้าไปในห้องน้ำ


ผ่านไปไม่กี่สิบนาทีเขาก็ออกมา ญาณเห็นว่าเขากำลังเอาชุดพละยัดใส่ในกระเป๋านักเรียนเธอจึงพูดขึ้นมา


“เอามานี่ ครูบอกว่าจะซักให้ไง” เธอแบมือขอเขาขณะที่นั่งอยู่โต๊ะจ่ายยา


กุมภ์ลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอาเสื้อผ้าของเขาที่ม้วนๆรวมกันเป็นก้อนเอาไปให้เธอ


“ครูแน่ใจนะว่าจะซักให้ผม...” เสียงทุ้มเอ่ยขณะที่ใส่สายสะพายกระเป๋าข้างหนึ่ง


“อืม นายไปเรียนซะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมารับคืน” เธอบอกกับเขาพลางยกยิ้มให้เด็กหนุ่มที่อายุห่างจากเธอราวหกปีได้


กุมภ์ยกมือไหว้เธอก่อนจะออกไปใส่รองเท้าพละที่ถอดไว้ข้างหน้าห้อง แล้วเดินออกไป


ญาณลอบถอนหายใจกับการทำใจดีสู้เสือของเธอ


ต่อให้อยากกระชากคอเสื้อเด็กคนนั้นแล้วขู่ให้ลบรูปเธอออกแค่ไหน แต่การวางตัวต่อหน้าสาธารณะชนนั้นสำคัญกว่า


หญิงสาวค่อยๆคลี่ม้วนเสื้อผ้าของเขาออกจากก่อนที่จะมีบางชิ้นนั้นตกลงมาบนตักของเธอ “หือ ?”


ดวงตาสีน้ำผึ้งเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนจะใช้สองนิ้วคีบมันออกมากาง


Calvin Klein!?*



______________________

Calvin Klein เป็น ยี่ห้อของกางเกงในสุภาพบุรุษยี่ห้อหนึ่ง



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ jay park gif

"อิฐ"

​ไม่ได้เลือกรูปแกล้งนางเลยยย 5555




​"แก้วเกล้า"

เสียดายจังที่ไม่มีรูป GIF ขยับ น่ารักๆ T T


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น